Skip to content

The 1+1 project: Week 12

28 Μαρτίου, 2011

Κάποτε σ’ αυτή την πόλη άκουγες καλές μουσικές, τώρα στην καλύτερη περίπτωση να δεις λάϊβ φοιτητικά συγκροτήματα που παίζουν Γιοκαρίνη. Σιγά σιγά ανακαλύπτω και τους παλιούς μου συμμαθητές και διασκεδάζω συγκρατημένα με την τρέχουσα ανθρωπογεωγραφία. Παρατήρησα ότι οι πρώην νταήδες του σχολείου, αφού πέρασαν την τελευταία 15ετία δουλεύοντας ως πορτιέρηδες σε νυχτερινά μαγαζιά, έχουν πλέον όλοι προσληφθεί στη δημοτική αστυνομία, που είναι και το πιο πολυπληθές επάγγελμα της πόλης μετά τον τουρισμό. Που ‘σαι Δαρβίνε να τους δεις! Επίσης, οι παλιοί μου φίλοι στον (ατέλειωτο) ελεύθερο χρόνο τους φτιάχνουν κοσμήματα και φωτιστικά, ενώ αυτή η πόλη είναι εντελώς δυαδική: γκέη, στρέητ και αναποφάσιστοι έχουν όλοι ζευγαρώσει και περνούν τα βράδια τους χουχουλιάζοντας στον καναπέ με ταινίες. Τι πιο όμορφο!

The New

P.J. Harvey-Let England Shake (2011)

 Είναι σίγουρα η Πιτζέι αυτή; Σίγουρα! Σαν να τη θυμάμαι αλλιώς τη φωνή της, πάνε βέβαια και χρόνια που έχω να την ακούσω, αφού μετά από εκείνη τη 45λεπτη συναυλία στο Λυκαβηττό την αποκήρυξα-η τελευταία εικόνα που είχα από αυτήν ήταν να τρώει στη μούρη ένα τεράστιο αρκούδο που της πέταξε κάποιος από το κοινό. Είμαι αυτό που θα λέγαμε εμπαθής. Το White Chalk δεν το άκουσα ποτέ και δεν θα άκουγα ούτε το Let England Shake αν δεν διάβαζα τόσο καλά λόγια εδώ κι εκεί. Το οποίο Let England Shake είναι πολύ διαφορετικό από ο,τιδήποτε άλλο έχω ακούσει από την P.J. και αν το άκουγα τυχαία κάπου έξω (σ’ αυτή την πόλη; ναι, καλά!) μάλλον δεν θα καταλάβαινα ότι είναι αυτή. Το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ μου θυμίζει Siouxsie, το England μου θυμίζει Patti Smith, το The Glorious Land μου θυμίζει Kate Bush και κάπου αλλού διακρίνω την Diamanda Galas ακόμα και τις Cocorosie. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Υπάρχει όμως το εξής πρόβλημα: αναγνωρίζω ότι εδώ δεν υπάρχει ούτε ένα αδιάφορο κομμάτι, ότι η φωνή της P.J. βρίσκεται σε απίθανα ύψη, ότι οι συνθέσεις είναι δουλεμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και ότι συνολικά είναι ένας πολύ καλός δίσκος, πλην εγώ δεν μπόρεσα να τον αγαπήσω όσες φορές κι αν τον άκουσα. Και χωρίς συναίσθημα δεν γίνεται δουλειά…

                     

The Old

Carole KingTapestry (1971)

Εδώ το συναίσθημα είναι μεγάλο και ευθέως ανάλογο με την απλότητα του άλμπουμ. Ξέρω, το Tapestry είναι πολύ γυναικείο, έπειτα όμως από χιλιάδες ακροάσεις η ταύτιση λειτουργεί σχεδόν ψυχαναγκαστικά. Επίσης είναι δίσκος πολύ «ενήλικος» για τα κανονικά μου γούστα, τόσο ενήλικος που αν ήταν εδώ ο φλεγματικός μου φίλος θα επαναλάμβανε ότι η Carole King είναι η εμμηνόπαυση με βάτες. Θα του απαντούσα ξανά ότι η Carole King είναι σαν τις χειραφετημένες μαμάδες που φοράνε μεγάλα βραχιόλια και κελεμπίες και δεν έχουν ανάγκη τη γνώμη του! Το λοιπόν, καλά και άγια τα μουσικά είδη που χρειάζονται πολλές παύλες για να τα περιγράψεις, όταν όμως τα βρίσκω δύσκολα και θέλω λίγη αλήθεια πάντα στα απλά καταλήγω.

 

Γιατί το Tapestry είναι φτιαγμένο από και για όλες τις απλές καθημερινές μας αλήθειες που κάνουν όμορφη τη ζωή και ταυτόχρονα είναι ο τέλειος ποπ δίσκος. Είναι το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα, είναι ο πρωινός καφές μιας τεμπέλικης Κυριακής, είναι μια βόλτα στην παραλία το χειμώνα, είναι οι φίλοι που σου τηλεφωνούν δήθεν αδιάφορα μετά από μια απώλεια, είναι όταν μετά από το μεγάλο χωρισμό της ζωής σου ξυπνάς ένα πρωί και λες «αυτό ήταν όλο;»

 

Το άλμπουμ ονομάστηκε έτσι από ένα κέντημα που έφτιαχνε η Carole King κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης και δεν θα μπορούσε να βρεθεί περισσότερο ταιριαστό όνομα. Ένα κέντημα είναι και το Tapestry φτιαγμένο με ανεξίτηλα υλικά. Με τραγούδια ζεστά, οικεία, εξομολογητικά, ανοιχτόκαρδα αλλά και με μια κρυμμένη θλίψη, όλα τους αυθεντικά, ανεπιτήδευτα, ανθρώπινα. Και τραγουδισμένα με τέτοιο τρόπο που νιώθεις ότι απευθύνονται σε ‘σένα χωριστά. Τα χρόνια εκείνα η ίδια η Carole King ντρεπόταν για τη φωνή της και αν με ρωτάτε δεν τη βρίσκω και την πιο χαρισματική φωνή του κόσμου. Δεν είναι Aretha Franklin, δεν είναι Janis Joplin, δεν είναι καν Marianne Faithful ή Dusty Springfield. Αλλά γι’ αυτό και την αγαπώ τόσο πολύ, γιατί ακριβώς δεν είναι επιτηδευμένη, περισσότερο μοιάζει σαν να ακούς κάποια φίλη σου που πήρε την κιθάρα και έκατσε στον καναπέ να κάνει πρόβες όσο εσύ πλένεις τα πιάτα.

 

Προφανώς και δεν είμαι ο μόνος που αγαπώ την Carole King. Όταν κυκλοφόρησε το Tapestry έκανε τις υψηλότερες πωλήσεις όλων των εποχών (14.000.000), έμεινε στους καταλόγους επιτυχιών του Bilboard για 302 εβδομάδες, 15 από τις οποίες στην πρώτη θέση και σάρωσε τα βραβεία Grammy του 1972, από τα οποία ωστόσο η ίδια απείχε. Είμαι βέβαιος πάντως ότι το όνομα της δεν είναι τόσο αναγνωρίσιμο όσο των άλλων κυριών που διασκεύασαν τόσα και τόσα τραγούδια (τα περισσότερα, αν όχι όλα) από το Tapestry: (You make me feel) like a natural woman, Beautiful, I feel the earth move, It’s too late, Where you lead, Will you still love me tomorrow? You’ve got a friend

 

You’ve really got a friend…

13 Σχόλια leave one →
  1. 28 Μαρτίου, 2011 3:16 μμ

    very glad you got a twitter button at last.

    αυτές σου τις αναρτήσεις τις διαβάζω με ευλάβεια και σεβασμό, σαν πρωτάκι που του μαθαίνουν ανάγνωση, να το ξέρεις.

  2. 29 Μαρτίου, 2011 2:25 μμ

    Noμίζω της είχαν πετάξει ή Φοίβο ή Αθηνά, δεν είμαι σίγουρος… Μ’ άρεσε αυτό το λάιβ, παρόλα αυτά…

  3. 29 Μαρτίου, 2011 4:10 μμ

    γεια σου Silent, χαζεύω τις ανθρωπογεωγραφίες σου χωρίς να σού γράφω

    (και τις φωτογραφίες σου επίσης – τα δίχρωμα προτιμούσα πάντως)

    να περνάς καλά με δαρβίνους-ξεδαρβίνους (και τις μουσικές σου – δεν τις έχω παρακολουθήσει και εξαυτού δεν έχω να σού πω και πολλά… οψόμεθα)

    🙂

  4. LouSalome permalink
    29 Μαρτίου, 2011 8:18 μμ

    μοιάζει στη Χαρά μας.

    • chara permalink
      30 Μαρτίου, 2011 9:55 μμ

      Χα! Το είπες κι εδώ! Δεν άντεξες ε; Τώρα που την ξαναβλέπω ίσως και να χεις λίγο δίκιο! Λίγο όμως 😉

  5. chara permalink
    29 Μαρτίου, 2011 9:16 μμ

    Η επίσημη αναγνώστρια αργεί αλλά δε λησμονεί 🙂 (αν και τζάμπα γκρινιάζεις… τελικά πολύς κόσμος περιμένει κάθε βδομάδα το ολντ και το νιου σου!!! 🙂 🙂 🙂 ) Για την Carole King δεν έχω να πω τίποτα γιατί αυτό το δίσκο τον είχε (Σε κασέττα παρακάλω! Τι σου θύμησα ε;;;) ο πατέρας μου (το βάλαμε κι εμείς το λιθαράκι μας ως οικογένεια για να τα πιάσει τα 14000000 η Carole) κι όταν τον έβαζε να παίξει εγώ καθόμουνα και χάζευα τη γάτα στο εξώφυλλο και πολύ τη ζήλευα αυτήνα εκεί που είχε και παράθυρο με περβαζάκι και γατούλη! Βέβαια οι φαντασιώσεις σταματούσαν γιατί κάπου εκεί ο μπαμπάς αντιλαμβανόταν τα σεμέν και τις φοντανιέρες πάνω στα τεράστια ηχεία που είχε εκείνο το προπολεμικό aiwa στερεοφωνικό (μιλάμε ότι ήταν ίσα με εκείνο το άχρηστο έπιπλο για τα κρυστάλλινα ποτήρια που σίγουρα το έχετε κι εσείς!) κι η φωνή της Carole χανόταν μαζί με τα όνειρα για γάτα μέσα στους ομηρικούς καβγάδες των γονιών μου (-Θα τη σπάσεις τη βελόνα του πικ-απ! -Θα χαλάσουν τα ηχεία από το βάρος (της φοντανιέρας ντε…)! -Μου έχεις «γυφτίσει» το σπίτι με τα παλιοστερεοφωνικά σου! Πότε θα βαρεθώ και θα τα φουντάρω να μάθεις! Κι άλλα τέτοια…)
    Πάντως η μαμά μου μάλλον δεν εντάσσεται στους friends 🙂

    Α! Όσο για την Πι-Τζει, εγώ την ξέγραψα λόγω τιμολογίου συναυλιών! Δε θα το πληρώσω εγώ το κολαγόνο στα χείλη μαντάμ!

    Φιλιά σάιλεντ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  6. 30 Μαρτίου, 2011 12:25 πμ

    «……έχουν πλέον όλοι προσληφθεί στη δημοτική αστυνομία, που είναι και το πιο πολυπληθές επάγγελμα της πόλης μετά τον τουρισμό….»

    telika den einai na aporeis pou ftasame eos edo e???

  7. 30 Μαρτίου, 2011 5:26 μμ

    @Κροτ τις διαβάζεις μεν με ευλάβεια, στο κρυφό μήνυμα της εβδομάδας νο10 όμως δεν απάντησες 🙂

    @Raggedy Φοίβος ήταν τελικά, ε; Ελπίζω να ήταν μεγάλος 🙂 Καλό ήταν το λάιβ, όμως είχε προηγηθεί το υπερτέλειο λάιβ στη Ροκγουέηβ και περιμέναμε πιο πολλά. Επίσης είχε βγάλει ένα μέτριο δίσκο που τον έπαιξε όοοοοολο στα 45 λεπτά που κράτησε η συναυλία και άσε που μας έβγαλε την ψυχή για να παίξει το Rid of me («δεν καταλαβαίνω τι κόλλημα έχετε με αυτό το κομμάτι και θέλετε να το παίζουμε συνέχεια»). Άσε μας βρε μανταμίτσα! 🙂

    @Γεια σου Χαρά! δαρβίνοι-ξεδαρβίνοι αυτοί, όμως θα ανέβω Αθήνα την επόμενη εβδομάδα και με πιάνει ελαφρύς τρόμος. Ελπίζω να…οψόμεθα κι από κοντά 😉

    @LouSalome γεια σου LouSalome 🙂 Άργησα να καταλάβω ποια είσαι και τι εννοείς και είμαι σίγουρος ότι ούτε και η «Χαρά μας» κατάλαβε, γι’ αυτό θα της δώσω χιντ. Έχεις τόσο πολύ δίκιο, σαν αδερφάκια είναι 🙂

    @Χαρά καταρχάς διάβασε το παραπάνω μήνυμα της LouSalome. Σε μελετούσαμε 🙂 Θα σου πω επίσης ότι όταν με επισκεφτείς με το καλό, θα δεις το όνομα του πατέρα σου στον τοίχο μου-σήμερα μόνο το πρόσεξα ότι η υπογραφή του βρίσκεται σε κάποιο χαρτί μου 😉 Μπράβο σας πάντως οικογενειακώς που στηρίξατε την Carole King, μαθαίνω ότι έχει ένα σκασμό λεφτά και ζει στην ηλιόλουστη Καλιφόρνια 🙂 Για το εξώφυλλο με το παράθυρο και το γατούλη έχει κι ένα σχετικό τραγούδι, που λέει I always wanted a real home with flowers on the window bluh bluh bluh but if you wanna live in New York city honey you know I would…Τέτοια γυναίκα είναι η Carole King, τα αφήνει όλα για τον άντρα της 🙂 Επίσης ο μπαμπάς σου δεν έχει και πολύ γούστο, μεαξύ μας, τα σεμέν πάνε τρελά με τα ηχεία και την τηλεόραση και τέλος πάντων με όλα τα έπιπλα. Αυτό το λέει και η μαμά μου που τώρα φτιάχνω το γραφείο μου και θέλει να το γεμίσει σεμέν και δαντελίτσες. Κοινώς, ζητάω βοήθεια! Σμακ και σμουτς!

    @Γεια σας γιουσουρούμ! Και σας σκεφτόμουν αυτές τις μέρες, πρέπει οπωσδήποτε να λάβω μέρος στο διαγωνισμό σας, όμως όπως η πρόσβαση μου στο ίντρνετ είναι τοσοδούλικη αυτό τον καιρό και δεν προλαβαίνω τίποτα 😦

    • chara permalink
      30 Μαρτίου, 2011 10:06 μμ

      Χαχαχα και λολ και λολ! Σεμεδάκια φορ έβερ! Θα ταιριάξουν γάντι με τα κουμουνιστικά μανιφέστα που κουβάλησες εξ’ Αθηνών! Και καλά που μου τό πες να σου φέρω δώρο την ασορτί κρυστάλλινη φοντανιέρα που για να ξετυλίξεις το σοκολατάκι πρέπει πρώτα να βρείς πώς θα αποθέσεις το καπάκι το οποίο με ένα μαγικό τρόπο δεν εφαρμόζει όπως κι αν το βάλεις!
      Τώρα για το… μπαμπά τι να σου πω; Τότε βρήκες κι εσύ να πάρεις πτυχίο; Πάντως έχει ωραία υπογραφή, δεν μπορείς να πεις! Άμα θες θα σου φέρω και φωτογραφία του από τα 70ς με μαλλι Μπόνει Εμ, γένια και καμπάνα να την κάνεις στόχο για να μη χαλάς τον πάπυρο με τα βελάκια Κρίμα είναι!
      Έρχομαι κι εγώ Αθήνα σε μια βδομάδα. Θα σε δω δηλαδή; 🙂 🙂 🙂

  8. 1 Απρίλιος, 2011 8:36 πμ

    Γεια σου Χαρά! Τα μανιφέστα ήταν καταστασιακά, ο Μαρξ κάηκε όλος στο τζάκι του σπιτιού, θα σας τα πω αναλυτικά αυτά κάποια φορά 😉 Αν χρειαστώ φοντανιέρα, πίστεψε με, προσπαθούν πολλοί να μου φορτώσουν τις δικές τους, γι’ αυτό μην τολμήσεις και κάνεις κανένα τέτοιο αστείο! Για τα σοκολατάκια πάντως μπορούμε να το συζητήσουμε το θέμα  Ωραία υπογραφή ο μπαμπάς, όμως όλα τα πτυχία μου μαζί είναι τόσο άχρηστα που δεν αξίζουν ούτε για βελάκια. Τις τελευταίες μέρες η ζωή (και το νέφτι στα χέρια) με δίδαξαν σημαντικότερα πράγματα! Για τα ήξεις και τις αφήξεις στην πρωτεύουσα θα τα πούμε ιδιωτικά!

  9. 1 Απρίλιος, 2011 7:57 μμ

    για PJ θα πω μοναχα πως μου ακουγεται σα θαυμα το on battleship hill και δε μου θυμιζει κανεναν, ασε που ποτε δεν ψαχνω γενικα αν μου θυμιζει κατι τι…πριν μεριοκες βδομαδες το εβαλα να παιξει για το enfant de la haute mer…
    για Carol θα σου πω πως συμπτωματικα καρφωσα στο ντουβαρι καποιου φιλου στο φατσοτεφτερο το you’ve got a friend …
    κοιτα συμπτωση τωρα εσυ να γραφεις και για τα δυο αλμπουμς…
    γεια σου Silent:)

  10. 1 Απρίλιος, 2011 9:18 μμ

    ποιο είναι το κρυφό μήνυμα; το έχασα!

    όλος ο καλός ο κόσμος βλέπω σητν Αθήνα θα μαζευτούΜΕ όλοι μαζί!

    • 3 Απρίλιος, 2011 6:57 μμ

      Αυτό με τις λεμονιές ντε! ψάξε καλύτερα βέλγα και ακολούθα τις οδηγίες γιατί διαφορετικά το λιμοντσέλο από ρακή που έφτιαξα χθες θα το δεις μόνο σε φωτογραφίες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: