Skip to content

Πως να είσαι καλός

27 Απρίλιος, 2011

Σήμερα πήγα στο κτήμα και μάζεψα τα τελευταία εσπεριδοειδή της χρονιάς (πορτοκάλια, γκρέιπ-φρουτ, λεμόνια) που θα τα κάνω όλα μαρμελάδες και λικέρ, όσα δεν φάω δηλαδή γιατί τελευταία είμαι γεμάτος βιταμίνη σε και έχουν κοκκινίσει τα μάγουλα μου από την υγιεινή ζωή. Επίσης μάζεψα άγρια χόρτα να φτιάξω χορτόπιτα για το μουσαφίρη μου και χαμομήλι να το αποξηράνω για το χειμώνα και πήγα και στην αποθήκη και πήρα τρία λίτρα ρακή γιατί καλοκαίρι έρχεται και θα χρειαστεί. Τον τελευταίο καιρό φτιάχνω νοστιμότατα φαγητά με υλικά που ψωνίζω τα Σάββατα από τη λαϊκή, για παράδειγμα λαχανοντολμάδες, σούπες και ομελέτες με άγρια σπαράγγια και νομίζω ότι όλο και συχνότερα μιλάω σαν το Μαμαλάκη, με πολλά υποκοριστικά και επιφωνήματα θαυμασμού! Έχω και μια θεία με πολλές κότες και όταν πάω στο χωριό μου δίνει πολλά αυγουλάκια γιατί αυτοί έχουν χοληστερίνη και δεν κάνει να τρώνε. Μου λέει και ιστορίες από την κατοχή κι εγώ κάνω πως κρατάω σημειώσεις για το βιβλίο μου, που δεν είναι ακριβώς ψέματα, αλλά με τους ρυθμούς μου δεν το βλέπω να ζει η θεία για να δει που θα δοξάσω το χωριό, όπως επισημαίνει κάθε φορά. Σήμερα μάλιστα πήγαμε και στο νεκροταφείο του χωριού να καθαρίσουμε τον τάφο των προγόνων και στεναχωρήθηκα κάπως που είχα να πάω 20 χρόνια. Κρατούσα και κρινάκια που έκοψα φρέσκα-φρέσκα από το δρόμο γιατί όλη η πόλη είναι γεμάτη κρινάκια αυτό τον καιρό-έφερα και για το σπίτι και μαζί με κάτι άγριες τουλίπες που βρήκα προχθές στο βουνό είναι σαν να ζω σε περιβόλι. Που είναι ο κυνισμός μου; Εγώ που δεν το κουνούσα από τα Εξάρχεια ξαφνικά μαζεύω αμπαρόριζες και αβοκάντο και διαβάζω συνταγές μαγειρικής στο ίντερνετ-αν δεν το έχεις κάνει να το δοκιμάσεις, οι άνθρωποι στα sites συνταγών είναι απίθανοι! Είναι καλοί κι ευγενικοί μεταξύ τους, ανταλλάζουν συνταγές και φιλοφρονήσεις του τύπου «δοκίμασα τη μαρμελάδα σου Ευγενίτσα μου και είναι θαυμάσια!», βάζουν και πολλά θαυμαστικά, παλιότερα δεν άντεχα τους πολύ ευγενικούς ανθρώπους, το έριχνα στην καφρίλα, έκανα τρολιές πώς να σου πω, τώρα όμως δοκίμασα κι εγώ να γίνω καλός κι ευγενικός, μπήκα μια μέρα στα ρακόμελα και η κυρία Ζωή έδινε μία συμπαθητική συνταγή που έχει ως εξής: Βάζουμε σε κατσαρόλα το ρακί και ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά προσέχοντας να μην φουσκώσει και χυθεί/Προσθέτουμε το μέλι, την κανέλλα και το γαρύφαλλο και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να διαλυθεί πολύ καλά/Μόλις πάρει βράση το βγάζουμε από τη φωτιά και σερβίρουμε. Δεν κρατήθηκα και της έγραψα κάτι σαχλό του τύπου «χιχιχι! ένα λίτρο ρακόμελο, α, είστε παλιόπαιδα μου φαίνεται!» κι έπειτα από λίγο η κυρία Ζωή μου απάντησε με τη σειρά της «χιχιχι! είμαστε, είμαστε!» και γενικά είναι ωραίο να είσαι καλός και να χρησιμοποιείς θαυμαστικά! Τώρα που σου γράφω περιμένω να δέσει η μαρμελάδα λεμόνι και, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις, το χυμό που βγάζουν τα λεμόνια όταν τα βράζεις πρέπει μετά να τον πετάξεις και να αλλάξεις νερό γιατί αλλιώς η μαρμελάδα πικρίζει πολύ. Μεταξύ μας, όλα τα παραπάνω τα αναφέρω γιατί τα περισσότερα sites δίνουν λάθος τη συνταγή και είναι κρίμα τόσος κόπος!!!

36 Σχόλια leave one →
  1. 27 Απρίλιος, 2011 1:38 μμ

    απίθανα όλα,αχ :)))

  2. 27 Απρίλιος, 2011 1:45 μμ

    Στην αρχή μου΄ρθε να σε ταρακουνήσω και να σε ρωτήσω ποιος είσαι και τι τον έκανες τον Silent αλλά τελικά αποφάσισα πως σε θαυμάζω.

    Ήσουν ευγενικός πάντα, απλά τώρα βρήκε έδαφος να βγει στην επιφάνεια αφού είσαι καλά εκεί. Εκτός κι αν λάλησες τελείως , οπότε πάλι καλά είσαι! 😛

    Υ.Γ. Ψιτ, τόσες μαρμελάδες θα σε χαλάσουν. Δε στέλνεις κι από δω καμιά, ε φανταστικέ Silent?

  3. 27 Απρίλιος, 2011 1:51 μμ

    @kihli απίθανα και νόστιμα σε διαβεβαιώ! Όταν πάθω ζάχαρο εσύ προσωπικά θα μου φέρνεις τις ινσουλίνες μου! 😳 😳 😳

    @ρενάτα το δεύτερο συμβαίνει, έχω λαλήσει εδώ πέρα, θα στα πω όμως αναλυτικά κάποια άλλη στιγμή γιατί τώρα ξεχυλίζει το σιρόπι! εσένα θα σου φέρω λικεράκια με ρακή, έχω σε πολλές γεύσεις και χρώματα 😯 😯 😯

  4. 27 Απρίλιος, 2011 1:53 μμ

    λολ και πάλι λολ!!! 😆 😆 😆
    Να σου πω, το πρωί τραγουδάς κιόλας «ο γεωργός πάει στον αγρό στον αγρό στον αγρό/ο γεωργός πάει στον αγρό/πρωι σαν ξημερώωωσει» 😛 (δεν έχω ηχεία στη δουλειά αλλιώς θα το βρίσκα στο yt να το βάλω το τραγουδάκι αν δεν το ξέρεις)

    Η πρώτη πάντως φωτό είναι πολύ ωραία!!!!!! (έβαλα αρκετά θαυμαστικά;;; 😛 )
    Η 2η φωτό τι είναι; Γιατί για λεμόνια δεν μοιάζουν…

    (κατά βάθος ζηλεύω…)

  5. 27 Απρίλιος, 2011 2:05 μμ

    @Happy όπως σωστά θα μάντεψες στην πρώτη φωτογραφία είναι οι νέες μου γαλότσες-στη δεύτερη είναι ένα τροπικό φρουτόδεντρο που βρήκα στο βοτανικό κήπο, αλλά δεν θυμάμαι πως λέγεται και τα σκονάκια μου είναι μακρυά.

    Τον γεωργό πάντως τον άκουσα και μου άρεσε πολύ-έκανα και τις σωστές κινήσεις με τα χέρια γιατί είναι βιωματικό 😉

    Χαίρε και υγίαινε!

  6. chara permalink
    27 Απρίλιος, 2011 2:18 μμ

    Εντάξει! Το έπιασα το υπονοούμενο! Πόσα κουτια Λεξοτανίλ να φέρω ερχόμενη;;; (σε ερωτηματικά πιάνεται;;;) Πάντως η θετική πλευρά της ζωής είναι ότι και τα δικά μου εγκεφαλικά κύτταρα είναι στην ίδια…καραμελωμένη (η..εναλλακτική έκφραση της «καμμένης») κατάσταση οπότε μια χαρά θα συνενοηθούμε! Ξυδάτο γαύρο τρως αλήθεια να σου φέρω;
    Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέ! Είναι και για γλυκό νερατζάκι!
    Σε κουμ-κουάτ που μου αρέσει και το όνομα παίζει κάτι;;;

    Μούρλια η μαρμελαδίτσα σου Σαιλεντούλη μου!!!!!!!!!!!!

  7. 27 Απρίλιος, 2011 2:33 μμ

    Σάιλεντ, το φρούτο της φωτο για λωτό το κόβω. Θα δείξει…

    Επειδή τα ΄χω περάσει, το να κάνεις γλυκά του κουταλιού είναι εργοθεραπεία. Μια φορά 3 ώρες μου πήρε να βγάλω το κουκούτσι με φουρκέτα από κάμποσα κιλά βύσσινο. Ο καρπός όμως παρέμεινε ολοστρόγγυλος και η βυσσινάδα σούπερ.

    Κουράγιοοο…
    εμε΄να με αρέσουν από πορτοκάλι και βερίκοκο (οι μαρμελάδες) 😉

  8. 27 Απρίλιος, 2011 2:47 μμ

    @Χαρά μη μου πεις ότι πρόλαβες και δοκίμασες τη μαρμελάδα μου! Είσαι τόσο γενναία, λοιπόν; Όταν έρθεις να φέρεις τις κόκκινες γαλότσες σου γιατί θα πάμε να μαζέψουμε χόρτα-και μη μου πεις ότι η Νέα Σμύρνη προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις! Ξυδάτο γαύρο να μην φέρεις, η Κρήτη και η Ηλεία είναι ευλογημένοι τόποι, έχουν τα πάντα 😉 Για τα Λεξοτανίλ η απάντηση είναι 3! Τα γκαζάκια επίσης είναι και για να καίνε τράπεζες-να το επόμενο πρότζεκτ μου στην επαρχία 🙂

    @Ρενάτα δεν είναι λωτός, άσε που οι λωτοί δε βγαίνουν τέτοια εποχή 😦 Βύσσινο, ε; Χμ! Υπάρχει και σχετικό βιβλίο πάντως, λέγεται Οι μαρμελάδες του χωρισμού, πάντως κουράγιο δεν χρειάζομαι, είμαι καλά! Αν και ο καθαρός αέρας κάτι έχει κάνει στα εγκεφαλικά κύτταρα, υπό έλεγχο αυτό…

  9. LouSalome permalink
    27 Απρίλιος, 2011 2:53 μμ

    Τα λεμόνια τα κάνω lemonotof, εξαίσιο ποτό δικής μου συνταγής που – μαθαίνω από φίλους – τρέλανε και την Βραζιλία. Α λ λ ά περιμένω κάτι παραγγελίες… τι νέα από εκεί;
    όσο για τον κυνισμός σου αυτός είναι προς αναζήτηση με φανάρι αφού πάντα επίφαση ήταν βρε καλό μου!

  10. 27 Απρίλιος, 2011 2:58 μμ

    Τώρα εμένα , γιατί μου φαίνεται πως … ψιλοπειράζεις τους (και τις) βλόγερς της Μαγειρικής-Ζαχαροπλαστικής ;
    —————————————–
    Σοβαρά τώρα :
    Κι εγώ εδώ και μήνες που σταμάτησα από την δουλειά , το έχω ρίξει στην … οικιακή οικονομία και την μαγειρική-ζαχαροπλαστική με υγιεινούς και βιολογικούς τρόπους . Εκτός από πολύ πιο υγιεινό , είναι και πολύ πιο οικονομικό . Και σε τελευταία ανάλυση , είναι και ενδιαφέρον … Γεμίζεις με κάτι δημιουργικό τις ώρες σου .

  11. 27 Απρίλιος, 2011 2:59 μμ

    Πρόσεξε το γλυκό βύσσινο (μέσα Ιούνη και μετά) το ‘κανα 6 χρόνια πριν (π.μπ), που σκεφτόμουν να χωρίσω. Όταν χώρισα, δεν έφτιαχνα τίποτε, γιατί ήμουν πολύ καλά! 😉

  12. 27 Απρίλιος, 2011 3:07 μμ

    έσκασα στα γέλια ρε!

    και έσκασα και λίγο απ’ τη ζήλια. κι ας ξέρω πως δεν θα ‘ναι όλα ρόδινα! αλλά πριν καμιά ώρα πήγα να φτιάξω πορτοκαλάδα και χρειάστηκα τέσσερα πορτοκάλια για μισό ποτήρι. αγγλία σου λέει μετά!

    κι εγω το χω ρίξει στη μαγειρική πάντως, επόμενο πρότζεκτ: κοκκινιστό!

  13. 27 Απρίλιος, 2011 3:36 μμ

    @LouSalome lemonotof και ξερό ψωμί! Θέλω όμως να σου εκμυστηρευτώ κάτι γιατί έχω τύψεις: τις προάλλες που βρεθήκαμε είχα σκοπό να κλέψω εκείνο το μπουκάλι lemonotof, κατέστρωσα μάλιστα ολόκληρο σχέδιο, θα το έβαζα κρυφά στην τσάντα μου την ώρα που θα σας έλεγα «για κοιτάξτε εκεί πέρα πόσο ωραία κελαηδούν τα πουλάκια» κι εσείς δεν θα το παίρνατε χαμπάρι, αλλά μετά τσαντίστηκα κάπως και το ξέχασα! Και να ‘μαι τώρα στην επαρχία χωρίς lemonotof, είναι να τρελαίνεσαι! Θα σου πω και για τις παραγγελίες σήμερα, ανάμενε στο ακουστικό σου! Επίφαση μπορεί να είναι ο κυνισμός, το θέμα είναι ότι μέχρι την αμπαρόριζα έχει διανυθεί πολύς δρόμος (εσύ το ήξερες ότι μπορείς να φτιάξεις κοκτέηλ με αμπαρόριζα και ρετσίνα;;;)

    @silia μη μου πεις ότι ήσουν εσύ η κυρία Ζωή χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο! Εγώ δεν το έγραψα κακοπροαίρετα, αλήθεια λέω, ίσα ίσα που προσπαθώ να σας μοιάσω! Ωραίο πράγμα η οικιακή οικονομία και η οικονομία γενικά και η ζωή κοντά στη φύση ακόμα περισσότερο, μέχρι πριν δύο μήνες η κοντινότερη μου φύση ήταν το πάρκο στη Ναυαρίνου, φρονώ ωστόσο ότι θα βαρεθώ σύντομα. Άσε που και το καημένο το σκυλάκι μου μαστουρώνει από τις αναθυμιάσεις της ρακής και θα μας μαζέψει καμιά μέρα η φιλοζωική 😦

    @renata υπόσχομαι καλοκαιρινό φωτορομάντζο με βύσσινο. Για το χωρισμό έχεις ένα πάρα πολύ καλό πόιντ και εύγε σου!

    @Green Onion είσαι πραγματικός φίλος! Όχι μόνο γιατί είσαι ο μοναδικός άντρας που απάντησε στην αρλούμπα μου, αλλά και γιατί αποτελείς τρανή απόδειξη ότι ο άνθρωπος αν είναι να λαλήσει θα λαλήσει, είτε στην εληνική επαρχία είτε στο Λονδίνο. γραμμένα είναι αυτά…Θα σου ‘λεγα να σου στείλω πορτοκάλια (εδώ δεν τα πουλάνε πια οι περισσότεροι και σαπίζουν στα δέντρα-μαλακία…), αλλά είσαι και μακρυά. Επιφυλάσσομαι για κάποια χημική ένωση στο μέλλον. Καλή επιτυχία στο κοκκινιστό!

    • 27 Απρίλιος, 2011 6:16 μμ

      Όχι , δεν θα μπορούσα να ήμουν εγώ η κυρία Ζωή , όχι για κανέναν άλλο λόγο , αλλά μόνο από το γεγονός ότι εγώ , δεν την βγάζω ποτέ με ψιλογελάκια του τύπου «χι χι χι» , αλλά όταν γελάω , γελάω με την καρδιά μου … δηλαδή χαχανίζω γοερά και το ευχαριστιέμαι . Ήθελα να σου πω και τί κάνω μ’ αυτούς που με κάνουν να γελώ , αλλά θα το αποφύγω (να το πω) , γιατί δεν γνωριζόμαστε .. αρκούντως και μπορεί ο λόγος μου να παρεξηγηθεί .
      ————————
      Θα σου πω όμως την εμπειρία μου με την εδώ (στον τόπο μου) Φιλοζωική , μια που την ανέφερες :
      Κάποτε με έπιασε κι εμένα η μόδα της άθλησης και πήγα για τζοκινγκ στο βουνό … Εκεί έπεσα πάνω σε ένα κοπάδι αδέσποτα σκυλιά και πάνω στον πανικό μου , έκανα κάτι που είχα διαβάσει σαν μέσο άμυνας . Έσκυψα κάτω και έκανα πως τάχα θα σηκώσω μια πέτρα … Από το πουθενά , εμφανίστηκε μία συνομήλικη μου κυρία μέλος της εδώ Φιλοζωικής και ουρλιάζοντας διάφορα …φιλοζωικά τσιτάτα με … άρχισε στις πέτρες … Την … εκδικήθηκα , όταν άλλοι «αθλούμενοι» από γύρω , την άρπαξαν και την αφόπλισαν … Ποια ήταν η εκδίκηση μου ; Βαριά , το ομολογώ … Της είπα ενώπιον όλων των …συναθλουμένων μας να … πάει να … συνουσιασθεί , γιατί μόνο έτσι θα «θεραπευθούν» τα ομολογουμένως τσαταλιασμένα της νεύρα …
      Την συνέχεια , δεν θα σου την πω γιατί αφ’ ενός μεν το παράκανα με το «σεντόνι»-σχόλιο , αφ’ ετέρου τώρα που το ξανασκέπτομαι , το βρίσκω μια χαρά για να το κάνω ποστ στο βλογ μου …
      Πες μου μόνο αν … γέλασες …
      —————————–
      Τότε , περίπου , είχα γράψει και αυτό : http://silia.wordpress.com/2007/03/16/
      Έχει σημασία …

      • 27 Απρίλιος, 2011 6:20 μμ

        Συγγνώμη , αλλά το «Έχει σημασία …» , πάει δίπλα στο «Πες μου μόνο αν … γέλασες …» και όχι μετά το λινκ που σου έδωσα …
        —————————–

  14. 27 Απρίλιος, 2011 3:49 μμ

    Δοκίμασα πρόσφατα μαρμελάδα λεμόνι πορτοκάλι με τρίτο συστατικό το μήλο. Πολύ ενδιαφέρουσα γεύση. (Ισορροπούσε το πικρό μια χαρά- δεν είχαν αλλάξει το νερό, όπως πολύ σωστά επισημαίνεις)

    Κατά τα άλλα, τη θεία και τα μάτια σου! Και να κρατάς σημειώσεις…

  15. 27 Απρίλιος, 2011 9:36 μμ

    ντάξει είναι γνωστό πως έχει καλό σταφφ στην κρήτη.

  16. 27 Απρίλιος, 2011 10:02 μμ

    Συμφωνώ με την Κροτ (θου…)!!!

    Δώσε μας πίσω τον άλλο Σάιλεντ τον αληθινό!!!

    Ελπίζω να είναι περαστικό…. ανησυχώ… τι να πω!!!

  17. 28 Απρίλιος, 2011 9:07 πμ

    Καλημέρα παιδάκια και πουλάκια! Χθες βράδυ ήπιαμε με μερικούς φίλους το περυσινό λικέρ ροδιού γιατί χρειαζόμασταν τις γυάλες και σκέφτηκα ότι κάποτε πρέπει να γίνει μια σοβαρή έρευνα σχετικά με την επίδραση διαφορετικών μορφών αλκοόλης στα επίπεδα καλοσύνης του ανθρώπου. Με το ρακόμελο, ας πούμε, γίνεσαι σίγουρα πολύ καλός και αγαπάς όλο τον κόσμο, όμως δεν ισχύει το ίδιο με το λικέρ, κάτι δηλαδή πρέπει να παίζει με το σιρόπι, αλλά θα έχω αρκετό χρόνο να το μελετήσω και να φτάσω σε εμπεριστατωμένα αποτελέσματα.

    @Silia είσαι φοβερή και θέλω να γίνουμε φίλοι! Πόσο καιρό έχω να δω άνθρωπο να γελάει με την καρδιά του δυνατά; Χρόνια και χρόνια! Αλλά πες μας και τι κάνεις μ’ αυτούς που σε κάνουν να γελάς, έλα, δεν μπορείς να μας αφήνεις με την απορία…Πες μας αλλιώς θα ανεβάσω κι εγώ νέα ανάρτηση με τίτλο «Τι κάνει η silia σ’ αυτούς που την κάνουν να γελά;» και θα αφήσω το κοινό να μαντέψει-και δεν το θέλουμε αυτό, έτσι; Για την κυρία της φιλοζωικής σου απάντησα ήδη, μπορεί κι εγώ να σου πετούσα πέτρα αν δεν ήξερα τι κάνεις. Ζητώ συγγνώμη προκαταβολικά!

    @Τσαλαπετεινέ έχεις δίκιο, το πορτοκάλι εξισορροπεί την πικρίλα (πόσα ξέρεις εσύ!). Αν υποσχεθώ να φτιάξω τη μαρμελάδα σου θα έρθεις για πρωϊνό; Θα σου δώσω και αυγουλάκια από τη θεία!

    @Κροτ και Γιώργο συνασπιστήκατε βλέπω, ε; Μπράβο, μπράβο, να έχετε υπόψη σας ότι δεν θα σας βγει σε καλό αυτό! Ε, μα δεν μπορεί να πει μια κουβέντα κανείς κι αμέσως να πέσετε να τον φάτε. Όταν όμως μια μέρα θα μου ζητάτατε βάζα μαρμελάδας και λικέρ ροδιού κι εγώ θα σας παραπέμπω εδώ σηκώνοντας αποδοκιμαστικά τους ώμους. Σελαβί μπέιμπιζ!

    • HappyHour permalink
      28 Απρίλιος, 2011 3:03 μμ

      Μεγάλη κουβέντα είπες/έγραψες για το ρακόμελο… Και με σκέτη ρακή όμως πάλι αγαπάς όοοολο τον κόσμο… και με ψημένη…και με ουζάκι…

      • 28 Απρίλιος, 2011 3:17 μμ

        δε μου αρέσουν οι μαρμελάδες, οπότε δεν σε έχω ανάγκη.
        Λικέρ βρίσκω και αλλού.

        εκεί που έχουμε θέμα είναι η ρακή, αλλά τέτοια θα μου δώσεις σίγουρα, αν θες να με δεις καλή!

      • HappyHour permalink
        28 Απρίλιος, 2011 4:25 μμ

        😯 ιιιιι!!! εγώ πάντως σκιάχτηκα 😛

      • 28 Απρίλιος, 2011 9:05 μμ

        χάππι και δεν έχεις δει τίποτα ακόμα!

        [λες να του κουβαληθούμε μαζί, ε? λες?]

      • 28 Απρίλιος, 2011 11:57 μμ

        [και τι να μου μιλάς έτσι άγρια; Απαπα…εχτός….εχτός κι αν με σώσει ο αυτιάγγουρας που θα με τυλίξει με τα μεγάλα του αυτιά και θα με προστατέψει… ψήθηκα λέμεεεε!!! τον σαιλεντ τον ρωτάμε ή μπα, του κουβαλιόμαστε με «το έτζι θέλω»;]

      • 29 Απρίλιος, 2011 10:31 μμ

        [σιγά μην τον ρωτήσουμε κιόλας. ιούλιο ή αύγουστο θα μπορώ. δε θα σου μιλάω άγρια, αλλά όντως φοβάσαι, μην επενδύεις στον Αυτιάγγουρα.]

  18. 28 Απρίλιος, 2011 11:08 πμ

    αυτά να τα ακούνε μερικοί που ξέρουν μόνο να κάνουν μαρμελάδα σιντί, γεμιστά σιντί, αυγολεμονο σιντί, και σιντί…
    είσαι πολύ καλός Silent! ψυχούλα!
    επέτρεψέ μου μια απλή συνταγούλα…
    λατρεύω το απλό φαγητό!
    έχουμε και λέμε…
    αν και στην εποχή μας τα μαντήλια είναι χάρτινα,
    ίσως σας βρίσκεται κανένα από κείνα τα πάνινα λευκά…
    του λόγου μου έχω ένα κρατημένο, του παππού…
    το ανοίγω και το απλώνω στο τραπέζι
    βάζω μέσα του ψύχα ψωμιού φρέσκου ίσα με το μέγεθος της γροθιάς μου
    ρίχνω πάνω τυράκι φέτα τριμμένη απ τα δάχτυλά μου
    κλείνω τις τέσσερις γωνιές του μαντηλιού
    σφίγγω χαμηλά
    φτιάχνω το πουγγί
    και αρχίζω και στουμπάω με αυτό την παλάμη μου
    βγάζω το όποιο άχτι έχω
    σφίγγω όλο και πιο χαμηλά
    στουμπάω όλο και πιο δυνατά
    το τυράκι και η ψύχα γλινονται ένα
    σφίγγουν
    έχω μια μπαλλίτσα μες στο μαντήλι
    μια σφιχτή στρογγυλή μπαλλίτσα
    🙂
    ανοίγω τις τέσσερις γωνίες
    και….αρχίζει το τσιμπολόγημα
    κάθε κομματάκι αφήνεται στο στόμα
    λιώνει και με τρέφει έτσι απλά…
    λατρεύω τα απλά πραματάκια
    λατρεύω το απλό φαγητό!

    • 28 Απρίλιος, 2011 2:43 μμ

      Η γιαγιά μου το ΄φτιαχνε αυτό όταν πηγαίναμε στο χωριό μικρές. Το ΄λεγε «μπουκουβάλα».

      • HappyHour permalink
        28 Απρίλιος, 2011 3:00 μμ

        @katabran
        Χίλια συγγνώμην αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ… μήπως είσαι ψάρι???

        Εμείς τέτοιο κάναμε δόλωμα να ψαρεύουμε τα καλοκαίρια με τον αδερφό μου…τότε που ‘μασταν μικρά και ξένοιαστα…

      • 29 Απρίλιος, 2011 10:03 πμ

        Βρε Χάπι, αυτό που λες εσύ ήταν μπαγιάτικο ψωμί που το μουλιάσανε και ρίχνανε τυρί και το ζυμώνανε να γίνει ένα.Το λένε «μαλάγρα». Μ΄αυτό πιάνεις κυρίως σαργούς, που τρελαίνονται για τυρί! 😉

  19. 28 Απρίλιος, 2011 12:17 μμ

    Μα είναι ξεκάθαρο πως όλοι αυτοί εδώ μέσα (ιδιαίτερα η Σίλια) σε γλύφουν με απώτερο σκοπό κάποια στιγμή να γλύφουν τα χείλη τους και τα δάχτυλά τους από λικέρ και μαρμελάδες που θα τους στείλεις συγκινημένος από την καλοσύνη των ξένων.
    Εγώ θα είμαι εδώ να σε (τα) φυλάω.

    ο φίλος σου
    Γιώργος

  20. 28 Απρίλιος, 2011 12:48 μμ

    @katabran μόλις άρχισα να σου γράφω έξω έπιασε μπόρα γι’ αυτό κι εγώ σου αφιερώνω αυτό (πριν αλλάξει η διάθεση και το γυρίσουμε στην α λα Bjork εκδοχή…):

    Γεμιστά σιντί ξέρω να φτιάχνω κι εγώ πάντως, επίσης το φαγητό είναι το καλύτερο πράγμα του κόσμου κι ας λένε μερικοί μερικοί, όσοι δεν αγαπούν το φαγητό δεν αγαπούν τη ζωή! Έχω κι εγώ το μαντηλάκι του παππού μου, όμως το φυλάω σαν θησαυρό και λυπάμαι να το λαδώσω! Ευχαριστώ που μοιράζεσαι τα απλά πράγματα της ζωής σου, αυτά είναι τα πιο πολύτιμα και τα πιο δυσκολομοίραστα-αν ήσουν πιο κοντά θα σε κέρναγα από τη γλυκιά φέτα που αγόρασα χθες, που όταν λιώνει στο στόμα αγαπάς όλη την πλάση γύρω 🙂

    @Γιώργο μου ε όχι να βάλουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα! Γι΄ αυτή τη δουλειά υπάρχουν τα τσοπανόσκυλα, ακόμα κι αν αυτά είναι του σαλονιού, αν με πιάνεις. Γιώργο που είναι η συμμετοχή σου στο διαγωνισμό μου; Όλοι και όλες άνεξαιρέτως οι από πάνω έχουν στείλει το κατιτίς τους και θα πάρουν ως δώρο από ένα βάζο μαρμελάδα. Εκεί στην Κυνουρία δεν είχε αδέσποτα; (Πέρασα κι από τα μέρη σου σήμερα, όμως είχα ασόβαρη διάθεση και είπα να μην το καταστρέψω το φοβερό σου κείμενο…) Αν μείνεις αμέτοχος να ξέρεις ότι όσο εσύ θα τα φυλάς εμείς θα βουτάμε τις χερούκλες μας στα βάζα και θα σου στέλνουμε φιλιά σιροπιαστά!

  21. 28 Απρίλιος, 2011 6:08 μμ

    μπουκουβάλα το λέμε και μεις παιδιά!
    και ήταν το αγαπημένο απογευματινό κολατσιό…και μόνο να βλέπεις πώς το ετοίμαζε η γιαγιά!ήατν σαν …παιχνίδι που σε αποσπά από το παιχνίδι!
    ναι, τα σιντί έχουν διάφορες χρήσεις…διώχνουν 18 ούρες από το μπαλκόνι αλλά γεμίζουν και με τραγούδια ή γίνονται σουβέρ…άντε γειά μας!
    αν είμαι ψάρι; γαβρούλα ναι πώς το κατάλαβες happyhour;;)

  22. 28 Απρίλιος, 2011 7:14 μμ

    Mου θύμισες μια εκδρομη τριήμερη στη Κρήτη όπου οι άνθρωποι μιας περιοχής μου έβγαλαν κάποιο «καλο» κομμάτι του εαυτού μου μιλώντας με τόση αγάπη για τα φρούτα και τα δέντρα τους λες και ήταν παιδιά τους….χαίρομαι να βλέπω οποιονδήποτε έχει μερακι για κάτι να καταπιάνεται με αυτό.Με το μαγείρεμα δε τα πάμε καλά, με τη μάσα άριστα!Είμαι επιλεκτικός τεμπέλης.Αν κάνω κάτι που μου αρέσει γίνομαι αφόρητα εργασιομανής,το μαγείρεμα το έβλεπα σαν αγγαρία πάντα αλλά απο την άλλη ποτε δεν είναι αργά.Ναι η Katabran είναι ψάρι….μουρμούρα συγκεκριμένα.

  23. 29 Απρίλιος, 2011 9:06 πμ

    @Happy & Krot αν θέλετε διακοπές στα Χανιά θα πρέπει πρώτα να κάνετε εντατικά μαθήματα γλώσσας-η Happy ήδη τα πηγαίνει αρκετά καλά, θέλει όμως λίγη δουλίτσα ακόμα, η Κροτ καλύτερα να μην μιλήσω: εκεί στη Βρυξέλα δεν έχει κανένα φροντιστήριο κρητικών;

    Για την μπουκουβάλα δεν ξέρω, αλλά μιας και αναφέρθηκε κι εγώ ψάρευα μικρός με ψωμάκι και τυράκι, μέχρι που ανακάλυψα τα ζωντανά σκουλίκια που καθώς φαίνεται είναι μεζές εκλεκτός!

    @katabran οι γιγιάδες ήταν φοβερές, και η δικιά μου έφτιαχνε ένα σωρό πράγματα από το τίποτα και όταν είσαι μικρή και μικρός είναι το πιο φανταστικό πράγμα του κόσμου, με λίγη μπουκουβάλα είσαι εντελώς αυτάρκης γιατί το φαϊ δεν είναι μόνο φαϊ, είναι έκφραση αγάπης! Μπορεί ακόμα να είναι φοβερές οι γιαγιάδες, δεν ξέρω, τα σημερινά παιδάκια πάντως δεν γνωρίζουν τέτοιου είδους ευρεσυτεχνίες 😦

    @moody έχω μια μικρή υποψία ότι η σπόντα για τα γεμιστά σιντί πήγαινε σε ‘σένα-η υπόθεση ελέγχεται για την ώρα 🙂 Έτσι είναι, όπως τα λες, οι άνθρωποι που ζουν στην ύπαιθρο είναι πολύ δεμένοι με τη γη τους: αγαπούν τα δέντρα και τα ζώα τους και η σχέση τους μαζί τους είναι σχεδόν μεταφυσική. Τόσο μεταφυσική που αν τους τα πειράξεις μπορεί και να σου βγάλουν καραμπίνα-ή μάλλον καλάσνικοφ πλέον που τα έχουμε και σε υπερπαραγωγή και τα εξάγουμε κι όλας 😉 Ωραίο πράγμα και η μάσα πάντως, είσαι δικός μας άνθρωπος κι εσύ!

Trackbacks

  1. πώς να είσαι κακός… « Katabran's Blog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: