Skip to content

The Chania Sessions XIII: Οι τοίχοι αγρίεψαν

29 Ιουνίου, 2011

9 Σχόλια leave one →
  1. 29 Ιουνίου, 2011 5:41 μμ

    Εγώ βρίσκω τους τοίχους σας σοφούς και θαυμάσιους. Είναι πολύς ο καιρός που είχαν μόνο αφτιά, τώρα που τελείωσαν με επιτυχία τις σπουδές τους, καιρός ήταν να αποκτήσουν και στόματα.

  2. 29 Ιουνίου, 2011 7:02 μμ

    Τελικά τους τοίχους δεν μπορεί να τους φιμώσει κανείς! Ευτυχώς!

  3. 29 Ιουνίου, 2011 7:54 μμ

    Συμφωνώ με τη Ρίσκι! 🙂

  4. 30 Ιουνίου, 2011 10:05 πμ

    χθες στην πολη μου, ανησυχησα οταν ειδα πολλους βολεμενους να φωναζουν παρομοια συνθηματα…οχι ,δεν ηταν με το ΠΑΜΕ… στο ξαναλεω, φοβαμαι… φοβαμαι τα στημενα…

  5. 30 Ιουνίου, 2011 10:27 πμ

    Συμφωνώ με όλους τους προλαλήσαντες και περιμένω ανυπόμονα τη μέρα που οι τοίχοι θα βάλουν ένα χεράκι να αλλάξει ο κόσμος μας. Και, katabran, η φωνη σου είναι πάντα μέσα στο κεφάλι μου, μοιράζομαι κι εγώ τους ίδιους φόβους, δεν ξεχνώ γιατί ήμουν πάντα με τους αδικημένους. Όμως γίνονται διεργασίες, ψάχνουμε τις κοινές μας ανάγκες και πλησιάζει η μέρα που θα πρέπει να ζήσουμε μαζί (ή να πεθάνουμε μαζί). Ο τοίχος της ιστορίας άνοιξε μια χαραμάδα, σύντομα θα δούμε τι θα βγει από μέσα…

  6. 30 Ιουνίου, 2011 12:34 μμ

    Οι τοιχοι εκτος απο αυτιά έχουν όνειρα,ελπίδες,φοβους,αγωνίες…εμας απο την αλλη μας λείπουν τ’αυτιά τελευταία και δε λέμε να ακούσουμε

    • 1 Ιουλίου, 2011 9:21 πμ

      Μάλλον διαφωνώ, ο λαός για πρώτη φορά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου φαίνεται να αποκτά συνείδηση των όσων ζει-όμως τα όνειρα, οι φόβοι και οι αγωνίες προσπαθούν να βρουν την έκφραση τους απέναντι σε ένα πάνοπλο κράτος διατεθιμένο να κάνει τα πάντα για να προστατέψει τα αφεντικά του. Η οργή, η αγανάκτηση και το γκρέμισμα του παλιού κόσμου θα έρθουν αργά ή γρήγορα, το στοίχημα είναι να έρθουν πριν αδειάσουν εντελώς τα πιάτα…

      • 1 Ιουλίου, 2011 11:05 πμ

        Ναι έχεις δικιο, δε το έθεσα εγω σωστά.Το πρωτο πληθυντικό πήγαινε περισσότερο σε αυτούς που φοβούνται τις «φασαρίες» ή στο παρελθον όπου θαυμαζαμε τις ευστροφία των συνθημάτων αλλα ουσιαστικά μεναμε άπραγοι.
        Μακαρι ο αοριστος να μεγαλώσει, τη καλημέρα μου

  7. 2 Ιουλίου, 2011 9:23 πμ

    @moody όλοι φοβόμαστε, μη νομίζεις, όταν όμως είμαστε μαζί ο φόβος μικραίνει. Το αγαπημένο μου και πιο σοφό σύνθημα είναι «στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο» που προέκυψε το Δεκέμβρη του ’08 και αναφέρεται σε αυτό που λέω παραπάνω. Καλημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: