Skip to content

The 1+1 project: Week 10

13 Μαρτίου, 2011

Η παρά φύση έκθεση μου στην τηλεόραση τις τελευταίες μέρες δεν έχει τελειωμό. Χθες το βράδυ άκουσα τυχαία τον Αρναούτογλου να δηλώνει περιχαρής ότι όποιος δεν το γνωρίζει το ροκ να το φοβάται και ότι τέλος πάντων η εμετική εκπομπή του είναι πολύ ροκ. Τι να του πει κανείς; Στα δικά μας τώρα, μετά από δύο βδομάδες άδειας άνευ αποδοχών επέστρεψα στο 1+1 Project. Χτύπησα και δεν μου άνοιξε κανείς, πράγμα που ενδεχομένως σημαίνει ότι αποχώρησαν όλοι οι συμμετέχοντες. Θα δείξει. Πάντως, ο κακόγλωσσος συγκάτοικος ενός εξ’ αυτών το είχε προβλέψει ότι η φάση δεν θα κράταγε πολύ. Τον φαντάζομαι τώρα να γελάει σαρκαστικά και να τρίβει τα χέρια σαν τον Δρακουμέλ λίγο πριν πιάσει τα στρουμφάκια. Oksikemia well done! Εγώ πάντως θα συνεχίσω, έστω και κάπως διεκπεραιωστικά, αφού για μερικές ακόμα μέρες τα πιο κοντινά μου ηχεία θα βρίσκονται κάμποσα χιλιόμετρα μακριά.

                                       

The New

Dirty Beaches- Badlands (2011)

Πρόσφατα κάποιος γνωστός μου είπε σε ένα άλλο γνωστό μου ότι αν του αρέσουν οι Suicide θα αρρωστήσει με τον/τους Dirty Beaches. Αμέσως σήκωσα κεραίες και είπα να το ψάξω το θέμα. Όντως αρρώστησα, κυριολεκτικά όμως, από αμυγδαλίτιδα, κάτι που ενδεχομένως οφείλεται στην υγρασία του νησιού. Πάντως, θα αρρώσταινα έτσι κι αλλιώς με το βρώμικο και sexy Badlands που δυο βδομάδες τώρα μου έχει πάρει το μυαλό. Και όταν λέω «βρώμικο» το εννοώ: κάθε φορά που το ακούω έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε κάποιο υπόγειο χωρίς εξαερισμό, πνιγμένο στον ιδρώτα και τον καπνό, ενώ γύρω μου συντελείται κάποια μυστική ιεροτελεστία που ακόμα δεν έχω καταφέρει να αποκωδικοποιήσω. Σύμπαν μαγικό και μεγάλη αλητεία σε lo-fi συσκευασία, μαζί παλιομοδίτικο και σύγχρονο, σαν οι Birthday Party, οι Cramps μαζί και οι Suicide να πέρασαν την εφηβεία τους μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers. Επίσης είναι ό,τι πιο rock n’ roll άκουσα φέτος, έστω και αν τα samples υπερτερούν της κιθάρας, ενώ βασικός υπεύθυνος είναι κάποιος Ταϊβανός κάτοικος του Μόντρεαλ. (Αγαπητέ αναγνώστη μπορείς να προφέρεις το όνομα Alex Zhang Hungtai;) Όπως επισημαίνει και ο Green Onion, και μόνο για τα υπέροχα crooner-ικά True Blue και Lord Knows Best (που θα έκαναν τους σωσίες του Elvis να ράψουν νέες στολές) αξίζει να ακούσει κανείς αυτό το άλμπουμ, που το μοναδικό του ψεγάδι είναι η σύντομη διάρκεια του. Με άλλα λόγια, γνέφω κι εγώ καταφατικά πως «άμα γουστάρετε Suicide θα αρρωστήσετε».

            

 

The Old

Suicide-Suicide (1977)

Ω πόσο προβλέψιμος θέμου! Συγγνώμη κι όλας αλλά που θα ξαναβρώ ευκαιρία να γράψω για τους Suicide; Οι οποίοι είναι οι εξής δύο: ο τραγουδιστής Alan Vega και ο Martin Rev στα synthesizers και τα drum machines. (Κρυφό μήνυμα: διαβάζει άραγε κανείς το 1+1 Project; Βρήκα μεγάλο σπίτι με κήπο και λεμονιές, όποιος απαντήσει θα έχει φιλοξενία και πικνίκ…) Όσο κι αν θέλω να αποφύγω να γράψω ξανά περί επιδραστικότητας συγκροτημάτων στη ροκ μουσική, πως αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις κάποιον που τραγούδια του έχουν διασκευάσει μεγαθήρια όπως οι REM, οι Jesus and Mary Chain, οι Sisters of Mercy, οι New Order, ο Nick Cave, οι Radiohead, οι Spacemmen 3 και πολλοί πολλοί άλλοι; Αναρωτιέμαι τι θα ήταν το indie, το industrial, η synth pop χωρίς τον ομώνυμο πρωτοπόρο δίσκο των  Suicide, ταυτόχρονα μελωδικό και τραχύ, με πρωτοστάτες τα διαμάντια Ghost Rider, Rocket U.S.A. και Johnny, καθώς και τον ηλεκτρονικό μινιμαλισμό του Rev και τα νευρικά sexy μουρμουρητά του Vega. Ηλεκτρονικό πανκ με τα όλα του, μόνο που μέχρι το ’77 κανείς άλλος δεν είχε πειραματιστεί με αυτά τα πράγματα. Ούτε και θα συμπεριλάμβανε σε δίσκο του ένα σχεδόν 11λεπτο Frankie Teardrop, που φοβούνται τα παιδάκια και τα σκυλάκια (δοκιμασμένο). Τέλος, όπως συμβαίνει πρόσφατα με πολλά ακόμα αριστουργήματα του παρελθόντος, το άλμπουμ των Suicide παρουσιάστηκε ολόκληρο το 2009 στο All Tomorrow’s Parties, από όπου και πάλι απουσιάζαμε. Τι αδικία κι αυτή…

                   

The 1+1 project 

18 Σχόλια leave one →
  1. 13 Μαρτίου, 2011 2:49 μμ

    Δηλαδή εγώ που είμαι ήδη άρρωστη να μην τ’ ακούσω καθόλου ε; :Ρ

    (κι όπως καταλαβαίνεις έχασα κι ένα πάρτυ του Σαββάτου 😥 )

  2. 13 Μαρτίου, 2011 3:17 μμ

    Πες μου ότι αυτοί οι Suicide κάποια στιγμή αυτοκτόνησαν;
    Εντάξει μπορεί να μην είμαι το κατάλληλο κοινό αλλά βρε παιδί μου πως να το πω, «μου πήραν τ’ αυτιά» που θα λεγε και η μαμά χαχαχα!

    Τους Dirty πάντως κατάφερα και τους άκουσα. Κοίτα είχαν κάτι το μονότονα ωραίο, μου δημιούργησαν εικόνα μιας γλυκιάς κούρασης και μιας βαριεστημάρας, σαν να έχεις «σαπίσει» ώρες σε ένα καναπέ με φίλο ή φίλη που αφού έχεις ξεκαρδιστεί στα γέλια μένει αυτό το «τι άλλα;».

  3. chara permalink
    14 Μαρτίου, 2011 2:19 πμ

    Πάω να … αππωστήσω κι επανέρχομαι 😉

  4. chara permalink
    14 Μαρτίου, 2011 2:20 πμ

    Γ**ώ τα γκρίνγκλις μου… Σε λίγο δε θα μπορώ να εκφραστώ σε καμία γλώσσα…

  5. spiral permalink
    14 Μαρτίου, 2011 6:25 πμ

    πέρασα για να δηλώσω πως διαβάζω το 1+1 project –τις λεπτομέρειες για τη φιλοξενία μου στο σπίτι με τις λεμονιές θα τις διευθετήσουμε εντός των ημερών :Ρ

    το dirty beaches οντως εντυπωσιακό σε πρώτο άκουσμα, όμως δεν έχει (κατά τη γνώμη μου) μεγάλη διάρκεια ζωής –then again, τι έχει μεγάλη διαρκεια ζωης σήμερα;

  6. 14 Μαρτίου, 2011 2:55 μμ

    @Ηappy καλά, σκέψου να ερχόμουν στο πάρτυ και να μην ήσουν, χαμός θα γινόταν! Αυτοί οι Suicide καθόλου δεν αυτοκτόνησαν, αλλά και αν το έκαναν ποτέ θα ήταν καμικάζι αυτοκτονία, τέτοιο συγκρότημα είναι οι Suicide 🙂 Αφού όμως σου πήραν τ’ αυτιά είμαστε σε καλό δρόμο, εγώ δηλαδή, που εξακολουθώ να ακούω τα σωστά πράγματα, για ΄σένα δεν ξέρω 🙂 Αλλά τι ωραία η περιγραφή σου για τους Dirty, παιδί μου εσύ βάζεις κάτω τους μισούς μουσικοκριτικούς της Ελλάδας!

    @Χαρά επειδή αυτό τον καιρό διαβάζω πάλι το 1984, σε διαβεβαιώ ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τη γλωσσική έκφραση, έτσι κι αλλιώς θα μας την καταργήσουν σύντομα. Ας εξασκηθούμε στη γλώσσα του σώματος. Κι αν αρρωστήσεις με τους Dirty Beaches μπορούμε να παίξουμε μαζί το γιατρό 😉

    @Spiral προβλέπεται να είσαι ο μόνος που ανταποκρίνεται στο πείραμα μου σχετικά με τη διάσπαση προσοχής των χρηστών του ίντερνετ. Θα κάτσουμε λοιπόν μαζί κάτω από τη λεμονιά και θα επεξεργαστούμε τα αποτελέσματα του πειράματος ακούγοντας Dirty Beaches-δεν πειράζει που θα είναι εφήμεροι, αρκεί που είναι σέξυ 🙂

    • 14 Μαρτίου, 2011 11:01 μμ

      Χαχαχαχα, καλά αυτό δεν το χα σκεφτεί χαχαα!

      Μη μου λες τέτοια για περιγραφές γιατί τα πιστεύω χαχα!

    • chara permalink
      16 Μαρτίου, 2011 6:48 πμ

      Χε χε χε! 😉 😉 😉

  7. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    14 Μαρτίου, 2011 9:11 μμ

    Το ξέρεις πως δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω αυτά που γράφεις και να μην έψαχνα για Dirty Beaches 🙂 Έπεσα, λοιπόν, επάνω στο παρακάτω και κατάλαβα ακόμα καλύτερα τι εννοείς στην περιγραφή σου: http://ravensingstheblues.blogspot.com/2011/03/dirty-beaches-street-beat-dub.html Γι’ αυτό θα ψάξω περισσότερο…

    Για τους Suicide, τα λόγια είναι περιττά. Οι άνθρωποι ήταν μπροστά από την εποχή τους και δεν υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες για τους οποίους το λες άνετα αυτό.

    Κατά τα άλλα, έπρεπε να έρθεις στους Astronauts. Δεν είναι δυνατόν να έρχεται ο Mark Astronaut στην Ελλάδα (με είσοδο 18 ευρώ) και να μαζεύει 100-150 άτομα. Πάντως, όπως τον έκοψα τον τύπο, αν τον καλέσετε να παίξει σε κανένα μπαράκι στην κρήτη δε νομίζω να αρνηθεί 🙂 Τεσπα, σου αφήνω ένα βιντεάκι για να πάρεις μια ιδέα (ψάξε και στο youtube: «The Astronauts – Live in Athens part 1» και «part 2», για να μη σε γεμίσω βίντεα εδώ)

  8. el romandante permalink
    20 Μαρτίου, 2011 12:56 μμ

    ερώτηση: τι είναι το 1+1 πρότζεκτ.

  9. 20 Μαρτίου, 2011 6:29 μμ

    @Happy το πιστεύω αυτό, εσύ παιδί μου χαραμίζεσαι με τα κινήματα και την εξέγερση 🙂 Δεν τα παρατάς λέω ‘γω να γράφεις μαζί μας για το 1+1;

    @psi σου απαντάω με χρονοκαθυστέρηση και πάλι καλά να λες με τόσες κούτες γύρω που μου έχουν πάρει το κεφάλι 😦 Το ήξερα ότι θα σου άρεσε το 1+1 Νο10, μη σου πω κι όλας ότι σκόπευα να γράψω για τους Astronauts, παρόλο που δεν θυμόμουν τη συγκυρία της συναυλίας. Για την οποία σε ζηλεύω πολύ, και δεν ζηλεύω εύκολα συναυλίες εγώ 😉 και χαίρομαι που πέρασες καλά. Για τα 100-150 είναι γνωστή η τακτική, αν και προσωπικά δεν θα με πείραζε, αρκεί να μην ξενερώσει η μπάντα 🙂 Από άλλες συναυλίες που δεν μπορείς καν να αναπνεύσεις χίλιες φορές καλύτερα, οι Astronauts εξάλλου είναι για εκλεπτισμένα γούστα. Άσε που και οι Suicide να έρχονταν πάλι δεν θα μάζευαν πολύ κόσμο, νομίζω 😦

    @el romandante σε παραπέμπω (ξανά) στο καταστατικό:

    «…αφού βαρεθήκαμε να γκρινιάζουμε για το οτι δεν απολαμβάνουμε τη μουσική όπως παλιότερα και οτι δεν έχει νόημα να ακούμε 300 δίσκους το χρόνο και να μην μας μένει τίποτα, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό, ξεκινώντας ένα μικρό παιχνίδι-πείραμα. η αρχική ιδέα ήταν να επιλέγουμε και να ακούμε συστηματικά επί μια εβδομάδα δυο δίσκους, έναν καινούργιο κι έναν παλιό, και στο τέλος κάθε παρασκευή να γράφουμε δυο λόγια γι’ αυτά που ακούσαμε -αβίαστα, αβάδιστα, αβασάνιστα…»

    Επίσης όλα τα σχετικά ποστς είνι μαζεμένα σε ένα rss feed εδώ και το παιχνίδι είναι free-for-all and everyone’s invited…

  10. 20 Μαρτίου, 2011 7:37 μμ

    Ε ναι γιατί έχουν τόσο μεγάλη επιτυχία τα κινήματα και η εξέγερση που μου τρώνε τον χρόνο! 🙂

    Α δεν μπορώ να δεσμευτώ να γράφω μια φορά την εβδομάδα και δυστυχώς δεν ακούω δίσκους καθότι δεν αγοράζω 😛 χεχε…
    Άσε που έχω κόλλημα και δεν μπορώ να ακούσω CD γιατί ξέρω ποιο τραγούδι είναι το επόμενο και δεν μ΄αρέσει, θέλω λίγο σασπένς…

    • 22 Μαρτίου, 2011 11:53 πμ

      Καλά όλα αυτά με τα κινήματα και την εξέγερση, αλλά αυτό πάλι με τα CD με έσειλε κανονικά! Θέλω λίγο χρόνο να το επεξεργαστώ, μου έπεσε βαρύ. Θα το πω και στους φίλους μου χιχιχι!

      • 22 Μαρτίου, 2011 10:01 μμ

        Χαχαχα! Ε κανείς δεν είναι τέλειος 😉

  11. 26 Μαρτίου, 2011 6:31 μμ

    Αρναούτογλου ροκ ε?Εμ αμεσως μετα η λέξη SUICIDE σου έρχεται στο μυαλό θέλοντας και μη!
    Το DIRTY BEACHES δε το έχω υπ όψη μου αλλα θα ασχοληθώ παραυτα διοτι ήσουν πολύ σαφής στη περιγραφη σου.
    Όσο για τους SUICIDE νομίζω πως έβγαλαν ένα απο τα πιο επιδραστικά άλμπουμς όλων των εποχών αν και ποτέ δεν υπήρξα τόσο φανατικός της μουσικής τους ωστόσο αναγνωριζω τον σημαντικότατο ρόλο τους και τη ποιότητα του συγκεκριμένου άλμπουμ

    • 28 Μαρτίου, 2011 3:01 μμ

      Προσωπικά θα προτιμούσα SUICIDE να κάνει ο Αρναούτογλου, αν και οι δύο λέξεις δίπλα δίπλα ταιριάζουν μια χαρά 😉 Όπως λοιπόν γράφω και παραπάνω, “άμα γουστάρεις Suicide θα αρρωστήσεις με Dirty Beaches”. Αλλά ακόμα κι αν δεν γουστάρεις, αξίζει να το ψάξεις, το θεωρώ από τα καλύτερα πράγματα που κυκλοφόρησαν φέτος..

  12. 28 Μαρτίου, 2011 8:08 μμ

    Kοιτα αν το καλοσκεφτεις η αυτοκτονία είναι για τους σοβαρους καλλιτεχνες του περιθωρίου οπότε μη περιμένεις απο τον Αρναούτογλου…χε χε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: