Skip to content

Φυλάξου για το τέλος, θα μου πεις…

19 Απρίλιος, 2011

Ήταν κάποτε ένα μπαρ στο νότο που μαζευόμασταν τα βράδια οι ιδανικοί αυτόχειρες της πόλης και ακούγαμε μουσική κλαίγοντας σιωπηλά. Οι υπόλοιποι δηλαδή, εγώ είχα πάντα μια σπάνια ανοσία στο κλάμα, παρόλο που η εφηβεία μου υπήρξε οσκαρικών προδιαγραφών δραματική. Το δωμάτιο ήταν τίγκα στον καπνό και οι ξύλινοι τοίχοι, φθαρμένοι από την υγρασία και τον παλιοκαιρισμό, έδειχναν ετοιμόρροποι. Πίνοντας φτηνά ποτά οι παρέες έκαναν ένα άτυπο διαγωνισμό μελαγχολίας, ζητούσαν από τον d.j. τα πιο λυπημένα τραγούδια και συνέχιζαν να κλαίνε κάτω από το βάρος της ύπαρξης που τους δόθηκε χωρίς να ρωτηθούν. Θυμάμαι από τα ξεχαρβαλωμένα ηχεία με τα παράσιτα τον Άσιμο να μας λέει ότι βαρέθηκε τη μίζερη του φύση και μετά το Λάκη Παπαδόπουλο να αφηγείται την ιστορία κάποιας Ιωάννας και κάποιας Μαριέττας που σκοτώθηκαν με μηχανάκι, θυμάμαι και το Βασίλη Παπακωνσταντίνου να τραγουδάει «Στις τρεις χαράματα Ομόνοια Ελλάς Χοτέλ στην Αθηνάς». Κι ένα βράδυ το άκουσα: «μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου κάτι προγόνων ξύδι και χολή σ’ αυτήν την άδεια πόλη…» Θυμάμαι την ανατριχίλα. Θυμάμαι που μούδιασε το σώμα μου και πόνεσε το κεφάλι μου και τότε άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Έκλαιγα για την καταπίεση της επαρχίας, έκλαιγα που μεγάλωνα σε ένα κόσμο που δεν μου άρεσε και ακόμα περισσότερο που κάποιος μπόρεσε και έβαλε σε λέξεις όσα εγώ δεν μπορούσε να εκφράσω με το φτωχό μου λεξιλόγιο. Το τραγούδι το ξανάκουσα πολλές φορές από τότε, όμως ποτέ δεν ήταν σαν την πρώτη φορά που κάποιος μπόρεσε να μπει τόσο βαθιά μέσα μου.

 

Μετά πέρασε ο καιρός και από ιδανικοί αυτόχειρες γίναμε ιδανικοί εραστές. Η πρώτη φορά που τον συνάντησα από κοντά ήταν στην πενταήμερη του σχολείου στη Θεσσαλονίκη. Τότε που είδαμε για πρώτη φορά τα κορίτσια του σχολείου βαμμένα με κατακόκκινο κραγιόν και με μίνι φουστίτσες να χορεύουν τσιφτετέλια πάνω στο τραπέζι για να μας καυλώσουν. «Τρελή κι αδέσποτη παρόλη την αγάπη έτσι σε θέλω κι έτσι είσαι αληθινά…» κι αυτές με τα χέρια να κάνουν φιγούρες στον αέρα έσπαγαν τη μέση, μας έριχναν πεταχτά φιλιά και τα μάτια τους έβγαζαν φωτιές. Γύρω μας υπήρχε μία τρελή έξαψη, θυμάμαι να έχω καρφώσει τα μάτια μου στο κιλοτάκι της Μ. και να θέλω να πεθάνω εκείνη τη στιγμή από ευτυχία.

 

Θυμάμαι κι άλλα. Τότε που πήγα και αγόρασα όλους του τους δίσκους από το underground δισκάδικο και ντρεπόμουνα κάπως γιατί ο ιδιοκτήτης με κοιτούσε με καχυποψία που εγώ ο ψαγμένος καταδεχόμουνα να αγοράσω λαϊκά. Θυμάμαι που κάποτε μια καθηγήτρια μου μας τσουβάλιασε όλους και πήγαμε κατά λάθος σε μία συναυλία του Ξυδάκη γιατί τον μπέρδεψε μαζί του και από τότε μισώ ακόμα τον Ξυδάκη. Θυμάμαι τα καλοκαίρια στις παραλίες και την άνοιξη στο βράχο της Ακρόπολης να τραγουδάμε με κιθάρες και ντέφια τον Αύγουστο και το Κανείς εδώ δεν τραγουδά και στο τέλος να μεθάμε με τσίπουρα, δεν στα λέω όμως αυτά συχνά γιατί με έπνιξε κι εμένα η δικτατορία της μεταμοντέρνας ειρωνείας.

 

Δύσκολη χρονιά φέτος, έφυγαν πολλοί. Όχι δικοί μου, μα περίπου δικοί μου. Άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου, χάϊδεψαν, ακούμπησαν, κάτι άφησαν. Δεν είναι όμως εύκολο να πεις τι ήταν αυτό που άφησαν και πόσο σε επηρέασαν. Γι’ αυτό δεν αισθάνομαι προσωπική την απώλεια. Τη φυσική απώλεια εννοώ, ενός ανθρώπου που δεν ήταν δικός μου. Γι’ αυτόν θα πενθήσουν οι φίλοι του, εγώ τι σχέση έχω; Ούτε και μεγάλωσα με τα τραγούδια του. Μόνος μου μεγάλωσα, με τα τραύματα και τις ενοχές μου, αλλά και με την έκσταση της εφηβείας, το φόβο της ενηλικίωσης, την ευτυχία να έχω καλούς συνοδοιπόρους στη ζωή. Όμως σε όλη αυτή την πορεία υπήρχε πάντα ένα τραγούδι που έλεγε «κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά ανέβηκε ως τα χείλη μου και με ‘πνιξε…» Κι αν κάθομαι μια Τρίτη βράδυ να εξιστορώ όλα αυτά είναι γιατί μεγαλώνοντας η απώλεια σφίγγει σαν θηλιά στο λαιμό. Και όλες μου οι σιγουριές εξαφανίζονται. Γιατί αυτό το καλοκαίρι δεν θα τον δω στις αφίσες των συναυλιών πάντα με το κόκκινο μαντήλι του για να πω άσε και του χρόνου και γιατί τώρα πια δεν ανυπομονώ να μεγαλώσει ο ανιψιός μου για να του διηγηθώ για κάποιον τρελό τύπο που ζει μόνος του σε μια μεγάλη φάρμα με ζώα. Και γιατί όσο κι αν ξέρω ότι δεν είναι λογικό, από προχθές αισθάνομαι ξαφνικά λίγο πιο μόνος.

16 Σχόλια leave one →
  1. spiral permalink
    20 Απρίλιος, 2011 12:24 πμ

    15 χρονών πήδηξα τον πρώτη μου φράχτη για πάρτη του, για να τον δω να παίζει σε επαρχιακές κατασκηνώσεις των καπή, με μαστουρωμένους πιτσιρικάδες να σκαρφαλώνουν στη σκηνή για να τον αγκαλιάσουν και να του περάσουν τα δικά τους κόκκινα μαντήλια στο λαιμό. σχεδόν ροκ σταρ, εκεί στο βορρά ήταν ο μικρός δικός μας θεούλης. και τώρα μας τελείωσε.

    respect για το κείμενο ρε φίλε, τα είπες όπως έπρεπε: και για τον παπάζογλου, και για μας, και για τη γαμημενη δικτατορία της μεταμοντέρνας ειρωνίας που έχουμε βάλει στο σβέρκο να μας κουμαντάρει.

    καλή ανάσταση.

  2. chara permalink
    20 Απρίλιος, 2011 1:02 πμ

    Αχ… Εγώ αγκαλιά με το δικό μου Μ… ακούγαμε Γκάρυ Μουρ όταν ήμασταν μικρούλια στο σχολείο 😦 Πεθαίνουν ένας ένας κι οι τελευταίοι ήρωές μας. Το κατάλαβες; Κι αυτό σημαίνει πως στενεύουνε τα περιθώρια για να γίνουμε εμείς οι ήρωες της ζωής μας (…) Μη νιώθεις κι άλλο μόνος και θλιμένος σάιλεντ. Καθόλου δε θ’ αρέσει αυτό σε κάποιον που εχάρησε στον κόσμο χαμόγελα, κουνήματα, συνθήματα, φιλιά.Υπάρχει βρε ομορφότερος τρόπος να σε θυμούνται οι άνθρωποι; Όπου κι αν είναι, κι αυτός κι ο Μανώλης ο Ρασούλης, ελπίζω να κολάζουνε τα Χερουβείμ με τα μπαγλαμαδάκια, μέρες που ‘ ναι.
    Κι εμείς, ιδανικοί αυτόχειρες, ιδανικοί εραστές, ή «όπως τα έργα τα κακά, που φεύγουμε στη μέση οι έρωτές μας κι οι ζωές, ένα μεγάλο φέσι» . Και μην τον αδικείς και τόσο τον Ξυδάκη:
    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=47594
    Όσο για μένα… Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό…

  3. 20 Απρίλιος, 2011 10:51 πμ

    Τι να σου πω ρε Σάιλεντ… μερικά κείμενά σου δεν χωράνε εύκολα και καλύτερα που δεν στριμώχνονται να μπουν. Όποιος θέλει ας βγει να τα δει εκεί έξω. Από διαστροφή (…) ιδιαίτερα μου άρεσαν οι έμμεσες αναφορές, τα αόρατα λίνκια (πχ «στο νότο», «ιδανικοί αυτόχειρες», «ιδανικοί εραστές», «φτηνά ποτά». Να στο πω στεγνά: υπέροχο κείμενο.

    • 20 Απρίλιος, 2011 11:44 πμ

      να ξέρεις πάντως πως με αφορμή τον θάνατο του Παπάζογλου γράφτηκαν μερικά καταπληκτικά κείμενα… το δικό σου, του βυτίου, του ξυδάκη. κάτι είναι κι αυτό, ε;

      • 20 Απρίλιος, 2011 1:52 μμ

        (στον silent πάει το παραπάνω, κατάφερα κι έκανα σχόλιο σε σχόλιο! μα πως σβήνεις ένα σχόλιο δω χάμω ρε;)

  4. 20 Απρίλιος, 2011 11:30 πμ

    Πόσο κοντά ήταν η σκέψη μας αυτά τα απογεύματα…
    Είναι αυτή η γαμημένη δικτατορία της μεταμοντέρνας ειρωνείας που μας έχει ενώσει και μας έχει κάνει κτήμα της…

  5. Narabuko permalink
    20 Απρίλιος, 2011 11:37 πμ

    Ο Παπάζογλου ήταν το soundtrack του πρώτου μου έρωτα, εκεί γύρω στα 15. Τα πρώτα στιχάκια που σκάλισα για χάρη του έρωτα που ένιωθα στο θρανίο.
    Ήταν η πρώτη συναυλία που παρακολούθησα στα γνωστά «βραχάκια».
    Ο Παπάζογλου για μένα, ήταν μια εποχή ολόκληρη στη ζωή μου, μια εποχή που ξεδιπλώθηκε έχοντας για μουσικό χαλί, αυτό το τόσο ξεχωριστό λυγμό που κουβαλούσε στη φωνή του. Ο Παπάζογλου ήταν για μένα η Σαλονίκη, έτσι όπως εγώ την ένιωσα.
    Ο θάνατός του σήμανε μέσα μου ένα τέλος εποχής, το δικό μου τέλος εποχής.
    Ήταν η βαριά καμπάνα που χτυπώντας, με χαστούκισε με δύναμη στο πρόσωπο, υπενθυμίζοντας μου πως «ο χρόνος περνάει μαμά»….
    Ο χρόνος περνάει και μεγαλώνουμε και σιγά σιγά κλείνουν μερικοί κύκλοι και εμείς στεκόμαστε εκεί βουβοί, σαν αγάλματα (κομμάτια) να κοιτάμε το κενό που μένει. Μετέωροι, για άλλη μια φορά, για το επόμενο μεγάλο ή μικρό βήμα, για το νέο κύκλο που θα ανοίξει….

  6. 20 Απρίλιος, 2011 1:34 μμ

    υποκλινομαι αγαπημενε μου

  7. 20 Απρίλιος, 2011 6:48 μμ

    Τα μηνύματα σας είναι υπέροχα-κι εσείς επίσης! Φοβόμουν μήπως είμαι φριχτά ανεπίκαιρος δυο μέρες μετά ή μήπως δεν καταλάβει κανείς τι θέλω να πω με τη μεταμοντέρνα ειρωνεία-και θα προτιμούσα να μην το διαβάσει κανείς το κείμενο μου παρά να χρειαστεί να εξηγήσω και ευτυχώς δεν χρειάστηκε, άρα είμαστε πολλοί 🙂 Σκεφτόμουν επίσης ότι για πρώτη φορά ένας θάνατος ανακίνησε μέσα μας τόσα πράγματα και τόσους προβληματισμούς κι μιλάμε και για έναν άνθρωπο εντελώς εκτός από όλα. Υποθέτω ότι όλοι μας λυπόμαστε και πονάμε για όσα προσωπικά μπορεί να αντιπροσωπεύει η μουσική που ακούμε και όσα συμβολίζει αυτός ο άνθρωπος, πράγματα που περνάνε και φεύγουν κι εμείς δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε ούτε όμως και να τα αντικαταστήσουμε.

    Σας ευχαριστώ που το κείμενο μου άνοιξε μια μικρή χαραμάδα για μερικούς να θυμηθούν και να μοιραστούν ιστορίες. Κι επειδή στα κείμενα που διάβασα αυτές τις μέρες δεν υπήρξε πουθενά κάποια αναφορά, σας αφιερώνω ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του Παπάζογλου που μάλλον λίγοι ξέρουν ότι το πρωτοείπε αυτός:

  8. 20 Απρίλιος, 2011 7:11 μμ

    τι να σου γράψω Silent;να σου γράψω ότι έγραψα και στο Μoody…
    θυμάμαι δυο τρία κόκκινα ή μπλε ή πράσινα φουλαράκια σαν αυτά που φόραγε στο λαιμό, να με φυλάνε απ το Βαρδάρη…τάχα!
    αλλά θα σου πω πόσο χαίρομαι που τα καλύτερα «μνημόσυνα» στο διαδίχτυ, του τα’χουν κάνει δυο φίλοι μου!

  9. 20 Απρίλιος, 2011 7:13 μμ

    που το τραγούδησε πρώτος ο Παπάζογλου; σε δικό του δίσκο; σε δίσκο του Παπακωνσταντίνου νομίζω πρώτη εκτέλεση είναι απο τον ίδιο στο ‘Στην Ανδρομέδα και στη Γη’ του ’95…

  10. 20 Απρίλιος, 2011 7:22 μμ

    @katabran ευχαριστώ! Επιβίωσες του Βαρδάρη με μαντηλάκια; Είσαι ηρωίδα! Όσο για τα μνημόσυνα, μένει να δούμε τι αντοχές έχει η μνήμη μας και αν θα αντέξει για πολύ ακόμα…

    @Green έχεις δίκιο, ο Θανάσης το είπε πρώτος. Ο Παπάζογλου τραγουδάει στην Αγρύπνια, κάμποσα χρόνια μετά, αν και εμένα αυτή η ερμηνεία μου έχει μείνει.

    • 20 Απρίλιος, 2011 7:33 μμ

      σε πολλούς νομίζω 🙂 επίσης ο Παπάζογλου είχε πει την Κίρκη του Μάλαμα που μου αρέσει πολύ.

  11. 27 Απρίλιος, 2011 1:33 μμ

    υπέροχη ανάρτηση silent μου…

Trackbacks

  1. Φυλάξου για το τέλος, θα μου πεις… (via Silentcrossing’s Blog) « Οξύ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: