Skip to content

The Chania Sessions XII: Τριαντάφυλλα

8 Μαΐου, 2011
24 σχόλια leave one →
  1. 8 Μαΐου, 2011 7:34 μμ

    ποιος στη χάρη της!

    «Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
    Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
    πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
    Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
    μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς»
    Δημουλά Κ.

  2. 8 Μαΐου, 2011 7:40 μμ

    Συμπέσαμε πάλι katabran😉
    Κι επειδή αναμένεται ποιητική βραδυά, υπενθυμίζω πως μαζί με το τριαντάφυλλο πάει και το αγκάθι:

    • 8 Μαΐου, 2011 9:08 μμ

      Επίσης «Έρωτά μου αγκάθι-στέμμα
      και βέλη μου σεβαστιανά,
      αν ήταν ο πόνος αίμα,
      θα κοκκίνιζε βουνά».

      Το πρωτάκουσα στη διαδρομή με ΚΤΕΛ Ηράκλειο -Ρέθυμνο (κάπου πάνω απ΄το Φόδελε) πηγαίνοντας να δω τη φοιτήτρια αδερφή μου. 😉

  3. 8 Μαΐου, 2011 9:04 μμ

    Πωπω! Τι χρώματα!! Τα μαβιά με γοητεύουν πιο πολύ .🙂 Κι εγώ λουλούδια ανέβασα μόλις.

  4. 8 Μαΐου, 2011 9:25 μμ

    Άστον βρε ρενάτα τον γεροπαράξενο, τι ξέρει αυτός από ποίηση;

  5. 8 Μαΐου, 2011 10:11 μμ

    αχ, τα μωβ είναι υπέροχα!

    • 9 Μαΐου, 2011 11:17 πμ

      Μάλλον στο έχω ξαναπεί ότι μου θυμίζεις τη Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου….

      • 9 Μαΐου, 2011 1:20 μμ

        Εδώ το ‘χω να το πω αλλά θα σας αφήσω να τα βγάλετε πέρα μόνοι σας. Ρενάτα φέρε ποπ κορν κι έλα να απολαύσουμε θέαμα!

    • 9 Μαΐου, 2011 1:31 μμ

      Στάτλερ και Γουόλντορφ θα σας έπεφτε πολύ, οπότε Φλώρα και μπουμπού θα σας έλεγα άνετα.😛 (Kats. kai Krot)

      • 9 Μαΐου, 2011 1:49 μμ

        Και κάτι για την περίσταση:

      • 9 Μαΐου, 2011 1:56 μμ

        Μπραβο, Σάιλεντ. Εναλλακτικά Ζούμπι και Ντάλια

      • 9 Μαΐου, 2011 9:20 μμ

        η Νταλια ειναι το προτυπο μου, σοβαρα τωρα την αγαπω

  6. 8 Μαΐου, 2011 10:21 μμ

    Α προπό, αυτός είναι ο κήπος της θείας με τα αυγουλάκια, λίγο πιο ‘κει είναι και οι εξωτικές κοτούλες😳😳😳

  7. 8 Μαΐου, 2011 10:37 μμ

    Μα αυτό είναι το ποστ των ρόδων!
    Μοσχοβολάει η ανάρτηση…

    • 9 Μαΐου, 2011 1:23 μμ

      Ε, αφού το επιβεβαιώνει και το πουλάκι που ξέρει από αυτά είμαι διπλά χαρούμενος!
      (Α προπό, να ξέρεις ότι αυτή την ιστορία με το μπανιερό θα τη θυμάμαι και θα στη χτυπάω για πάντα αν δεν τηρήσεις την υπόσχεση σου!)

  8. chara permalink
    9 Μαΐου, 2011 1:45 μμ

    Στο κλίμα του σάουντρακ των ημερών που πέρασαν, αποφάσισα πως δε θα ξανακλάψουμε ποτέ για χρόνια περασμένα. Μονάχα ίσως για χρόνια χαμένα.
    Κρατώ τα αρώματα που χάθηκαν στο δρόμο, τις ιστορίες που ακούγονταν μέσα από το παράθυρο, τις γεύσεις που είχαμε στον ουρανίσκο, κι αν και πληγώνομαι που επισκιάστηκαν τα αγαπημένα μου μικρούτσικα κιτρινάκια, κλείνω το μάτι πονηρά γιατί εγώ μονάχα ξέρω όλη την αλήθεια για τις κότες😉

  9. αγκνιρα permalink
    9 Μαΐου, 2011 2:00 μμ

    Πολύ ωραίες φωτό και πολύ ταιριασμένες. Αυτά τα προγράμματα που φτιάχνουν τις φωτό είναι τέχνη μακρινή και άπιαστη για μένα.
    Είσαι σωστός καλλιτέχνης, σάιλεντ🙂

  10. 10 Μαΐου, 2011 9:58 πμ

    @Χαρά τα μικρούτσικα κιτρινάκια σου θα ακολουθήσουν σύντομα, μακάρι να μπορούσα να σου στείλω ένα μπουκέτο ως εκεί. Τουλάχιστον ο ουρανίσκος θα μείνει για λίγο ακόμα με την αίσθηση του νότου κι ο δικός μου με αυτή της νοσταλγίας. Και να δεις που μετά από πολλά πολλά χρόνια θα αφηγούμαστε για ένα πρωινό στα Λευκά Όρη που δεν βλέπαμε με τη μύτη μας από την ομίχλη-κι αν οι από πάνω σου έκλεψαν κατά λάθος τη δόξα της Ντάλιας, εγώ έχω καλά φυλαγμένη τη φωτογραφία ενός σκυλάκου με άσπρο-κόκκινα φτερά που κακαρίζει και κάνει αυγουλάκια😉

    @Αγκνίρα ευχαριστώ-δεν τις πειράζω όλες τις φωτογραφίες, μερικές φορές η φύση από μόνη της είναι η καλύτερη παλέτα😉

  11. chara permalink
    11 Μαΐου, 2011 12:02 πμ

    🙂🙂🙂 Με το που επέστρεψα στη βρομερή πρωτεύουσα γύρισα πίσω και στα παλιά μου ωράρια. (Λες αν αρχίσω τα νυχτερινά ρακόμελα να καταφέρω να κοιμάμαι πριν τις 6;) Και ξενυχτώντας παρέα με κάτι ακατανόητες στοίβες από χαρτιά νοσταλγώ τους φίλους μου στο νότο και κρυφοχαίρομαι που όλο βρίσκω αφορμές για να τους ξαναδώ.
    Άλλο ένα τραγουδάκι (;) που ταιριάζει αν κι ίσως θα μου πήγαινε καλύτερα στο παραπάνω ποστ. Καληνύχτα σάιλεντ! Ευτυχώς υπάρχουνε και ντογκς που τα μάσανε τα λουριά και τα κολλάρα🙂

    Υ.Γ.: Από τα Λευκα Όρη νομίζω φόβαμαι δε θα μείνει για πολύ η αίσθηση στον ουρανίσκο! Πρέπει να επανέλθω για..ριφίλ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: