Skip to content

Ο σκύλος στη φωτογραφία του Νίκου Οικονομόπουλου

12 Ιουλίου, 2011

Με αφορμή την ανάρτηση της φίλης enfant de la haute mer για τις μαύρες μέρες της αποικιοκρατίας στο Cabo Verde θυμήθηκα αυτές τις φωτογραφίες του Νίκου Οικονομόπουλου, του μεγαλύτερου, κατά τη γνώμη μου, Έλληνα φωτογράφου. Ο Οικονομόπουλος ως γνήσιος street photographer ταξιδεύει και αποτυπώνει στο φιλμ του τις μικρές στιγμές της καθημερινής ζωής στο περιθώριο της ιστορίας των Βαλκανίων. Δίπλα στους ήρωες των φωτογραφιών υπάρχουν και μερικοί αντιήρωες που η φύση τους, όπως λέει και μια καλή φίλη, ρέπει παντοτινά προς την ελευθερία…

                               

Ήπειρος, Πρέβεζα, μπροστά από την υπαίθρια σκηνή του Γιώργου Μάγκα, 1997

                              

Πάσχα στον Όλυμπο, 1989

                         

Καλοκαίρι στην Κάρπαθο, 1988

                     

Ετοιμασίες για το Πάσχα στην Πάτμο

                            

Καλοκαίρι και καλοκαιρινές φωτιές στην Πελοπόννησο

                         

Μεσολόγγι

                        

Ετήσιος εορτασμός του Αγίου Γεράσιμου-Γυναίκα που περιμένει τον ιερέα να περάσει με τη θαυματουργή εικόνα από πάνω της, 1989

                            

Turkey, Istanbul

                                        

Στο χωριό Αυλώνα μία γυναίκα παρακολουθεί το τοπικό πανηγύρι, 1989

                                           

Μοναστηράκι, 1979

                                

Στο κάστρο της Μονεμβασιάς

                                

Στο δρόμο για τη Ροδόπη

                                   

Cabo Verde

12 Σχόλια leave one →
  1. 12 Ιουλίου, 2011 4:12 μμ

    Αντιήρωες … πιστοί κι ελεύθεροι …
    Πραγματικά υπέροχοι .

  2. 12 Ιουλίου, 2011 4:21 μμ

    Σχόλιο στην πρώτη φωτό: Πρέβεζα, σκύλος, χμ, χμ. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει… 😀
    Συμφωνώ μαζί σου, Σάιλεντ, είναι πολύ μεγάλος φωτογράφος, μ’ αρέσουν φοβερά οι φωτογραφίες.

  3. 12 Ιουλίου, 2011 9:40 μμ

    κι ούτε μία φωτό με τον Αυτιάγγουρα?

  4. 13 Ιουλίου, 2011 10:14 πμ

    Καλημέρα σας! Είπα να πάρουμε μια ανάσα από όσα συμβαίνουν τελευταία γύρω μας και μάλλον θα συνεχίσω για λίγο ακόμα να εμπιστεύομαι τους μόνους ελεύθερους συμπολίτες μου, τους σκύλους! Σήμερα έταξα και στο δικό μου να τον πάω εκδρομή και όσο περνάει ο καιρός και οι υλικές ανάγκες μειώνονται, η παρέα του είναι από τα λίγα πράγματα που τροφοδοτούν το συναίσθημα.

    Αφήνω εδώ και ένα υπέροχο κείμενο που έγραψε η φίλη μου Αρχοντή Σοπίδου για ένα παλιό τεύχος του περιοδικού POSITIVE:
    .

    Oh my dog!

    Ο Γιάννης είναι εκπαιδευτής σκύλων. Τον γνώρισα το 2001 όταν του ζήτησα να εκπαιδεύσει το σκύλο μου. Μου είχε πει πως ανάμεσα σε εμένα και το ζώο , υποθέτει –απλώς, και με περιθώρια σφάλματος- ότι εγώ είμαι η ικανή για νόηση άρα εμένα θα εκπαιδεύσει ώστε να μπορώ να επιφέρω με αφοσίωση, υπομονή, χρόνο και αγάπη, την επιθυμητή συμπεριφορά στο σκυλί. Μου είχε πει ακόμη πως δεν είμαι ιδιοκτήτης, ούτε εγώ , ούτε εκείνος, ούτε κανείς, κανενός ζωντανού πλάσματος, «χειριστή, θα σε λέω και πολύ σου είναι» και πως το ζώο δεν είναι αντικλεπτικός συναγερμός. Όταν δε, τον τσάκιζα με τα κλισέ της άγνοιάς μου («τσακώθηκε για μένα», «να τον ζευγαρώσω, μη φύγει από δω πάνω χωρίς να το έχει ζήσει αυτό» κ.α.) μου έλεγε να προσέχω να μην αποδίδω στο σκυλί ανθρώπινες ιδιότητες.

    Θυμήθηκα τα παραπάνω με αφορμή τον Κανέλο και τον Θοδωρή, τον Λουκάνικο, τα «rebeldogs». Πράγματι, λέμε πως αγαπάμε τα σκυλιά και το καλύτερο που μπορούμε να σκεφτούμε είναι να τα πάμε στο σχολείο της υπακοής και τα έρμα στο τέλος υπακούν και τότε μια μέρα τα παρατάμε. Γνωστές ιστορίες. Δεν υπάρχουν αναρχικοί σκύλοι. Υπάρχουν όμως σκύλοι που εγκαταλειμμένοι από εμάς υιοθετήθηκαν από τη μαμά Αθήνα, κάποιοι βρήκαν «αδέσποτα» παιδιά να τους αγαπήσουν και να τους φροντίσουν. Κάποιος συγκεκριμένα διάβηκε το κατώφλι του Πολυτεχνείου, εκεί πολύ αγαπήθηκε κι έζησε ειρηνικά. Όσο ειρηνικά μπορεί να ζήσει κανείς στο συγκεκριμένο χωρόχρονο. Φήμες τον θέλουν να γαυγίζει σε ένστολους και να δίνει δυναμικό ‘παρών’ σε πορείες και αγώνες. Ο Στάθης Δρογώσης τον έκανε τραγούδι . Ώσπου μια μέρα στην περιπετειώδη του ζωή , ανάμεσα σε αμφιθέατρα κι αναρχικές πορείες, ο Κανέλος ύστερα από ρίψη χημικών , έμεινε παράλυτος στα πίσω του πόδια. Κι ενώ ένα «αφεντικό» σκύλου σε παρόμοια περίπτωση, θα έστελνε τον δικό του με «βαριά καρδιά» για ευθανασία, οι «αδέσποτοι» φίλοι του Κανέλου του πήραν και του έβαλαν αναπηρικό καρότσι σκύλων, ώστε να μπορεί να κινείται ε λ ε ύ θ ε ρ α –κρατήστε τη λέξη, παρακαλώ.

    Μια άλλη μέρα ο σκύλος, άφαντος. Οι «αδέσποτοι» τα βρήκαν σκούρα. Επειδή όμως σε αυτή τη ζωή υπάρχουν αξιώματα κι ένα από αυτά είναι πως όσοι αγαπούν, δεν χωρίζουν, τελικώς εντοπίστηκε. Είχε βρεθεί σε άσυλο, παραμελημένος κι άρρωστος χωρίς τα φάρμακα του, χωρίς την ελευθερία του. Μετά από σκληρό αγώνα, χωρίς πορεία , είναι η αλήθεια, τα παιδιά κατάφεραν να επιστρέψει στο ζωτικό οικείο του, χώρο. Χρειάστηκε κάποιος με καλογυμνασμένο σώμα και πλήρη εξάρτηση, εφοδιασμένος με χημικά όπλα για να του σακατέψει τα πόδια. Χρειάστηκε κάποιος με σπουδαία μόρφωση κι εξουσία, για να φροντίζει να μαζέψει τον Κανέλο ο σύγχρονος μπόγιας. Δεν χρειάστηκε τίποτα για να τον αγαπήσει μια ολόκληρη γενιά φοιτητών και οι μισοί Αθηναίοι. Δεν χρειάστηκε τίποτα για να διαλέξει ένας σκύλος να ζήσει ελεύθερος. Στις 2 Ιουλίου του 2008 έφυγε κι από την αναγωγική πύκνωση των αισθημάτων έγινε πλέον σύμβολο.

    Δεν υπάρχουν αναρχικά σκυλιά. Η συνείδηση τροφοδοτείται από τη μνήμη. Μόνο η φύση τους ρέπει παντοτινά προς την ελευθερία. Στερούνται της δικής μας νόησης, του φαντάσματος για παρελθόν και μέλλον που κατατρέχει το δικό μας μυαλό. Τα σκυλιά δεν αγωνιούν για το μέλλον του ευρώ, δεν τύπτονται γιατί συναγελάστηκαν φίλους προχθές στην Καλλιθέα και σήμερα στην Πατησίων. Είναι σύντροφοι και συνοδοί τυφλών χωρίς να χρεώνουν σε κανέναν τη συντροφιά τους. Βοηθούν στην αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών (Τσέρνακ-Μακ Έλροι) , εντοπίζουν νεοπλασίες κι ειδοποιούν (Κρις Τεφρύ), περιμένουν για πάντα (Τόκυο: σταθμός Χάτσικο), ξέρουν να είναι ελεύθερα χωρίς να εγκαταλείπουν, ξέρουν να αγωνίζονται χωρίς να κρατούν μπαντιέρα. Είχε άδικο ο Γιάννης. Δεν είμαι εγώ που προσδίδω ανθρώπινες ιδιότητες στα ζώα. Ο Ρένος μου, ο Κανέλος, η Ματούλα, ο Θοδωρής, ο κολωνακιώτης Βαγγέλης είναι πρότυπα καθαρού ελεύθερου αέρα σε μυαλά που δεν υποφέρουν από –αναποτελεσματική- νόηση.

  5. 13 Ιουλίου, 2011 10:51 πμ

    Δείτε και μια διαφήμιση αλλά μην βάλετε τα κλάματα πριν φτάσει στο τέλος:

  6. hnioxos permalink
    14 Ιουλίου, 2011 2:08 πμ

    Ρε συ δεν ξέρω τι να σου πω, αλλά με συγκινεί όλο αυτό το ενδιαφέρον και ο τρόπος που το δείχνεις για τα σκυλιά. Ο σκύλος σαου είναι σίγουρα πολύ τυχερός που έχει εσένα για αφεντικό. Να ‘σαι καλά

    • 15 Ιουλίου, 2011 4:44 μμ

      Γεια σου ηνίοχε! Ελπίζω να το θυμάται αυτό που λες σε λίγο που θα τον κάνω μπάνιο και θα βουίξει η γειτονιά 🙂

  7. 19 Ιουλίου, 2011 11:29 πμ

    Υπέροχες!

  8. BARBARA permalink
    21 Σεπτεμβρίου, 2011 5:57 μμ

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…. ΕΙΔΑ ΤΥΧΑΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΟΥ ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ CAVO VERDE ΚΑΙ Ο ΦΑΚΟΣ ΣΟΥ ΜΕ ΤΑΞΙΔΕΥΣΕ ΜΕ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ Α/Μ ΣΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΩ….ΖΩΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΡΠΑΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ …ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ

    • 22 Σεπτεμβρίου, 2011 8:09 μμ

      Ευχαριστώ πολύ αλλά οι φωτογραφίες είναι του Νικου Οικονομόπουλου, εγώ απλά τις μάζεψα εδώ με βάση τη συγκεκριμένη θεματολογία 🙂 καλό βράδυ!

Trackbacks

  1. αποστολή στο Cabo Verde, πρώτος σταθμός Santiago « L'Enfant de la Haute Mer

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: