Skip to content

Κοινωνική Γενοκτονία

9 Ιουλίου, 2011

Υποθέτω ότι ελάχιστοι δεν έχουν δει ακόμα το ντοκιμαντέρ Memorias del Saqueo (Αναμνήσεις μιας λεηλασίας) του Fernando Solanas, που περιγράφει τα γεγονότα που το 2001 έφεραν την Αργεντινή σε κατάσταση κατάρρευσης και αποτελεί μέρος της τετραλογίας Social Genocide. Το μεταφέρω ωστόσο κι εδώ, αφού πλέον οι ομοιότητες της Αργεντινής με την ξέφρενη πορεία της Ελλάδας προς τη χρεοκοπία είναι τεράστιες: μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1983, οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις της Αργεντινής ξεκίνησαν μια σειρά μεταρρυθμίσεων που κατέστησαν τη χώρα θύμα της μεγαλύτερης νεοφιλελεύθερης αποικιοκρατίας. Μέσα σε λιγότερο από είκοσι χρόνια η Αργεντινή έχασε κυριολεκτικά τα πάντα: οι μεγάλες εθνικές εταιρίες πουλήθηκαν για ψίχουλα σε ξένους ομίλους, τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων κατέληξαν σε τσέπες διεφθαρμένων πολιτικών, η αναθεωρημένη εργατική νομοθεσία κατήργησε όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων, ξεκίνησε μια τεράστια υποσιτιστική κρίση, εκατομμύρια πολίτες έχασαν τις δουλειές τους και ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχιας, ενώ οι αποταμιεύσεις τους χάθηκαν υπό το βάρος της τραπεζικής κρίσης. Το ντοκιμαντέρ φωτίζει διάφορες πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και δικαστικές πτυχές που άνοιξαν το δρόμο της Αργεντινής προς την καταστροφή.

 

Κάποιες σημαντικές πληροφορίες από την ταινία: η καταστροφική συμμαχία πολιτικών και εργατοπατέρων με οικονομικο-χρηματοπιστωτικές δυνάμεις δημιούργησαν στην ουσία ένα καθεστώς μαφιοκρατίας, που, προστατευμένο και από διεφθαρμένους δικαστές, οδήγησε την Αργεντινή στο ΔΝΤ και στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Ξένες εταιρίες αγόρασαν όλο το φυσικό πλούτο της χώρας χωρίς ουσιαστικά να τον αξιοποιήσουν, ενώ οι άκρατες ιδιωτικοποιήσεις ποτέ δεν πληρώθηκαν γιατί οι εταιρίες δεν τήρησαν τα συμβόλαια τους με το κράτος, μηνύοντας το επιπλέον για διάφορες ζημιές. Μετά την κατάρρευση της Αργεντινής οι εργαζόμενοι έχασαν μισθούς, κοινωνική προστασία, την ασφάλεια της ανεργίας, την κάλυψη της υγείας τους, ένας τεράστιος αριθμός παιδιών τρεφόταν με σκουπίδια και πέθαινε στα σκουπίδια κι επίσης εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν χωρίς νερό και αποχέτευση. Εκείνη την περίοδο έκαναν την εμφάνιση τους και οι πρώτες ανώνυμες σφαίρες εναντίον των αντιφρονούντων, ενώ οι μεγάλοι όμιλοι που αγόρασαν τη δημόσια περιουσία της Αργεντινής ήταν οι ίδιοι που χρηματοδότησαν με τη σειρά τους τις προεκλογικές της εκστρατείες.

            

Φαίνεται ότι το κράτος μας δεν έμαθε από τα λάθη των άλλων. Ο λαός;

              

8 Σχόλια leave one →
  1. 11 Ιουλίου, 2011 8:50 πμ

    Εδώ δεν μαθαίνει από τα δικά του λάθη το κράτος μας και ο λαός του. Για τα άλλα θα μιλάμε τώρα.

  2. 11 Ιουλίου, 2011 11:57 πμ

    Πρόσφατα είχα μια συζήτηση σχετικά με τις ομοιότητες Ελλάδας Αργεντινής, τελικά εισέπραξα τη χιλιοπιπιλισμένη καραμέλα «εμείς δεν είμαστε Αργεντινή αυτά που έγιναν εκει εδώ δε γίνονται»…..κι έτσι ζησαμε εμεις γκαβα κι αυτοί στη τι-βι τους γκαβότερα.
    Ακόμα έχω τις επιφυλάξεις μου αν αντιδράσεις σαν αυτές τις Αργεντινής μεγάλος μέρος του Ελληνικού λαού δε τις θεωρήσει «τραμπουκισμούς» και «ψευτοεπαναστάσεις» ή εκείνο το αμίμητο «καταλυση του νόμου και της δημοκρατίας».
    Ολόψυχα εύχομαι να έχω άδικο,ακόμα πιο ολόψυχα εύχομαι να μη φτασουμε στο σημείο που δε θα υπάρχει επιστροφή.Ξερεις κάτι Silent φίλε μου αρχίζω να πιστευω πως τη περίφημη κρίση καποιοι την αντιλαμβάνονται διαφορετικά αναλογα με τη περιοχή που μένουν.Καλημέρα

  3. 11 Ιουλίου, 2011 8:15 μμ

    αν μαθαίναμε (από τα λάθη) πως θα επαναλαμβανόταν η ιστορία; θα ζούσαμε συνεχώς με το φόβο για το καινούργιο, το άγνωστο…

    …ενώ τώρα ξέρουμε που βαδίζουμε

    και για να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα παραστρατήσουμε: ανοίγουν 1500 οργανικές θέσεις αστυνομικών και 1200 ειδικών φρουρών http://www.sefeaa.gr/downloads/2011/neoi_ef_sefeaa.pdf

  4. 12 Ιουλίου, 2011 11:59 πμ

    Καλά τα λέτε, ίσως δεν πρόκειται για λάθος αλλά για αυτο-προστασία. Γι’ αυτό και ψηφίζουμε ακόμα τα ίδια καθάρματα 30 χρόνια τώρα, γιατί νιώθουμε ασφάλεια μαζί τους, η γραφικότητα αμφότερων είναι απύθμενη.

    Επίσης, αν το μεγάλος μέρος του Ελληνικού λαού έχει να αντιπροτείνει κάτι άλλο από τις κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων, μπορεί (ακόμα) να βγει να το πει, υπάρχουν σήμερα πολλά μέσα για να ακουστεί η φωνή μας. Τα τς τς τς από τον καναπέ την ώρα που όλα γύρω μς καταστρέφονται δεν έχουν πια καμία δικαιολογία, ούτε καν…ψυχολογική!

    Πραγματικά πάντως, αν κάποιος δεν εχει δει την ταινία από πάνω, αξίζει με 1000. Η κατάθλιψη είναι εγγυημένη, όμως θα δει τα πράγματα πολύ καθαρότερα…

  5. 13 Ιουλίου, 2011 7:16 πμ

    Και η καταθλιψη είναι μια ευκαιρία να ξυπνήσουμε…όπως το χαστούκι το δυνατο.Δε θες μεν να χτυπήσεις τον άλλον αλλα αν δε το κάνεις δε συνέρχεται. Εξαιρετική καταχώριση,πολύ ουσιαστική!
    Καλημέρα κιολας μη ξεχναμε τους τρόποι μας,είπαμε Συνταγμα Συνταγμα αλλα μεγάλωσα με γαλλικά και αγγλικά χωρίς πιάνο.

    • 13 Ιουλίου, 2011 9:59 πμ

      Καλημέρα σας κύριε moody! Δεν το πήγαινα στην κατάθλιψη, αλλά μου δίνεις την ευκαιρία να πω κάτι που σκέφτομαι από την αρχή όλης αυτής της ιστορίας. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν πραγματικά δυστυχήσει ήδη από αυτή την κρίση. Η ανεργία έχει εκτοξευθεί και πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (!). Όποιος ασχολείται λίγο με κοινωνικές υπηρεσίες ή συμμετέχει στα συσσίτια που έχουν στηθεί σε κάθε πόλη έχει μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα της ανθρωπογεωγραφίας της φτώχειας σήμερα: είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας και όχι οι ξένοι, οι μετανάστες, οι παραδοσιακά αποκλεισμένοι. Ε λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι δεν κατεβαίνουν στις πλατείες γιατί δεν μπορούν. Η ματαίωση και η απελπισία σου δένουν τα χέρια, δεν εμπιστεύεσαι κανένα και φυσικά ούτε και ένα κίνημα στο οποίο συμμετέχουν και βολεμένοι που ανησυχούν μήπως χάσουν ελάχιστα από τα κεκτημένα. Την «κοινωνική αποστράτευση» αυτών των ανθρώπων την κατανοώ γιατί το κοινωνικό σύστημα τους έχει ήδη απομονώσει.

      Οι υπόλοιποι όμως τι κάνουν; Πιστεύουν ακόμα στην ατομική σωτηρία; Και αν ναι, από που πηγάζει αυτή η αισιοδοξία; Στην εποχή των social media κανείς δεν έχει δικαίωμα στην άγνοια, και ο τελευταίος πολίτης κάτι έχει πάρει μυρωδιά. Προσωπικά λοιπόν δεν δίνω πλέον καμία άφεση σε όσους δεν είναι «εκεί» και με το «εκεί» δεν εννοώ μόνο την πλατεία, η συμμετοχή καθενός από εμάς μπορεί να έχει πολλές μορφές, ακόμα και αυτή της πολιτικής ζύμωσης μέσα στην οικογένεια ή την παρέα. Το να συνεχίζεις όμως να ζεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα γύρω σου, ενώ οι άλλοι τρώνε χημικά ή ψήνονται καθημερινά στον ήλιο μπας και περισώσουν κάτι από το μέλλον το δικό σου και του παιδιού σου είναι έγκλημα.

      Στην τελική, όπως λες κι εσύ, μας δίνεται μία ευκαιρία (η τελευταία;) να ξυπνήσουμε ως κοινωνία, να κοιτάξουμε τον διπλανό μας, να δείξουμε αλληλεγγύη και να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Ήδη τα θύματα αυτής της κρίσης είναι πολλά-αν δεν σταθούμε εμείς δίπλα τους που έχουμε ακόμα κάποιες αντοχές (οικονομικές, ψυχολογικές κ.τλ.) όταν θα έρθει και η δική μας η σειρά δεν θα είναι κανείς δίπλα μας. Αυτά και συγγνώμη για την πρωινή φλυαρία…

Trackbacks

  1. Χωρίς αφεντικά: Η διαδικασία των αναγεννημένων εργοστασίων από τους εργάτες στην Αργεντινή 2001-2009 « Silentcrossing's Blog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: