Skip to content

πρωτάκια

21 Σεπτεμβρίου, 2011

Με τη φίλη μου τη HappyHour καθόμαστε σε ένα ξύλινο πάγκο στο ΚΤΕΛ και πίνουμε κρύες γκαζόζες χαζεύοντας τα λεωφορεία με τα πρωτάκια που ετοιμάζονται για τη σημαντικότερη αναχώρηση της ζωής τους. Κάνουμε μπουρμπυλήθρες με τα καλαμάκια και γελάμε με τα τεράστια μπαγκάζια που πάνε κι έρχονται, τον κόσμο που σκουντουφλάει ανάμεσα στις κούτες, τις χοντρές μαμάδες της επαρχίας που κάνουν παρατηρήσεις στους αχθοφόρους κουνώντας στον αέρα τις χάρτινες βεντάλιες τους. Το λεωφορείο που βρίσκεται μπροστά μας θα αναχωρήσει σε λίγο για Πάτρα. Θα επιβιβάσει τα πρωτάκια μέχρι το λιμάνι και τα ξημερώματα θα τα παραλάβει πάλι από τον Πειραιά για να τα μεταφέρει στη νέα γη. Την ίδια διαδρομή την ξανάκαναν στο τέλος του καλοκαιριού, έχουν ήδη βρει σπίτια, έχουν γραφτεί στις σχολές τους και τώρα μεταφέρουν τα τελευταία τιμαλφή, cd, βιβλία, τάπερ με μπουρέκια, καλιτσουνάκια τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο για το καράβι. Τα πρωτάκια έχουν απομακρυνθεί από τις μαμάδες και, σε απόσταση ασφαλείας, καπνίζουν κρυφά αλλά θριαμβευτικά πίσω από το λεωφορείο. Με μεγάλες επιδεικτικές κινήσεις τραβάνε μέσα τους όσο περισσότερο καπνό μπορούν και το βλέμμα τους βγάζει σπίθες, καταλαβαίνουν ότι τους παρατηρούμε σαν σπάνια ζωάκια και, φτύνοντας με θόρυβο τον καπνό, μας φωνάζουν δειλά αλλά με σιγουριά (από μέσα τους) να πάτε να γαμηθείτε όλοι, εμείς φεύγουμε από ‘δω! Φυσικά τα πρωτάκια δεν είναι ακόμα πολιτικοποιημένα, αν και θα στοιχημάτιζε κανείς ότι εκεί που πάνε η ένταξη τους στα ΕΑΑΚ είναι θέμα χρόνου. Μπορεί βέβαια και να αργήσει λίγο. Για καιρό πάντως θα βολοδέρνουν στις πλατείες της Πάτρας, θα πίνουν φτηνά ποτά στο Μάκη τον κουλό, θα βρίσκουν πάντα διεξόδους στα αδιέξοδα και δεν θα τους νοιάζει ούτε και η κρίση ούτε και οι δικές μας πρόστυχες ανησυχίες, γιατί αυτοί είναι μόνο δεκαεφτά και ήδη μακρυά. Κι όταν στα μέσα του μήνα πάλι δεν θα έχουν λεφτά, θα  τσοντάρουν όλοι μαζί για ένα μεγάλο μπουκάλι ούζο και θα λιώνουν στην προβλήτα κοιτώντας τα πλοία που έρχονται κι αυτούς που σκαρφίζονται απεγνωσμένους τρόπους να φύγουν. Κι όταν σε βρώμικες γκαρσονιέρες και δυάρια χωρίς θέρμανση θα ανακαλύπτουν ξένα σώματα και τις αντοχές των δικών τους, κι όταν θα ερωτεύονται χωρίς αντίκρυσμα και θα σκηνοθετούν τα δράματα τους στη βροχή, στις δικές τους στοίβες από μπύρες δεν θα βλέπουν ήττες, μόνο τους θριάμβους της καρδιάς. Οι υπόλοιποι να πάμε να γαμηθούμε, αυτοί είναι ήδη μακρυά…

34 Σχόλια leave one →
  1. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 2:06 μμ

    Μικρή έμπνευση από το θαυμάσιο κείμενο του βυτίου: http://tovytio.wordpress.com/2011/09/12/m_papai/

  2. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 2:08 μμ

    Αχ, να ‘μαστε πάλι 18-19. 🙂

    ΥΓ.ΕΑΑΚ ο π ω σ δ ή π ο τ ε!!

  3. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 2:14 μμ

    Ευτυχώς. Ευτυχώς για όλους μας που υπάρχουν ακόμα όσοι είναι ήδη μακρυά.
    Ωραίο ποστ φίλε.

  4. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 2:15 μμ

    «στις δικές τους στοίβες από μπύρες δεν θα βλέπουν ήττες, μόνο τους θριάμβους της καρδιάς»

    Δυσκολεύομαι να αποφασίσω αν εσύ είσαι πιο ποιητής ή το Βυτιο.
    Και αναρωτιέμαι αν ποτέ θα ξανανιώσω έτσι.

  5. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 3:18 μμ

    Επειδή υπόβαθρο του κειμένου αυτού φαίνεται να είναι η HappyHour και μια γκαζόζα, θα σου συνιστούσα να περνάς περισσότερες ώρες με το κορίτσι αυτό και να πάρεις και κανένα καφάσι γκαζόζες στο σπίτι να σου βρίσκεται όταν σου ‘ρχεται η όρεξη να γράψεις κάτι τόσο καλό. :))

    Οι λέξεις και ο τρόπος σου σήμερα, με παρηγόρησαν.

  6. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 5:10 μμ

    Σε αυτό το ποστ έβαλες τις πιο ωραίες εικόνες.
    😉

  7. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 6:12 μμ

    σαιλεντ, οταν δεν ανεβαζεις φωτο, ζωγραφιζεις τελευταια.
    [παρα το οτι ειχα σχολια -και ενστασεις- να κανω, ειναι τοσο ωραιο το κειμενο που δεν μου βγαινουν]

  8. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 6:42 μμ

    ακούστηκε το χειροκρότημα μου ως εκεί ;

    !!!!

  9. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 8:20 μμ

    Μπορεί με το κοστούμι σου να άνοιξαν πόρτες μα με τις λέξεις σου ανοίγεις καρδιές και τις γλυκαίνεις. Τα Σέβη μου.

  10. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 9:11 μμ

    νοσταλγείς σάιλεντ?

  11. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 9:42 μμ

    Έχεις έναν τρόπο να περιγράφεις όλα αυτά που βλέπεις γύρω σου, σάιλεντ, που με κάνει να τα βλέπω μπροστά μου. Τι όμορφα που γράφεις 🙂

  12. LouSalome permalink
    22 Σεπτεμβρίου, 2011 10:18 πμ

    να μην επαναλάβω το αυτονόητο- είναι υπέροχο- εκείνο όμως που θέλω να πω είναι ότι διαβάζοντας το και σε απόσταση δεκαετιών από τα πρωτάκια, δεν εισέπραξα πικρία – κι ας πάμε να γαμηθούμε -αλλά το γλυκό άρωμα ενός φιλιού μέσα στα χόρτα.

  13. giati? permalink
    22 Σεπτεμβρίου, 2011 11:05 πμ

    από Πάτρα:
    Ο Μάκης είναι κλειστός εδώ και δύο χρόνια, δε δέχτηκε την αύξηση στο νοίκι
    Η προβλήτα είναι περιφραγμένη
    Τα πρωτάκια μάλλον για ΔΑΠ τα βλέπω
    «η ποίηση είναι η αληθινή απόλυτη πραγματικότητα» Novalis
    Γιατί φοράτε κλουβί; έστω και χρυσό;

  14. 23 Σεπτεμβρίου, 2011 6:41 πμ

    Kαλημέρα αιώνιο πρωτάκι…

  15. 23 Σεπτεμβρίου, 2011 8:06 πμ

    Νοσταλγούν ωρέ τα παληκάρια;

    -φωτογραφίζεις μέσα και ζωγραφίζεις έξω φίλε. Σε ευχαριστούμε

  16. HappyHour permalink
    23 Σεπτεμβρίου, 2011 8:38 πμ

    Ααα, τι ωραία…που ήταν…

    το ξέρεις ότι βλέπεις με τα μάτια της καρδιάς σου ε; Μεγάλο προσόν αυτό, μην το χάσεις ποτέ… (στην οδήγηση δεν βοηθαέι πολύ αλλά…κανείς δεν είναι τέλειος 😉 😛 )

    Ο «γιατί» πάντως παίζει και να έχει δικιο 😦

  17. 23 Σεπτεμβρίου, 2011 1:42 μμ

    Το διάβασα απνευστί, ζήλεψα ως το κόκκαλο (και τα πρωτάκια και Εσένα!), ένιωσα μια θέρμη μέσα μου να απλώνεται σαν την πρώτη γουλιά ρακόμελο: γλυκά και με αψύ τρόπο ταυτόχρονα, ξέρεις, με κείνο τον τρόπο που απολαμβάνουμε κάτι σοβαρό και κάτι μέσα μας ζητάει «κι άλλο!».

    Σάιλεντ, υποκλίνομαι στις εμπνεύσεις σου, στο θόρυβο που κάνει εκείνο το καλαμάκι, στις ματιές σου και στις εικόνες που σε συγκινούν και τις αγγίζεις έτσι!…

  18. 23 Σεπτεμβρίου, 2011 7:57 μμ

    σίγουρα… πίνατε γκαζόζες;

  19. 24 Σεπτεμβρίου, 2011 8:55 πμ

    Καλημέρα μουτράκια 🙂 νομίζω ότι αυτό το κείμενο βρήκε μεγάλη ανταπόκριση γιατί πάτησε κάποιο κουμπί σε ανθρώπους με αντίστοιχα βιώματα (τι γενιά κι αυτή η δική μας!) κι εγώ είμαι χαρούμενος που σας γνωρίζω, έστω και με μια μικρή καθυστέρηση. Η ιστορία μπορεί βέβαια να μην είναι 100% αληθινή, για μένα όμως ήταν ένας ασφαλής κόσμος που είχα ανάγκη να φτιάξω και να μπω για λίγο για να φύγω από τη δύσκολη καθημερινότητα-σαμπως γι’ αυτό δε γράφουμε όλοι; Ξεχασα να πω ότι όλο και περισσότερο τελευταία με τους φίλους συζητάμε τι ωραία που είναι η ηλικία μας και τι όμορφα που μεγαλωνουμε και ευτυχώς που δεν είμαστε έφηβοι και ξεμπερδέψαμε με τις κρίσεις και τα υπαρξιακά. Οι συζητήσεις μας έχουν μεγάλο πάθος και όλοι συμφωνούμε, αναστεναζουμε με ανακούφιση και χαρά, και μετά ο καθένας κοιτάει για λίγο το φλυυζανι του και ψάχνουμε να βρούμε νέο θέμα συζήτησης 🙂 εντάξει, το να είσαι 18 είναι το πιο γαμάτο πράγμα του κόσμου, κι αν εμένα με χωρίζουν πολλά πολλά χρόνια από αυτή την ηλικία δεν παυω να χαίρομαι τους εφήβους με την ατσαλοσύνη τους, την απολυτότητα τους, με τα όλα τους τέλος πάντων 😉

  20. 24 Σεπτεμβρίου, 2011 9:22 πμ

    @ρενάτα και που δεν είμαστε δεν πειράζει-σκέψου εσύ ας πούμε τι εκδρομές πηγαίνεις κάθε τόσο! Αυτά δεν θα τα κανες στα 18 😉

    @μπαμπάκη ευτυχώς ναι, και μια μέρα θα έρθουν πάλι πίσω σαν υπερήρωες να διώξουν τους κακούς που μας βασανίζουν 🙂 ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, δεν στο πα τότε, όμως τα δικά σου πρωτάκια σημάδεψαν το καλοκαίρι μου (και όχι μόνο το δικό μου). Ακόμα σκέφτομαι το κείμενο σου με ενθουσιασμό όταν παει να με πάρει από κάτω και ο Χατζηγιάννης (!) με κάνει να θέλω να φωνάξω από χαρά 🙂

    Όσοι δεν το διαβάσατε ακόμα προλαβαινετε:
      http://mpampakis.wordpress.com/2011/08/05/o-hatzigiannis-ki-ego/

    @krotkie η σύγκριση με κολακεύει αλλά αδικεί τον βυτίο 🙂 σ ευχαριστώ πάντως. Όσο για την απορία, μακάρι να μπορούσα να σου δώσω την απάντηση που θέλεις, όμως τα ίδια αναρωτιέμαι κι εγώ. Δε ρωτάς καλύτερα κάποιον απ’το χθεσινό πάρτυ του radiobubble; 🙂

    • 24 Σεπτεμβρίου, 2011 10:21 πμ

      Μου χρυσώνεις το χάπι, αλλά ας είναι. Το κάνεις όμορφα 🙂

    • 26 Σεπτεμβρίου, 2011 11:43 μμ

      να ρωτήσω το βυτίο ας πούμε; :Ρ

      • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 9:11 πμ

        Μπα, δε νομίζω να βοηθήσει. Ο βυτίος πίνει γκαζόζες κι εσύ χρειάζεσαι κάποιον αληθινά πιωμένο για να σου εξηγήσει πως λειτουργούν αυτές οι διαδρομές…

      • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 3:11 μμ

        γκαζοζες το Βυτιο? μην εισαι αφελής!

      • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 5:15 μμ

        Χθες το βράδυ μιλούσε για τζιτζιμπύρες κι εγώ είμαι καλόπιστος με τους ανθρώπους…

      • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 10:49 μμ

        Κακως! δεν τον εχεις δει να κατεβαζει τζιν τονικ!

  21. 24 Σεπτεμβρίου, 2011 9:35 πμ

    @riski ευχαριστώ! Μακάρι να το έβλεπα συχνότερα το κορίτσι, όμως ζούμε μακρυά. Γκαζόζες πάντως υπάρχουν-ακόμα! Θα πιω μια στην υγεία σου και θα κάνω και μπουρμπουλήθρες δυνατά για να με ακούσεις 😉

    @τσαλαπετεινέ ευχαριστώ! Έρχομαι σε λίγο από κει γιατί το μάτι μου πήρε τελευταία πολλά και ενδιαφέροντα 😉

    @μούργο είσαι πολύ καλός (!) τι ενστάσεις έχεις αλήθεια; Μηπως θες να σου στείλω μερικά καλιτσουνάκια;;

    @κκμ τι τιμή για μένα να ακούω καλά λόγια από ανθρώπους που θαυμάζω! 

    @soduck ευχαριστώ! Ήταν το πιο γλυκό πράγμα που μου έχουν πει εδώ μέσα 🙂

  22. 24 Σεπτεμβρίου, 2011 9:49 πμ

    @elRomandante ναι, νοσταλγώ, όχι με πίκρα όμως, μάλλον με καμάρι για τα δικά μου μπουκάλια ούζο (που μου έδωσαν περισσότερα από όλη μου την ακαδημαϊκή ζωή μαζί) και με την αισιοδοξία ότι κάπου, όχι και τόσο μακρυά υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να λένε (και να το εννοούν) στον κάθε γαποβενιζέλο να παει να γαμηθεί γιατί ο,τι και να κάνει δεν τους αγγίζει!

    @αγκνίρα ευχαριστώ! Όπως γράφω παραπάνω, ήθελα να φτιάξω για λιγο ένα ασφαλή τόπο, ακόμα κι αν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα…

    @LouSalome (μου) ναι, καμία πίκρα, άγρια χαρά ήταν το συναισθημα. Αλλά τι ωραία που τα λες και πάλι 🙂

    @giati καθόλου δεν πειράζει που έκλεισε ο Μάκης κι έγιναν όλες αυτές οι αλλαγές. Είμαι σίγουρος ότι η καύλα του να είσαι 18 και να σου ανήκει ο κόσμος δεν χάνεται για τίποτα στον κόσμο…

    @moody καλημέρα συμμαθητή! Κάτσε λίγο στη γαλαρία και μετά  κανονισουμε να πάμε για ούζα και ρακές 😉

    @Γιώργη μα τι λες, εγώ σας ευχαριστώ! 

  23. 24 Σεπτεμβρίου, 2011 10:05 πμ

    @happyhour αυτό ήταν σπόντα για τις ικανότητες μου στην οδήγηση, χμ, κι εγώ που νόμιζα ότι δεν με αφηνες να οδηγώ για να μην με κουραζεις 😦 αλλά τι κι αν δεν έγιναν όλα όπως τα περιγράφω; Φτανει που κάπου δίπλα μας κάποια πρωτάκια ανακαλύπτουν με ενθουσιασμό τον κόσμο και δεν δίνουν δεκάρα για το αν θα γυρίσουμε-ας πούμε-στη δραχμή και για το αν ο μπένυ στραβοκοιμήθηκε χθες βράδυ και βγαζει τα απωθημένα στον αθώο κόσμο 🙂

    @theorama τι να πω μετά από ένα τέτοιο σχόλιο; Ντρέπομαι λιγάκι αλλά σε ευχαριστώ πολύ πολύ, μακάρι μια μέρα να ζωντανέψουν οι δικές σου εικόνες και να με καλεσεις να πιούμε μαζί ρακόμελα και να χαζογελάμε με τους δικούς σου ήρωες και να τους σκηνοθετούμε έτσι που να έχουν πάντα ένα happy end 🙂

    @katabran γιατί σου κάνει εντύπωση; Μηπως υπαινίσσεσαι ότι πήρα πάλι τίποτε ψυχεδελικα; Θα τα χρειαστούμε πάντως όλοι μας σε λίγο καιρό…

    • 26 Σεπτεμβρίου, 2011 9:48 μμ

      Σπόντα κι εσύ…τόση δα μικρή σποντίτσα…κανείς δεν την κατάλαβε… για να επαναρθώσω

      🙂 🙂

  24. 26 Σεπτεμβρίου, 2011 9:48 μμ

    (ουπς) *επανορθώσω

    • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 9:06 πμ

      Εντάξει, δεν έχεις και άδικο, υπόσχομαι όμως ότι την επόμενη φορά θα έχω βελτιωθεί και θα σε πάρω να πάμε στο βουνό στα χιόνια. Θα πάρουμε μαζί μας και το σκύλο και θα τραγουδάμε σε όλη τη διαδρομή Τζένη Καρέζη και άλλα χαρούμενα και θα φτιάξουμε κι ένα χιονάνθρωπο στο καπό του μικρού σαράβαλου. Ευτυχώς, ο χειμώνας δεν είναι μακρυά!

  25. 27 Σεπτεμβρίου, 2011 1:54 μμ

    Δεν μπορώ να πω (σχεδόν) τίποτα …
    Έχω έναν κόμπο στο λαιμό …
    Να είσαι καλά Silent … Ακόμα και το να βουρκώνεις , έγινε δύσκολο στις άγριες μέρες μας .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: