Skip to content

Έχασα τον σκύλο μου

3 Οκτώβριος, 2011

Δηλαδή όχι για πάντα, για μια στιγμή μόνο ή δύο, δεν υπάρχει και μονάδα μέτρησης γι’ αυτά τα πράγματα. Έσπασε το λουρί στη βόλτα που κάναμε στο κέντρο της πόλης και έφυγε τρέχοντας, φοβισμένος. Έτρεχα κι εγώ πίσω του λαχανιασμένος φτύνοντας τα πνευμόνια μου κι εκείνος δεν με άκουγε, έτρεχε απλά με φόρα πάνω στα αυτοκίνητα κι εγώ από πίσω του έκανα χειρονομίες και παρακαλούσα τους οδηγούς να μην μου τον χτυπήσουν. Δεν ξέρω πόσο κράτησε όλο αυτό το τρεχαλητό, ξέρω όμως ότι ήταν σαν κάποιος να με σκούντησε με ένα μικρό ξυλάκι για να δει αν σαλεύω ακόμα. Σαλεύω. Δυο χρόνια τώρα που βυθίζομαι όλο και περισσότερο στην κοινή μας μιζέρια, το βάλτο που μας ρουφάει και μας καταπίνει κάθε μέρα και περισσότερο, έχουν σκουριάσει τα αντανακλαστικά μου, παγώνω σε κάθε εξωτερικό ερέθισμα για να προφυλαχτώ, ακούω τους άλλους να μου εξιστορούν τη θλίψη τους και σκληραίνω όλο και περισσότερο για να αντέξω. Και ξαφνικά απόψε βρέθηκα κυνηγός και κυνηγημένος ανάμεσα σε οδηγούς που κόρναραν σαν μανιασμένοι να παρακαλάω για την καλοσύνη των ξένων. Κι εκείνος χαμένος, τρομαγμένος, ανυπεράσπιστος να τρέχει σαν τρελός χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Δεν ξέρω πόσο κράτησε, ξέρω ότι όσο έτρεχα ζιγκ ζαγκ στο χάος σκεφτόμουν το θείο μου που τρελάθηκε και τους μπαμπάδες των φίλων μου που σπάνε κι αυτοί από το άγχος μέρα με τη μέρα και τους φίλους μου που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν προς πάσα κατεύθυνση, σκεφτόμουν τα μικρά μου καταφύγια, στους φίλους, στα ρακόμελα, στη μουσική, και ότι εγώ δεν έχω τίποτα στον κόσμο, ούτε λεφτά ούτε σπίτι δικό μου ούτε τίποτα, μόνο το σκύλο μου και δεν μπορώ να τον υπερασπιστώ. Και όταν τελικά τον έφτασα, τόσο φοβισμένο που στο πρώτο άγγιγμα μου ξάπλωσε ανάσκελα και μου παραδόθηκε, κατάλαβα τι είναι αυτό που με πονάει τόσο πολύ στη ζωή μου σήμερα: αυτό το αίσθημα ότι όλοι τρέχουμε ανυπεράσπιστοι προς το χάος και που πια δεν υπάρχει ένα χέρι να μας σκεπάσει με μια κουβέρτα να μην κρυώνουμε και μετά να μας σβήσει το φως, κάποιος να μας πει να μην ανησυχούμε γιατί όλα θα περάσουν.

*

2 Σχόλια

Trackbacks

  1. ψύχρα | a/man/called/…
  2. αν αρχίζαμε από το 0; « Katabran's Blog

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: