Skip to content

The Athens Sessions VIII:Το βλέμμα του ξένου

12 Απριλίου, 2011
19 σχόλια leave one →
  1. 12 Απριλίου, 2011 3:50 μμ

    Ασάλευτη η ζωή των αγαλμάτων σε αυτή την πόλη.

  2. 12 Απριλίου, 2011 3:51 μμ

    γιατί «ξένου»?

  3. 12 Απριλίου, 2011 3:59 μμ

    @Γεια σου τσαρλατάνε τσαλαπετεινέ! τώρα που το λες ετοιμάζω μια έκθεση με τα αγάλματα της Αθήνας: παρατήρησα ότι από τον 5ο αιώνα και τους επτανήσιους ποιητές ως τα πρεζάκια της Ομόνοιας και τους άστεγους της Βικτώριας την ίδια στάση και τις ίδιες πόζες παίρνουν όλοι😦

    @κροτ ξένος είμαι πια, αν και είναι μικρό το διάστημα την Αθήνα τη νιώθεις διαφορετικά όταν ξέρεις πως δεν είναι αυτό η ζωή σου. Ένα παράδειγμα: στην τρίτη φωτογραφία πετύχαμε πορεία στο Σύνταγμα. Πριν ένα μήνα θα ήμου απέναντι στα ΜΑΤ που περικυκλώνουν τη Βουλή, τώρα όμως ήμουν από πίσω. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τους έκανα και «πατ πατ, συγγνώμη μήπως μπορώ να περάσω να πάω στους τσολιάδες;» Επίσης, για όποιον έχει απορία τι μπορεί να συζητάνε τα ΜΑΤ λίγο πριν το ξύλο στην πορεία, τους απαντώ: συζητάνε τα οικογενειακά τους και κυρίως για καινούργια μοντέλα κινητών. Απομυθοποίηση or what?

    • 12 Απριλίου, 2011 4:12 μμ

      “πατ πατ, συγγνώμη μήπως μπορώ να περάσω να πάω στους τσολιάδες;” !
      Είπε ο γάιδαρος τον (τσαλα)πετεινό κεφάλα.

      (Το αρχαϊκό χαμόγελο στους κούρους και στις κόρες δεν είναι λίγο γλαρωμένο; Βρε λες να;)

      • 12 Απριλίου, 2011 4:20 μμ

        Τσαλαπετεινέ θα στο πω για να φύγει από πάνω μου το βάρος κι εσύ αν θες τιμώρησε με: σε πέρασα για άλλον! Και ζητάω συγγνώμη, όμως έχω και το άγχος μην μου κοπεί ξαφνικά η σύνδεση😦 Και τώρα μόλις ήμουν από τα μέρη σου και σκεφτόμουν πόσο καιρό έχω να δω θέατρο και άλλα τέτοια, αλλά που να στα λέω τώρα…Πρόσεχε πάντως τι συζητήσεις ανοίγεις γιατί ο κόσμος έχει αγριέψει και δεν θέλει και πολύ να σε ξεφωνήσουν ότι τους προσβάλεις τα ιερά και τα όσια (μεταξύ μας το ‘χουν το βλέμμα του μαστούρη…)

  4. 12 Απριλίου, 2011 4:57 μμ

    εγώ λείπω σχεδόν 10 χρόνια και ξένη δε νιώθω. πάντως.

  5. 12 Απριλίου, 2011 5:24 μμ

    Καλησπέρα Κροτ!!!

    silentcrossing, μη στεναχωριέσαι καθόλου! Αυτή η λέξη μ` αρέσει πάρα πολύ…γευστικά τουλάχιστον. Πανηγύρι κάνουν μέσα της τα τσ, τα ρ και τα λ. ! (Αλήθεια λέω)

    Έχουν το βλέμμα της μακαριότητας. (Το έσωσα;)

  6. 12 Απριλίου, 2011 7:30 μμ

    Αυτό το τρίτο σάιλεντ είναι το καλύτερο απ΄όλα.
    Καλή σου μέρα!🙂

  7. 12 Απριλίου, 2011 11:54 μμ

    Σάιλεντ… ντράπηκα να σε πάρω τηλ. αφού δεν είχα άλλη ελεύθερη μέρα και ώρα να βρεθούμε. Το είπα και εγώ. Να ξεφουσκώσω….

    Αυτό το «ξένος» εδώ μου κάθεται (δείχνω το λαιμό μου). Πότε πρόλαβες να γίνεις ξένος; Και δηλαδή τώρα τι είσαι; Χανιώτης;

    Παγκάκια στη Βικτώρια είδα να φωτογραφίζεις.

  8. 13 Απριλίου, 2011 9:44 μμ

    @Κροτ και Γιώργο εγώ διαφωνώ, αν και ίσως δεν έθεσα καλά το ‘ξένος». Δεν εννοούσα την ψυχική εγγύτητα ή την αγάπη για την πόλη, αμφότερες δεδομένες, αλλά την οικειότητα που είναι κάτι διαφορετικό. Μπορεί στην Αθήνα να είναι οι άνθρωποι και οι δρόμοι που αγαπάμε, όταν όμως ξέρεις ότι αύριο το πρωί δεν χρειάζεται να σηκωθείς για να πας στη δουλειά είναι αλλιώς. Και είναι αλλιώς να ζεις στην Αθήνα με τη σκέψη ότι σε 3 μέρες ή μία βδομάδα θα φύγεις να πας σπίτι σου: εμένα πάντως όλα όσα με φόβιζαν στην Αθήνα εξαφανίστηκαν δια μαγείας-και δεν είναι ότι άλλαξε η πόλη, άλλαξε ο προορισμός…

    @Τσαλαπετεινέ κι εμένα μου αρέσει, γι’ αυτό και την χρησιμοποιώ σε λάθος context🙂 Ναι, μακάριοι είναι όλοι τους γιατί έχουν την επίγνωση της θνησιμότητας…

    @Γεια σου αγκνίρα!😉

    @Γιώργο2 δεν είμαι Χανιώτης ούτε Αθηναίος, η ερώτηση όμως με έβαλε σε περίεργες υπαρξιακές σκέψεις…Επίσης, τώρα που το λες, είναι καιρός να καταργήσουμε τα σύνορα, εθνικά και τοπικά🙂

  9. chara permalink
    14 Απριλίου, 2011 1:22 μμ

    Μα τι κακό κι αυτό να θες να ορίσεις την ουσία των πάντων; Καποια μου θυμίζεις… Γιατί πρέπει δηλαδή να είσαι ντόπιος ή ξένος, Χανιώτης, Αθηναίος, Λονδρέζος, Βρυξελλιώτης ή ό,τι άλλο; («Ενδεικτικά» αναφέρω τοπονύμια! Καταλαβαίνεις!) Θα το ξαναπώ κι ας είναι το χειρότερό μου να επαναλαμβάνομαι! Ήρθε η Άνοιξη! Κι από όποια πλευρά κι αν κοιτάξεις την πόλη (ακόμη και πίσω από τα παρ’ ολίγον ΜΑΤ) είναι λίγο πιο όμορφη. Κι οι πόλεις (και τα χωριά επίσης) ανήκούν σε όσους ξέρουν να τις χαίρονται. Σε όσους γελούν καθώς γυρίζουν στα δρομάκια τους, σε όσους φιλιούνται στα παγκάκια στις πλατείες, σ΄όσους ξαπλώνουν στα (όποια) γρασίδια τους ή χορεύουν στη βροχή χωρίς ομπρέλα. Κάθε πόλη είναι η πόλη σου όταν συνειδητοποιήσεις πως ήταν τύχη το ότι βρέθηκες εκεί κι επιλογή το ότι μπορείς να φύγεις. Οι πόλεις μας ανήκουν όταν χαμογελάμε πονηρά ξέροντας πως δεν είναι αφετηρείες ή προορισμοί. Σταθμοί είναι πάντα σε τρελή διαδρομή που με τέτοιο ήλιο αδιαφορώ για το από που έρχεται και που καταλήγει. Μην το ψάχνεις άλλο σάιλεντ! Είσαι κοσμοπόλιτικο αγόρι εσύ και βλέπεις / δείχνεις τον κόσμο ομορφότερο μέσα από το φακό σου. Και προμηθεύεις και τις φίλες σου με την πασχαλινή προφάιλ-πικ τους😉 (απο το προηγούμενο σετ) Φιλιά, αγκαλιές και κυρίως…πατ πατ που είναι και της μόδας🙂 Μπορούμε ν μετονομάσουμε τα ΜΑΤ σε ΠΑΤ-ΠΑΤ!!!

  10. 14 Απριλίου, 2011 1:31 μμ

    @Χαρά, μετά από αυτή τη μολότωφ θετικής ενέργειας εννοείται πως περιμένω με ανυπομονισία ένα κείμενο σου αντίστοιχης εκρηκτικότητας. Ας δώσουμε λοιπόν ένα νέο ορισμό στα πράγματα, πιο ανοιξιάτικο: θα έλεγα ότι η διαφορά ντόπιου και ξένου είναι ότι ο δεύτερος μπορεί να κάνει πατ πατ στα ΜΑΤ ακόμα και με τον κίνδυνο να φάει ξύλο, ενώ ο πρώτος ούτε που θα το διανοούνταν🙂

    Στην περίπτωση μάλιστα που χτυπήσει στον ώμο το ΜΑΤ με ένα κλαράκι αμυγδαλιάς σημαίνει όντως ότι μπήκε η άνοιξη😉

    Κατά τ’ άλλα δεν έχω να συμπληρώσω τίποτα-πάω κάτω από τη λεμονιά να κλάψω από ευτυχία που έχω αφήσει τόσα κομμάτια μου στην Αθήνα και που έχω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου!🙂🙂

  11. krot permalink
    15 Απριλίου, 2011 12:00 μμ

    καλα, Χαρά φορ πρέζιντεντ, εννοείται!

  12. chara permalink
    15 Απριλίου, 2011 2:42 μμ

    Καλημέρα σάιλεντ… Προσπάθησα. Αλλά ενώ έχω χίλιες λέξεις για τη θλίψη, τη μοναξιά, το αδιέξοδο και την ανία, όταν πρόκειται για τον έρωτα τα πάντα καταρρέουν σε ένα αχ! Και πως να στήσω κείμενο μόνο με ένα επιφώνημα; Νομίζω χρειάζεται λίγο ταλέντο παραπάνω για να μιλήσεις για την ευτυχία. Θα βγω λοιπόν κι εγώ να μιλήσω στις νερατζιές της Αθήνας κι ας τα βρουν μεταξύ τους τα δέντρα μας🙂 Αυτές τις μέρες έπρεπε να ήσουνα εδώ πάντως! Δε μπορώ να περπατάω και μόνη μου κι ευτυχισμένη! Δεν αντέχεται!🙂🙂🙂 Μμμμμμμουτςςςς!

  13. 16 Απριλίου, 2011 6:17 μμ

    @κροτ θα το πω στον πσι ότι τον υποβίβασες σε αντιπρόεδρο και βγάλτα πέρα μόνη σου μετά!

    @χαρά εγώ πάντως προτιμώ ένα αχ! από χίλιες αναλύσεις, ο έρωτας και η ευτυχία έχουν φτωχό λεξιλόγιο γιατί όταν τα αισθάνεσαι δεν κάθεσαι να γράφεις, απλά τα ζεις. Αχ λοιπόν για το 3ήμερο στην Αθήνα κι ένα ακόμα αχ! για τις μαγιάτικες βόλτες μας! μμμμμααααατςςςςςς!!

  14. 17 Απριλίου, 2011 1:50 μμ

    Εγω ο ξέεεενος ,εγω ο ξέεεενος…..όπως έλεγε και ο Διονυσίου.
    Πολύ ωραίο το φωτοσύνολο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: