Skip to content

stories from the city, stories from the sea

27 Αύγουστος, 2011

Μετά από ένα μεγάλο και μακρύ καλοκαίρι στο αλάνθαστο εμείς αποχαιρετώ την υπέροχη και γλυκιά ραστώνη στα λάθη (και τα πάθη) του εγώ, προσπαθώντας ακόμα να δώσω κάποιο νόημα στα όσα συμβαίνουν στον παλαβό κόσμο μου τον τελευταίο καιρό. Λίγο πριν το φθινόπωρο εισβάλει για τα καλά μέσα μου ψάχνω σε παλιά σημειωματάρια, τετράδια σπιράλ ξεχασμένα σε ντουλάπια, μνήμες RAM σε παλιούς σκληρούς δίσκους, ιστορίες που έμειναν στη μέση γιατί αντιστάθηκαν στο βαλσάμωμα και τη φορμόλη και προτίμησαν να συνεχίσουν μόνες στο διηνεκές με το κεφάλι ψηλά. Παρόλο όμως που καιρό τώρα έχω καταλήξει στο ότι ζω καλύτερα με λίγα, ακόμα διστάζω να ξεφορτωθώ τις εφημερίδες και τη συλλογή μου από παλιά περιοδικά, που θα ξεχειμωνιάσουν για ακόμα μία χρονιά στα συρτάρια της σιφονιέρας. Φοβάμαι να τα πετάξω μην τυχόν και σκοτώσω τις λέξεις μέσα τους. Έπειτα, δεν το ρισκάρω να ‘ρθουν πίσω σε διαμαρτυρία εναντίον μου. Που πηγαίνουν οι ιστορίες που δεν γράφονται ποτέ; Έμβρυα που χάνονται στην απόξεση ή επαναστάσεις που γλύτωσαν από τη βία της μελάνης; Στο παλιό μου κινητό μια ιστορία πρόστυχη φανταρική, γραμμένη στη σκοπιά και σε μια σκισμένη σελίδα τετραδίου η ιστορία ενός έφηβου σημαιοφόρου με ακμή που στην περυσινή παρέλαση μετέτρεψε τη σημαία του σε τεράστιο φαλλό για να γελάσουν οι φίλοι του (εμένα με είχε καταλάβει τέτοιος ενθουσιασμός που για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα να φωνάξω «Ζήτω το Έθνος!»). Σε ένα παλιό σημειωματάριο με ορνιθοσκαλίσματα η ιστορία της Αλίκης που αργοπέθαινε στο νοσοκομείο και δεν της έφερνε κανείς ένα ποτήρι νερό. Προσπάθησα τότε να την τελειώσω χαρούμενα την ιστορία, ίσως σε στυλ μιούζικαλ, να σηκώνεται η Αλίκη απ’ το κρεβάτι και να χορεύει μαζί με τις νοσοκόμες ένα τραγούδι της συνονόματης της. Και στα πρόχειρα του βλογ μου η μεγαλύτερη ιστορία αλληλεγγύης που έζησα φέτος, για μια σχολική τάξη με εφτάχρονους μαθητές που αντιστάθηκαν στους γονείς τους όταν προσπάθησαν να διώξουν από το σχολείο την τετραπληγική συμμαθήτρια τους: τα εφτάχρονα αγρίεψαν, φώναξαν, έκλαψαν, έκαναν σύντομη απεργία πείνας, χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα που διέθεταν για να μεταπείσουν τους μεγάλους. Και κέρδισαν γιατί οι σπόροι της κακότητας δεν είχαν φυτευτεί ακόμα μέσα τους. Πόσες ιστορίες έχω αποθηκεύσει εδώ μέσα και τις αφήνω να μουχλιάζουν, τις ροκανίζει ο χρόνος με μικρά δοντάκια, μυτερά, αρχίζει από τις άκρες μέχρι να φτάσει στην καρδιά. Και όταν κάποτε περάσει τυχαία κάποιος περαστικός, αυτές ανοίγουν πορτοπαράθυρα, ξεσκονίζουν και τον υποδέχονται με τα καλά τους. Stories from the city, stories from the sea. Όμως η πόλη δεν εάλω ποτέ. Κι ούτε θα…Γιατί οι λέξεις είναι πυροτεχνήματα βραδυφλεγή που σκάνε μια στιγμή κι εξαφανίζονται. Μέχρι να σηκώσεις το κεφάλι στον ουρανό προλαβαίνεις να θαυμάσεις μόνο τις ουρές της τρελής τους τροχιάς σε σύμπαν με μνήμη κοντή. Θα συνεχίσω όμως να γράφω, έστω και για την ηδονή της στιγμής: σε χαρτοπετσέτες, σε πακέτα τσιγάρων, σε επιστημονικά περιοδικά, σε δισκέτες περιορισμένης μνήμης, σε λεκιασμένα τραπεζομάντιλα με χάρτες νησιών. Γράφω σε στυλ ερευνητικό. Επαναστατικό. Ποιητικό. Γιατί οι λέξεις είναι θεραπεία. Τραγωδία. Μαγεία. Μα πάνω απ’ όλα ανυπακοή και βία.

22 Σχόλια leave one →
  1. 27 Αύγουστος, 2011 8:02 μμ

    Τα σέβη μου 🙂

    • 28 Αύγουστος, 2011 9:17 πμ

      Ξέχασα να το γράψω, αλλά είμαι σίγουρος πως ξέρεις ποια ιστορία με γέμισε ελπίδα και καμάρι. 😉

  2. 27 Αύγουστος, 2011 9:35 μμ

    Ώρες ώρες πιστεύω ότι λέξεις ακολουθούν αντίθετη πορεία από την φύση – ανθίζουν μόλις αρχίσει να φθινοπωριάζει. Εδώ άνθισαν σίγουρα. Σε κάθε περίπτωση εγώ και ο reader μου θα περιμένουμε με χαρά κάθε καινούρια ανάρτηση. 🙂

  3. δώσε permalink
    27 Αύγουστος, 2011 10:38 μμ

    Ανυπότακτοι μέχρι να συντριβεί ο σάπιος αυτός πολιτισμός του θεάματος και του εμπορεύματος.

  4. 28 Αύγουστος, 2011 9:09 πμ

    «Γιατί οι λέξεις είναι πυροτεχνήματα βραδυφλεγή που σκάνε μια στιγμή κι εξαφανίζονται»
    Είναι και κάτι λέξεις που σκάνε μέσα μας κι αφήνουν θραύσματα στιγμών…

    Γι αυτό να παραμείνετε Ανυπάκουος και Βίαιος Μάγος-Τραγωδός-Θεραπευτής.

  5. 28 Αύγουστος, 2011 11:17 πμ

    Να γράφεις. Για να παίρνουμε και καμιάν ανάσα κι εμείς οι υπόλοιποι. Και να τρώμε και κάνα χαστούκι πότε-πότε

  6. 28 Αύγουστος, 2011 1:25 μμ

  7. 28 Αύγουστος, 2011 3:12 μμ

    Την ιστορία με τα εφτάχρονα θέλω να τη διαβάσω. Κανόνισε να τη γράψεις.

  8. 29 Αύγουστος, 2011 9:38 πμ

    @Ρενάτα τα πιτσιφρίκια σας άρεσαν περισσότερο βλέπω, ε; Άντε, επειδή σχεδιάζω σύντομα την αποδόμηση θα σας την πω την ιστορία περιληπτικά (παρακάτω).

    @Χαμένο Επεισόδιο συμφωνώ-και πρακτικά αν το δεις, την άνοιξη είσαι κάπου έξω και ζουζουνίζεις, δεν κάθεσαι να γράφεις για το πόσο ωραίο είναι να ζουζουνίζεις…Να πεις στον reader σου ότι κάνει παρέα με το δικό μου. Να τους βγάλουμε και βόλτα καμιά μέρα να γνωριστούν 🙂

    @δώσε πλησιάζει η ώρα, πλησιάζει και η συντριβή 😉

    @Soduck θα ‘ρθει μια μέρα που τις λέξεις θα τις γράφουμε μαζί στο δρόμο και όχι απομονωμένοι στα δικά μας θραύσματα. Ίσως βέβαια τότε δεν έχουμε ανάγκη από λέξεις, μόνο από μυρωδιές, ζωγραφιές και αγκαλιές…

    @Φαούδι ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο. Όλοι παίρνουμε ανάσα ο ένας από τον άλλο…

    @κροτ καταλαβαίνω το συμβολισμό σου, όμως όταν ακούω για τραίνα σκέφτομαι μόνο το επόμενο ταξίδι μας. Πλησιάζει το καλοκαίρι 🙂

    @Green Onion έπειτα από λαϊκή απαίτηση (και γιατί εμπλέκομαι κι εγώ κάπως στην ιστορία με τα εφτάχρονα) ας την πω περιληπτικά:

    Στη σχολική τάξη του ανιψιού μου φοιτεί ένα τετραπληγικό κοριτσάκι που τα υπόλοιπα παιδιά αγαπούν και προσέχουν σαν τα μάτια τους. Το κοριτσάκι δεν μιλάει και επικοινωνεί λίγες λέξεις μέσα από ένα φορητό υπολογιστή. Η δασκάλα έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, ενθαρρύνει τα παιδιά να μιλάνε για τα συναισθήματα τους και έχει καταφέρει να μην αποκλειστεί το ανάπηρο παιδί από τους συμμαθητές τους. Στις σχολικές γιορτές τα παιδιά τραγουδούν και στη νοηματική γλώσσα, ενώ το κοριτσάκι δεν λείπει ποτέ από τη σκηνή. Τα παιδιά (και ιδιαίτερα το ανιψούδι μου, που είναι ο καλύτερος της φίλος) τη βοηθούν στα μαθήματα, πηγαίνουν στο σπίτι της και παίζουν μαζί. Φτιάχνουν παζλ κι εκείνα της καθοδηγούν το χέρι ή της μιλούν μέσα από τον υπολογιστή κι εκείνη απαντάει με νοηματική. Οι γονείς των υπόλοιπων παιδιών κάποια στιγμή διαμαρτυρήθηκαν γιατί δεν θέλουν λέει να στεναχωριούνται τα παιδιά τους, αγνοώντας ότι η επαφή τους με το κοριτσάκι αυτό είναι το σημαντικότερο μάθημα που θα πάρουν σε όλη την ακαδημαϊκή τους ζωή. Ο Σύλλογος Γονέων έβγαλε ψήφισμα να φύγει από το σχολείο το κοριτσάκι και μάταια οι δάσκαλοι προσπαθούσαν να τους μεταπείσουν. Τελικά παρέμεινε. Γιατί; Γιατί, όπως λέω παραπάνω, διαμαρτυρήθηκαν οι συμμαθητές της! Τα εφτάχρονα λοιπόν αγρίεψαν, έκαναν πόλεμο στο σχολείο και (με αρχηγό το δικό μου το βλαστάρι) συνενοήθηκαν να μη φάνε το φαγητό τους (εντάξει, για ένα μεσημέρι μόνο, αλλά για τους γονείς ήταν μεγάλο πλήγμα). Και στο τέλος δικαιώθηκαν και το κοριτσάκι παρέμεινε στο σχολείο! Δεν ξέρω για ‘σας, εμένα πάντως αυτοί οι σπόροι μου έδωσαν το μεγαλύτερο μάθημα αλληλεγγύης!

    (+μαζί με ένα γατάκι-νίντζα που για μέρες μας έκανε επιθέσεις κάθε φορά που πηγαίναμε βόλτα στο πάρκο και στην αρχή νόμιζα ότι έχει λύσσα, στη συνέχεια όμως αποδείχτηκε ότι εκεί κοντά έκρυβε ένα τραυματισμένο φίλο του…Αχ!)

    • 29 Αύγουστος, 2011 10:00 πμ

      Ζήτωσαν!! 🙂

    • 29 Αύγουστος, 2011 6:19 μμ

      Ρε είναι υπέροχο αυτό! Δεν ήξερα καν οτι θα περιέγραφες αληθινό γεγονός. Wow.

      Βάλτο κάπου να φαίνεται, κρίμα είναι να χαθεί στα σχόλια 🙂

  9. 29 Αύγουστος, 2011 10:56 πμ

    θα το ξαναπώ:γι αυτό αγαπώ να σε διαβάζω Silent!


    να σαι καλά, καλημέρα!

  10. 29 Αύγουστος, 2011 10:02 μμ

    Καλά την «παλεύουν» οι γονείς;;;; Δηλαδή αυτό που έκαναν ήταν μάθημα ζωης για τα παιδια τους;;; Άκου λέει, καλά τι τους πείραζε το κοριτσάκι… έλεος πια… μα πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι κάποιοι… αντί να χαίρονται που τα παιδιά τους φροντίζουν το κορίτσι… μα πόσο πόσο μαλάκες μπορούμε να γίνουμε οι άνθρωποι (συγγνώμη κιόλας)

    πάρε αυτό γιατί συχγυστηκα τώρα

    (και συγγνωμη στο χω κανει το μπλογκ τοιχο φεισμπουκ 🙂 )

  11. 29 Αύγουστος, 2011 10:04 μμ

    Άσε που παρασύρθηκα κι άλλο ήθελα να σχολιάσω…

    αυτό : «Γιατί οι λέξεις είναι θεραπεία. Τραγωδία. Μαγεία. Μα πάνω απ’ όλα ανυπακοή και βία.» τα είπες όλα εδώ.

  12. 30 Αύγουστος, 2011 7:17 πμ

    Συμφωνώ απόλυτα με το τελος του κειμένου.Αν και είμαι απο αυτούς που δε πολυθέλουν πια να γράφουν,για διάφορους λόγους,αλλα μερικές φορές δε μπορούν να κάνουν αλλιώς. Άρα θα έβαζα και την ιδιότητα της¨»κατάρας» στις λέξεις….οϊ οϊ μανα μ’ σα τον Πήτερ Λορε στο Μ ακούγομαι.
    Γραφε κείμενα και κυρίως «γραφε» κάποιους άλλους.Νασαι καλά

  13. 31 Αύγουστος, 2011 1:52 πμ

    Ο συμβολισμός ήταν διπλός -τα έπιασες και τα δύο υπονοούμενα (αλοίμονο!).
    Να δώσεις ένα φιλό στο ανηψούδι σου που είναι μια σκέτη γλύκα 🙂

  14. 31 Αύγουστος, 2011 2:09 πμ

    αχ, ναι ένα μιούζικαλ με ηρωίδα την Αλίκη. θα βάλει όλα τα λαμέ και τα μποά και θα έρθει μεθυσμένη και τόσο μα τόσο ευτυχισμένη. «εγώ χρυσή μου ήμουν της σοβαρής καλλιτεχνίας» σαν να την ακούω. έλα γράψε κάτι, θα σου στείλω μεμουάρ και βίντεα.

  15. 31 Αύγουστος, 2011 10:38 μμ

    Δεν αντέχω να περιμένω μέχρι αύριο: Καλό φθινόπωρο να έχουμε αδέρφια και καλή λευτεριά!
    Ευχαριστώ για τα σχόλια και τα τραγουδάκια, το θέμα με το κορίτσι θα το παρακολουθώ και θα ενημερώνω. Και εννοείται ότι κάθε συνεισφορά για την Αλίκη είναι ευπρόσδεκτη, αν και οι δικές μου ιστορίες δεν έχουν ιδιαίτερα καλό τέλος, δυστυχώς λίγο πριν τον τερματισμό στραμπουλάνε το πόδι. Αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει 🙂 Άντε και στα πρωτοβρόχια πάλι εδώ γύρω θα είμαστε να τα λέμε 😉

  16. 31 Αύγουστος, 2011 10:45 μμ

    βίβα λα ρεβολουθιόν

  17. maria i. permalink
    26 Σεπτεμβρίου, 2011 8:49 μμ

    νομίζω πως οι λέξεις συμπεριφέρονται σαν σπόροι και μικρά φυτά, σαν ρίζες λεύκας -είμαι παιδί της πόλης απλκλειστικά, αυτά μόνο ξέρω- .Τέλος πάντων βρίσκουν πάντα, οι λέξεις που αντέχουν στον χρόνο, τρόπο να ξεπετάγονται στο φως. Όσο για τα παλιά χαρτιά τί να σου πω; τόχω κι εγώ αυτό το βάσανο και έχω βρει ότι όταν τις αξιοποιείς με ένα γραπτό ακόμα και μετά από πολλά χρόνια, τότε μπορείς και να πετάξεις λιγη από τη χαρτούρα

    • 27 Σεπτεμβρίου, 2011 9:00 πμ

      Κάποιες φορές οι λέξεις είναι σπόροι που θα γεννήσουν κάποτε τη λεύκα (ή το ρόδο) και κάποιες άλλες είναι αγριόχορτα (διαβολόχορτα τα λέμε εδώ) που χρειάζονται ξεχορτάριασμα, αλλιώς μεγαλώνουν και πνίγουν τα πάντα γύρω τους. Κάπως έτσι είμαστε κι εμείς με τα χαρτάκια, κηπουροί που κλαδεύουμε το χρόνο για να καρπίσει ξανά νέα ζωή, ζουμερή. Καλό φθινόπωρο Μαρία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: