Skip to content

Nothing Changed

21 Αύγουστος, 2011

Εντάξει, μπορεί να μην ήμουν εκεί χθες το βράδυ, όμως ήμουν εκεί όλα αυτά τα χρόνια που μεγαλώναμε στην Αθήνα κι είχαν μια γεύση γλυκιά σαν τη μαρμελάδα λεμόνι που ξέχασες να πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Τότε δεν με ήξερες, όμως κάθε βράδυ καθόσουν στο σκαμπό μπροστά στα ντεκς μου, ζητούσες το Disco 2000 και μου έλεγες για απόψε θα είμαι η Ντέμπορα κι έπινες και χόρευες μέχρι το κλείσιμο, γιατί έτσι ήταν τότε, δεν είχαμε και πουθενά να πάμε, από τη Θεμιστοκλέους μέχρι τη Βουλγαροκτόνου λιώναμε τα αθλητικά παπούτσια  με τις ρίγες (do you recall?) και λέγαμε ότι μια μέρα θα πάρουμε τα σπίτια τους και τις ζωές τους γιατί το μέλλον έλαμπε μπροστά μας σαν γιγάντιο μεταλλικό τέρας με ανοιχτά τα πόδια-και φυσικά ήταν μόνο δικό μας. Μετά στα ηδονιστικά πάρτυ σε εκείνο το υπόγειο στην Ασκληπιού που εσύ το έλεγες ισόγειο ακούγαμε όλο το βράδυ το Common People και το Razzmatazz και όταν πια οι περισσότεροι είχαν χάσει τις αισθήσεις τους από ουσίες και αγκαλιές έπαιζε στο repeat το This is Hardcore που κανείς δεν πρόσεχε, κι εγώ τότε προτιμούσα το A Little Soul και το I’m a Man, αν και ποτέ δεν έγινα ο άντρας που λέει το τραγούδι. Σε είδα ξανά στη Φρεατίδα το ’98, τότε που χορεύαμε μαζί σαν ρομπότς το I Spy και μήνες πριν ξεπατικώναμε τις κινήσεις του Jarvis στο F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E για να είμαστε έτοιμοι: γιατί εγώ, γιατί εσύ, γιατί εδώ και γιατί τώρα, και κάναμε συνέχεια oooh ooooh ooooh και lalalala και dooo doo do doooo και η ζωή μας ήταν ωραία. Κι όταν οι άλλοι άκουγαν Blur ή Oasis και Suede εμείς ήμασταν πάντα με τους Pulp γιατί ήταν οι πιο έξυπνοι και οι πιο σέξι κι ας αργήσαμε να αγαπήσουμε το We Love Life, στην Αγγλία πάντως ζήσαμε επιτέλους το Sorted for E’s & Wizz και η ζωή μας ήταν και πάλι ωραία. Στο γυρισμό από κάποια συναυλία λιώμα στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου που δεν θυμάσαι πια μου τραγουδούσες το Fear κι εγώ δεν καταλάβαινα τους στίχους, μετά από τόσα χρόνια όμως these songs are still here, όπως μας υποσχέθηκε ο φίλος μας: Joyriders, Lipgloss, Babies, Do You Remember the First Time?, Underwear, Party Hard, Help the Aged, μα πάνω απ’ όλα το Love is Blind γιατί έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα η αγάπη. Και μπορεί αυτός ο ψηλόλιγνος άντρας με τα χοντρά γυαλιά που έπλενε τα πιάτα να μας έλεγε τότε να φοβόμαστε τα 33, όμως πια δεν στεναχωριόμαστε που δεν μπορούμε να αγγίξουμε τα αστέρια, γιατί τα αστέρια ανήκουν στον ουρανό κι εμείς είμαστε στη γη. Και δεν είσαι χαρούμενη μόνο που είσαι ζωντανή;

56 Σχόλια leave one →
  1. 21 Αύγουστος, 2011 5:41 μμ

    Ωραίο πινγκ-πονγκ παίζετε εσείς οι δύο.

  2. 21 Αύγουστος, 2011 7:24 μμ

    Pulp (to) fiction…
    🙂 Keep writing life…

  3. 21 Αύγουστος, 2011 8:43 μμ

    αχχχχχχ, συγκινούμαι!
    Και να σκεφτείς πως δεν ήμουν στη Φρεατίδα, οπότε είμαστε ισοπαλία.
    Και χτες το βράδυ, στο πίσω κάθισμα, ήμουν πάλι 20 χρονών κι ας μην ήμουν εντελώς λιώμα, καλύτερα κιόλας, να σου πω, δεν το χρειαζόμουν, γιατί music is the best drug μακράν. Τι κι αν παθιάστηκα με το Song #2 κι έλιωσα ένα χειμώνα ολόκληρο το cdάκι; Κατά βάθος είμαι common people, κι ας μην έχω περάσει ούτε απ’έξω από το St Martin’s college, δεν χρειάστηκε. Τι κι αν το κινητό μου κουδουνίζει «So if you’re lonely / You know I’m here waiting for you»? Κατά βάθος ο Jarvis είναι ό,τι πιο σέξυ έχει βγάλει ποτέ αυτό το νησί.
    Α, και να μην ξεχνιόμαστε, London is calling 🙂

    Έχω μαζέψει ενέργεια αρκετή για κάνα δίμηνο -ελπίζω να έλαβες λίγη από όση έστειλα προς το νότο 🙂

  4. 21 Αύγουστος, 2011 9:02 μμ

    Και γιατί εγώ θα το πω κι ας ακουστεί ιεροσυλία ή ό,τι άλλο θέλετε τελοσπάντων, οι Pulp είναι οι Smiths των ’90s..και πέστε να με φάτε..

    • 23 Αύγουστος, 2011 11:38 πμ

      Βαριά κουβέντα! Οι Smiths είναι ιδέα. 🙂

      • 23 Αύγουστος, 2011 6:06 μμ

        Ωχ! αν είναι να χυθεί αίμα να φέρω τη σφουγγαρίστρα!

      • 23 Αύγουστος, 2011 7:36 μμ

        Όχι,δα! 🙂 Απλά υπενθυμίζω για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι 🙂

  5. 22 Αύγουστος, 2011 8:27 πμ

    Λοιπόν, εγώ το έχω φιλοσοφήσει το πράγμα κι έχω καταλήξει ότι αυτή η μουσική δεν έχει ακόμα αντικατασταθεί όχι γιατί εμείς φοβόμαστε να μεγαλώσουμε ή γιατί έπαθε κάτι η ακοή μας, αλλά γιατί μετά από τα 90s χάθηκε όλο το fun, ακόμα και οι ήρωες μας έγιναν πολύ σοβαροί. Και, πως να το κάνουμε, χωρίς λαλαλαλα και ντουντουντουντου δεν έχει και πολύ πλάκα. Αλλά μιας και μαζεύτηκαν οι Blurίτσες λίγο λαλαλαλα είναι ό,τι πρέπει για αν ξεκινήσει η μέρα:

    @Δύτη ωραίο άθλημα το πινγκ-πονγκ όμως, ε; χάνεις και θερμίδες 🙂

    @Σοφία I will do my best 🙂

    @krot London is calling; εμάς ή την επανάσταση; από ενέργεια πάντως κι εμείς καλά τα πάμε, η μπαταρία έχει μετά από καιρό όλες τις γραμμούλες της…

    @Χαμένο επεισόδιο ε όχι και να σε φάμε βρε παιδί, εγώ τα αγαπάω τα γειτονάκια μου! Δεν είμαι σίγουρος ωστόσο ότι κατάλαβα τις συσχετίσεις…

  6. 22 Αύγουστος, 2011 8:58 πμ

    τι ηχηρά που μεγαλώσατε…

  7. chara permalink
    22 Αύγουστος, 2011 9:57 πμ

    Όντως… Δεν ήρθες… 😦

  8. 22 Αύγουστος, 2011 10:35 πμ

    Χαρά, ΚΑΙ εσύ ήσουν εκεί;! Αχ, όλος ο καλός ο κόσμος!

    Βιβλιοθηκάριε, μεγαλώσαμε ηχηρά και μας αρέσει γενικώς η φασαρία και γι’αυτό σου αρέσουμε κιόλας!

    Silent, έλα και στα 00s είχε λαλαλα

    Δύτη, ε; ε; ωραίοι δεν είμαστε;

  9. 22 Αύγουστος, 2011 10:52 πμ

    @Γιώργο, καλά μη νομίζεις, το μεγάλωμα μας είχε μεγαλύτερη βαβούρα και αδρεναλίνη, απλά το κρύβουμε επιμελώς. Καλώς σε βρήκαμε αυγουστιάτικε εκδρομέα 😉

    @Χαρά δεν ήρθα για να έχω ακόμα περισσότερες αφορμές για ταξιδάκια στην Αγγλία 😉

    @krot αλλάζω πίστα γιατί τέτοιο λαλαλαλα δεν ξανάγινε:

    Ούτε κι αυτό βέβαια

  10. 22 Αύγουστος, 2011 1:14 μμ

    ααα, παίζεις βρώμικα!

    να κι εγώ!

    κι έτσι για να μη λες ότι μόνο της κουλτούρας:

  11. 22 Αύγουστος, 2011 6:28 μμ

    Α βλέπω έχουν πέσει τα βαριά πυροβολικά στη μάχη.. Pulp/Smiths τους συνδέω κυρίως για την στιχουργική τους.. Επίσης εκτός από τα λαλαλα υπάρχουν και τα τουτουρουτου, μην ξεχνιόμαστε..

  12. 22 Αύγουστος, 2011 7:16 μμ

    γι αυτό χαίρομαι όταν σε διαβάζω Silent…
    όσο για το F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E όταν το άκουσα πρώτη φορά κάτι με έσπρωχνε να τρέξω μακριά μακριά μακριά… να φτάσω κάπου κοντά κοντά κοντά…

  13. 23 Αύγουστος, 2011 7:08 πμ

    Θα επανέλθω μόλις συνέλθω….απο το χαμόγελο που μου άφησε το κείμενο.
    Καλημέρα.Συνειδητοποιώ ότι έχουν περάσει 16 χρόνια απο τότε που τους πρωτοάκουσα.

  14. 23 Αύγουστος, 2011 8:49 πμ

    @krot έλεος ρε krot υπάρχει και μπιλ γκέιτς και βλέπει. Μα να προσπαθείς να με πολεμήσεις με Kylie ενώ την έχεις αποκηρύξει λίγα ποστς νωρίτερα; Για τη μνήμη στο διαδίκτυο δεν σου έχει μιλήσει κανείς;

    @χαμένο επεισόδιο το ξανασκέφτηκα το θέμα Pulp/Smiths και παρόλο που εγώ δεν έχω κάνει τέτοιες συνδέσεις στο φτωχό μου μυαλουδάκι, κατέληξα στο εξής: μετά από 30 χρόνια καθόλου άδικη δεν είναι η σύγκριση. Πάω τώρα να πάρω τα χάπια για την πίεση και να σκεπαστώ με την κουβερτούλα μου γιατί φθινόπωρο έρχεται και οι ρευματισμοί θερίζουν εδώ πέρα 😦

    @katabran είσαι πολύ γλυκιά! Άραγε έφτασες ποτέ εκεί που ήθελες;

    @moody το υποψιαζόμουν καιρό τώρα ότι κι εσύ πόπερ είσαι, παρόλο που μας παραπλανείς που και που για ξεκάρφωμα. Θα στοιχημάτιζα επίσης ότι όταν λες τη φράση «να μωρέ, πριν 10 χρόνια….» αναφέρεσαι στα 90s. Οιμέ!

    Αν είναι όμως να το ρίξουμε στα ντου ντου ντου ντου επιστρέφω στην πρώτη πίστα: τόσα ντουντουντουντου μαζεμένα δεν πρέπει να έχουν ξαναυπάρξει…

  15. 23 Αύγουστος, 2011 11:33 πμ

    Υπέροχο! Μου αρέσουν πολύ τα νοσταλγικά ποστς! 🙂

    Υ.Γ.Κοίτα να δεις τι έχασα που άκουγα κυρίως Blur kai Oasis! 😛

    • 23 Αύγουστος, 2011 6:08 μμ

      Μιλ μερσί ρενάτα μου!
      Ε, κι εσύ δεν πέρασες και τόσο άσχημα μου φαίνεται 😉

      • 23 Αύγουστος, 2011 7:41 μμ

        Αυτά από τα 90’s. Ήμουν ακόμα προσκολλημένη σε συγκροτήματα και ήχους των 70’s και 80’s (ροκ εννοείται).

  16. 23 Αύγουστος, 2011 10:34 μμ

    απλά σε πολεμώ με τα όπλα σου -εγώ δεν την πολυγουστάρω την κοντή ξανθιά αυστραλέζα, αν και το συγκεκριμένο ντάξει, το’χω χορέψει, το παραδέχομαι 🙂

  17. 23 Αύγουστος, 2011 10:37 μμ

    α, και πάρε και μια ποπ ουμπεράλα, αμέ!

  18. 24 Αύγουστος, 2011 12:04 πμ

    1. απορώ με σας, μα ούτε μια αναφορά στους suede ντε?

    2. δεν ήταν και ο Χριστός, αν και έχουν τα ίδια αρχικά

  19. 24 Αύγουστος, 2011 8:36 πμ

    @katabran ε, αν είναι να ακούς τέτοιες μουσικές, ας αργήσεις πολύ να φτάσεις!

    @ρενάτα ουφ, ησύχασα γιατί μαθαίνω ότι στην ποδιά του μόριζι ακόμα σφάζονται κόρες και παλικάρια..Σε φαντάζομαι πάντως σε φάση γκοθ με πολλή λακ στο μαλλί και μαύρη καπαρντίνα και…χμ, το παράκανα τώρα, ε; 🙂

    @Χαρά, ουφ μύρισε μέχρι εδώ η μπύρα! Να, εκείνο το βαρέλι αριστερά θα το πιω μόνος μου, να ξέρεις. Αλλά θα σου πω και το άλλο: πολύ γκουλτούρα η Οξφόρδα βρε παιδί μου, από χθες ξεσκόνισα τα μουσικά ιβέντς της πόλης σου και όλες οι επιλογές ξεκινούν από κουαρτέτα κλασικής μουσικής για να καταλήξουν σε ελαφρολαϊκές χορωδίες της εκκλησίας. Μούρλια θα περάσεις, μούρλια! Αλλά μην ανησυχείς, θα έρθω εγώ να σε πάω στην εξοχή να κυνηγάμε αγελάδες και να τραγουδάμε Ride…

    @κροτ τραβάτε με κι ας κλαίω είσαι, λες και δεν θυμάμαι που πριν δύο βδομάδες χόρευες Αλέξια σε κάποιο πάρτι στο βουνό 😉 Η συμμετοχή σου πάντως ωραιότατη, δε λέω, αλλά δεν προσμετράται πρώτον γιατί το άζμα δεν έχει λαλαλα (εκτός κι αν εννοείς αυτό το ταραραμ ταραραμ στην αρχή) και δεύτερον γιατί εδώ παίζουμε με indie pop κι εσύ όλο ξεφεύγεις. Λυπάμαι…

    @el Romandante μήπως πήρε πουθενά το μάτι σου τον brett anderson; Ρωτάω γιατί είδα ότι τον ψάχνεις τελευταία 🙂 Εγώ πάντως και αγαπώ suede και αναφορά τους έκανα, και θα τους τιμήσω δεόντως σε ξεχωριστό ποστ. Ήθελα να ανεβάσω και τραγούδι τους, αλλά δεν κάναμε ακόμα διαγωνισμό με shee shee shee shee κι επίσης τα πολλά λαλαλα τα ξεκίνησαν από τον τρίτο δίσκο και μετά και ως γνωστόν εμείς οι οπαδοί σνομπάρουμε ό,τι έβγαλαν μετά το δεύτερο 😉 Αλλά ντάξει, για ‘σένα ας πέσει το άζμα:

    • 24 Αύγουστος, 2011 11:53 πμ

      Μπαααα! Εξωτερικά δε φαινόταν τίποτε. Είχα και μια εμμονή στα παστέλ χρώματα (ψυχεδέλεια παντοτινή αγάπη). Δε μάντευε κανείς τα ακούσματα .
      Το γκοθ και τα άλλα ακούσματα τα βίωνα εσωτερικώς 😛

    • 27 Αύγουστος, 2011 5:49 μμ

      a. δεν εχω χορέψει ΠΟΤΕ ΜΟΥ Αλέξια! ίσα ίσα ξενέρωσα τη στιγμή εκείνη στο εν λόγω πάρτυ

      b. φταίω γω που’χω διευρυμένη μουσική παιδεία και δεν περιοριζομαι σε τεχνητά στεγάνα!

  20. 24 Αύγουστος, 2011 11:56 πμ

    ευχαριστώ silent, τον άκουσα πρόσφατα σε μια συνέντευξη στον xfm για τη προώθηση της «we-ran-out-of-money» επανεμφάνισής τους στα συναυλιακά στέκια και είχε τη γνωστή ανυπέρβλητη φιλαυτία και τον ναρκισσισμό που όλοι αγαπήσαμε. Κρατιέμαι αλλά είμαι σίγουρος ότι σε ένα από τα επόμενα λάιβ θα ενδώσω…
    όσο για τη δική μου συμβολή στο ξεμπριτπόπιασμα αυτής της ανάρτησης επιλέγω μια παλιά μεγάλη αγάπη από τα μέρη μας:

  21. 24 Αύγουστος, 2011 9:35 μμ

    σαιλεντ, αυτο σου το ποστ [συν το μεσημερι αυγουστου] ειναι ποστ ανθολογιας για τη γενια σου [μια, και κατι ψιλα, δεκαετια μετα τη δικη μου]
    ασθματικα σαν χαμηλοφωνο ουρλιαχτο [αλεν σαιλεντ].
    .
    και επειδη μια αλλεργια την εχω με τα καλα λογια ηρθε η ωρα να ριξω το επιπεδο.
    ολοι σχεδον προσπερασαν βιαστικα το αριστουργηματικο σου ποστ και το ριξαν στα ασματα και κανενας δεν σχολιασε τη φραση δυναμιτης για μια μαρμελαδα λεμονι που ξεχαστηκε και εμεινε εκει να κουναει αποσβολωμενη το μαντηλι.
    επειδη εγω δεν εχω φτιαξει και δεν εχω δοκιμασει ποτε τετοια μαρμελαδα [και θεωρουμαι και ειδικος τρομαρα μου στις μαρμελαδες], παρακαλω οπως αποσταλει ταχιστα σε καποιον [εμενα] που θα την εκτιμησει [και τιμησει] περισσοτερο απο την ξεχασιαρα βελγα. 😀
    υ.γ.
    1. αφου τοριξαν ολοι στα ασματα να ριξω και εγω τον οβολον μου με τα αναλογα λαλαλα

    Monaco – What do you want from me

    2. δεν επεστρεψα στη μπλογκοσφαιρα [βιαστικος περαστικος ειμαι ακομη]

  22. 25 Αύγουστος, 2011 8:56 πμ

    @Ρενάτα αναρωτιέμαι τι να σημαίνει ότι το γκοθ το βίωνες εσωτερικώς. Είχες ένα μικρό φρικιό μέσα σου που το καταπίεζες για να μην βγει; Θα πέρασες κι εσύ μεγάλα δράματα, αν θέλεις πάντως μπορείς να τα μοιραστείς μαζί μας, εδώ μέσα κάνουμε ψυχοθεραπεία όλοι μας 🙂

    @el Romandante νόμιζα ότι ασχολούμαστε με τα λαλαλα αλλά μάλλον το ξεπεράσαμε αυτό το στάδιο και ο καθένας ασχολείται με τα εφηβικά του βιώματα εδώ μέσα. Ελπίζω τουλάχιστον κάποιος διοργανωτής συναυλιών να διαβάσει κάποτε αυτή τη ρετρό μπριτποπίλα που μας έπιασε όλους και να πράξει τα δέοντα…πάντως κάποια φίλη εδώ γύρω τους είδε πρόσφατα τους σουέντ στο Λονδίνο και μαθαίνω ότι όλοι χοροπήδαγαν σαν κατσίκια όλο το βράδυ, άρα υπάρχει ακόμα ελπίδα ότι τα αρθριτικά μας δεν θα μας προδώσουν την κατάλληλη στιγμή 🙂 (αλλά φίλαυτος και ναρκισσιστής ο μπρεντ; άντε καλέ, δυο-τρεις πόζες πήρε κι εσείς το κάνατε θέμα!)

    Άντε, πάρτε κι ένα αγαπημένο ελληνικό σαλαλαλαλα από τα παλιά 😉

    @μούργο τι τρελό κέφι στην τρελοπαρέα είναι αυτό πάλι σήμερα; επέστρεψες από τα βουνά γιατί σου έλειψε κι εσένα η μπριτ ποπ, ε; Αλλά εντάξει, τη μαρμελάδα μπορώ να στη στείλω έτσι κι αλλιώς γιατί είμαι καλός άνθρωπος εγώ, δε χρειάζεται να με καλοπιάνεις! Αρκεί να βρεθεί κάποιο έμπιστο άτομο να τη μεταφέρει ως τα μέρη σου, άρα θα πρέπει να αποκλείσουμε τους κοινούς μας γνωστούς που δεν είναι καθόλου έμπιστοι (φαντάσου ότι πριν λίγο καιρό μεταβίβασα με δαύτους δύο λίτρα ρακή που μυστηριωδώς χάθηκαν στη διαδρομή, καταλαβαίνεις…)

    Ο οβολός σου εκτιμήθηκε δεόντως. Καλή επιστροφή στην άγρια φύση!

    Υ.Γ. Η μαρμελάδα μου πάντως είναι ένα αριστούργημα-αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει και η βέλγα, αν βέβαια είναι ειλικρινής με τον εαυτό της 😉

    • 25 Αύγουστος, 2011 11:43 πμ

      Το εννοώ πως μια σχετική μαυρίλα την είχα μέσα μου, όπως όλοι. Δεν καταπιεζόμουν σε θέματα εμφάνισης. Σκέψου πως άκουγα κι άλλα : όπερα , κλασσική μουσική, λαϊκά, κλπ.

      Κρυψίνους ήμουν ολίγον πάντα.Εξωστρεφώς εσωστρεφής, όπως με χαρακτήρισε και μια φίλη. 😛

      • 27 Αύγουστος, 2011 5:51 μμ

        Η μαρμελάδα ήταν όντως αριστούργημα, το επιβεβαιώνω. Πάνω σε γιαουρτάκι δε ήταν ένα ποίημα από τα λίγα 🙂
        Τα θυμάμαι αυτά τα χαμένα μπουκάλια ρακή. Ακόμα τα κλαίω δλδ….
        κλαψ!

        Να τη στείλεις ωρέ στο Μούργο τη μαρμελάδα: να στάξεις και λίγη στριχνίνη μέσα.

  23. 25 Αύγουστος, 2011 1:09 μμ

    Χαχαχαχα, τι πλάκα που έχετε!

    Κι άλλο λαλα

  24. 26 Αύγουστος, 2011 7:24 πμ

    Καλημέρα Silent ,μια και ήδη καίγεσαι στο 32 ας είμαι το 33 σχόλιο δε βαριέσαι.Ποπστερ δεν είμαι ,ήμουν μια χιλιετία πριν «φανατικός ροκάς» αλλα τώρα δεν ανήκω σε «στρατόπεδο».
    Πιο πολύ ροκ ακούω αν το παμε με αριθμούς βινυλίου,cd ,mp3 κλπ κλπ αλλα πλέον όντας πεπεισμένος πως σπουδαία πραγματα βρίσκεις στα περισσότερα είδη μουσικής…ψάχνω ακομα ταυτότητα…καμένο χαρτι τι να σου λέω

  25. 27 Αύγουστος, 2011 9:27 πμ

    @ρενάτα αχ ρενάτα, προσπαθώ τόσες μέρες να σε πειράξω αλλά εσύ δεν τσιμπάς με τίποτα! Μου φαίνεται ότι μόνο στου μούργου αφήνεις το φρικιό που έχεις μέσα σου να εκδηλωθεί 🙂

    @HappyHour το άζμα σου μου έχει κάνει μεγάλη ζημιά: από χθες που ξεκίνησα αναμόρφωση του κήπου μου το τραγουδάω όλη μέρα και ταιριάζει και με την περίσταση (εγώ κλαδεύω, καθαρίζω, φυτεύω, οι γείτονες στα γύρω μπαλκόνια μου κάνουν συνεχώς υποδείξεις κι εγώ μέσα στην ταλαιπωρία μου δεν τους ξαποστέλνω αλλά τους ακούω υπομονετικά…είναι μάλλον θέμα σελφ εστήμ…). Μεγάλες στιγμές με το τραγουδάκιο αυτό πάντως στο σχολείο, που να στα λέω…

    @moody και ποιος σου είπε παρακαλώ ότι καίγεσαι στα 32; Εμείς παίζαμε το άλλο παιχνίδι και καήκαμε στα 22 οπότε μια δεκαετία μετά είμαστε μόνο λίγο αρπαγμένοι στις άκρες…Επίσης, για να ξέρεις τι είναι το βινύλιο δεν μπορεί, τα έχεις κι εσύ τα χρονάκια σου. Να προσέχεις την υγρασία, οι ρευματισμοί στην ηλικία μας θερίζουν 🙂

    • 27 Αύγουστος, 2011 1:21 μμ

      Silent, σε σέβομαι, γι αυτό δεν εκδηλώνομαι εδώ .Όχι σαν μερικούς μερικούς 😛

      Φρικιό έτσι κι έτσι, μπαχαλο-τρολ 100 % 😉

  26. 28 Αύγουστος, 2011 11:24 πμ

    @krot οποίος δεν αγαπάει την αλέξια δεν μπορεί να είναι φίλος μου, θα έπρεπε να το γνωρίζεις αυτό. Συγχωρείσαι προσωρινά γιατί ήσουν ειλικρινής με τη μαρμελαδα μου, παίρνεις όμως κίτρινη κάρτα. Όσο για το μούργο ε όχι και στρυχνινη, ας του στείλω σκέτη τη μαρμελαδα να γλυκαθεί λίγο. Είδες που παραλιγο να πει γλυκόλογα παραπάνω; Αρχισαν οι παρενέργειες 🙂

    @ρενάτα τι να σεβαστεις εδώ μέσα βρε πουλάκι μου, δεν βλέπεις που πάλι παιδική χαρά γίναμε; Ασε τη σοβαρότητα κι ανέβα στην τσουλήθρα τώρα που έχουμε ακόμα διακοπές 🙂

    • 28 Αύγουστος, 2011 1:17 μμ

      Οκ. Εγώ το ποπ το ψιλοέφτυνα.Το έβρισκα ξενέρωτο! 😛 Ήμουν του ροκ κι ολίγον του μέταλ. /Επίσης του κλιν-κατ τυπάκι.
      Βεβαίως έχω χορέψει Αλέξια κι άλλα ξενέρωτα σε πάρτι για να μην ξεχωρίζω (πιθανός γκόμενος εν όψει). Επίσης άκουσε φίλη της αδερφής μου στο τηλέφωνο άρια και της αποκρίθηκε πως άκουγα Νίνα Χάγκεν για να μην καταντήσω απόκληρη κοινωνικά. 😛

      Ακόμα στο δημοτικό όποιον έβλεπα ως πιθανή απειλή για την αδερφή μου τον τάραζα στις κλωτσιές στο καλάμι. Στο Γυμνάσιο εξάσκησα τη φαρμακογλωσσία και την ετοιμολογία ως εναλλακτικά μέσα.Οκ?

      Αφιερωμένο το παρακάτω άσμα σε σένα και κυρίως στην Κρότ.

      • 28 Αύγουστος, 2011 1:27 μμ

        ε, δεν το πιστεύω!
        αυτό ακριβώς το τραγούδι έπαιξε στο εν λόγω αμαρτωλό πάρτυ!

        αχ βαχ, πού έχω μπλέξει!

      • 28 Αύγουστος, 2011 1:45 μμ

        χεχεχε! Είναι το μόνο τραγούδι που ανακαλώ, όταν ακούω το όνομα της τραγουδίστριας. 😛 Lucky guess!

  27. 28 Αύγουστος, 2011 9:26 μμ

    Με συγχωρείτε τώρα αλλά αυτό το τραγούδι είναι πλέον ΚΛΑΣΣΙΚΟ!!!!

    και στα καπάκια αυτό 🙂 😀 (αυτό μάλιστα θα είναι και της εποχής σας 😛 )

    (πωπω, γερνάω, πολύ θα θέλα να πάω σε ένα ρετρό πάρτυ…)

    • 28 Αύγουστος, 2011 9:31 μμ

      Χάπι, παιδί μου έλεος, όχι και «της εποχής μας» η Βίκυ Λέανδρος! Σιγά μην είναι και η Σοφία Βέμπο της εποχής μας!

    • 28 Αύγουστος, 2011 10:31 μμ

      Χάπυ, μ’ αυτό χόρευε η θεία μου, που είναι 50+. Είναι άκυρο.Εξάλλου η Κροτ έχει αδυναμία στην Αλέξια και στην Kylie. 😛

      Krot, για πάρτη σου! 😛

      • 28 Αύγουστος, 2011 10:48 μμ

        Χαχαχα! Εξαιρετικό κλαπ κλαπ!!! Μα πόσα πράγματα θα μάθω εδώ μέσα πια, πόσα;! Δεν ήξερα ότι αυτό το έλεγε η Καιλι… και εξαιρετικό βιντεοκλιπ!!!

  28. 28 Αύγουστος, 2011 9:43 μμ

    Χαχαχα! Ελα επειδή δεν θέλω να ταράζεσαι (στην ηλικία σου 😛 ) σου αφιερώνω αυτό

    για να ισιώσουμε κιόλας λίγο… 🙂 🙂

  29. 29 Αύγουστος, 2011 9:02 πμ

    Μια χαρά περνάτε εσείς εδώ βλέπω, δεν μπορεί να πάει κανείς σε μέταλ συναυλία και του το κάνετε το σπίτι καλοκαιρινό. Κοιτάξτε να δείτε όμως τι γίνεται: επειδή αν δεν επιληφθώ προσωπικώς θα αρχίσετε τις όπερες εδώ μέσα και καθόλου δεν θα το ήθελα, κι επίσης επειδή το σχόλιο της χάπυς για την ηλικία μας πόνεσε περισσότερο κι από τα αρθριτικά μου, για να μην πω που υπάρχει και κόσμος εδώ γύρω που δεν ήξερε ποιος λέει το λοκομόσιον, άρα θα μπορούσε να είναι παιδιά μας, και τέλος επειδή ωραίο και το ποπ, ωραία και η αλέξια, ωραίες και οι κυρίες που σερβίρουν τα από πάνω τραγουδάκια, αλλά συγγνώμη εγώ τη θέλω και την καφρίλα μου (δεν έχει περάσει ακόμα και η χθεσινή επήρεια), παρακαλούνται οι κουλτουριάρηδες να πάνε να ακούσουν αυτό και οι υπόλοιποι να δυναμώσουν τα ηχεία και να απολαύσουν:

    • 29 Αύγουστος, 2011 7:19 μμ

      Πολύ βαριά κουλτούρα βρε παιδί μου… και με σκηνοθέτη Λάνθιμο… Λίγο βαρείς μου πέσανε οι ροτινγκ, να σου βάλω κάτι πιο κλασσικό; Ναι… το άκουγα πριν λίγο στο ράδιο… αφιερωμένο χαχαχαχα! 😛

  30. 29 Αύγουστος, 2011 10:04 πμ

    Δε νομί ω να αμφισβητεί κανείς πως η Αλέξια κι η Κάιλι είναι φωνάρες. Οι επιλογές τους είναι το θέμα. Εγώ τη λατρεύω την Κάιλι στο wild rose 😉

    Όπερα όχι. Άκου αυτό:

  31. 30 Αύγουστος, 2011 7:05 πμ

    Και βέβαια τα έχω τα χρονάκια μου,τι είμαι κανενας τσαπατσούλης να τα πετάω απο δω κι απο κει?
    Καλημέρες πολλές

  32. 30 Αύγουστος, 2011 7:07 πμ

    Το «πετάω» κάντο «ξεχνάω»…οι καλημέρες παραμένουν ίδιες

  33. 30 Αύγουστος, 2011 11:38 πμ

    Λόγω έλλειψης χρόνου αυτές τις μέρες τα τελευταία δύο άζματα τα άκουσα σε mash up, ταυτόχρονα. Το αποτέλεσμα είναι η απόλυτη σχιζοφρένεια. Αλλά αφού ο καθένας βάζει ό,τι θέλει εδώ μέσα, ας βάλω κι εγώ κάτι συμβολικό. Πλησιάζει η ώρα. Καλημέρα παιδάκια!

  34. 31 Αύγουστος, 2011 1:47 πμ

    εδώ είναι που γίνεται η ώρα του παιδιού;
    πειδής εγώ όλο τον Αυγουστο τον έχω περάσει διαβάζοντας πολιτικά και ιστορικά βιβλία, για συμμορφωθείτε λίγο:

    • 31 Αύγουστος, 2011 10:56 πμ

      Ε, αν το θέτεις έτσι ορίστε και η δική μου συνεισφορά στον αγώνα-ταιριάζει και με την ανάρτηση θαρρώ, τα ίδια περίπου λέει και ο Jarvis, αν και στο πιο σέξι, ομολογώ!

  35. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    31 Αύγουστος, 2011 8:01 μμ

    Μια και σας έπιασε το αγωνιστικό σας, δεν έρχεστε αύριο το πρωί στις 10.00 στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο υγείας; Η περικοπή κατά 45 % του προυπολογισμού των κοινοτικών δομών ψυχικής υγείας, με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, οδηγεί σε άμεσο κλείσιμο τις δομές και δρομολογεί την επιστροφή στα ψυχιατρεία 1500 ψυχικά πασχόντων.

    Μετά από αυτά, το μόνο τραγουδάκι που μου έρχεται είναι αυτό:

  36. 31 Αύγουστος, 2011 10:29 μμ

    Μακάρι να μπορούσα να ήμουν εκεί αύριο, αλλά βλέπεις τις αποφάσεις πια τις παίρνουν νύχτα και στα μουλωχτά. Πιστεύω ότι κάποια κίνηση θα γίνει κι εδώ που υπάρχει καιρό τώρα ένα κίνημα αυτοστήριξης των ψυχικά πασχόντων. Την ίδια ώρα τους βλέπω πάλι τους ναζί να το σκάνε από τον εθνικό κήπο και παράλληλα προσυπογράφω την άποψη του τελευταίου σου σχολιαστή. Τι να ευχηθώ; Καλή δύναμη; Δεν αρκεί πια. Καλή λευτεριά; Μακάρι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: