Skip to content

Βάλτε να πιούμε!

28 Ιουλίου, 2011

«Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα/Καπνοί ‘ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα/Καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε/Βάλτε να πιούμε…»

Κώστας Καρθαίος (1878-1955)

              

Με το κρασί και τη μουσική μάθαμε τη ζωή. Στις πρώτες μας κοπάνες από το σχολείο πηγαίναμε στην ταβέρνα για να πιούμε και να ερωτευτούμε και γελούσαμε δυνατά και κλαίγαμε ακόμα πιο δυνατά. Οι σχέσεις και οι χωρισμοί εναλλάσσονταν δραματικά, λες και ψάχναμε άλλοθι για να πιούμε περισσότερο. Και όλες μας οι ήττες και όλες οι απώλειες της εφηβείας ξεπεράστηκαν πάνω από ένα λεκιασμένο τραπεζομάντιλο στα στενά της παλιάς πόλης. Τα χρόνια εκείνα καθόμασταν τρικάβαλο σε μηχανάκια και ό,τι κάναμε το κάναμε μόνο με τους φίλους μας και τα βράδια του χειμώνα που πλημμύριζε το λιμάνι και το κύμα μας έφτανε μέχρι το γόνατο εμείς συνεχίζαμε να πίνουμε και να χορεύουμε γιατί δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι. Και κάποια βράδια λέγαμε πως θέλουμε να πεθάνουμε, μετά όμως γεμίζαμε τις κούπες μας και διαλέγαμε τραγούδια από το παλιό τζουκ μποξ και λέγαμε ότι όσο υπάρχει κρασί και μουσική εμείς θα είμαστε ευτυχισμένοι.

                

Ο καιρός περνούσε κι εμείς ήμασταν πάντα με τους καταραμένους και από την κούπα μας ήπιαν ο Nick Cave, ο Tom Waits, ο Nick Drake, ο Louis Tillet, ο Billy Mackenzie, αλλά και ο Blake, ο Rimbaud, ο Baudelaire. Βγαίναμε στα μαύρα και ζούσαμε ηδονικά. Το μόνο που φοβόμασταν ήταν να μην τελειώσουν οι μέρες με κρασί και τριαντάφυλλα. Σπάσαμε μπουκάλια και δαγκώσαμε μαξιλάρια και ξενυχτήσαμε με τη βελόνα κολλημένη στο πικάπ. Γράψαμε άπειρες κασέτες και μεθύσαμε και κεράσαμε και τα φαντάσματα να τα ξεγελάσουμε. Μαζεύαμε δίσκους, διαβάζαμε βιβλία, περιμέναμε μπροστά σε ακουστικά τηλεφώνου, πίναμε ακόμα περισσότερο, αντέξαμε. Με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί παθιαστήκαμε και οργιστήκαμε και ζήσαμε αδερφικές φιλίες και δραματικούς χωρισμούς.

                

Μετά ξεκινήσαμε να πίνουμε Chateau Le Pin του 1990 και κάθε Οκτώβρη κρατούσαμε την αναπνοή μας μέχρι να βγει το επόμενο Beujolais Nouveu, ο ουρανίσκος μας εκπαιδεύτηκε στο ακριβό γαλλικό κρασί και αφήσαμε στην άκρη το ταπεινό χύμα κρασάκι της ταβέρνας. Κάθε φορά όμως που το κρασί αποκτούσε και πάλι το υποκοριστικό του και γινόταν το κρασάκι μας, οι καρδιές άρχιζαν και πάλι να συγκλίνουν και η ματαιότητα να φαντάζει λιγότερο αβάσταχτη. Γιατί το κρασί δεν ήταν ποτέ μίζερο, μαζί του ήμασταν πάντα πιο ανοιχτοί και ποτέ δεν φοβηθήκαμε να ερωτευτούμε και να πονέσουμε, αλλά και να παίξουμε και να γελάσουμε.

              

Και μετά ήρθαν τα χρόνια του ενικού αριθμού

                

Απόψε όμως θα καλέσω τους φίλους μου να πιούμε ξανά όπως παλιά. Κι όταν το ηλιοβασίλεμα απλώσει τα γαμψά του νύχια και το κρασί ανασηκώσει τα πέπλα της πραγματικότητας, θα αρχίσουμε να ψάχνουμε και πάλι το σκοτεινότερο κομμάτι της πόλης. Εκεί που κατοικούν άγιοι, άγγελοι και οσιομάρτυρες πριν μεταμφιεστούν σε δαίμονες και ξωτικά.

21 σχόλια leave one →
  1. 28 Ιουλίου, 2011 11:47 μμ

    να ετοιμάζονται οι κανάτες με τση ρατσές, περικαλώ

  2. 29 Ιουλίου, 2011 6:25 πμ

    εψές ξυνό μου βγηκε το ξυνόμαυρο Silent …
    δεν πήρα χαμπάρι την κλήση…
    νόμισα ηταν πλατανόφυλλο που σκάλωσε στο παρμπρίζ…
    μα ήταν ήχος!

  3. 29 Ιουλίου, 2011 7:31 πμ

    Τα ακριβά κρασιά δεν τα θυμάμαι. Το πρώτο όμως κρασί που δοκίμασα δεν το ξεχνώ.
    Ήταν δικό μας, από το αμπελάκι του παππού, τρυγημένο και «πατημένο» από δικούς και φίλους.

    Φεύγουν τα χρόνια του ενικού αριθμού. Ώρα τους ήταν εξάλλου.
    Στην υγειά μας λοιπόν.

  4. 29 Ιουλίου, 2011 8:25 πμ

    Γύρω από ένα τραπέζι ή τραπεζάκι γεμάτο με ποτά έχω μερικές απ΄τις καλύτερες αναμνήσεις, είτε σαν παιδί βλέποντας τους άλλους να πίνουν και να μεταμορφώνονται σε όντα μαγικά που ανακαλούσαν αναμνήσεις και πλάκες ή δημιουργούσαν νέες περιμένοντας να έρθει η σειρά μου να ζήσω τέτοιες στιγμές ως ενήλικη.
    Εξαιρετικό κείμενο!🙂

  5. HappyHour permalink
    29 Ιουλίου, 2011 8:58 πμ

    Μα τι διανοούμενοι και ελιτ που είσασταν απο τα μικράτα σας!!!! Με τα τζουκμποξ σας, τα ποιήματά σας, τις ψαγμένες μουσικές και τα γαλλικά κρασιά σας…

    Εμείς εδώ στην πόλη όταν κάναμε κοπάνα ήταν για να μην κάνουμε μάθημα! Και οι πιο «ξεβγαλμένοι» έκαναν τσιγάρο και μπάφους, άντε να πίναν και καμιά μπύρα! Εγώ είμανε σεμνό κορίτσι, δεν έκανα τέτοια…

    (Πολύ ωραίο το κείμενο, νοσταλγικό και αρκούντος μελαγχολικό…)
    (Να το κάψατε απόψε μπρε! Και τι το θες το κρασι, άμα υπάρχει ρακή όλα τα άλλα είναι περιττά!)

    • 29 Ιουλίου, 2011 11:06 πμ

      Συμφωνώ με τη Χάππυ. Εγώ πάντως σπάνια πίνω και σπάνια έπινα. Επίσης δεν πρόλαβα τα τζουκ-μποξ… (μου αρέσουν οι παλιές ιστορίες)

  6. 29 Ιουλίου, 2011 12:40 μμ

    Μια φτηνή αλλά καλή ταβέρνα στη Μυτιλήνη που μάζευε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας κυρίως εκτός λίγων μυημένων φοιτητών θυμάμαι με νοσταλγία απ΄τα φοιτητικά μου χρόνια με ψάθα στους τοίχους και ημίγλυκο κόκκινο. Το τζουκ-μποξ γεμάτο με παλιά σαρανταπεντάρια ρεμπέτικα και λαϊκά.

    Με πήγατε πίσω σ ευτυχισμένα χρόνια

  7. 29 Ιουλίου, 2011 1:04 μμ

    Χαζεύω με νοσταλγία και περηφάνια τις αναμνήσεις σας. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μια παρέα φίλων και λίγο (πολύ) κρασί. Τι κι αν το τζουκ μποξ παίζει ρεμπέτικα ή Tom Waits (ή Rolling Stones στη δική μας περίπτωση), μπορεί το ντιζαϊνάτο λαιφστάϊλ μας τα στέρησε όλα αυτά για λίγο, όμως πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι🙂

    Κι όπως λέει και ο ποιητής:

    Αδέλφια κάτω η βάρκα μας στο μόλο μας προσμένει.
    Ελάτε οι ταξιδιάρηδες να πιούμε συναγμένοι.
    Στο περιγιάλι το φαιδρό ας γλεντοτραγουδούμε.
    Βάλτε να πιούμε…

  8. 29 Ιουλίου, 2011 10:24 μμ

    στην υγειά σας. δεν έχει ενικό σήμερα. πάμε άλλο ένα…

  9. 30 Ιουλίου, 2011 11:53 πμ

    Με τέτοια ζέστη άμα πιούμε κιόλας, δε φτάνει που είμαστε κάμποσοι, θα μας βλέπουμε και διπλούς και θα νομίσουμε ότι μπορούμε να κάνουμε την επανάσταση. Και ως εκεί, δε θα ‘ταν και τίποτα πολύ. Το μετά φοβάμαι, το ξενέρωμα.😀

  10. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    30 Ιουλίου, 2011 5:25 μμ

    ε, να συνεισφέρω και γω στο soundtrack του ποστ :

    …think it’s time got stinking drunk

    να περνάτε καλά🙂

  11. 31 Ιουλίου, 2011 8:25 πμ

    Στην υγειά σας λοιπόν! Αν χρειάζεται να πιούμε και λίγο για να πάρουμε θάρρος για την επανάσταση, ας πιούμε! Ο μεγάλος τους φόβος εξάλλου είναι να μην φοβόμαστε εμείς αρκετά. Αφιερώνω και δυο αγαπημένα τραγούδια της τάβλας🙂


  12. 31 Ιουλίου, 2011 11:41 πμ

    Πως γίνεται μια λέξη, μια φράση, να κυκλοφορεί στο μυαλό, να φέρνει εικόνες μνήμες ακόμα κι απ το μέλλον;
    Εκεινος ο ενικός ακόμα γρατζουνάει…

  13. dull flame of desire permalink
    31 Ιουλίου, 2011 5:00 μμ

    Αναφορικά με τους στίχους του Κ. Καρθαίου, σας παραπέμπω στην καταπληκτική του μετάφραση του Richard III του Shakespeare, που είναι και της «μόδας» λόγω της παράστασης του Bridge Project στην Επίδαυρο🙂

  14. 1 Αυγούστου, 2011 9:53 πμ

    @Soduck ο ενικός γρατζουνάει τα σωθικά όλων μας. Όμως αυτό αλλάζει γιατί είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε μαζί! Ένας φίλος αυτές τις μέρες μου θύμισε αυτό:

    Όλα τελικά ξαναγυρνάν σε ‘μας…

    @dull flame of desire το ήξερα ότι θα περνούσες🙂
    Σε άκουγα παλιότερα με δυσπιστία να μιλάς για τον ενικό αριθμό και τελευταία σε σκεφτόμουν…
    Για τον Καρθαίο πρόσφατα ανακάλυψα ότι έχει κάνει εκπληκτική δουλειά στην ποίηση και τη μετάφραση. Λες ο Ριχάρδος να είναι αφορμή να τον ανακαλύψει ο πολύς κόσμος; Οψόμεθα!

  15. 1 Αυγούστου, 2011 10:00 πμ

    η καλύτερη γωνιά της πόλης είναι αυτή..
    καλό μήνα

  16. 1 Αυγούστου, 2011 10:58 πμ

    Σας έστειλα χαιρετίσματα με την κοπελιά από τις Βρυξέλλες, ελπίζω να σας τα έδωσε🙂
    Πόσο τη ζήλεψα αυτή τη μάζωξη!…
    Μα πόσο!…

  17. 1 Αυγούστου, 2011 11:08 πμ

    @kkmoiris καλό μήνα, δροσερό, ζουμερό και ανθηρό! Εμείς εδώ περιμένουμε ήδη την πανσέληνο!

    @Theorema μόλις διαμαρτυρήθηκα στην κοπελιά που πίνει φραπέ στην κουζίνα μου για τα χαιρετίσματα. Τα ξέχασε στο αεροδρόμιο, όχι όμως από δόλο🙂 Την επόμενη φορά να έρθετε μαζί!

  18. HappyHour permalink
    1 Αυγούστου, 2011 12:08 μμ

    Τα δικά μου, στα έδωσε;;;; (είχα στείλει και στον Νικόλα)

  19. 1 Αυγούστου, 2011 2:48 μμ

    Ευχαριστώ🙂🙂🙂

  20. 2 Αυγούστου, 2011 9:03 πμ

    Το λοιπόν, επειδή το κουτάβι αποδείχτηκε αναξιόπιστο, παρακαλήστε όπως πάρετε το πρώτο πλοίο της γραμμής και σπεύσατε στο νησί. Το σκυλάκι ειδοποιήθηκε και ήδη σας περιμένει με ανυπομονησία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: