Skip to content

The 1+1 Project: weeks 14-15

16 Απρίλιος, 2011

Θα συνεχίσουμε για δύο ακόμα εβδομάδες στην ίδια θεματολογία γιατί εμείς εδώ τα αγαπάμε τα κορίτσια who play the guitar (ή έστω the piano…). Τι κορίτσια δηλαδή, κορίτσαροι είναι, αλλά τέλος πάντων…

 

The Newbies

Marianne Faithfull-Horses and High Heels (2011)

Δεν είμαι καλός στα μαθηματικά, νομίζω όμως ότι φτάσαμε αισίως στα 23 προσωπικά άλμπουμς της Faithfull, εκ των οποίων οι πιο εντυπωσιακές στιγμές προέκυψαν την τελευταία δεκαετία with a little help from her friends. Η οποία (little help) υπάρχει και στο Horses and High Heels, χωρίς ντουέτα αυτή τη φορά, με συνδρομητές τους κυρίους Lou Reed, Greg Dulli και Mark Lanegan μεταξύ άλλων. Το φοβερό με την απίθανη κούρσα της Marianne τα τελευταία χρόνια είναι ότι τα άλμπουμς της εκφράζουν 100% την ηλικία και το καταστάλαγμα των εμπειριών της (και δεν είχε και λίγες), είναι δηλαδή μουσική μεστή και ενήλικη, έστω κι αν σε αυτήν συνδράμουν μερικοί αιώνιοι έφηβοι. Πάντως εδώ δεν υπάρχει η ανατριχίλα του Before the Poison ούτε καν η μέθεξη του Easy Come Easy Go, ωστόσο ο ακροατής θα βρει μερικά όμορφα τραγούδια με τη γνωστή και αγαπημένη μας βαριά και πιο σπασμένη από ποτέ φωνή (ακούστε για παράδειγμα τα Prussian Blue, The Stations και το ομώνυμο του τίτλου), που φτάνει στην απογείωση της όταν διασκευάζει τον ύμνο στη νιότη Past Present Future των The Shangri-Las (που δεν τραγουδάει καν, αλλά απαγγέλλει) μέσα όμως από το τραύμα της ενηλικίωσης. So long Marianne…

 

The BellRays-Black Lightning (2010)

Το προηγούμενο Σάββατο που έπαιζαν στην Αθήνα οι BellRays εγώ καθόμουν έξω από το Everest στο Μοναστηράκι και κοιτούσα μια σκουπιδιάρα που μάζευε τα αστικά απομεινάρια της ημέρας. Το μετάνιωσα; Όχι! Θα το ξανάκανα; No fucking way! Η μουσική των Bellrays χαρακτηρίζεται όχι άδικα ως soul-punk (τι άλλο θα δουν τα μάτια μας!) γιατί πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα σκληρά ριφς και τα λυσσασμένα ντραμς των Stones και τη φοβερή α λα Aretha Franklin φωνή της τραγουδίστριας Lisa Kekaula που είναι σκέτη καύλα! Κάποιες στιγμές αυτό το άλμπουμ σου παίρνει τα αυτιά και κάποιες άλλες σε κάνει να λιώνεις γλυκά σαν σιρόπι που μόλις έδεσε στην κατσαρόλα (ο καθένας με τα βιώματα του…) Αν και με το σκύλο μου χορεύουμε σαν τρελοί όλα τα groovy κομμάτια του άλμπουμ, στην περίπτωση του soul-punk των Bellrays προτιμάμε το πρώτο συνθετικό και ψηφίζουμε τις βραδυφλεγείς μπαλάντες Sun Comes Down και Anymore.

 

The Oldies

Amanda Rogers-The Places you Dwell (2003)

Δεν είναι εύκολο να μάθει κανείς πολλά πράγματα γι’ αυτή τη μικρούλα από το Μπρούκλιν που πριν μερικά χρόνια κυκλοφόρησε δύο αγαπησιάρικα άλμπουμς, πέρασε όμως εντελώς απαρατήρητη. Δεν ξέρω πως είναι εμφανισιακά η Amanda Rogers, θα έπαιρνα ωστόσο όρκο ότι είναι μικροκαμωμένη, με πολύ λευκό δέρμα και εύθραυστη σαν τη Natalie Portman στο Black Swan. Ότι μικρή έκανε μαθήματα πιάνου και μπαλέτου και μια μέρα ονειρευόταν να γίνει Tori Amos (ή έστω η Heather Nova). Δεν έγινε όμως, αν και δεν της λείπει τίποτα: και όμορφες συνθέσεις έχει και πολύ αισθησιακή φωνή και το άλμπουμ είναι χορταστικό από την αρχή μέχρι το τέλος, μαζί η χαρά της ζωής και το έρεβος του θανάτου. Οι στίχοι πάλι είναι αρκετά κοριτσίστικοι και μαζί σκοτεινοί. Εκεί που ακούς για τα κορίτσια που ξενυχτάνε με ένα μυστικό (ο-ο!) ξαφνικά φοβάσαι να μάθεις το μυστικό τους! Είναι πάντως πιο εσωστρεφής από τα υπόλοιπα κορίτσια που παίζουν πιάνο και γενικά σου δίνει την εντύπωση ότι κάποιος έκρυψε ένα μικρόφωνο στο δωμάτιο της την ώρα που έπαιζε μουσική αποκλειστικά για τον εαυτό της. Ξεχωρίζουν τα My Golden Thread, This Beauty, And she waited και μια φοβερή αυτοσχέδια διασκευή του You are my Sunshine που σε κάνει να ανυπομονείς να έρθει το καλοκαίρι!

 

Kristin Hersh-Speedbath (2008)

Είναι η τρίτη ή η τέταρτη φορά που προσπαθώ να επιστήσω την προσοχή του κοινού γι’ αυτό το άλμπουμ. Την πρώτη φορά το υπαινίχτηκα διακριτικά, τη δεύτερη ξερόβηξα και είπα χαμηλόφωνα «μπορώ να έχω λίγο την προσοχή σας παρακαλώ;», την τρίτη έβαλα τις φωνές, έδωσα λινκς, παρακάλεσα να κατεβάσετε απολύτως ΔΩΡΕΑΝ το Speedbath. Πόσοι το κατέβασαν; Κανείς. Nadie! Το ξέρω γιατί μου το δείχνει η wordpress! Αγαπητέ αναγνώστη, ξέρω ότι τώρα θα λες μέσα σου «σιγά μην ασχολούμαστε το 2011 με την Kristin Hersh και όλους τους τελειωμένους». Πριν προχωρήσεις,  κάνε στον εαυτό σου τη χάρη να ακούσεις αυτό:

 

Καθόλου τελειωμένη, ε; Λοιπόν, το Speedbath έχει μία περίεργη ιστορία. Η Hersh δεν το κυκλοφόρησε ποτέ στο εμπόριο, παρά μόνο ηλεκτρονικά, και για την ακρίβεια ανέβαζε ένα ένα τα κομμάτια στο ίντερνετ από τις αρχές του 2007 ως το τέλος του 2008, ώσπου στο τέλος τα μάζεψε μαζί με το artwork και τα πρόσφερε σε ένα κοινό μάλλον περιορισμένο, πλην φανατικό. Torque, Morning Birds, Speedbath, για ‘μένα αυτός ο δίσκος ξεπερνάει ακόμα και το θρυλικό Hips n’ Makers σε συναισθηματική ένταση, στιχουργική μαεστρία, μουσική πληρότητα και πλήθος πανέμορφων τραγουδιών που λες και ξέφυγαν από την εποχή που τα τραγούδια ονομάζονταν τραγούδια και όχι tracks ή mp3 και που έβαζες όλο το δίσκο να παίξει από την αρχή μέχρι το τέλος. Στοιχηματίζω ότι αν έβγαινε πριν 20 χρόνια θα συμπεριλαμβανόταν σε όλες τις μουσικές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμς όλων των εποχών. Το Speedbath όμως κυκλοφόρησε σε λάθος εποχή και χάθηκε άδικα στη δύνη του διαδικτύου. Πολύ κρίμα!

                

The 1+1 project 

5 Σχόλια leave one →
  1. carmen cru permalink
    16 Απρίλιος, 2011 7:09 μμ

    kristin hersh indeed. thanx for the info!

  2. 16 Απρίλιος, 2011 7:46 μμ

    ρισπέκτ!

    • 17 Απρίλιος, 2011 1:39 μμ

      ρι-ρι -ρι-ρι-ρι-ρι-ρι ρισπεκτ τζαστ ε λιτλ μπιτ..χεϊ μπέϊμπυ..Μια και ο λόγος παραπάνω για Aretha αν και το τραγούδι είναι του Redding.
      Στη Faithfull είχα μεγαλη αδυναμία που έγινε ακόμα μεγαλύτερη διαβάζοντας το εκλπληκτικο βιβλίο FAITHFULL με θεμα την βιογραφία της.Το άλμπουμ της μου αρέσει πολύ και έχει ένα μαγικό τροπο τις διασκευές να τις κάνει δικές της.Όσο για τους BellRays άξιζαν για μένα μεγαλύτερης προσοχής την οποία έχουν γκρουπς πολύ κατωτερά τους..γνώμες θα μου πείς.Το Χριστινάκι και με τους Throwing Muses κυρίως αλλα και μόνη της το γούσταρα πάντα.
      Καλό απόγευμα στη παρέα και τώρα βλέπω ότι είχα λίγο καιρό να περάσω απο το χώρο σου και θα κάνω μια ψιλοαρμένικη βιζιτα

  3. arcades permalink
    19 Απρίλιος, 2011 12:17 πμ

    Άκουσα το Speedbath. Φοβερό, ολόκληρο. Είναι για μεγάλα παιδιά σαν εμένα.

  4. 19 Απρίλιος, 2011 11:43 μμ

    Χαίρομαι τόσο πολύ που σας άρεσε το Χριστινάκι-μάλλον γιατί είστε όλοι μεγάλα παιδιά! Δεν έχω πολύ χρόνο να απαντήσω αναλυτικά γιατί η σύνδεση μου είναι κάτι παραπάνω από προβληματική, θα προσπαθήσω όμως να γράψω και για μερικά άλλα καλά δισκάκια που χάθηκαν εντελώς 😦 Υγιαίνετε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: