Skip to content

The 1+1 project: Week 11

20 Μαρτίου, 2011

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ο απέναντι ακούει το «Είμαι στα χάι μου όταν σε έχω πλάϊ μου…» για 30ακοστή συνεχόμενη φορά. Και δεν μιλάμε για καμία σύγχρονη εκτέλεση με μπιτ και σαμπλς και τέτοια, όχι, η παλιά έκδοση προ 20ετίας είναι. Και στην Αθήνα είχα ένα τέτοιο γείτονα, τουλάχιστον όμως αυτός τώρα θα ακούει το καινούργιο του Ρέμου και όχι Αντύπα. Αυτό για μερικούς που ακούν επαρχία και λιώνουν…

             

The New

John Grant-Queen of Denmark (2010)

            

Δε βγήκε μόλις απ’ το φούρνο, δεν μου πάει όμως η καρδιά να το κατατάξω στα παλαιά. Στην εκπνοή του 2010 διάβαζα διθυράμβους γι’ αυτό το άλμπουμ, που συγκαταλεγόταν στις πιο αξιόπιστες μουσικές λίστες της χρονιάς, αυτό όμως που με κινητοποίησε περισσότερο να ανακαλύψω τον John Grant μέσα στον ορυμαγδό των ‘must must must μουσικών άλμπουμς’ που κυκλοφορούν κάθε μέρα ήταν μία συνέντευξη του στο προηγούμενο Uncut, με τον κάπως προβοκατόρικο τίτλο ‘John Grant overcame religious bigotry, homophobia, drug addiction and depression’. Εκεί έμαθα ότι ήταν ο τραγουδιστής των εφήμερων αλλά πολυσχιδών Czars που, έπειτα από έξι παγκοσμίως άγνωστα άλμπουμς, οι υπόλοιποι παραιτήθηκαν αφήνοντας τον μόνο του. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος οι Midlake σχεδόν τον πήραν από το χέρι και τον έβαλαν στο στούντιο για να ηχογραφήσει το Queen of Denmark, από τον οποίο έβγαλε λιγότερα λεφτά από όσα έπαιρνε ως σερβιτόρος, που ήταν η προηγούμενη δουλειά του (υποθέτω ότι αν τραγουδούε κι αυτός ‘είμαι ανεβασμένος στα σύννεφα πετάω’ θα τον άκουγαν 20 χρόνια μετά!). Με εμφάνιση και φωνή ξυλοκόπου, αλλά με καρδιά μικρού παιδιού, δυο μέτρα νταγλαράς που για χρόνια πάλευε με το άγχος και τα τραύματα της θρησκόληπτης και ομοφοβικής αμερικάνικης επαρχίας των 5.000 κατοίκων, ο Grant είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση μουσικού και το Queen of Denmark από τους ελάχιστους βιωματικούς δίσκους με ουσία, περιεχόμενο και αληθινά δράματα.          

            

Αν και βαθιά προσωπικό και ώρες ώρες αβάσταχτο, χτύπησε φλέβα μέσα μου και ο χρόνος θα δείξει αν ο John Grant συμπεριληφθεί στην πινακοθήκη των δικών μου ταλαιπωρημένων ηρώων που ζουν δραματικά και χρησιμοποιούν την τεχνική της απώλειας για να δημιουργήσουν ασφαλείς κόσμους για να ζουν: John Martyn, Jeff Buckley, Antony Hegarty, Nick Drake, Hank Williams, Scott Matthew…Αν και με βαρομετρικό χαμηλό και κατά τόπους αυτοκαταστροφικό, οι στίχοι του Grant είναι περισσότερο γλυκόπικροι, με έμφαση  στο πρώτο συνθετικό, κι εσύ δεν ξέρεις αν πρέπει να χαμογελάσεις ή να λυπηθείς. Κάθε τραγούδι είναι κι από ένας μικρός πλανήτης ενός σύμπαντος θλιμμένου αλλά και οριακά σουρεαλιστικού. Και μπορεί στο σύνολο του το άλμπουμ να είναι απαισιόδοξο, με σημαία τα σπαραξικάρδια Where Dreams Go to Die και JC Hates Faggots, στον αντίποδα όμως υπάρχουν τα Caramel και I Wanna Go to Marz που σου προκαλούν τέτοια υπογλυκαιμία που θες να τρέξεις στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς και να αγοράσεις όσα γλυκίσματα βρεις μπροστά σου. Κι ας το ξέρεις πως χαλάνε τα δόντια.

          

Εν τέλει, αφού ο John Grant την έβγαλε καθαρή με στίχους όπως ‘I wanted to change the world but I could not change my underwear’ και ‘You tell me that my life is based on a lie, I casually mention that I pissed in your coffee’ σίγουρα μπορεί να γίνει δικός μου ήρωας, κι ας μην ξαναγράψει ποτέ πια μουσική.

            

The Old

Scott Matthew- Scott Matthew (2008)

Ο Scott Matthew είναι ο αγαπημένος μου τα τελευταία χρόνια. Δεν τον θαυμάζω απλά, δεν με καθηλώνουν μόνο η φωνή και τα τραγούδια του, γι’ αυτόν τον ψηλόλιγνο γενειοφόρο από την Αυστραλία αισθάνομαι κάτι βαθιά ερωτικό. Ίσως γιατί μου θυμίζει πολύ τον Άσιμο, ίσως γιατί τα τραγούδια του είναι τόσο βιωματικά και σπαραξικάρδια που θέλω να τον πάρω αγκαλιά να ησυχάσω τους φόβους του. Επίσης, βλέποντας στο διαδίκτυο διάφορα βίντεο από συναυλίες του θα σκότωνα να ήμουν κι εγώ εκεί. Θα καθόμουν σε μια σκοτεινή γωνιά του μπαρ και θα έκλαιγα σιωπηλά. Πιστεύω όμως ότι και αυτός θα ήθελε να με γνωρίσει, απλώς για την ώρα αγνοεί την ύπαρξη μου. Μια μέρα θα γίνουμε φίλοι, θα κάνουμε καλή παρέα και θα μου μάθει να παίζω ukulele.

         

Στην περίπτωση του Scott Matthew ισχύουν όλα τα παραπάνω περί τραυμάτων και δραμάτων, με μια μικρή διαφορά. Τα τραγούδια του ομώνυμου πρώτου δίσκου του είναι μαχαίρι στην καρδιά. Μπαίνεις μέσα τους, ταυτίζεσαι, συμπάσχεις με τον καλλιτέχνη. Market me to the children, Abandoned, Amputee, In the End και τόσα ακόμα, ποιος μπορεί να μην κλάψει ακούγοντας τα; Εγώ δεν τα κατάφερα ποτέ. Περισσότερο ωστόσο και από το ίδιο το άλμπουμ, αξίζει να ζήσει κάποιος το ζωντανό περφόρμανς του Scott Matthew, με τις καλύτερες διασκευές αγαπημένων μας κομματιών που έχει γίνει ποτέ. Ας είναι καλά ο John Cameron Mitchell που μας τον γνώρισε!

                   

The 1+1 project 

12 Σχόλια leave one →
  1. 20 Μαρτίου, 2011 10:37 μμ

    xixixixixixixixixixi (δεν έχεις τη συμπόνοια κανενός)μπουαχαχαχαχαχαχαχαχα γκουχγκουχ χαχχαχαχχαχχχαχα

  2. chara permalink
    21 Μαρτίου, 2011 12:43 πμ

    Μπήκα σπίτι εντελώς εξουθενωμένη από τη γύρω μου βλακεία, εξουθενωμένη από μια μάταιη προσπάθεια να μη δείχνω απελπιστικά αλλιώτικη, ακούω τα τραγούδια σου και κάτι κάπου γίνεται λιγότερο ανυπόφορο. Πού είσαι σάιλεντ;;;;

  3. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    21 Μαρτίου, 2011 7:54 μμ

    Εντάξει, τι να πει και αυτός που ακούει το “είμαι στα χάι μου…” και ξαφνικά απέκτησε γείτονα που ακούει …suicide (και γκρινιάζει κι από πάνω);

  4. 21 Μαρτίου, 2011 9:03 μμ

    εδώ Δανία!
    του νότου…
    και δεν τελειώσαμε ακόμα με τους εξωγήινους Silent!
    όσο για τον Scott Matthew σε φχαριστώ!
    δεν με απασχολεί τίποτα όταν ακούγεται ο Scott Matthew στο δωμάτιό μου!

  5. 23 Μαρτίου, 2011 2:33 μμ

    Αφού μιλάμε για δράματα, απώλειες και χωρισμούς, θα γράφω και μερικές goth μαντινάδες που διάβασα σήμερα στην εφημερίδα:

    «Αν μ’ αρνηθείς με βάσανα να ζήσεις τη ζωή σου, και μαύρον άγγελο να δεις ότι να βγ’ η ψυχή σου»

    «Αν μ’ αρνηθείς να στραβωθείς, να βγεις να διακονάσαι, σε κάθε πόρτα να γροικάς: όξω π’ ανάθεμα σε»

    «Σαν το λεμόνι να γενείς κι’ ετσά να κιτρινίσεις, αφού δεν ήσουν άξιος αγάπη να κρατήσεις»

    «Αν βουληθείς να μ’ αρνηθείς και να μ’ αλησμονήσεις, ωσάν το ξύλο στη φωθιά ν’ ανάψεις και να σβήσεις»

    Νόμιζα ότι οι μαντινάδες είναι μόνο του γάμου και της τάβλας, αλλα οι παραπάνω που στάζουν φαρμάκι είναι πολύ σούπερ, ε; ε;

    @Κατσαμάκη μη λες τέτοια γιατί αργά ή γρήγορα θα ξετρυπώσω καμία φαρμακερή μαντινάδα και για ‘σένα!

    @Χαρά εδώ είμαι, στο σπίτι μου με το παιδί μου, περνάμε τόσο σούπερ φανταστικά στη νέα μας πόλη που έχουμε δει σε ντιβιντί όλες τις ταινίες των φετεινών όσκαρς και μάλιστα λέμε να ξεσκονίσουμε και τις Κάννες-θα φτιάξουν τα πράγματα βεβαίως, το μάντρα μας είναι «όλα θα πάνε καλά». Μαθαίνω και τον αυτιάγγουρα να το λέει στη γλώσσα του. Σε έχασα και σε πεθύμησα, να ξέρεις…

    @psi δεκτό το επιχείρημα, αν κι εγώ δεν ακούω μουσική στη διαπασών (για την ώρα, γιατί δεν έχω συνδέσει το στερεοφωνικό…) Επίσης πρόσεξα ότι οι κάγκουρες των αυτοκινήτων ακούνε στη διαπασών Ρίτα Σακελλαρίου-θα μου πεις θα προτιμούσα να ακούνε Πέγκυ Ζήνα-θα σου πω ναι ρε γαμώτο, το προτιμώ 😦

    @katabran κοίτα να δεις, είναι που πέσαμε στην κρίση, αλλιώς θα μας εκσυχρόνιζε ο Γιώργος, απλά ήταν άτυχος που πρέπει να μαζέψει τα σπασμένα της προηγούμενης κυβέρνησης…Αυτό πάντως είναι το μάντρα των συμπολιτών μου (στην πλειοψηφία τους οι κλασικοί μουστακαλήδες πασόκοι με 4Χ4 και βίλες που κανείς δεν ξέρει από που προέκυψαν). Για τον Scott Matthew εγώ σ’ ευχαριστώ που τον αγαπάς 🙂

  6. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    23 Μαρτίου, 2011 9:09 μμ

    αγαπητέ silent, στις 7 Μάη θα πρέπει να βρίσκεσαι οπωσδήποτε στην αθήνα (το λέω εγκαίρως, για να μη μου πεις: δεν ήξερα, δεν πρόλαβα κτλ)

    http://www.postwave.gr/component/option,com_eventlist/Itemid,20/func,details/did,1774/

  7. 24 Μαρτίου, 2011 12:32 μμ

    Καλά το τι γέλασα με τις μαντινάδες δεν λέγεται! Να ‘σαι καλά silent. Κι επίσης, αν και δεν ξέρω γιατί, συμφωνώ με τον psi-a ότι πρέπει να βρίσκεσαι εδώ 7 Μάη γιατί έχουμε και μια συνάντηση που κάτι χρόνια κανονίζουμε και με το που ‘έλειψα’ λίγο, πρόλαβες και μετανάστευσες (που λέει ο λόγος). Έτσι δεν κάνουμε δουλειά.. Πότε θα πιούμε όλα αυτά τα καφεδάκια που λέγαμε; Σε περιμένουμε λοιπόν! Καλά να περνάς εντωμεταξύ, έστω και με τέτοιους γείτονες.. 😉

  8. 24 Μαρτίου, 2011 5:25 μμ

    λένε πως γραίνει ο ήχος τσι των οματιών την άκρη, για τούτονα την κάνανε τη λύρα σαν το δάκρυ

  9. chara permalink
    24 Μαρτίου, 2011 10:40 μμ

    Ουάου! Φολκ-γκοθ! Αυτό θα πει πρωτοπορεία σάιλεντ!
    Κι εγώ αγόρασα πρόσφατα μια θήκη για 400 ντι-βι-ντις… Καταλαβαίνεις… Άσε που μετά από ένα αριθμό συναπτών ταινιών αρχίζεις να αμφιβάλεις για το τι έζησες, τι ονειρεύτηκες, τι φαντάστηκες και τι παρακολούθησες. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τις παράλληλες πραγματικότητες.
    Εγώ έχω παρατήσει το να «πάνε όλα καλά» κι ελπίζω απλά να πάνε κάποια κάπου κάπως καλύτερα! Έστω, να … φύγουν από αυτόν τον πνευματικό και συναισθηματικό βούρκο! Αυτό στα αυτιαγκούρικα πως να ‘ναι άραγε;
    Περιμένω να σε δω αλλά πολύ αργεί αυτός ο Μάιος γαμώτο…
    Φιλιά κι αγκαλιές σάιλεντ! Έρχεται καλοκαίρι 🙂

  10. 26 Μαρτίου, 2011 6:21 μμ

    To αλμπουμ του John Grant το πρωτοάκουσα στην εκπομπή του Μάκη Μηλάτου και μάλιστα του έριξα και κάμποσα μπινελικια διοτι μιλούσε συνεχώς πάνω στο κομμάτι.Ευτυχώς ξαναβαλε τραγούδια και το αγάπησα γρήγορα μαλιστα έμαθα πως οι Midlake ήταν αυτοί που τον βοήθησαν να ορθοποδήσει.Σύμπτωση όμως ε?Το συγκρότημα που κατα τη γνώμη μου έβγαλε έναν απο τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς βοηθα ένα μουσικό να βγάλει ενα επίσης σπουδαίο άλμπουμ.
    Καλησπέρα απο ένα Δανό στην εμφάνιση.

  11. 28 Μαρτίου, 2011 2:57 μμ

    @αγαπητέ psi κανονικά αυτή τη βδομάδα πρέπει να είμαι οπωσδήποτε στην Αθήνα που παίζουν οι Black Mountain και θα φύγει και γκρουπάκι συμπατριωτών μου για να τους δει, έλα όμως που χρόνος μηδέν. Ελπίζω το μάη να είμαι πιο χαλαρός και με λεφτά για το εισητήριο, καθώς τίποτα δεν είναι αυτονόητο στις μέρες μας 😦 Έψαξα όμως και άλλα λάϊβ και θύμωσα πάρα πολύ γιατί τώρα που έφυγα εγώ τους ήρθε να φέρουν τόσα αγαπημένα μου ονόματα Απρίλιο και Μάϊο-κανονικά θα έπρεπε αν ανατινάξω το Γκαγκάριν που παίζει βρώμικα παιχνίδια πίσω από την πλάτη μου 😦

    @Κατερίνα αν μου εγγυηθείτε ότι θα γίνει συνάντηση θα έρθω όπως και δήποτε γιατί πολύ μου λείψατε-και αν μάλιστα έχει επιστρέψει και ο φαντάρος θα ΄ρθω πετώντας! Εκτός κι αν θέλετε να αντικαταστήσουμε τα καφεδάκια με ρακούλες 😉

    @Χαρά η αλήθεια είναι ότι τελευταία η ζωή μου είναι αρκτά ψυχδελική και χωρίς τα όνειρα και τη φαντασία 😉 Α, καλά αν υπάρχει βούρκος στη Λόνδρα τότε εμείς εδώ χάμου δεν έχουμε καμία ελπίδα να ορθοποδίσουμε… τουλάχιστον έλα να κάνουμε κανένα μπάνιο και μετά να κάτσουμε στην παραλία να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμμα να μελαγχολούμε μαζί!

    @Moody μιλούσε ο Μηλάτος πάνω από το τραγούδι; Α, πα πα, αυτό δεν έχει ξαναγίνει! Εϊναι που έχει ωραιότερη φωνή από του Γκραντ και τον ανταγωνίζεται 🙂 Ε, αφού άρχισα τις κακίες μεσημεριάτικα ας συμπληρώσω ότι οι περυσινοί Midlake δεν μου άρεσαν και ίσως γι’ αυτό άργησα να ανακαλύψω και τον Γκραντ. Την καλησπέρα μου Δανέ του Νότου!

  12. 28 Μαρτίου, 2011 3:11 μμ

    @Γιώργο εσένα θα σε πάω σε διαγωνισμό μαντινάδας το καλοκαίρι να τους τα πάρουμε χοντρά 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: