Skip to content

The 1+1 project: Week 13

3 Απρίλιος, 2011

The New

Bill Callahan-Apocalypse (2011)

Όταν το πρώτο τραγούδι του δίσκου ξεκινάει με το στίχο «the real people went away» καταλαβαίνεις εξαρχής ότι πάλι με την απώλεια θα ασχοληθούμε. Και ο Bill Callahan είναι ο καλύτερος για να μιλήσει για την απώλεια, αφού εδώ και δεκαετίες ζει και δημιουργεί μέσα από αυτήν και περιλαμβάνεται στους καλλιτέχνες εκείνους που χρησιμοποιούν την τέχνη τους ως αντίβαρο στο ένστικτο του θανάτου (δες Mark Linkous, Bonnie ‘Prince’ Billy, Kurt Wagner και τα υπόλοιπα παιδιά της μεγάλης της americana σχολής). Ο συγκεκριμένος υπήρξε πάντα πολυγραφότατος, είτε ως μέλος των ιστορικών Smog είτε στη μοναχική του πορεία, και καταφέρνει χρόνια τώρα να μετουσιώνει την κατάθλιψη σε μια εντελώς προσωπική μουσική εμπειρία. Μόνο που για να μπορέσεις να γίνεις κοινωνός αυτής της εμπειρίας πρέπει να χαλαρώσεις τους βιορυθμούς σου και να πάρεις μια ανάσα από την πολυάσχολη ζωή σου. Επίσης απαιτούνται πολλαπλές ακροάσεις για να κάνεις ‘δικό σου’ το συγκεκριμένο άλμπουμ που σε πρώτη ακρόαση μοιάζει απλοϊκό, στην πραγματικότητα όμως είναι πολύ καλοδουλεμένο και σε πολλά επίπεδα. Ακούστε για παράδειγμα το Drover, Baby’s Breath και America! και θα με καταλάβετε. Αυτές τις μέρες ξανάκουγα και το περυσινό άλμπουμ του Callahan, το Rough Travel for a Rare Thing, και σκεφτόμουν πόσο το είχα αδικήσει, αυτού του είδους όμως η μουσική απαιτεί πολύ συγκεκριμένες συνθήκες ακρόασης, που δεν τις διέθετα. Στο κάτω κάτω στην τέχνη δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης-σε συναντάει τη στιγμή που πρέπει και αν είσαι έτοιμος γίνεται κομμάτι της δικής σου ψυχοσύνθεσης.

                 

The Old

David McComb-Love of Will (1994)

Οι παλιότεροι αναγνώστες μου ήδη αντιμετωπίζουν μια εσωτερική σύγκρουση: Μα πόσο McComb θα αντέξουμε τέλος πάντων; Πολύ ακόμα, τους απαντάω εγώ, όσο μου πήρε για να βρω αυτό το άλμπουμ, και μου πήρε πολύ, τους διαβεβαιώ. Ας αρχίσουμε με μερικά αξιώματα: α) ο David McComb είναι από τους ανθρώπους που σε εμπνέουν και σε κάνουν να θέλεις να γίνεις λίγο καλύτερος, β) ο David McComb είναι ο αγαπημένος μου dead rock star, γ) η συναυλία των εναπομεινάντων Triffids τον προηγούμενο Μάιο σηματοδότησε όχι μόνο την περυσινή χρονιά, αλλά και τον τρόπο που ακούω σήμερα μουσική, δ) όλοι οι καλοί πεθαίνουν νωρίς. Γαμώτο!

           

Το Love of Will είναι ο μοναδικός προσωπικός δίσκος του McComb, που πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, έχοντας αφήσει πίσω του έργο που άλλοι δεν θα ονειρεύονταν καν. Δεν φέρνει κανένα νεωτερισμό στη μουσική του πορεία, ούτε φυσικά και αλλάζει τη μουσική ιστορία και δεν περιλαμβάνει κανένα τραγούδι-θρύλο (τα έχει όλα κάνει ήδη στο παρελθόν), απλά υπενθυμίζει τι μουσική ιδιοφυία υπήρξε κάποτε ο μακαρίτης και απαντάει στο γιατί τόσοι και τόσοι μουσικοί συνοδοιπόροι του στέκουν με τέτοιο σεβασμό απέναντι στη μνήμη του. Το Love of Will είναι ένας γλυκός επίλογος σε ένα wide open road που τέλειωσε πρόωρα, ένας δίσκος ζεστός, οικείος και ανθρώπινος, ένας αποχαιρετισμός σε μια καταστροφική αλλά και δημιουργικά ταραχώδη ζωή που κράτησε περίπου δύο δεκαετίες.

         

Προσωπικά ξεχωρίζω τα Setting you free, LifelineHeard you had a bed, και φυσικά το I want to conquer you που μέχρι πρόσφατα το θεωρούσα ως ένα από τα ομορφότερα love songs που έχουν γραφτεί ποτέ, αυτές τις μέρες όμως διάβασα ότι στην πραγματικότητα είναι εμπνευσμένο από την εισβολή της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αντίστοιχα! Ε, ας ξανακούσουμε τη συγκλονιστική εκτέλεση της περισυνής περιοδείας, δεν τη βαριόμαστε ποτέ!

              

Συναισθηματική απογύμνωση και οριακή παράνοια, η ελευθερία του να μπορείς να δείχνεις τις αδυναμίες σου, το πανταχού παρόν σύμπλεγμα του έρωτα και του θανάτου σε ιστορίες χωρίς χαρακτήρες, πλοκή και τέλος. Επίσης η συνταγή για το τέλειο snowball…Η συνέχεια λίγο ως πολύ γνωστή: ο McComb ως γνήσια καταραμένος έζησε λίγο, τα δοκίμασε όλα, έκανε μεταμόσχευση καρδιάς, συνέχισε τις καταχρήσεις, τράκαρε με το αυτοκίνητο και πέθανε στο σπίτι του μερικές μέρες μετά. Άφησε όμως πολλά πίσω του και ένα από αυτά είναι και το Love of Will. Που, όπως συμβαίνει και με κάθε δίσκο των Triffids, όταν το ακούω σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα: ότι οι καλοί στο τέλος θα νικήσουν.

9 Σχόλια leave one →
  1. 3 Απρίλιος, 2011 6:15 μμ

    To είπα σε όλους το λέω κι εδώ… Οφείλεις στον εαυτό σου ν’ ακούσεις το «Old Friends» των Pygmy Lush… Αυτό…

  2. 3 Απρίλιος, 2011 6:18 μμ

    Έγινε! αν ο από πάνω έφηβος που του κλέβω wireless αυτόν τον καιρό μείνει λίγο παραπάνω στο ίντερνετ θα το ψάξω τώρα αμέσως και θα αποφανθώ! Μερσί 🙂

  3. 3 Απρίλιος, 2011 9:16 μμ

    Θα διαφωνήσω μόνο σε ένα πραγμα,το άλμπουμ του Bill Callahan το έκανα «δικό» μου απο το πρώτο άκουσμα.Θα γραψω κάποια στιγμη γι’αυτό και δε θα φλυαρίσω τώρα.Όσο για τον David έγραψα πέρυσι με αφορμή τη συναυλία φόρο τιμής..ναι έλλειπε μεν αλλα δεν αισθανθηκα ότι με κοροιδεψε και κανένας δε…τίμησαν κάποιοι το φίλο τους ή καλύτερα Τίμησαν!!!!
    Καλό σου βράδυ και χαιρομαι που άλμπουμς σαν αυτό του Bill προβάλονται απο blogs

  4. LouSalome permalink
    3 Απρίλιος, 2011 11:30 μμ

    «…και οι κακοί (που έρχεται πάντα η στιγμή) φουσκώνουνε και σκάνε.
    -από μόνοι τους;
    -εντλώς από μόνοι τους.»

  5. chara permalink
    4 Απρίλιος, 2011 4:52 πμ

    Ένα θα σου πω… Το μάτι μου διάβασε ως «πεθάνουν» την τελευταία λέξη. Επηρεασμένο από τα παραπάνω, από τα παραέξω τι να πω; Κι ίσως και να μαντεύεις τη δική μου μικρή αδυναμία από τους Triffids:
    It’s a wide open road and now you can go any place that you ever wanted to go. Τάσεις φυγής ή η μόνη μας αλήθεια; Δεν έχω ιδέα. Σημασία έχει πως ακόμη κι αν δε νικήσουν οι καλοί, οι κακοί δε θα μπορέσουνε ποτέ να τραγουδήσουν.

    Οι καλοί πεθαίνουνε νωρίς για να μη γίνουνε καλούτσικοι σάιλεντ. Και δυστυχώς δε φαίνεται να είναι εύκολο να υπάρξει άλλος τρόπος. Κι αυτό στο λέει κάποια με πολλούς πολλούς ντεντ ροκ (κι όχι μόνο) σταρς (κι όχι απαραίτητα)! Ξέρεις!

    Λου μ’ αρέσει που έχεις γίνει μόνιμη 😛

  6. 4 Απρίλιος, 2011 9:35 πμ

    αυτή την τελευταία πράγραφο μόνο εγώ έχω την άισθηση πως την έχω ξαναδιαβάσει, πως την έχεις ξαναγράψει σε άλλο ποστ?

    καλοί και κακοί υπάρχουν μόνο στο σινεμά: στην πραγματική ζωή υπάρχουν καλοί που μερικές φορές κάνουν και κακά πράγματα και κακοί που μερικές φορές κάνουν και καλά πράγματα. έτσι νομίζω εγώ.

  7. 4 Απρίλιος, 2011 8:11 μμ

    δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χάρηκα που έγραψες για το Apocalypse!
    αυτό σου γράφω μόνο!
    η συναυλία των εναπομεινάντων Triffids δεν ήταν τον περασμένο απρίλη;
    προσωπικά κι εγώ ξεχωριζω το Setting You Free !

  8. 5 Απρίλιος, 2011 8:16 πμ

    @moody ήσουν κι εσύ στους Triffids; Μετά από τέτοια λάιβ άντε μετά να ανεχτείς τα 45λεπτα που παίζουν οι ψωνάρες γκούχου γκούχου 🙂 Για τον Callahan και αυτού του είδους τις μουσικές ο καθένας θέλει το χρόνο του, υποθέτω. Για ΄μένα ήταν πραγματικά θέμα βιορυθμών, επειδή ζω με πολλή ένταση δεν μπορώ εύκολα να χαλαρώσω και να ακούσω μουσική. Θα περιμένω το δικό σου κείμενο 😉

    @Lou οι κακοί σκάνε από την κακία τους κι εμείς ζούμε σε ένα αγγελικά πλασμένο κόσμο με ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη κι εγώ πρέπει κάποια στιγμή να κόψω τα ναρκωτικά 😦

    @Χαρά καταρχάς αγαπάμε Λου! Αγαπάμε πολύ όμως!
    Για την παρεξήγηση στο κείμενο τι να πω; Το υποσυνείδητο σου λειτουργεί με μεγαλύτερο ρεαλισμό από τη δική μου συνείδηση. Αλλά μέχρι να πεθάνουν οι καλοί, τουλάχιστον θα ακούν καλή μουσική 😉 Ελπίζω οι τάσεις φυγής σου να σε βγάλουν κατά ‘δω-φέρε και τη Λού!!

    @κροτ δεν κάνω σκονάκια, ίσως όμως το λεξιλόγιο μου αναφορικά με την περιγραφή συναισθημάτων να είναι περιορισμένο 😦 Αλλά μην μας το χαλάς, σε παρακαλώ, υπάρχουν πολλοί κακοί εκεί έξω που θέλουν το κακό εμάς των καλών, που και που όμως-ευτυχώς-έρχονται μερικοί ακόμα καλύτεροι σούπερ ήρωες και μς σώζουν. Αυτή τη φορά άργησαν λίγο, όμως θα έρθουν, είμαι σίγουρος.

    Να, δες και ετοιμάσου για τα φεστιβάλ της Ευρώπης που θα τριγυρνάς σε λίγο καιρό:

    @katabran δεν μπορείς εσύ να φανταστείς πόσο χάρηκα που αγαπάς τα ίδια πράγματα με ‘μένα! Ίσως και να έγινε τον Απρίλιο η συναυλία των Triffids τώρα που το λες, θυμάμαι πάντως που πήρα άδεια από το στρατό για να τους δω!

  9. appliance repair Huntington Beach permalink
    30 Απρίλιος, 2011 9:31 πμ

    Αυτό είναι ένα τέτοιο θαυμάσιο χρήσιμο πόρο που σας παρέχουμε και να σας χαρίσει την απούσα δωρεάν. Λατρεύω να δει δικτυακούς τόπους που καταλαβαίνουν την αξία της παροχής μιας ποιοτικής χρήσιμο πόρο δωρεάν. Είναι το παλιό αυτό που πηγαίνει γύρω έρχεται γύρω προγράμματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: