Skip to content

Πρωτομαγιά

30 Απρίλιος, 2011

        

Στο ξημέρωμα μιας ράθυμης Πρωτομαγιάς δεκάδες νατοϊκά αεροπλάνα φώτιζαν σαν πυγολαμπίδες τον ουρανό και ελικόπτερα απάτσι σαν υπερφυσικά κουνούπια μου χάλαγαν τον ύπνο. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί μισθοφόροι πείραζαν στο δρόμο τα κορίτσια μας και οι πουτάνες χτυπούσαν διπλοβάρδιες. Άραβες αγνώστων λοιπών στοιχείων καταμέριζαν την πόλη και γκαρσόνια από τη Ρουμανία πουλούσαν βιαστικά χωριάτικες σαλάτες σε Γερμανούς συνταξιούχους, μιλώντας αμφότεροι-για φαντάσου!-σπαστά ελληνικά.  Στο μεταξύ οι φίλοι μου έψαχναν ακόμα στις αγγελίες και έτρωγαν για πέμπτη συνεχόμενη μέρα πεταλίδες. Ο σκύλος μου βέβαια τα γνώριζε όλα αυτά από καιρό: όταν του φώναξα με ενθουσιασμό ότι επιτέλους οι προλετάριοι όλων των χωρών ενωθήκαν αυτός μου ζήτησε να κάνω λίγο πιο πέρα γιατί του κρύβω το φεγγάρι.

15 Σχόλια leave one →
  1. 1 Μαΐου, 2011 12:01 πμ

    Βαρύ το ποστσφηνάκι που μας σέρβιρες Silent

  2. 1 Μαΐου, 2011 9:22 πμ

    λαμπρά!

  3. 1 Μαΐου, 2011 11:05 πμ

    Παράξενη Πρωτομαγιά, εκτός από ράθυμη.
    Καλό μήνα στο νοθιά.

  4. 1 Μαΐου, 2011 6:46 μμ

    merde!
    γεμισε το μπαλκόνι μπου κόκκινη σκόνη, έβρεξε κόκκινη βροχή, κάποτε μάτωνε η πρωτομαγιά, τώρα ποιος μάτωσε; τα σαν πυγολαμπίδες…;

  5. 1 Μαΐου, 2011 8:12 μμ

    Μ’αρέσει πολύ!

    (ε δεν κρατιέμαι… τι απάντησες στον σκύλο; 😛 )

  6. 1 Μαΐου, 2011 8:41 μμ

    Η παραπάνω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή-στο σκύλο μου προσπάθησα να ψελίσω κάτι για χρήσιμους ηλίθιους, όμως αυτός γύρισε πλευρό και συνέχισε τη ρομαντζάδα…

    Σήμερα βρέθηκε και με τον καλύτερο του φίλο, το Lucky, που είναι γιος ιμπεριαλιστή και μεγαλωμένος με την αυστηρή πειθαρχία των μισθοφόρων του γιου-ες-έϊ. Μάλιστα όταν έκαναν μαζί μια ζαβολιά ανακαλύψαμε και πως αντιλαμβάνονται την έννοια της τιμωρίας οι κατοχικές δυνάμεις, φαντάζομαι έπειτα από σκληρή εκπαίδευση στα Γκουαντάναμο του κόσμου.

    (Μα είναι φοβερό, εμείς εδώ είμαστε σε πόλεμο και το κράτος μας το έχει αποκρύψει τόσο δεξιοτεχνικά!)

    Σας αφιερώνω το τραγούδι που μου τραγουδούσε ο σκύλος μου στο δρόμο της επιστροφής:

  7. 1 Μαΐου, 2011 9:20 μμ

    …δεν σου κάνουν τα λουλούδια λοιπόν, μα ούτε οι άνθρωποι σου κάνουν…
    (παλιά καλή Πρωτοψάλτη…)

    δεν μ’αρέσει που είναι αληθινή η ιστορία, αλλά η γραφή σου… είναι μια μελαγχολία που βγάζεις… μου δημιουργείς μια νοσταλγία για χρόνια που δεν τα ζήσαμε τα ακούσαμε απο πολύ γηραιότερους, τα διαβάσαμε σε κάτι μυθηστορήματα…. για χρόνια που οραματιζόμαστε αλλά που δυστυχώς η απαισιοδοξία μας καθιστά ανίκανους να χαρούμε το όραμα… έτσι λοιπόν τι μας έμεινε; Μας έμεινε ακόμα η πικρή χαρά να περιγράφουμε την πραγματικότητα με λόγια-εικόνες που φτάνουν κατευθείαν στην ψυχή χωρίς δεύτερη ανάγνωση….

    Μ’αρέσει πολύ!

  8. 1 Μαΐου, 2011 9:42 μμ

    Happy σου αφιερώνω ένα ποίημα του αγαπημένου μου Λειβαδίτη:

    Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
    και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
    αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
    ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
    και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
    κι έτρεχα να τη σώσω.
    Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

    Καλό μήνα!

  9. 1 Μαΐου, 2011 9:57 μμ

    Σ’ ευχαριστώ!

    «θλίψεις για το μέλλον» λοιπόν… 😦

    Καλό μήνα…

  10. 1 Μαΐου, 2011 10:21 μμ

    Επειδή, με αφορμή το τριανταφυλλάκι, μπήκα yt και ακούω, να σου αφήσω ένα τραγουδάκι; Δύο θα αφήσω ( 🙂 ) γιατί δεν μπορώ να αποφασίσω… μ’αρέσουν και τα 2 πολύ…

    Αυτά και πάω για ύπνο και συγγνώμη αν μονοπώλησα τα σχόλια…

  11. chara permalink
    8 Μαΐου, 2011 1:45 μμ

    Καλημέρα σάιλεντ…
    Πολύ άδεια η μέρα σήμερα. Μουντή, οκνή και άνευ σημασίας. Σ’ αυτόν που θέλει να κοιτάζει το φεγγάρι μα και σε εκείνον που του έμαθε να έχει τα μάτια του στον ουρανό στραμμένα:
    «Ζήσαμε πάντοτε άλλου και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο.»
    Ευχαριστώ…

    • 8 Μαΐου, 2011 5:55 μμ

      Καλημέρα Χαρά! Αυτός που θέλει να κοιτάζει το φεγγάρι σήμερα κοιτάζει μελαγχολικά την εξώπορτα και εκείνος που του μαθαίνει πράγματα is trudging back over pebbles and sand and a strange dust lands on his hands (and on his face…)
      [in the seaside town that they forgot to bomb..]
      Εγώ ευχαριστώ! Πολύ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: