Skip to content

The 1+1 Project: weeks 16-17

8 Μαΐου, 2011

The Newbies

Mode Plagal-Στην Κοιλιά του Κήτους (2010)

Όλη την άνοιξη το έλιωσα αυτό το άλμπουμ και το κόλλημα προβλέπεται να συνεχιστεί και το κλοκαίρι. Αν και τους έχω δει κάμποσες φορές ζωντανά στο παρελθόν, τους Mode Plagal στην πραγματικότητα τους ανακάλυψα πάρα πολύ πρόσφατα, όταν έμεινα με το στόμα ανοιχτό με το Beyond the Bosphorus που ηχογράφησαν σε συνεργασία με το τούρκικο συγκρότημα Bosphorus. Η Κοιλιά του Κήτους είναι πάντως πολύ διαφορετική και ό,τι πιο ευχάριστο άκουσα τελευταία, ξεχνώντας για λίγο το νόμο της βαρύτητας. Γέλασα με την καρδιά μου με τα αποσπάσματα από τον Μποστ, προβληματίστηκα με τον Κύκλο από το ομώνυμο ποίημα του Τάκη Συρέλλη και μελαγχόλησα αγρίως με το Ντόστο, ευθεία αναφορά στο Ντοστογιέφσκι. Οι αγαπητοί αναγνώστες που κατάλαβαν εάν τελικά ο δικαστής Παναγιώτου πούλησε το γιο του ή το γιωτ του παρακαλούνται να ενημερώουν κι εμάς!

                     

New York Dolls-Dancing Backward in High Heels (2011)

Για λόγους προσωπικής διαστροφής και περιέργειας αυτό το άλμπουμ το έψαχνα καιρό. Λίγο η αγάπη που τους είχα από παλιά, λίγο κάτι συνεργασίες μελών με τον Bowie και τους Killers περίμενα ότι κάτι θα έβγαινε. Η περιέργεια όμως συχνά σκοτώνει τη γάτα και αυτές τις μέρες σκότωσε ακόμα μία. Όχι ότι είναι κακό το Dancing Backward in High Heels, μάλιστα τα πιο ήρεμα Kids Like You και You Don’t Have to Cry είναι συμπαθητικά και αξιοπρεπέστατα, εν έτει 2011 όμως έχουμε καλύτερα πράγματα να ακούσουμε. Έπειτα από πολύωρη σύσκεψη με τον εαυτό μου κατέληξα στο ότι δεν είμαι εγώ too young to die, αυτοί είναι too old to rock n’ roll…

                            

                             

                      

 

The Oldies

The Phantom Band-Checkmate Savage (2009)

Αν έπαιζα μουσική, το γκρουπ μου μάλλον θα έμοιαζε με τους The Phantom Band. Το πρώτο τους άλμπουμ Checkmate Savage κυκλοφόρησε στις αρχές του 2009 από την Chemikal Underground. Τα δελτία τύπου που συνοδεύουν το όνομα τους λένε ότι ξεκίνησαν να παίζουν με χαρτοσακούλες στα κεφάλια σε διάφορα περίεργα πάρτυ, μετά έβαλαν μυαλό, κάλεσαν εκλεκτούς φίλους από τη Γλασκόβη και πια απολαμβάνουν τη δημοσιότητα τους. Εγώ προσθέτω ότι μάλλον η δημοσιότητα τους θα κρατήσει μέχρι να τους βαρεθεί το NME, αλλά μέχρι τότε έχουν (και έχουμε) καιρό. Στη σελίδα τους στο facebook αναφέρονται στη μουσική τους ως «post-poptimist-proto-robo-folk» και μαζεύουν αποκόμματα από το μουσικό τύπο. Οι διευθύνσεις που δίνουν για να αγοράσουμε το άλμπουμ τους είναι λάθος! Αλλά γι’ αυτό τους συμπάθησα! Δείγμα εδώ.

                                

                        

             

David Cronenbers’g Wife-Bluebeard’s Rooms (2008) 

Η μεγαλύτερη έκπληξη των τελευταίων χρόνων για ‘μένα υπήρξε αυτό το παντελώς άγνωστο γκρουπ από το Λονδίνο που αγνοήθηκε παταγωδώς από το μουσικό τύπο, ίσως γιατί οι στίχοι είναι πολύ σκληροί και μαύροι για τα πιτσιρίκια του ΝΜΕ. Ας είναι! Μαζί με το Hypnagogues του 2009, το Bluebeard’s Rooms είναι δύο απίστευτα μουσικά άλμπουμς, για τα οποία δεν θα σου πω τίποτα περισσότερο, θα αφήσω τους ίδιους να σας πείσουν!

 

          

The 1+1 project 

5 Σχόλια leave one →
  1. 8 Μαΐου, 2011 10:55 πμ

    εγώ δεν είμαι πιτσιρίκι, αλλά ΝΜΕ (=η εσπρεσσο της ροκ) διαβάζω. :Ρ

  2. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    8 Μαΐου, 2011 11:22 πμ

    Αν είναι και τα υπόλοιπα κομμάτια του άλμπουμ των New York Dolls σαν αυτά που έβαλες, πως να μην έχεις καλύτερα πράγματα να ακούσεις. Μόνο New York Dolls δεν θυμίζουν.

    Φτάνοντας στους D. Cronenberg’s Wife θυμήθηκα ότι δεν μου έδωσες ποτέ εκείνο το cd 😦
    (το γράφω εδώ γιατί δεν βρίσκω το κουτί παραπόνων)

  3. 8 Μαΐου, 2011 5:46 μμ

    @Кроткая burn down the disco, hang the blessed DJ because the music that they constantly play IT SAYS NOTHING TO ME ABOUT MY LIFE κτλ κτλ 🙂

    @psi τα υπόλοιπα κομμάτια είναι χειρότερα γιατί νομίζουν ότι ζουν ακόμα στο ’78. Για την ακρίβεια δεν σου έδωσα ποτέ τα ΔΥΟ σιντί των D. Cronenberg’s Wife που σου έγραψα. Στη θέση σου θα ερχόμουν να τα ζητήσω αυτοπροσώπως!

  4. 9 Μαΐου, 2011 11:02 πμ

    ξεκινώ με Phantom Band επειδή έχω μια εμμονή με ότι αριστερά κινείται, χτυπάει βλ. all my loving heart underneath the rockslide stones…και επιμενω πως δεν υπάρχουν μόνον άνθρωποι νησιά αλλά και τραγούδια νησιά και μεγάλα μάλιστα!και κάτι ακόμα, σήμερα η μέρα ταιριάζει με αυτό το άλμπουμ…και για τον τρόπο που το παρουσίασες σου αξίζει ένα …φχαριστώ!

  5. 9 Μαΐου, 2011 1:33 μμ

    @katabran το κείμενο για τους Phantom Band το ξέθαψα από τον προπέρσινο Μάρτιο λόγω τεμπελιάς (σσσσσσ!!!). Αφού τους ταιριάζει η μέρα ας τους την αφιερώσουμε:

    (μα τι λες, εγώ φχαριστώ!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: