Skip to content

Πεθαίνοντας στα γέλια

13 Μαΐου, 2011

         

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα. Η βία μας έχει αποβλακώσει, μας έχει παραλύσει, δεν μπορούμε να αρθρώσουμε λέξη. Έχουμε γίνει όλοι καχύποπτοι, παρανοϊκοί, σωματική μας επαφή είναι η σωματική βία, χαρίσαμε αδιαμαρτύρητα τις πιο όμορφες γειτονιές μας, χαρίσαμε και τις πιο όμορφες λέξεις μας και πια δεν έχουμε τίποτα να πούμε, σε λίγο θα σκούζουμε μόνο, σαν γουρούνια που τα σφάζουν. Η ζωή μας δεν είναι απλά οργουελική, έχουμε μπει στο θάλαμο 101, ζούμε στο τέλος της ιστορίας: στο θάλαμο 101 κάθε βράδυ μας περιμένει η Όλγα με τις πέρλες, φοράει μάσκα νοικοκυράς και με ένα μαχαίρι μας ξεσκίζει το σώμα βγάζοντας μικρές γουρουνίσιες κραυγούλες, Όινκ,Όινκ! Κι η ζωή πάντα συνεχίζεται.

           

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα. Τον τελευταίο καιρό πριν φύγω από την Αθήνα περπατούσα καθημερινά στο κέντρο σιγομουρμουρίζοντας την Παράγκα του Σαββόπουλου. Κι εσύ μιλάς σαν πτώμα. Η Αθήνα υποφέρει από γάγγραινα, ο ιστός έχει απονεκρωθεί από τα πολλά βακτηρίδια, έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στη σήψη και τον ακρωτηριασμό. Δεν είναι η υλική αποστέρηση που μας αποκτήνωσε, είναι η συναισθηματική. Άνθρωποι σκοτώνονται στα πεζοδρόμια, άνθρωποι ζουν στα σκουπίδια, άνθρωποι πετιούνται στα σκουπίδια, η χωματερή στα Λιόσια ένα νέο Άουσβιτς, έχουμε χάσει πια το μέτρημα.  Και η ζωή συνεχίζεται, δε γίνεται αλλιώς.

          

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα. Η ασφάλεια και η ευημερία της επαρχίας αποδείχτηκαν μεγάλος μύθος και η ανθρωπογεωγραφία της μια μικρογραφία της Αθήνας κάτω από το μεγεθυντικό φακό. Όλα στο μεγεθυντικό φακό, κυρίως η φτώχια. Οι άνθρωποι στην επαρχία μιλούν συνεχώς για τα λεφτά που δεν έχουν, τους λείπει η κομψότητα των Αθηναίων. Οι φτωχοί επινοούν νέα τρικ για να γεμίσουν το στομάχι τους, κλέβουν τις μπριζόλες μέσα από τα πιάτα στις ταβέρνες και το βάζουν στα πόδια ή ληστεύουν τα delivery boys. Εσύ σφίγγεις τα δόντια, κάνεις υπομονή, η ζωή συνεχίζεται, δεν περιμένει κανένα.

                   

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα. Κάποτε με μαχαίρωσαν κι εμένα. Τρεις ξεδοντιάρηδες, για ένα χιλιάρικο. Μην περιμένεις να σου πω κάτι δραματικό, εκείνη την ώρα πέθανα στα γέλια. Σε αυτές τις περιπτώσεις ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πως θα αντιδράσει το σώμα, η ψυχή. Εγώ γελούσα για ώρες γιατί σκεφτόμουν τα δόντια τους, δεν ξέρω γιατί αλλά μου είχε φανεί το πιο αστείο πράγμα του κόσμου. Μετά το είχα παράπονο ότι παραλίγο να πεθάνω από τρεις ξεδοντιάρηδες, δε λέω ότι θα προτιμούσα να είχαν δόντια, απλά με έπνιγε η αδικία. Αλλά θα σου πω και κάτι ακόμα. Το μαχαίρι δεν πονάει πραγματικά, το σώμα είναι παγωμένο λες και βγήκε μόλις από την κατάψυξη, όμως δεν πονάει. Μόνο το αίμα μυρίζει άσχημα.

           

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα. Το μόνο που θέλω είναι να ζήσω για λίγο στο τέλος κάποιου βιβλίου του Douglas Coupland, να σπάσει μια μέρα το ταβάνι και να πέσουν ζωάκια από τον ουρανό, σκυλάκια και γατάκια να με γλύφουν στη μούρη με τις ροζ γλωσσίτσες τους.

23 σχόλια leave one →
  1. 13 Μαΐου, 2011 2:40 μμ

    Αχ…

  2. 13 Μαΐου, 2011 3:11 μμ

    Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
    αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που […] χάνεις.

    http://t.co/NdRvY8i

  3. 13 Μαΐου, 2011 3:54 μμ

    Γεια σου Silent. Η Παράγκα και μένα είναι στο μυαλό μου ένα χρόνο τώρα. Σκέφτομαι όμως ότι τότε (κι ας μη φαίνεται στο τραγούδι) υπήρχε μια ελπίδα (άλλο αν την έφαγε η χούντα αμέσως μετά). Τώρα δεν ξέρω.

  4. 13 Μαΐου, 2011 4:13 μμ

    Ατέλειωτη αυτή η εποχή στην παράγκα. Η εποχή των σουγιάδων…

  5. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    13 Μαΐου, 2011 6:50 μμ

  6. 14 Μαΐου, 2011 12:45 πμ

    «Εσύ σφίγγεις τα δόντια, κάνεις υπομονή, η ζωή συνεχίζεται, δεν περιμένει κανένα»
    ——————————-
    Εδώ θα μείνω εγώ … χωρίς όμως να ξέρω γιατί και για ποιόν κάνω υπομονή …
    Α , ναι … Θα μείνω και στο πανέμορφο … φινάλε σου .

  7. 14 Μαΐου, 2011 1:46 πμ

    πολύ ωραίο σάιλεντ

  8. vasilis k. permalink
    14 Μαΐου, 2011 9:02 πμ

    exairetiko keimeno, mpravo!

  9. 14 Μαΐου, 2011 10:43 πμ

    Σας ευχαριστώ πολύ!
    Εκτός από την Παράγκα επίκαιρη είναι και η Αναπαράσταση του Αγγελόπουλου-αν δεν την έχετε δει, νομίζω πως θα θέλατε.
    Η Ελλάδα του 2011 είναι η Ελλάδα του ’40-βλέπω και ξαναβλέπω σκηνές και νιώθω πως γυρίστηκε μόλις.
    Καλή δύναμη σε όλους!

  10. 14 Μαΐου, 2011 10:44 πμ

    Α! και κάτι να ευθυμήσουμε λίγο γιατί έπεσε μαύρη μαυρίλα…

  11. Στασσα permalink
    14 Μαΐου, 2011 1:35 μμ

    Silent, σου χρωστάω εδώ και καιρό ένα δημόσιο συγγνώμη που ανέβασες το άρθρο μου και το αγνόησα τελείως. Το είδα μόλις πριν δυο -τρεις βδομάδες.

    Συγγνώμη.

    (Περίμενα να κάνεις κάνα ποστ που να ταιριάζει αλλά δεν ξέρω τί θα ταίριαζε. Επίσης, μ’ άρεσε αυτό. Θάνατος στους ξεδοντιάρηδες!!!)

  12. 14 Μαΐου, 2011 11:36 μμ

    απο την ωρα που το εγραψες μεχρι την ωρα που σου γραφω το διαβασα πολλες φορες…καθε φορα κατι εσφιγγε το μεσα μου και καθε φορα κατι λευτερωνε το εξω μου…και δεν ηξερα τι να σου πω…είναι ολα τοσο σκαμμενα, τοσο κοιταγμενα απο ολες τις γωνιες και εισετι αδυνατο για με να βρω αυτο που καποτε με εβρισκε μοναχο , οικειοθελως, θα σου πω πως καθε φορα συνειδητοποιω πως μια των ημερων καποια εφημεριδα θα υποδειξει εμμεσως πλην σαφως, εκουσιως ή μη το μυστικο της ζωης μας να το δουν οι συγγενεις μας…

  13. chara permalink
    15 Μαΐου, 2011 3:15 πμ

    (…)Waiting to cut out the deadwood.
    Waiting to clean up the city.
    Waiting to follow the worms.
    Waiting to put on a black shirt.
    Waiting to weed out the weaklings.
    Waiting to smash in their windows
    And kick in their doors.
    Waiting for the final solution
    To strengthen the strain.
    Waiting to follow the worms.
    Waiting to turn on the showers
    And fire the ovens.
    Waiting for the queens and the coons
    and the reds and the jews.
    Waiting to follow the worms.
    Would you like to see Britannia
    Rule again, my friend?
    All you have to do is follow the worms.
    Would you like to send our colored cousins
    Home again, my friend?
    All you need to do is follow the worms.
    Σφυριά παρελαύνουν στους δρόμους, τείχη να κλείνουν το μυαλό μας, η φαντασία στην κιμαδομηχανή.
    Δε μιλάω για τη συναυλία των χιλιάδων ευρώ, δε μιλάω για την ξιπασμένη γενιά του ’70 κι ούτε μιλάω για τους Pink Floyd του σήμερα που φτάσαν να καταδικάζουν τα ίδια τα παιδιά τους που διαδηλώνουν για την κατάντια του εκπαιδευτικού συστήματος.
    Μόνο για τα αδιέξοδα που δεν αλλάζουνε και την απόφαση του δικαστή που μένει πάντα η ίδια. Crazy…
    Απλά εκπληκτική η ανάρτησή σου σάιλεντ.
    Ένα χρόνο πριν νομίζαμε πως φτάναμε στον πάτο θυμάσαι;;;

  14. arcades permalink
    15 Μαΐου, 2011 3:56 πμ

    Ωραίος, silent!
    Άφησες ένα σχόλιο στο φωτομπλογκ μου που τό’φαγε ο blogger και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό. Δεν ξέρω για τη δική μου τεχνοτροπία, εγώ πάντως ζηλεύω την τεχνοτροπία της φωτογραφίας του ποστ.

  15. 15 Μαΐου, 2011 8:13 πμ

    @Στασσα no worries, σου έχω φυλάξει και το τεύχος για όταν πάμε για καφέ. Αν έχεις μόνο την καλοσύνη γράψε μας κάποια στιγμή γι’ αυτή τη «μαγεία που δουλεύει στ’ αλήθεια» μπας και δούμε κι εμείς μιαν άσπρη μέρα🙂

    @katabran ευχαριστώ! Στη δικιά μου Ευρασία δεν χωρούν εφημερίδες μα κι ούτε μυστικά. Όλα εντός κι όλα εκτός. Καλημέρα!

    @arcades μη σκας για το σχόλιο, εγώ είχα μεγάλη αγωνία γιατί το τέρας σου έφαγε καμιά εικοσαριά φωτογραφίες και θα ‘σκαγα αν δεν τις ξαναεμφάνιζε🙂 Στο ΄χω ξαναπεί πόσο μου αρέσει να χάνομαι στις φωτομέρες σου, ε;🙂

    @Χαρά όταν ανακαλύψουμε πως και αυτός ο πάτος είναι τρύπιος και κατεβάζει σε μεγαλύτερα άδυτα θα μας παραπέμψω πάλι εδώ, μπορεί τελικά τα σκουλίκια να αποδειχτούν περισσότερο ακίνδυνα από τη νέα φυλή που έρχεται κατά ‘δω…Ξύπνησα σήμερα με το σχόλιο σου και στην πρωινή μας βόλτα με το σκύλο σκεφτόμουν πως η διαφορά μας με τη γενιά του ’70 και του ’60 είναι ότι εκείνοι, αφού ανακάλυψαν πως η φαντασία στην εξουσία μπορεί τέλεια να εξισωθεί με τον εύκολο πλουτισμό και την αποδόμηση κάθε αξίας, μας αφαίρεσαν με νυστέρι το κομμάτι εκείνο του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τη δική μας φαντασία. Επίσης αποφάσισα ότι δεν μας αξίζει να μας φάνε τα σκουλίκια, ας τα πατήσουμε στο χώμα καλύτερα. Και αφού η μέρα είναι αφιερωμένη στους Pink Floyd, ας συνεισφέρω με κάτι λιγότερο συμβολικό, αφού το τσεκούρι φαίνεται να φοριέται πολύ στις μέρες μας!

  16. plum permalink
    15 Μαΐου, 2011 8:37 μμ

    ομορφοι οι πλανητες, περιπλανιώνται,
    μπαινουν σε τροχια και περιστρεφονται ο ενας γυρω απ τον αλλον.
    Ειναι μερικες φορες που η ελξη δεν ειναι αρκετη
    και γαμιεται το συμπαν

  17. 16 Μαΐου, 2011 11:06 πμ

    Όινκ όινκ όινκ…

    Τάσεις φυγής στην παιδική μεταφυσική διαπιστώνω φίλε…

    Εμένα πάντως συχνά μου γιατρεύεις τη σύγχιση.

  18. 17 Μαΐου, 2011 8:39 πμ

  19. 17 Μαΐου, 2011 8:44 πμ

    @plum οι ομορφοι οι πλανητες όμορφα διαλύνοται, μερικές φορές, μετά την έκρηξη όμως μικρά κομματάκια γυρνούν μοναχικά να φτιάξουν νέο γαλαξία πιο δίκαιο. Και κάποτε ενώνονται κι όλας…

    @Γιώργο όινκ όινκ όινκ στα μούτρα σου🙂
    Πολύ μου άρεσε αυτό με την παιδική μεταφυσική, να μια επιστήμη που πραγματικά αξίζει να ασχοληθείς μαζί της. Όσο για ‘μένα, θα φταίει φαίνεται ο περιβάλλοντας χώρος.
    (κάπου εδώ θα σου αφιέρωνα το Bring me back my childhood του Perry Blake, αν βέβαια είχε μπει κάποιος στον κόπο να το ανεβάσει στο γιουτιούμπι-ας είναι, στο τραγουδάω εγώ…)

  20. Στασσα permalink
    17 Μαΐου, 2011 7:54 μμ

    Σάιλεντ, φοβάμαι οτι δε θα σ’ αρέσει. Εννοούσα τα κομπιούτερ🙂 (Συγκεκριμμένα, τον προγραμματισμό)

Trackbacks

  1. Κανάγιες! | Silentcrossing's Blog
  2. Κανάγιες! | Ώρα Κοινής Ανησυχίας
  3. Πεθαίνοντας στα γέλια | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: