Skip to content

Μεσημέρι Αυγούστου

7 Αύγουστος, 2011

Τα κορίτσια που κλαίνε δυο-δυο έξω από τα σχολεία και τα ζευγάρια που τσακώνονται στα σκαλάκια των πολυκατοικιών. Οι Teenage Fanclub. Οι Magnetic Fields. Οι Triffids. Ο Κ. που ένα χειμώνα καθόταν σε ένα καφενείο και περίμενε να περάσει το πλοίο από το ακριτικό του νησί  και για τρία μερόνυχτα έπινε ούζο μέχρι που αρρώστησε και το πλοίο δεν πέρασε ποτέ. Οι Αιγύπτιοι ψαράδες στην ιχθυόσκαλα και οι φτωχοί που κλέβουν μια μπριζόλα από το πιάτο και το βάζουν στα πόδια. Η γριά με τη ρόμπα και τα ξέπλεκα μαλλιά που κάθε βράδυ κάθεται στο απέναντι μπαλκόνι και κοιτάει τον ουρανό. Τα ατέλειωτα βράδια της αγρύπνιας, πάνω-κάτω η πολύφωτη Συγγρού. Το παλιό αεροδρόμιο της Αθήνας και η άγρια μελαγχολία του σούρουπου. Η μυρωδιά καυσαερίου και θάλασσας πρωί στον Πειραιά. Το Little Arithmetics των Deus. Οι Magazine. Ο Barry Adamson. Η πρώτη φορά που άκουσες κάποια Amy Winehouse. Έξω από τα αγγλικά να κρατάς τον πρώτο δίσκο των Στέρεο Νόβα και να διαβάζεις αποχαυνωμένος τους στίχους. Βόλτες με το μηχανάκι στη λεωφόρο Ποσειδώνος με τσίπουρο στο φλασκί. Οι μικρές ασκήσεις υπομονής. Τα κυριακάτικα απογεύματα στο Σέλας. Τα απέραντα λιβάδια με ηλιοτρόπια στην ενδοχώρα, τα ίδια λιβάδια στρωμένα με χιόνι  μερικούς μήνες αργότερα. Η πρώτη συναυλία που πήγες μόνος και έκανες κύκλους απ’ έξω μέχρι να αποφασίσεις να μπεις. Τα ασβεστωμένα σπίτια με τους βασιλικούς στις αυλές. Πούλμαν στην εθνική την ώρα που βραδιάζει. Μαλαματένια λόγια στο repeat, σε ακούω στο πίσω κάθισμα να τραγουδάς τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία. Ξημέρωμα στην παραλία. Τα σπιτικά λικέρ. Οι σπιτικές μαρμελάδες. Η γιαγιά μου που γέρασε πια πολύ και μιλάει με το θάνατο κι όλο του λέει «λίγο ακόμα». Κι όταν οι υπόλοιποι κουράζονται να την ακούν να μιλάει για τα παρελθόντα εκείνη τα διηγείται στο παπί της. Ένα μικρό παπί πορτοκαλί που όλο πεινάει και κάνει κουάκ κουάκ. Η συναυλία των Hidden Cameras στο ΑΝ. Οι Lali Puna. Ο Anouar Brahem. Οι Galaxie 500. Το I am the resurrection στο PlanB. Τα βράδια στην σκοπιά να χορεύεις μόνος για να μην τρελαθείς. Μια προβλήτα με λευκούς γλάρους και ασημί σαρδέλες. Τα απογεύματα που πηγαίναμε για ψάρεμα και στο παλιό ραδιοφωνάκι έπαιζε μόνο Marvin Gaye. Μαζεύαμε θαλασσινό αλάτι από τα βράχια και βότανα από τις χαράδρες. Τα ζεστά πρωινά φτιάχναμε μαρμελάδες και τουρσιά και δροσιστικές λεμονάδες. Εγώ σου έλεγα για τα χρόνια στο χωριό που δεν είχαμε ψυγείο κι εσύ για ένα παρτέρι λουλούδια που στα παιδικά σου ματιά έμοιαζε ολόκληρος κάμπος. Οι Pavement αιώνια αγάπη. Και οι Stereolab. Αν ήσουν τραγούδι θα ήσουν κάποιο των Saint Etienne. Ή των Go-Betweens. Τα μεσημέρια που περνούσαμε ξαπλωμένοι στις σεζ λονγκ κάτω από το αλμυρίκι και ακούγαμε Belle & Sebastian από τις παλιές μου κασέτες. Και κόβαμε τσαμπιά σταφύλι από την κληματαριά και τρώγαμε φέτες καρπούζι χωρίς να μας νοιάζει αν τρέχουν τα ζουμιά. Οι ατέλειωτοι περίπατοι στην παραλία, παλιά στη γειτονιά δεν υπήρχαν αλλά σπίτια, μόνο αμμόλοφοι και θαλασσινά κρινάκια. Όλα τα νυχτερινά μπάνια την ώρα που ο ουρανός είναι μωβ και το φεγγάρι πάνω από τη θάλασσα, μόνοι στις πιο ερημικές παραλίες του κόσμου. (Που να είσαι τώρα;) Η Carole King. Η Kristin Hersh. Ο Jon Spencer. Το ωραιότερο τραγούδι του κόσμου. Αυτή η ζωή είναι η καλύτερη που είχαμε ποτέ. Τα αυτιά του σκύλου μου που φαίνονται πάνω από το φράχτη και τα πιτσιλωτά του πόδια που είναι σαν πίνακας του Τζάκσον Πόλακ, το βλέμμα του όταν του κλείνω πίσω μου την πόρτα. Όλα τα ψεύτικα venceremos που ξεστομίζεις για να παίρνεις κουράγιο.

30 Σχόλια leave one →
  1. 7 Αύγουστος, 2011 2:15 μμ

    Γοητευμένη απ’ αυτό που μόλις διάβασα , νιώθω πως πρέπει να πω κι εγώ κάτι … γοητευτικό …
    Επέτρεψέ μου :
    .
    Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα
    σε μαγεμένη τροχιά
    πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
    τίποτα δε μ’ ακουμπά
    στον παράξενο μου χρόνο

    Ξέρουμε πως είναι ψέμα
    μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
    να σ’ αγκαλιάσω να μ’ αγκαλιάσεις
    να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
    να σ’αγαπήσω να μ’αγαπήσεις
    έστω για λίγο για τοσοδούλι
    Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
    μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
    στων προσώπων μας τις ζάρες

    Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
    δίχως καβάντζα καμιά
    ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
    και η ψυχή μου πηδά
    στου απέραντου τη ψύχρα

    Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια
    για βγες απ’ έξω απ’ τη συνήθεια
    σύρε κι έλα να με λούσεις
    κι ας είμαι της καθαρευούσης
    να σ’ αγαπήσω να μ’ αγαπήσεις
    έστω για λίγο για τοσοδούλι
    Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
    στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
    ασυγκίνητο σ’ αφήνει

    Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
    θωρακισμένε καιρέ
    με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
    σε πλησιάζω ,μωρέ
    μ’ αυταπάτες πια δεν έχω

    Ξέρουμε πως είναι ψέμα
    μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
    δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
    να περπατάν σαν καβουράκια
    πλάγια κι ακριβά τα χάδια
    φως αχνό μες στα σκοτάδια
    Μ’ ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
    στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
    Venceremos, Venceremos

  2. 7 Αύγουστος, 2011 4:46 μμ

    οι St Etienne και οι Belle and Sebastian είναι μικρά κομμάτια ευτυχίας. Ομοίως και η αίσθηση να επιπλέεις πάνω στο θαλασσινό νεράκι με τα αυτιά μέσα του, να ακούς το βουητό του βυθού.
    και τα μεσαιωνικά κάστρα στην άμμο.
    και τα χοροπηδητά του Αυτιάγγουρα, στον οποίο χρωστάω να αποσυρω όλες τις κοροϊδίες που του έσερνα πριν τον γνωρίσω. Τα αυτιά του είναι ψυχοθεραπευτικά.

    βενσερέμος, γιατί δε μπορεί να γίνει αλλιώς.

  3. 7 Αύγουστος, 2011 5:01 μμ

    Λίστες λοιπόν, ε; Κατέληξες τελικά αν μπήκες μέσα ή αν βγήκες κερδισμένος;;;
    Για το δεύτερο πάντως μου φαίνεσαι!

  4. 7 Αύγουστος, 2011 6:38 μμ

    μου μεταβίβασες χαρμολύπη, δε ξέρω αν αισθάνομαι τώρα καλύτερα ή χειρότερα που η πραγματικότητα με αναγκάζει να αναβάλω τις αυγουστιάτικες ονειροπολήσεις μου επ’ αόριστον

  5. 7 Αύγουστος, 2011 8:48 μμ

    Χείμαρρος κανονικός, μονολογος εκ βαθέων, αντλημένος και απευθυνόμενος σε όλες τις αισθήσεις κι ένα άγριο μοντάζ να σου κόβει την ανάσα.

    Να σαι καλά!

    (Μια ανάσα πάντως κλεφτή στον Anouar Brahem την πήρα)

  6. LouSalome permalink
    8 Αύγουστος, 2011 1:30 πμ


    αφού βρήκαμε γιατί με βάφτισα Λου, ας μάθουμε γιατί τον αγαπημένο μου τον φώναζα Ρένο.
    Μπορεί κανεις να ακούει για δέκα χρόνια 69 τραγούδια αγάπης; Ναι, μπορεί, και θα ζήσουμε και τις 69 ζωές μας που χρειάζονται για όλες αυτές τις στιγμές, και τις μυριόφυλλες επαναλήψεις τους.

  7. 8 Αύγουστος, 2011 8:05 πμ

    οι λήψεις που γίνονται μια συγκεκριμένη μέρα μιας ζωήςθα πρέπει να επηρεάζουν τις λήψεις ολόκληρης της ζωής τελικά…
    αν αναρωτιέσαι για το προηγούμενο σχόλιό μου, θα πω πως απλά είναι ο τίτλος ενός βιβλίου, όπως τον εξήγησα στο μυαλό μου μετά τη μελέτη του…
    καλημέρα Silent!

  8. Dull flames of desire permalink
    8 Αύγουστος, 2011 8:19 μμ

    Ξεκινώντας από τη συναυλία των Hidden Cameras στο ΑΝ την παραμονή ενός ταξιδιού στην Αμερική (ήταν ιούνιος τότε), να προσθέσω κι εγω μερικές εικόνες αυγούστου (ίσως και ιουλίου): την Puppie να κοιλιέται πάνω στο χώμα αμέσως μετά το επεισοδιακό μπάνιο της με λάστιχο, τη γλυκιά υγρασία στο πρόσωπό μου και τα ανοιχτά μου χέρια στο πίσω κάθισμα ενός παλιού «παπιού» ένα βράδυ στο Σταυρό, το δροσερό αεράκι κάτω από τα δέντρα περνώντας «αγκομαχόντας» με το ιδιο «παπί» από το φαράγγι του Θέρισσου, έναν «fauvιστικός» πίνακας του Miro στην Άνδρο, ένα κολύμπι υπό βροχή στην Παλαιόχωρα, ένα πρωινό κυριακής με καύσωνα στα σκαλάκια της Ασκληπειού κι πίσω απ’ αυτά οι Belle ‘n’ Sebastian, η Bjork, οι Τindersticks και ο Αnthony…

  9. 8 Αύγουστος, 2011 8:41 μμ

    @silia όχι μόνο γοητευτικό, οι στίχοι του Νικόλα είναι ό,τι πιο αληθινό υπάρχει στη γη…εγώ τον αγάπησα αμέσως μόλις διάβασα αυτό το «στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν ασυγκίνητο σ’ αφήνει». Δεν έχω να σου χαρίσω κάτι άλλο από ένα ακόμα στίχο: «δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί, εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά…»

    @Кроткая μέσα στο θαλασσινό νεράκι βρίσκεις όλα όσα χρειάζεται ένα καθαρό μυαλό, ευτυχώς. Βενσερέμος, λοιπόν, αφού δεν μπορεί να γίνει αλλιώς…

    @Φαούδι είμαστε μόνο κερδισμένοι με όσα ζούμε, λέω εγώ, ακόμα και όταν το κέρδος δεν μετριέται με την ύλη. Κυρίως τότε…

    @el Romandante κι όμως, εγώ θα ήθελα πολύ να τις ακούσω τις αυγουστιάτικες ονειροπολήσεις σου!

    @Τσαλαπετεινέ σ’ ευχαριστώ! Λίγος Anouar Brahem είναι ό,τι πρέπει για μια καυτή νύχτα όπως η αποψινή (και μερικούς καλούς φίλους ακόμα καλύτερα):

    @LouSalome ο αγαπημένος σου Ρένος είναι χαρούμενος και από ‘κει που βρίσκεται σκαρώνει τις πιο αστείες ζαβολιές-τι κι αν ο ίδιος δεν είχε 69 ζωές; Έχει εσένα να τον αγαπάς ως την αιωνιότητα-κι εμένα να κλέβω που και που λίγες από τις στιγμές που ζήσατε μαζί. Αν παίξουμε για λίγο τα κουνελάκια θα μου χαρίσεις ένα μικρό χαμόγελο;

    @katabran μπορεί ο χάρτης μέσα μας να σκίζεται που και που ή να διπλώνει στις άκρες, με λίγα μερεμέτια όμως μας οδηγεί τελικά και στην επικράτεια. Από ‘κει και πέρα όρεξη να ΄χεις για το ταξίδι. Καληνύχτα!

  10. 8 Αύγουστος, 2011 8:46 μμ

    Αν είναι πολύ ζεστή η νύχτα άκου και αυτό απο τον τελευταίο (αν δεν κάνω λάθος) του δίσκο. 😉

  11. 9 Αύγουστος, 2011 8:21 πμ

    @Dull flames όπως πολύ καλά θα γνωρίζεις, πέρασα τη μισή μου ζωή γκρινιάζοντας για τη ζέστη του καλοκαιριού. Ε, λοιπόν είμαι πια διατεθειμένος να περάσω και την υπόλοιπη μισή εξυμνώντας τις θεραπευτικές της ιδιότητες! Με ένα παπάκι κάτω από τ’ αστέρια ακόμα καλύτερα! Θα έρθεις να κάνουμε χορευτικές φιγούρες; 😉

    @Τσαλαπετεινέ άραγε κάποιο από τα ζευγάρια σου να γνωρίζει τον Brahem; Η μουσική σου ταιριάζει τόσο πολύ με ιδρωμένα κορμιά ένα ράθυμο πρωινό σε κάποιο ενοικιαζόμενο δωμάτιο στις Κυκλάδες…

  12. 9 Αύγουστος, 2011 8:38 πμ

    Επειδή «δοκιμάζω» μουσικές πάνω σε τόπους κι ανθρώπους, έχω καταλήξει ότι οι καλές μουσικές πατάνε παντού. Σε μια περίπτωση τοπίου ισχύει και το αντίθετο: του ταιριάζουν όλες οι (καλές) μουσικές. Θα γίνει ποστ κάποια στιγμή, -δεν μπορεί, θα τα καταφέρω- γιατί με τριγυρίζει τρίτο καλοκαίρι στη σειρά.

    Καλή σου μέρα.

  13. 9 Αύγουστος, 2011 10:01 πμ

    Καλημέρα καλέ μου Σαιλεντ! Είσαι αθεράπευτα ρομαντικός το ξέρεις; Λοιπόν το τραγούδι των The Divine Comedy δεν το είχα ξανακούσει (ούτε και αυτούς τους ξέρω εδώ που τα λέμε) είναι όμως ακριβώς αυτό που βγαίνει απο τα κείμενα σου. Αλήθεια στο λέω αυτή η μουσική, γενικά κι απο άλλα τραγούδια που χεις ανεβασει, είναι σαν να σε εχει διαμορφώσει και κάνεις μια μετάφραση-μετεγγραφή της μουσικής σε γραπτό λόγο.

    Μια χαρά είσαι δηλαδή, απλά όσο μεγαλώνει κανείς γίνεται όλο και πιο νοσταλγικός…

    (να εδώ είναι η επίσημη ιστοσελίδα για τον Π. Σιδηρόπουλο που έφτιαξε η αδερφή του, πριν λίγο καιρό http://www.pavlos-sidiropoulos.gr/index.php)

  14. 9 Αύγουστος, 2011 12:19 μμ

    Καλημέρα πουλάκι και καλημέρα…χαπάκι! Η μουσική είναι αναπόσπαστο κομμάτι του DNA μας νομίζω, έχει κυτταρική μνήμη, ακούς για παράδειγμα μια μικρή μελωδία ή διαβάζεις κάπου ένα στίχο που δεν θυμάσαι από που προέρχεται και αυτόματα ανατριχιάζεις ή παθαίνεις ίλιγγο γιατί αυτό το άκουγες στα 12 ή στα 18 και δεν θυμάσαι που και πως, όμως το σώμα θυμάται μια χαρά και αντιδρά. Τσαλαπετεινέ περιμένω με ειλικρινή ανυπομονησία το πόνημα σου και πιστεύω ότι, εκτός από τα τοπία, ΜΑΣ ταιριάζουν κι εμάς όλες οι καλές μουσικές. Χάπυ πολύ πολύ ενδιαφέρον το σάιτ, ιδιαίτερα τα χειρόγραφα του Σιδηρόπουλου. Δεν είχα ιδέα, μερσί! 🙂

  15. 9 Αύγουστος, 2011 11:07 μμ

    συνεισφέρω στις μουσικές αναμνήσεις με το μυθικό:

    • 10 Αύγουστος, 2011 11:32 πμ

      Αααα….ωραίοι αυτοί οι Mogwai, δεν είχα ξανακούσει αλλά σαν όνομα κάτι μου λενε… Τώρα ακούω και το Dracula Family

      να αυτό ακριβώς εννοούσα πριν Σαιλεντ, είσαι αυτή ακριβώς η μουσική… Δεν είναι ωραίο να είσαι μια μουσική; Κάπου άκουγα για μια πάθηση που ακούς τα χρώματα, ή μάλλον που βλέπεις με χρώμα την μουσική… πάθηση είναι; ‘Η αν παρεις LSD; Δεν ξέρω τα μπέρδεψα 😦 Ε αυτά…

      • 10 Αύγουστος, 2011 8:32 μμ

        «Αααα….ωραίοι αυτοί οι Mogwai, δεν είχα ξανακούσει αλλά σαν όνομα κάτι μου λενε…»
        Βρε Happy, βρε Happy, ολόκληρο μάθημα είχαμε κάνει για το post rock, που είχες το μυαλό σου;
        Στους έρωτες μάλλον ή στην επανάσταση, άρα δικαιολογείσαι!
        Δεν ξέρω τίποτα για πάθηση που ακούς χρώματα, υποθέτω όμως ότι κάπως έτσι δουλεύει το LSD.
        (πολλή ζέστη απόψε στο νότο…)
        Μάκια!

      • 15 Αύγουστος, 2011 10:20 μμ

        Aααχα, ωστε εκεί τους είχα ακούσει τους Mogwai! Πόσο δίκιο έχεις, φτου μου, που δεν πρόσεχα στο μάθημα, να είδες τώρα ρεζίλι έγινα! Δεν θα ξαναγίνει, το υπόσχομαι 🙂

        Φιλώ σε!

      • 16 Αύγουστος, 2011 12:55 πμ

        αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ mogwai, αλλά νταξ εγώ έχω και αδυναμία στους Καληδόνιους γενικά. 🙂

  16. 10 Αύγουστος, 2011 7:13 πμ

    καίει πατούσες.εξαιρετικό

  17. 10 Αύγουστος, 2011 7:40 πμ

    Δε σχολιάζω ποτέ «κειμενα απο καρδιάς» τα αφήνω να μου θυμίζουν οτι μπορουν τελικά κάποια πραγματα να με αγγίζουν ή καλύτερα να με χαιδεύουν

  18. 10 Αύγουστος, 2011 10:08 πμ

    Έκανα flash back στη ζωή μου και ήμουν σε ΟΛΑ εκεί! Ίσως σε μια παράλληλη διάσταση του χώρου και του χρόνου, όμως ΕΚΕΙ. Με τις ίδιες μουσικές, την ίδια αποχαύνωση μπροστά στους στίχους των Στέρεο Νόβα, έξω από το σχολείο να κλαίμε δυο δυο, στις παραλίες με τα αρμυρίκια, στις αυλές, στο μηχανάκι μεθυσμένοι, σε μια ζωή που πράγματι, ήταν η ωραιότερη ζωή της ζωής μας.
    Έγραψες μεγαλειωδώς.
    Τα σέβη μου.

  19. Stassa permalink
    10 Αύγουστος, 2011 10:50 πμ

    Έλα ωρέ παιδί! Πήγαινες κι εσύ στο Σέλας; 😀

  20. 10 Αύγουστος, 2011 11:09 πμ

    @el Romandante αμάν! κι έλεγα τι ξεχνάω…Πάω να το βάλω στα κεντρικά να ξεβουλώσουν τα αυτιά και τα μυαλά!

    @kkmoiris ζητώ συγγνώμη για τις πατούσες, πρέπει να ήταν οδυνηρό 🙂
    (ευχαριστώ για το μπαζ, τη δροσιά του να έχετε!)

    @moodytimes μια ζεστή καλημέρα από το νότο!

    @Theorema σε αντίθεση με αυτό που πιστεύεται, οι καρδιές των ανθρώπων έχουν-ευτυχώς-πορείες συγκλίνουσες και όχι παράλληλες. Ευχαριστώ!

    @Stassa ουουουου, ναι! Κάθε Κυριακή, για χρόνια. Εμείς και η 17Ν! 🙂

    • Stassa permalink
      11 Αύγουστος, 2011 11:28 μμ

      Μέχρι πότενες βρε θηρείο; Θα είχαμε συναντηθεί οπωσδήποτε.

      Πήγαινε όντως η 17Ν στο Σέλας; Είδες για να μην παίζει το μάτι μου…;

      • 13 Αύγουστος, 2011 7:32 μμ

        Έτσι λέγεται, ότι εκεί έκαναν τις συναντήσεις τους, για να είμαστε όμως δίκαιοι, δεν έφταιγε το δικό σου μάτι που δεν έπαιζε, η πραγματικότητα έφταιγε 😉 Τι να σου πω βρε Στάσσα, Brighton, Σέλας, στα ίδια μέρη τριγυρνάμε κι ένα καφέ δεν ήπιαμε ποτέ…

  21. 11 Αύγουστος, 2011 3:00 μμ

    Εξαίσιο! Τ α σέβη μου, silent. 🙂

    Ένα σχόλιο μόνο για την τελευταία φράση. «The soul always knows what to do to heal itself. The challenge is to silence the mind.»

    • 11 Αύγουστος, 2011 8:27 μμ

      Ε, τότε έχω ένα τραγούδι για τη νυχτερινή δροσιά μετά τον καύσωνα-που σου αφιερώνω, εννοείται…

      …και ευχαριστώ, είσαι πολύ γλυκιά 🙂

      • 11 Αύγουστος, 2011 9:05 μμ

        Ευχαριστώ για το τραγούδι και την αφιέρωση 🙂 Εδώ είχαμε φουλ αέρα σήμερις ; )

Trackbacks

  1. Φθινόπωρο « Silentcrossing's Blog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: