Skip to content

Κουστούμι αδειανό

19 Σεπτεμβρίου, 2011

Εδώ και καιρό έχω αποφασίσει ότι ο μόνος τρόπος να αποφύγω την κακοποίηση από τις δημόσιες υπηρεσίες είναι να φοράω το κουστούμι μου. Το δοκίμασα πρόπερσι μια φορά για πλάκα, ή καλύτερα ως το απονενοημένο διάβημα πριν κόψω τις φλέβες μου έξω από τον γκισέ της ΙΗ’ Εφορίας Αθήνας, και τελικά το κουστούμι μου έσωσε τη ζωή: εκείνη τη μέρα όλοι χαίρονταν να με εξυπηρετούν με ζέση και χαμόγελο στα χείλη και προπάντων μου απευθύνονταν στον πληθυντικό αριθμό! Εγώ τώρα δεν είμαι και κανένας σεμνότυφος, όμως η αγένεια και ο ενικός αριθμός των ξένων με καταρακώνουν. Θυμώνω, απελπίζομαι, τα παίρνω στο κρανίο, όμως ποτέ μα ποτέ δεν θα διανοούμουν να εξωτερικεύσω το θυμό μου στο δημόσιο υπάλληλο, αφού το να τα βάλω μαζί του θα ήταν το πιο μάταιο πράγμα του κόσμου, πόσο μάλιστα όταν βρίσκομαι σε επείγουσα ανάγκη. Γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ κάθε φορά που συναλλάσσομαι με δημόσιες υπηρεσίες φοράω το κουστούμι μου. Μαζί παίρνω και την τσάντα του λάπτοπ που τη γεμίζω με περιοδικά κι έτσι είμαι κάτι ανάμεσα σε ιατρικό αντιπρόσωπο και μέλος της ΔΑΠ. Σήμερα πήγα στον Οργανισμό Αφαίμαξης Ελεύθερων Επαγγελματιών (Ο.Α.Ε.Ε.) που βάσει προσωπικής εμπειρίας βρίσκεται στην κορυφή της κλίμακας αγένειας. Όμως το μαγικό μου κουστούμι, σαν κάπα υπερήρωα, έκανε και πάλι το θαύμα του και όλοι έσπευσαν να με εξυπηρετήσουν, ακόμα και σε θέματα που δεν άπτονταν της δικής τους περιορισμένης, καταμερισμένης και λεπτεπίλεπτα εξειδικευμένης αρμοδιότητας. Μάλιστα, ενώ τους προηγούμενους από μένα στην ουρά τους έστειλαν όλους αδιακρίτως για γραφειοκρατικές αγγαρείες σε άλλες κοινωφελείς υπηρεσίες (εφορίες, ΙΚΑ, επιμελητήρια), εμένα με δέχτηκαν όπως ήμουν, με τα λίγα μου χαρτιά τα μη επικυρωμενα, κρίνοντας ότι δεν θα επρεπε να με ταλαιπωρήσουν περισσότερο. Η ευγένεια και η εξυπηρετικότητα τους με συγκίνησαν, σκέφτηκα ότι δεν την αξίζω τέτοια μεταχείριση, στο κάτω κάτω εγώ ένας απλός φορολογούμενος πολίτης είμαι. Αργότερα μάλιστα μπήκα στον πειρασμό να επιστρέψω με βερμούδα και σαγιονάρες για να συγκρίνω τις αντιδράσεις τους, αποφάσισα όμως να μη ρισκάρω να πέσω στα ματιά τους-αυτοί οι άνθρωποι με θεωρούσαν κάτι σημαντικό και δεν θα έπρεπε να τους πληγώσω με την αλήθεια μου. Εξάλλου εκείνοι ήταν όντως σημαντικοί για μένα και δεν θα χάλαγα για τίποτα στον κόσμο αυτή την υπέροχη επικοινωνία που αναπτύξαμε. Μετά αποφάσισα να συνεχίσω τις υπόλοιπες δουλειές της ημέρας με την ίδια αμφίεση και παντού είχα την ίδια αντιμετώπιση. Μόλις μπήκα στο pet shop ο συνήθως αργόσχολος υπάλληλος έσπευσε να με εξυπηρετήσει, μάλιστα μου συνέστησε ποια κονσέρβα να αποφύγω (αυτή δηλαδή που προσπαθεί συνήθως να μου πλασάρει) και στο τέλος με αποχαιρέτησε με ένα πομπώδες καλό σας μεσημέρι κύριε! Στο περίπτερο τα ίδια, μαζί με τα τσιγάρα η περιπτερού σχεδόν μου έδωσε και το χέρι της κόρης της και στοιχηματίζω ότι αν έπεφτα τυχαία πάνω στον άγνωστο τύπο που τις προάλλες τσακωθήκαμε στο δρόμο και με φώναζε χλεχλέ και γραφικό, θα με χτύπαγε φιλικά στην πλάτη και θα μου έλεγε περασμένα ξεχασμένα φιλαράκι! Έπειτα έφτασα στο σπίτι και μόλις άνοιξα την πόρτα ο σκύλος όρμησε άτσαλα πάνω μου με ενθουσιασμό, αναγκάζοντας με να κυλιστώ μαζί του στο πάτωμα για παιχνίδι. Σε λίγα δευτερόλεπτα το κουστούμι είχε γίνει σίχρηστο από τις λάσπες του κήπου και τα σάλια που εκτοξεύονταν προς πάσα κατεύθυνση, γιατί βέβαια, όσο κι αν έχω προσπαθήσει, ο σκύλος μου αδυνατεί να κατανοήσει την αξία του κουστουμιού και πάντα δείχνει την ίδια αμετροεπή και άνευ όρων αγάπη και αποδοχή σε μένα, είτε με κουστούμι είτε με σαγιονάρες πάντα ορμάει πάνω μου και με γεμίζει σάλια, ίσως γιατί γνωρίζει καλύτερα από τα ηλίθια δίποδα ότι σημαντικό στη σύντομη και ανούσια ζωή μας δεν είναι ένα χαζοκουστούμι αλλά η ευγενής ικανότητα να μπορούμε που και που να κυλιόμαστε στο πάτωμα για παιχνίδι.

36 Σχόλια leave one →
  1. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 12:30 μμ

    Την επόμενη φορά δοκίμασε να πας με ράσα…

  2. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 12:36 μμ

    καλησπέρα κ.Ναστρεντίν
    σκυλοπατσαβούριασμα4ever 🙂

  3. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 12:46 μμ

    είσαι κοστούμι με πολύτιμη γέμιση και σως από λάσπη και σάλια!
    αυτό είσαι!
    🙂

  4. HappyHour permalink
    19 Σεπτεμβρίου, 2011 1:27 μμ

    Πολλά λαικ!!!

    (αν και σχετικά με το κύλισμα, κρίμα το κοστούμι και θα χρειαστεί σε λίγο που δεν θα χουμε ρουχαλακια 😉 )

  5. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 1:45 μμ

    😆 😆
    Βέβαια μετά το γέλιο λίγο με προβλημάτισες με αυτά που γράφεις. Δηλαδή εμείς οι γυναίκες τι πρέπει να φορέσουμε για να τύχουμε της ίδιας προνομιακής μεταχείρισης; Τακούνια και αρώματα; Σανέλ κοστουμάκι; Μαύρο συνολάκι; (Μπλιαχ). Να βαφτούμε του κερατά; Ή μήπως ό,τι και να βάλουμε εξακολουθούμε να είμαστε αμελητέο είδος;

  6. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 1:54 μμ

    Μια που έχετε τέτοια επιτυχία ( ο πληθυντικός λόγω κοστουμιού, εντάξει;!) μήπως να σας κάνω ένα πληρεξούσιο;…
    Γιατί εγώ τουλάχιστον με τα ψηλοτάκουνα και τα συναφή, δεν το ‘χω….

  7. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 2:00 μμ

    Μου έβαλες … ιδέα :
    Θα πηγαίνω στις Δημόσιες Υπηρεσίες με … μαγιό … Όχι ό,τι νά’ναι μαγιό … Μπικίνι του θανάτου … Δεν μπορεί … Κάπως πρέπει να τραβήξω κι εγώ την προσοχή των … κακών αυτών ανθρώπων , που μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής …
    Θα «πιάσει» … Δεν το συζητώ .

  8. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 2:05 μμ

    Το πιαδί (ο Αυτιαγ) έχει τις σωστές προτεραιότητες. 😉 Οι υπόλοιπο ιέιναι εκπαιδευμένο ιστην οσφυοκαμψία .

    Αν δεν απατώμαι διάβασα κάποτε ένα ποίημα του Καρυωτάκη χλευαστικό περί κουστουμιών και σκυψίματος (δημόσιος υπάλληλος γαρ ).

  9. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 2:21 μμ

    Χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω ούτε κατά το ελάχιστο την αξία της σαλιωμένης υποδοχής, η φράση «που δεν άπτονταν της δικής τους περιορισμένης, καταμερισμένης και λεπτεπίλεπτα εξειδικευμένης αρμοδιότητας», με έλιωσε… με έκανε να σε κοιτάω με απεριόριστο θαυμασμό και δέος (γραβάτα φορούσες;)

    @αγκνιρα η συμβουλή μου είναι να επιλέγεις τους άντρες υπαλλήλους και να φοράς το ύφος Νο 43 που λέει με όσο νάζι διαθέτει η αλίκη στο ναυτικό (πρόσεχε μόνο μη μπερδέψεις τα σώματα ασφαλείας γιατί θα το χάσεις το παιχνίδι) «αχ καλέ μου θές να μου δείξεις το θησαυρό… της γνώσης και της εμπειρίας σου στη δημόσια διοίκηση;» και ενδιάμεσα να πετάξεις με βαθιά φωνή… «αχ τι ωραίο πουκάμισο που φοράτε…. «

  10. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 2:24 μμ

    απντέιτ σχολίου. Η συμβουλή προς την αγκνιρα ισχύει για όλες τις γυναίκες. Παραδίδω και ιδιαίτερα – τιμές θηλυκές… εεε φιλικές ήθελα να πώ…

  11. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 3:10 μμ

    Αισθάνομαι μια ανακούφιση που οι αγαπημένοι αναγνώστες δεν με κατηγόρησαν ως δάκτυλο του Βενιζέλου που προλυαίνει το δρόμο για το άνοιγμα των απολύσεων. Αν δεν κάνουμε και λίγη πλάκα το blogging δεν περνάει κι εδώ κάπου να πω ότι εχω συναντήσει εξίσου αγενείς ιδιωτικούς υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες κτλ κτλ κι επίσης το ότι τους βρίσκω αγενείς δε σημαίνει ότι επιθυμώ και την απόλυση τους. Αυτό το λέω προκαταβολικά γιατί τελευταία αισθάνομαι ότι το θέμα των ΔΥ είναι ιερό τοτεμ που δεν πρέπει να ακουμπάμε 😦 

    @Σοφία χρόνια σου πολλά είπαμε; Δεν είπαμε. Ε, πολύχρονη λοιπόν και κράτα γερά, καλύτερη ευχή δεν έχω αυτό τον καιρό. Όσο για τα ράσα, νομίζω με τέτοια αμφίεση θα κερναγαν και ουζάκι!

    @χκ τον κύριο Ναστρεντίν δεν τον γνωρίζω, δυστυχώς, θα τον ανακαλύψω όμως αμέσως τώρα. Για το πατσανούριασμα δεν το συζητώ, δεν έχω καλύτερο στον κόσμο 🙂 

    @enfant δεν μου χουν πει ποτέ τίποτα καλύτερο, δεν εχω λόγια να σε ευχαριστήσω 🙂 (να φανταστείς πάντως ότι πριν τη συγκατοικηση με τον αυτιαγ τα συχαινόμουν τα σάλια όσο τίποτα!)

    @happy σε λίγο θα τρώμε κι εμείς λασποκούλουρα, που θα χρειαστεί το κουστούμι;

    @αγκνίρα χωρίς καμία πρόθεση γενίκευσης ή σεξισμού, έχω μια αδρά εντύπωση ότι η εξυπηρέτηση των γυναικών μπορεί να είναι λίγο ευκολότερη λόγω εμφάνισης. Μπορεί και μα κάνω λάθος, δεν έχω επαρκές στατιστικό δείγμα. Αν δεν ισχύει, ένα ταγιέρ θα βοηθούσε, νομίζω 🙂 

    • 19 Σεπτεμβρίου, 2011 5:02 μμ

      «ο Ναστρεντίν Χότζας και το σακάκι του»-στο τέλος της αντίστοιχης ιστορίας, «ταΪζει» το σακάκι του βάζοντας φαγητά στις τσέπες για να το επιβραβεύσει
      ο Δύτης των Nιπτήρων θα βοηθούσε σίγουρα με μια παρέμβαση κάπου εδώ 🙂

    • 19 Σεπτεμβρίου, 2011 6:48 μμ

      για λασποκούλουρα, εδώ:
      https://inconue.wordpress.com/2009/01/17/let-them-eat-mud/

      • 20 Σεπτεμβρίου, 2011 7:36 μμ

        Ω, ευχαριστώ πολύ για την κίνηση! Προσπάθησα κι εγώ χθες να κάνω την παραπομπή στο ΦΟΒΕΡΟ σου κείμενο, όμως δεν μπορούσα απ’αυτό το παλιόπραμα. Όσοι δεν το κάνατε ήδη πάτε στης enfant να πάρετε μια ιδέα από λασποκούλουρα. Αν μη τι άλλο θα μας χρειαστεί η συνταγή 😦

  12. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 3:11 μμ

    Φανταστικό κόλπο!Θα το εφαρμόσω άμεσα!Δεν πιστεύω να πέσω στα μάτια τους αν το κοστούμι έχει και λίγες γατότριχες??? 🙂

  13. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 3:14 μμ

    @φαούδι δεν χρειάζονται τα ψηλοτάκουνα γιατί έτσι κι αλλιώς δεν φαίνονται πίσω απ τον γκισέ. Μπορείς όμως να ντυθεις Εύα Καιλή και περνά μετά να μας πεις πόση ώρα ταλαιπωρήθηκες γιατι σε έστελναν από το ένα στο άλλο γραφείο 😉

    @silia δεν είπα ότι είναι κακοί άνθρωποι ούτε ότι μας έφεραν αυτοί στο χείλος της καταστροφής. Μιλάω γενικά για το πως η εμφάνιση του άλλου μπορεί να αλλάξει τον τροπο με τον οποίο του συμπεριφερόμαστε. Γι’ αυτό αναφέρω και την περιπτερού μου και τον υπάλληλο του pet shop. Αν πάντως ερχοσουν σε μένα για εξυπηρέτηση με μαγιώ σίγουρα θα σε κερναγα καφέ και θα γινόμασταν αχώριστοι φίλοι 🙂 

    @ρενάτα νομίζω είναι δυο διαφορετικά κείμενα του Καρυωτάκη, θα τα ψάξω και θα τα μεταφέρω εδώ. Μέχρι τότε συμφωνώ μέχρι κεραίας μαζί σου! 

  14. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 3:24 μμ

    @παπάκι ασε τους θαυμασμούς και πες μας καμιά σεξι ιστορία δημόσιας διοίκησης. Φαίνεται να το κατέχεις το θέμα αν και με τέτοιο διαβολικό χιούμορ κανείς δεν θα σου αντιστεκόταν! (εγώ πάντως με το θησαυρό γνώσης και εμπειρίας κατουρηθηκα στα γέλια, τρελό κέφι έχεις σήμερα λέμε!). Κορίτσια ακούτε να μαθαίνετε!

    @χαμένο επεισόδιο δοκίμασε το και δεν θα χάσεις. Όλη την προηγούμενη εβδομάδα που βολόδερνα στα νοσοκομεία με το σεις και με το σας με είχαν 🙂 περνά να μας πεις εντυπώσεις μετά!

  15. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 3:42 μμ

    Μα εγώ είμαι απλώς μια αθώα και ντροπαλή πάπια… που διψάω για… μάθηση και γοητεύομαι από την εφαρμογή… των κανόνων του κώδικα της δημόσιας διοίκησης πάνω μου. Και αυτό μόνο ένας έμπειρος, βαθύς γνώστης των κανόνων, δημόσιος υπάλληλος, μπορεί να μετουσιώσει στην πολυπόθητη γνώση… Να μένω άφωνη και έκθαμβη όταν πιάνει με τα στιβαρά του χέρια την υπόθεσή μου… και την διεκπεραιώνει με κείνη τη σφοδρή επιθυμία της εκπλήρωσης του καθήκοντός του… Αχ… (τελικά φορούσες γραβάτα;)

  16. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 5:18 μμ

    SoDuck, «για… μάθηση και γοητεύομαι από την εφαρμογή… των κανόνων του κώδικα της δημόσιας διοίκησης πάνω μου» this is SO kinky λέμε -ο καθένας και τα βίτσια του βέβαια!

    Silent, καλά έφτασες σε αυτή την ηλικία για να το μάθεις το κόλπο; Πού να δεις επιτυχία που έχει το κοστούμι στις τράπεζες!

    Κορίτσια, ντάξει, μη φτάσετε και στο ταγερ: φουστα στενή, πουκάμισο (τα δυο πάνω κουμπιά ανοιχτά, αν πίσω από το γκισέ κάθεται άντρας, κλειστά αν κάθεται γυναίκα) και μπαλαρίνες αρκούν. 🙂

  17. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 6:17 μμ

    Εχμ, το έβλεπα ότι παει να γίνει κινκυ το πράγμα αλλά δεν περίμενα να σας βγουν τέτοια βίτσια! @SoDuck έχεις φαντασιώσεις με δημοσίους υπαλλήλους; Αυτό πια είναι άνω ποταμών, έχω ακούσει για στρατιωτικούς, για λιμενικούς, για πυροσβέστες αλλά τουλάχιστον αυτοί έχουν και τις στολές τους, τα λιλιά τους, τα σπαθιά τους κτλ. Επίσης έχω ακούσει για φαντασιώσεις με τον Καραμανλή τον ανηψιό και το αντεξα γιατί περί ορεξεως δε μου πέφτει λόγος. Αλλά με ποιο τροπο μπορεί να ανάβουν κάποιον οι δημόσιοι υπάλληλοι; Μήπως είσαι λιγουλάκι μαζόχα και τον άντρα τον θες αυταρχικό; Τι να πω πια ο μπλόκερ, μόνο ότι ένας γνωστός μου τα έχει με κάποιον που δουλεύει στο ΤΕΒΕ και είναι και στο σπίτι όσο ξυνός είναι στο γραφείο 🙂

    @χκ ευχαριστώ για την πληροφόρηση, το είχα ήδη βρει βέβαια, πάντως το Δύτη δεν θα τον φωναζα για κανένα λόγο γιατί το έχει κάνει αυτό το μάθημα και αν συνειδητοποιήσει τι στουρνάρια μαθητές έχει θα πιάσει τη βίτσα. Είναι αυταρχικός ο Δυτης, μην τον βλέπεις έτσι γλυκόλογο κι ευγενικό 😦

    @krot μένω άφωνος με τις γνώσεις και τις δολοπλοκίες σου! Αυτά κανείς εκεί στα ξένα και μας λες ότι όλα είναι δίκαια και αξιοκρατικά; Χμμμ..

    @SoDuck α, ξέχασα! Σιγά μην έβαλα και γραβάτα! Οι γραβατες υπάρχουν μόνο και μόνο για να κρεμασουμε τους εξουσιαστές τώρα που έρχεται με το καλό η ώρα τους!  

  18. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 6:20 μμ

    τα είπε όλα το enfant…
    εγώ ξέρω ότι κλέβεις την ομορφιά από τον βλογοσλοβακία!
    μα τί είχες στην αριστερή μέσα τσέπη του σακακιού σου;

  19. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 6:21 μμ

  20. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 6:21 μμ

    μήπως κλέβεις και την εφορία ωρέ;

    • 20 Σεπτεμβρίου, 2011 7:43 μμ

      Katabran η εφορία εμένα μου προκαλεί ευφορία και μαγεμένος καθώς είμαι ούτε που μου περνάει αυτή η σκέψη..Φχαριστώ για το τραγουδάκι, πολύ με άρεσε και δεν το γνώριζα κι ολας. Όσο για την τσέπη μου, είχε μέσα τη γλώσσα μιας δ.υ. που είχε μεγάλη γλώσσα κι εγώ την έκανα πανέ για το σκυλάκι. Ουφ πάω να πεθάνω από ενοχές τώρα, άσε…

  21. 19 Σεπτεμβρίου, 2011 9:06 μμ

    Λοιπόν! Για να βάλουμε τα πράματα στη θέση τους γιατί δε θέλει και πολύ να μου βγει το όνομα.
    Πρώτον δεν έγραψα πουθενά κανένα ερωτικό υπονοούμενο (όχι πες μου που είδες δείγμα φαντασίωσης), διότι είναι πασίγνωστη και η σεμνότητά μου και η αθωότητά μου (δεν θα αναφέρω καν την πρόσκλησή σου να γράψω σέξι ιστορία)
    Δεύτερον, φίλτατη κροκ-κάτι (αλήθεια πως το προφέρουν αυτό;) αν είδες κάτι τις το κίνκυ στο σχόλιό μου, δεν ευθύνομαι εγώ αλλά η ανάγκη του αναγνώστη (sic) να δεί κάτι άλλο απ αυτό που τόσο αθώα περιγράφω.

    Παρακαλώ να αποκατασταθεί άμεσα η καλή μου φήμη γιατί απειλώ με σερί ιστοριών δημοσιοερωτικής θεματολογίας.

    Σας φιλώ σεμνά

    • 20 Σεπτεμβρίου, 2011 2:54 μμ

      Μα να θες να εφαρμόσουν τους κανόνες της δημόσιας διοίκησης πάνω σου; Κοίτα τι πράματα με βάζεις να ξεστομίζω μεσημεριάτικα! απαπαπαπα!

      • 20 Σεπτεμβρίου, 2011 4:08 μμ

        Παρακολούθησε το συλλογισμό και θα δεις ότι θα έρθεις στα λόγια μου (τουλάχιστον…)
        Έστω ότι έχεις μια υπόθεση με το δημόσιο. Έστω ότι έχεις κοστούμι αλλά δε σου πάει τόσο όσο στον silent και δε σου ανοίγουν οι πόρτες – ούτε καν του περιπτέρου. Ξέρεις ότι το μόνο που χρειάζεται για να λυθεί το θέμα σου είναι η απλή εφαρμογή του κώδικα διοικητικής διαδικασίας. Πρόσθεσε σ αυτό, ότι τρέχεις βδομάδες και μέρες επειδή κανείς δεν ξέρει τη ρημάδα την παράγραφο που θα σου λύσει τα χέρια και σε τρέχουν πέρα δώθε από αρμόδιο σε ειδήμονα και τούμπαλιν. Μέσα σε όλο αυτό το πηγαιν έλα – και με τους πόνους από το δωδεκάποντο να περπατάς σαν τον Αναίς από το Παναής – εμφανίζεται ο άντρας ο σωστός ο γνώστης του κώδικα. Και ξέρεις οτι το μόνο που χρειάζεται για σου λύσει όλα τα προβλήματα είναι, όσο του λες το πρόβλημά σου, να ανασαίνεις σαν να έχεις ελαφρύ άσθμα σε κρίση…

        Κοίτα με στα μάτια και πες μου… θα το κάνεις; (και μην κολλάς σε λεπτομέρειες χωροθεσίας βρε παιδάκι μου.)

      • 21 Σεπτεμβρίου, 2011 2:13 μμ

        Μα αυτό ακριβώς σκέφτομαι! Και το βρίσκω hardcore! Αλλά οκ, εγώ είμαι και λίγο επιρρεπής στην αμαρτία, οπότε μπορεί και να υπερβάλω… :ΡΡΡΡΡ

  22. HappyHour permalink
    20 Σεπτεμβρίου, 2011 8:42 πμ

    χαχαχα, εδώ μέσα γίνεται του δημοσίου υπαλλήλου το κάγκελο!!!

    Το κοστούμι Σαιλεντ θα σου χρησιμεύσει όταν θα έρθει η ώρα να μπεις στην τράπεζα να κάνεις ανάληψη και θα την φρουρούνε ένοπλοι για να μην μπει ο λαουτζίκος… τότε μόνο οι έχοντες κοστούμι θα μπορούν να εισέλθουν…

  23. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 10:25 πμ

    (να μην τολμήσω να τον ρωτήσω για ένα άλλο παραμύθι που ψάχνω τον κ.Δύτη, ε;)
    καλημέρα στα κοστούμια και τις μαγικές μπέρτες!

  24. arcades permalink
    20 Σεπτεμβρίου, 2011 10:49 πμ

    Σ’ εμένα οι ενικοί πληθύνονται όσο μακραίνει το μαλλί -με την αλογοουρά δε μου μιλάνε, συνεννοούμαστε με χειρονομίες.

  25. 20 Σεπτεμβρίου, 2011 7:54 μμ

    Εδώ μέσα έγινε όντως του δημοσίου υπαλλήλου το κάγκελο. Και όσο κι αν έπεσα στα πατώματα με τα σχόλια του παπιού, η αλήθεια είναι ότι έχω παγώσει στην ιδέα και μόνο της αυριανής εξαγγελίας. Ελπίζω ακόμα βαθιά μέσα μου ότι οι άνθρωποι τελικά θα επικρατήσουν των τραπεζών και πάντως αν μετά την καταστροφή το κουστούμι μου δώσει πάσο εισόδου στις τράπεζες υπόσχομαι τα λεφτά απ το πλιάτσικο να τα μοιραστώ με το λαό 😉 Σας φιλώ κι ελπίζω αύριο να είμαστε πιο ανακουφισμενοι για να συνεχίσουμε το αστείο 🙂

  26. 21 Σεπτεμβρίου, 2011 9:08 μμ

    it’s the tie, που λένε και δω πάνω
    το ποστ είναι τόσο ωραία ευανάγνωστο που ξέχασα ότι με βάρυνε ο τίτλος του

    • 22 Σεπτεμβρίου, 2011 8:13 μμ

      Σ’ ευχαριστώ ω romandante! Γιατί όμως να σε βαρύνει ο τίτλος; Αν δεν κάνω λάθος δεν είσαι από αυτούς που αναγκαζονται να φοράνε κουστούμι στη δουλειά 😉

  27. 23 Σεπτεμβρίου, 2011 6:53 πμ

    Θυμήθηκα μια ιστορία τώρα.Ύστερα απο επαγγελματικο meeting(σε ελεύθερη μετάφραση κωλοβάρεμα με πρόφαση επαγγελματικό συνέδριο) γυρίζω κουστουμαρισμένος με το λεωφορείο σαν το πρωτοξάδελφο του Σάιμον Τέμπλαρ.Δυο πιτσιρικάδες δίπλα μου με ολόμαυρη φορεσιά 3-4 σκουλαρίκια ο καθένας κρατούν το HENRY’S DREAM του Cave και συζητούν αν είναι καλό….
    -Δισκάρα τους απαντάω..εμένα μ’αρέσει το PAPA WON’T LEAVE YOU HENRY, παντως και το LET LOVE IN είναι φοβερό άλμπουμ.
    Οι πιτσιρικάδες με κοιτούν όπως ο Έλλιοτ όταν πρωτοείδε τον Ε.Τ κι αφου πιάσαμε τη κουβέντα τους άκουσα να λένε καθώς κατέβαιναν απο το λεωφορείο «…..το φανταζόσουν ότι αυτός θα άκουγε Cave?»….όταν γύρισα σπίτι φορεσα το κανονικό κοστούμι του ρεμαλιού.

    • 23 Σεπτεμβρίου, 2011 11:52 πμ

      Στα νιατα μας πάντως εμείς όταν βλέπαμε κάποιο μεγάλο να φοράει t shirt με αγαπημένο μας συγκρότημα ή να ακούει τις ίδιες μουσικές με μας τον κοροιδεύαμε («τι θέλει ο γερο-μπαμπαλής και ασχολείται;») αλλά εντάξει, εμένα λίγο να μου μιλούσε με κέρδιζε και ξεχνουσα τα εκατοντάδες χρόνια που μας χώριζαν (υπενθυμίζω ότι στα 18 οποιοσδήποτε έχει περάσει τα 30 ειναι απλά γέρος)! Επίσης παραδεξου ότι έστω και μια φορά στη ζωή σου έχεις πει την πρόταση: «ο Cave ξεπουλήθηκε όταν έκανε το ντουέτο με την Kylie»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: