Skip to content

Η τελευταία ελευθερία

26 Σεπτεμβρίου, 2011

Άρθρον 3ον

           

1. Το Κράτος δια του παρόντος Νόμου καθορίζει το περιεχόμενον του «εσωτερικού κόσμου» των πολιτών, επιφυλάσσον εις εαυτό το δικαίωμα, αν ήθελε παρουσιασθή ανάγκη σχετική προς την Μαζικήν Παραγωγήν, να καταργήση, συμπληρώση ή όπωσδήποτε τροποποιήση τα δια του παρόντος Νόμου οριζόμενα.

         

2. Εις εκτέλεσιν των ανωτέρω, από της ισχύος του παρόντος Νόμου, οριζομένης δια σήμερον και ώραν 09.22 ακριβώς, εις τον «εσωτερικόν κόσμον» απάντων των πολιτών και καθ’ άπαν το Κράτος κηρύσσεται κατάστασις Μαζικής Ευτυχίας.  Κατά συνέπειαν, από τις 09.22 ακριβώς ώρας της σήμερον πάντες οι πολίται αυτομάτως και φυσιολογικώς καθίστανται ευτυχείς, αποκλειομένης οιασδήποτε παρεκκλίσεως εκ της ως ανωτέρω καταστάσεως του «εσωτερικού κόσμου»  αυτών.

Με μια μικρή κίνηση του δεξιού του χεριού, ο Μαζικός Υπεύθυνος έκανε στη στιγμή να πάψουν και τα χειροκροτήματα και το Εμβατήριο του Μαζικού Ενθουσιασμού.

       

-Ήμουν βέβαιος…ήμουν απόλυτα βέβαιος για το Μαζικό ενθουσιασμό που θα προκαλούσε σε σας…και στους 3307 υπλλήλους του Υπουργείου Μαζικής Πρωτοβουλίας, και στους 3307 χωρίς καμία εξαίρεση, ο Νόμος 11.113.303…ο καταπληκτικός, ο μεγαλειώδης Νόμος 11.113.307…ο Νόμος αυτός που ανοίγει καινούργιες ασύλληπτες προοπτικές στη Μαζική Παραγωγή του Κράτους μας και συνεπώς στη Μαζική Ζωή …Με το νόμο 11.113.303, το Κράτος έρχεται και παίρνει επάνω του το βάρος του «εσωτερικού κόσμου» των πολιτών…Οι πολίτες απαλλάσσονται αυτομάτως από το βάρος του εσωτερικού κόσμου…Ο «εσωτερικός κόσμος» των πολιτών ρεγουλάρεται σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου…Τι καταπληκτική, τι μεγαλειωδης απλοποίηση!…Να, είναι ακριβώς 9.22…Η μεγάλη στιγμή έφτασε…Ο νόμος 11.113.303 άρχισε τη στιγμή αυτήν να ισχύει…Από τη στιγμή αυτήν  ο «εσωτερικός κόσμος» των πολιτών είναι υποθεση του Κράτους, αποκλειστικά του Κράτους!…Προς τι όλα αυτά τα συναισθήματα που ανακόπτουν την ορμή μας για τη Μαζική Παραγωγή; Προς τι όλες αυτές οι φροντίδες και οι έγνοιες για τον «εσωτερικό κόσμο»; Ας τον αφήσουμε λοιπόν τον περιβόητο αυτόν «εσωτερικό κόσμο» στα χέρια, στα σιδερένια χέρια του Κράτους…ακριβώς όπως έχουμε αφήσει στα χέρια του Κράτους και τη Μαζική Παραγωγή…το μεγάλο, το υψηλό, το μοναδικό Ιδεώδες της Μαζικής Ζωής μας: τη Mαζική Παραγωγή. H ώρα είναι 9.25…Τρία λεπτά που άρχισε να ισχύεο ο Νόμος 11.113.303…Τρία λεπτά που αυτομάτως απλώθηκε σ’ όλο το Κράτος μας η Μαζική Ευτυχία…στον «εσωτερικό κόσμο» όλων των πολιτών απλώθηκε αυτομάτως η Ευτυχία…Ο τύπος του νέου πολίτη δημιουργήθηκε σήμερα…έτσι φτάσαμε σε πλήρη ενότητα…σε τέλειο συντονισμό στον τομεα της Μαζικής Παραγωγής…Δημιουργήθηκε ο τύπος του νέου πολίτη! Όλοι μας γνωρίζουμε πως το άλφα και το ωμέγα στη Μαζική Παραγωγή είναι η τυποποίηση των προϊόντων…Έχουμε τώρα τυποποιημένη και την Ευτυχία…τη Μαζική Ευτυχία…και θα καλπάσουμε όλοι μαζί στην καταπληκτική, τη μεγαλειώδη εξόρμηση για τη Μαζική Παραγωγή…»

             

Από το διήγημα «Η τελευταία ελευθερία» του Αντώνη Σαμαράκη.

11 Σχόλια leave one →
  1. LouSalome permalink
    26 Σεπτεμβρίου, 2011 8:27 μμ

    αγάπησα ένα tavor

  2. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 9:45 μμ

    Δεν έχω διαβάσει ποτέ μου Σαμαράκη 😦

    όμως αυτό μου ήρθε στο τέλος του κειμένου…

    καληνύχτα…

  3. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 9:46 μμ

    Ναι, ας καλπάσουμε όλοι μαζί… Εκείνο που δεν ξέρω είναι το ως τι θα καλπάσουμε. Ποιό μέρος του καλπασμού θα είμαστε; Ο αναβάτης; το άλογο; το έδαφος; το λαχάνιασμα; η πτώση; τι;

  4. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 11:39 μμ

    σαν την αστυνομία της σκέψης του μεγάλου μελλοντολόγου

  5. 27 Σεπτεμβρίου, 2011 7:18 πμ

    8.43 π.μ, την επομένη της σήμερον. Ο πολίτης 697913 Μαζικά Τρισευτυχισμένος, παίρνει 4 υπνωτικά χάπια και μπαίνει στον θάλαμο καταψύξεως. Η Ωραία Κοιμωμένη ήταν πάντα το αγαπημένο του παραμύθι.

    Ο Ευτυχισμένος Κοιμωμένος θα περιμένει στωικά την στιγμή που θα ξυπνήσει, για να μοιραστεί με το μέλλον τις χαρές του παρόντος

  6. 27 Σεπτεμβρίου, 2011 9:33 πμ

    @LouSalome θες να το μοιραστούμε το tavor;

    @Happy ποτέ δεν είναι αργά για Σαμαράκη. Όποιο βιβλίο κι αν επιλέξεις θα ανατριχιάσεις με το πόσο καλά, με χειρουργική ακρίβεια, περιγράφει αυτά που ζούμε όλοι μας τελευταία…

    @Soduck αυτά τα πράγματα δεν τα ρωτάνε οι τυποποιημένοι πολίτες, μόνο δουλεύουν και περιμένουν και, εάν τους ζητηθεί, χειροκροτούν…Όταν το ΔΝΤ κατέστρεψε την Αργεντινή, οι εκεί τυποποιημένοι πολίτες ανακάλυψαν ένα νέο ναρκωτικό για να ξεφεύγουν από τη δύσκολη πραγματικότητα, το πάκο. Είναι ψέματα ότι ο άνθρωπος όλα τα αντέχει, ο άνθρωπος είναι γεννημένος να είναι ελεύθερος και όχι κλεισμένος σε συσκευασία με σελοφάν στο σούπερ μάρκετ. Στα γράφω εδώ να τα ακούω κι εγώ…

    @Krot η σκέψη των γύρω μου ανθρώπων αρχίζει και σακατεύεται. Ίσως φταίει που δεν έχουμε κι εμείς (ακόμα;) τέτοιους ωραίους νόμους. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια τι μας επιφυλάσσει το μέλλον…

    @Φαούδι η κατάψυξη θα ήταν ίσως μια κάποια λύση. Ίσως βέβαια να ήταν πιο χρήσιμο αντί για ‘μας στην κατάψυξη να βάζαμε έννοιες όπως εκμετάλλευση, καταπίεση, εκβιασμός, εθελοδουλία.

    Υ.Γ. Συγγνώμη για τη σημερινή κατήφεια, θα προσπαθήσω να επανορθώσω σύντομα 🙂

    • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 7:20 μμ

      Happy , το «Ζητείται Ελπίς» να διαβάσεις οπωσδήποτε πρώτο.

      Silent, απ΄αυτό ή απ΄το Σήμα Κινδύνου είναι το διήγημα; (τα ξαναδιάβασα πρόσφατα) .

      Όσον αφορά το κείμενο απέφυγα να σχολιάσω χτες που μουν σε χάλια διάθεση, αλλά ούτε σήμερα βλέπω να μπορώ να προσθέσω κάτι άλλο απ΄τα ήδη λεχθέντα.

      • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 9:52 μμ

        Το διήγημα είναι από το Αρνούμαι που μαζί με το Ζητείται Ελπίς είναι τα αγαπημένα μου. Ίσως το Αρνούμαι ακόμα περισσότερο γιατί έχω την πρώτη του έκδοση με τις υπογραμμίσεις και τις μουτζούρες της εφηβείας και το προσέχω σαν τα μάτια μου 🙂

        Για το ίδιο το κείμενο, αλλά και το σύνολο των διηγημάτων του, έχω να πω ότι μοιάζουν να γράφτηκαν μόλις για να μιλήσουν για όσα ζούμε στην κάθε μας μέρα. Μου είναι σχεδόν ανυπόφορο να τα διαβάσω…

  7. 27 Σεπτεμβρίου, 2011 9:48 μμ

    Θα βάλω όμως και μια υποσημείωση από μια παλιότερη συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη που σκεφτόμουν πολύ σήμερα. Δεν ήθελα να την ανεβάσω μόνη της σε κοινή θέα γι’αυτό τη βάζω εδώ:

    «Καθώς ολοκλήρωνα ή πρωτοπαρουσίαζα αυτές τις μουσικές, η Ελλάδα προσπαθούσε να επιβιώσει ανάμεσα σε μνημόνια και εξεταστικές επιτροπές. Κάθε φορά που επέστρεφα στην Αθήνα από ακόμα μια πρόβα στην Αγία Πετρούπολη ή μια συναυλία στο Βερολίνο, σκεπτόμουν ότι ενώ λίγο καιρό παλαιότερα έλεγα να φύγω οικογενειακώς απ’ την Ελλάδα, με όλη την ευγνωμοσύνη που της έχω, τώρα το έχω ήδη ξεχάσει. Εδώ είμαι, εδώ ζω, εδώ αγαπώ, εδώ πονώ. Δεν με θέλω τουρίστα, σε διαδήλωση την Πρωτομαγιά στη Γερμανία ή τη Γαλλία… Θα κάτσω εδώ, να δεχτώ το δώρο της ταπείνωσης. Οχι αυτής που προκύπτει απ’ τα χρέη μας προς τραπεζίτες και οργανισμούς, ποσώς μ’ ενδιαφέρουν αυτά. Αλλά της ταπείνωσης του ανθρώπου που, ενώ μικρός ήθελε ν’ αλλάξει τον κόσμο, στη δύσκολη στιγμή δεν μπορεί ούτε τη γειτονιά του να κάνει καλύτερη. Οχι πως ήταν εύκολα ή δίκαια τα πράγματα πιο παλιά, όμως τώρα θα φανούν πολλά: Τι είμαστε διατεθειμένοι να μοιραστούμε, ποιες πολυτέλειές μας θα μας βαραίνουν όταν ο φίλος δεν θα έχει να ταΐσει τα παιδιά του, ποιες λύσεις θα γυρέψουμε, ποιον κόσμο θα ονειρευτούμε, με τι θα ανταλλάξουμε όσα και όσους μας έφεραν εδώ, με ποια ευγένεια θα πολεμήσουμε, πόσο θα αγαπηθούμε. Εδώ λοιπόν, να με δω στην πράξη. Γιατί στα λόγια υπήρξα αρκετά καλός…»

  8. 28 Σεπτεμβρίου, 2011 10:43 πμ

    «αρνούμαι» να σχολιάσω…
    καλημέρα Silent

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: