Skip to content

The 1+1 project: Week 7

18 Φεβρουαρίου, 2011

Στην έβδομη βδομάδα του το 1+1 Project βρίσκεται σε απίθανα κέφια! Πλήθος υποψηφίων συνωστίζονται για να λάβουν επίσης μέρος, ενώ οι συντάκτες βρίσκονται στο απόγειο ενθουσιασμού, φαντασίας και ευγενούς συναγωνισμού. Οι Παρασκευές των αναγνωστών έχουν πια αποκτήσει νέο νόημα, ενώ οι πληγές από τα φαγωμένα νύχια διαφαίνονται ήδη από νωρίς το Σάββατο, εντείνοντας ακόμα περισσότερο την αγωνία για το 1+1 της επόμενης βδομάδας. Φήμες μάλιστα λένε ότι οι συντάκτες του Pitchfork σκέφτονται να αντιγράψουν την ιδέα μας και αυτό σίγουρα δίνει σε όλους μας κουράγιο να συνεχίσουμε με απαράμιλλη διάθεση. Η αλήθεια είναι ότι το 1+1 Project έχει τόσο μεγάλη επιτυχία που η μία αναγνώστρια μου θέτει πια αυστηρούς όρους για να συνεχίσει να το παρακολουθεί, ενώ ο δεύτερος αναγνώστης έφυγε στη Γαλλία. Βέβαια, αυτές τις μέρες ανακάλυψα έναν ακόμα εν δυνάμει αναγνώστη, που όμως απορρίφθηκε όταν μου έδωσε συγχαρητήρια «γι΄ αυτό που κάθε Παρασκευή γράφουμε για ένα ωραίο και ένα άσχημο εξώφυλλο δίσκου». Τόσο καλά…

                         

The New

Στάθης Δρογώσης-Όμορφη Ζωή (2011)

Τον Στάθη Δρογώση καταρχάς τον εκτιμώ όσο ελάχιστους Έλληνες μουσικούς. Περισσότερο και από τη δουλειά του εκτιμώ την ξεκάθαρη πολιτική του στάση, εκφρασμένη με πάθος, ειλικρίνεια και συνέπεια, μέσα σε ένα πλήθος αυτιστικών καλλιτεχνών που, επειδή πεθαίνουν όλοι για την τέχνη τους, δεν τους μένει χρόνος να ασχοληθούν με όσα άλλα δραματικά συμβαίνουν γύρω μας. Ο Δρογώσης δεν έκρυψε την πολιτική του ταυτότητα, αντιθέτως την υποστηρίζει χρόνια τώρα δημόσια, ψύχραιμα, και χωρίς διπλά μηνύματα. Έβαλε την υπογραφή του με την Ανοιχτή Πόλη στις Δημοτικές Εκλογές και δείχνει έμπρακτη αλληλεγγύη, με τα γραπτά και τη φυσική του παρουσία, στους αδικημένους αυτής της μπαχαλοχώρας, όχι για λόγους εμπορικής εκμετάλλευσης, αλλά γιατί αυτό του υπαγορεύει η συνείδηση του. Σε αντίθεση με τους πολλούς, τους αόρατους, τους φοβισμένους.

              

Μουσικά το Δρογώση τον γνώριζα μέσα από διάφορες συναυλίες αλληλεγγύης στις οποίες συμμετέχει, αλλά και με τον προηγούμενο δίσκο του με τον Κανέλο, που με ένωσε υπογείως με κάποιους αγαπημένους μου ανθρώπους. Η Όμορφη Ζωή όμως είναι αρκετά διαφορετική σε επίπεδο μουσικής και παραγωγής, πιο σύνθετη, πιο πολύπλοκη και καλειδοσκοπική. Δεν είναι κανένα αριστούργημα (μακρυά από ‘μας…), πρόκειται όμως για ένα όμορφο δίσκο, με καθημερινές ιστορίες που σε κάνουν να χαμογελάς και μουσική που άλλοτε θυμίζει βρετανική ποπ του ’60 και άλλοτε τις μαξιμαλιστικές συνθέσεις των Coldplay. Το πιάνο κυριαρχεί, τα τραγούδια όμως έχουν δουλευτεί σε πολλαπλά επίπεδα, έχουν γίνει πιο ηλεκτρονικά, χωρίς να λείπουν οι κιθάρες, ξεπερνώντας ωστόσο συνολικά κάθε υποψία «εντεχνίλας» και εγχώριας πόζας.

                   

Αυτό που μένει περισσότερο από το δίσκο είναι οι στίχοι του, στο σύνολο απλοί, καθημερινοί, συγκινητικοί και γεμάτοι εικόνες. Ο Δρογώσης τραγουδάει για τις σερβιτόρες που ονειρεύονται να αλλάξουν τη ζωή τους («κι όλο ονειρεύονται τις μέρες που θα΄ρθουν, με ένα δίσκο στα χέρια κοιτάζουν τ΄αστέρια»), για τις διακοπές των παιδικών του χρόνων στο νησί, τα αιώνια Εξάρχεια («εκεί στου Στρέφη ήταν η άλλη γη κι εμείς παιδιά χρυσόλωρα-κι όταν χάναμε κάθε ελπίδα, πατρίδα μας μονάχα αυτή η γωνιά, η γειτονιά τα Εξάρχεια»), τη μικρή Πέρσα («η Πέρσα κλαίει, πέφτουν στα μάτια τούφες ξανθά μαλλιά, κι είναι μικρούλα μια αθώα ζωγραφιά, κάποιος να΄ρθεί να της φέρει ένα λουλούδι, ένα αγέρι, να΄ρθεί απ΄την άκρη του κόσμου να διώξει τον πόνο να φέρει ελπίδα και λησμονιά»).

          

Ξεχωρίζει βέβαια η ευφορική Όμορφη Ζωή με πολλά έγχορδα και ονειρικές εικόνες με μπαλόνια να πετούν στον ουρανό  και ελεύθερους ανθρώπους να τραγουδούν στο δρόμο. Αφελές; Μπορεί. Με ‘μένα πάντως λειτούργησε η ψευδαίσθηση: «Είμαστε όλοι καλλιτέχνες/είμαστε όλοι ευλογημένοι/φτωχοδιάβολοι, μοιραίοι και διαφορετικοί/είμαστε όλοι γεννημένοι να κυνηγάμε τα όνειρά μας/είμαστε όλοι γεννημένοι για μια ελεύθερη ζωή…» Άφησα τελευταία τη Γενιά του ’60, τραγούδι με γνώριμους αποδέκτες, που αμφιβάλλω βέβαια θα καθήσουν έστω για ένα λεπτό να σκεφτούν γιατί τους μέμφεται τόσο πολύ η δική μου γενιά: «Θλιβεροί ρατσιστές και νεόπλουτοι, κομματόσκυλα, ψεύτες, τομάρια, αμόρφωτοι κλέφτες νεορθόδοξοι ζητωκραύγαζαν για την Ολυμπιάδα…Μάθετε το εμείς δε θα φύγουμε, δεν πουλάμε εμείς τα παιδιά μας, το κεφάλι εμείς δεν θα σκύψουμε, αυτά τα χρόνια είναι τα δικά μας…»

                       

Τέλος, με το άλμπουμ του ο Δρογώσης στέκεται συνεπής απέναντι στις ιδέες του: έφυγε από την πολυεθνική, έφτιαξε τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία, την  Antelma Music, και διακινεί τη δουλειά του από το διαδίκτυο, ενώ ο ακροατής έχει την επιλογή να την κατεβάσει δωρεάν ή να πληρώσει κάποιο συμβολικό ποσό για να την αποκτήσει. Ο ίδιος γράφει: «Στη δουλειά αυτή δεν βρίσκομαι για τα χρήματα αλλά για την επικοινωνία μαζί σας. Γι αυτό τον λόγο επέλεξα να ανεξαρτητοποιηθώ από τις μεγάλες εταιρείες και να δώσω ακόμα και δωρεάν τα τραγούδια μου. Το κάνω συνειδητά αναγνωρίζοντας ότι στους καιρούς μας δυστυχώς δεν έχουν όλοι τα χρήματα για να αγοράσουν έστω έναν δίσκο. Όλα αυτά τα χρόνια νιώθω πολύ τυχερός που γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους έχουμε τις ίδιες αγωνίες αλλά και τις ίδιες ευαισθησίες. Και η βοήθειά σας ήταν καταλυτική…»

                              

The Old

The Zombies-Odessey and Oracle (1968)

Είχα την αντύπωση ότι τους Zombies τους ανακάλυψα από τις ταινίες του Wes Anderson, κοιτώντας όμως πάλι τα credits δεν τους βρήκα πουθενά (τι σου είναι η μνήμη!), σίγουρα όμως η γνωριμία μας έγινε στα ηλιόλουστα, παρά τις φήμες, χρόνια της Αγγλίας. Οι Zombies ανήκουν στην κατηγορία των έντιμων πλην αδικημένων από το σύστημα συγκροτημάτων, με έργο καταλυτικό για την μουσική, παραγνωρισμένο όμως από τα μέσα. Ιδιαίτερα το magnum opus τους, Odessey and Oracle, αν και συναγωνίζεται άνετα τις πιο μελωδικές στιγμές των Beatles και των Kinks, αλλά και την ευφορική μεγαλομανεία του ίδιου του Pet Sounds, άργησε πολύ να πάρει τη θέση που του ανήκει στην ιστορία της ποπ μουσικής, αν την πήρε ποτέ. Εν μέρει αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι το ’68 που κυκλοφόρησε το Odessey and Oracle το συγκρότημα είχε διαλυθεί ή και στο ότι το DNA των μουσικόφιλων είχε αρχίσει να αλλοιώνεται από τις κιθάρες των Rolling Stones.

            

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σχεδόν στο σύνολο του στο θρυλικό Abbey Road Studio και κάθε κομμάτι είναι και από ένα τρίλεπτο ποπ διαμαντάκι, χτισμένα όλα στο πιάνο του Rod Argent, πλαισιωμένα όμως θαυμάσια από πολλά έγχορδα και πνευστά. Οι στίχοι έχουν πρωταρχικό αποδέκτη την καρδιά και μιλούν για τα απλά και ταπεινά της μάταιης ύπαρξης μας: αγόρια που αγαπάνε τα κορίτσια, ανεκπλήρωτοι έρωτες, χωρισμοί και επανασυνδέσεις. Ένα άλμπουν λαμπερό, μελωδικό, αψεγάδιαστο, που πίσω του κρύβει μουσικούς με μεγάλη κλασική παιδεία. Πέρα από το πασίγνωστο Time Of The Season, αγαπημένα κομμάτια είναι επίσης το πολυφωνικό Changes, το παιχνιδιάρικο Care Of Cell 44, το Beatle-ικό I Want Her She Wants Me, το πιο σκοτεινό Brief Candles, το «μας ανάβουν που και που ένα κερί οι Belle & Sebastian» A Rose For Emily, αν και στην πραγματικότητα εδώ δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι «δεύτερης διαλογής», καθένα είναι και από ένα μικρό κομψοτέχνημα.

         

Και δυο άχρηστες πληροφορίαες: πριν τη δημιουργία των Zombies ο μπασίστας τους Hugh Grundy συμμετείχε σε διάφορες εμφανίσεις των Shangri-Las, όχι ως μουσικός, αλλά ως ο τύπος που έβαζε μπρος τη μηχανή για τα ηχητικά εφέ του Leader of the Pack. Επίσης, η λέξη Odessey στο εξώφυλλο (αντί του ορθού Odyssey) δεν είναι κάποιο φοβερό λογοπαίγνιο, αλλά οφείλεται στη μισορθογραφία του γραφίστα και την αδυναμία του συγκροτήματος να πληρώσει για νέα εκτύπωση!

           

Υ.Γ. Όπως σωστά τόνισε και η αναγνώστρια μου στο προηγούμενο 1+1, κάτω από τον λαμπερό αττικό ήλιο θα ήταν πιο λογικό να ακούμε περισσότερο βρετανική ποπ του ’60  παρά τα όσα μελαγχολικά και σκοταδόψυχα ακούμε όλοι μας. Που οφείλεται άραγε αυτή η εμμονή;

             

The 1+1 project 

17 Σχόλια leave one →
  1. 18 Φεβρουαρίου, 2011 4:26 μμ

    χεχεχε, επική η εισαγωγή :Ρ

    τον δρογώση μου είχε φανει σαν poster-boy του εντεχνου με τα φώτα που σβήσουν. λες να τον εχω αδικήσει;

  2. chara permalink
    18 Φεβρουαρίου, 2011 5:15 μμ

    Είδες! Άμεση ανταπόκριση! Κι ενώ με το ένα χέρι κρατάω την κοιλιά μου από τα γέλια για την ανεκδιήγητη περιγραφή των αναγνωστών της στήλης (αν και με αδικείς! εγώ ποτέ δεν έβαλα όρους αν και με κολακεύει που υπάρχει ένας άντρας σε αυτόν τον πλανήτη που νόμισε ότι του του έβαλα όρους και μάλιστα τους σεβάστηκε! αυτό είναι που λένε once in a lifetime!), με το άλλο ετοιμάζω το υπερσύγχρονο κινητό μου για να αποθανατήσει στιγμές ξενοιασιάς των αγαπημένων σου πτηνών! Στην ανάγκη, αν δεν κάτσουν ήσυχοι, θα ντύσω πελεκάνο καμιά πάπια 🙂
    Είναι η πρώτη φορά που έχω και τους δύο δίσκους και ναι συμφωνώ ότι με το Τhis will be our year βλέπω πεταλούδες και ουράνια τόξα παντού! Τελικά, για την αναζήτηση μουσικής ταμπέλας που λέγαμε σε άλλο ποστ, λέω να με κατατάξω ως post-brit-psychedelic. Μη μου πεις πως δεν υπάρχει!

    P.S.: Ξέρεις τι νομίζω με κάνει να γελάω πιο πολύ; Οι συνειρμοί από την τελευταία φορά που άκουσα Δρογώση με παρέα! Τσάμπα πήγαν τα λουκανικάκια!

  3. 18 Φεβρουαρίου, 2011 6:15 μμ

    Nα πω την αλήθεια απο Δρογώση ελάχιστα ξέρω κι ότι έχω ακούσει μ’έχει αφήσει αδιάφορο αλλα τώρα που διάβασα το κείμενο η στάση του απέναντι στο «καλλιτεχνικό» γίγνεσθαι στην Ελλάδα μου κίνησε το ενδιαφέρον όσο για τους ZOMBIES ουδέν σχόλιον…ΔΙ-ΣΚΑ-ΡΑ!!!
    Καλό απόγευμα
    Εμ εσύ ταλαιπωρείσαι γιατι έχεις πολλούς αναγνώστες ρώτα κι εμενα που έχω έναν και μοναδικό Επισκέπτη και τον έχω κακομάθει

  4. 18 Φεβρουαρίου, 2011 7:35 μμ

    @spiral είπα μήπως και το ρίξω στο φιλότιμο αλλά μάλλον δεν πιάνει…Αν δεν κάνουμε και λίγη πλάκα πάντως δεν περνάει το 1+1 🙂
    Όχι και poster-boy ο Δρογώσης, τον έχεις δει από κοντά; Είναι κάπως άγριος για poster-boy! Νομίζω όμως ότι δεν απευθύνεται σε κάτι τύπους σαν εσένα (που χρειάζεσαι πολλές παύλες για να περιγράψεις τα είδη μουσική που ακούς!). Άκου καλύτερα τους νέους radiohead μη σε πάρω και στο λαιμό μου 😯 😯 😯

    @moody η πρώτη φορά που άκουσα το νέο του Δρογώση πριν κάμποσο καιρό δε με άφησε και με το στόμα ανοιχτό. Στην πορεία όμως τον συνήθισα και τον βρίσκω αξιόλογο γι’αυτό και συνιστώ μια ακρόαση (έλα τώρα, μια δεν έβλαψε ποτέ κανένα!) Αλλά τι πολλούς αναγνώστες παιδί μου; Αυτούς που διαβάζουν το 1+1 τους ξέρω ονομαστικά, με τηλέφωνα και διευθύνσεις 🙂 🙂 🙂

    @Χαρά οι επιθυμίες σου διαταγές μου! Δεν μου είπες βρε να σε κάνω να χαμογελάσεις για να βγάλεις το πουλάκι; Ε, σου ‘χω νέα αποστολή: εκτός από τον πελεκάνο θέλω να βρεις και το άλλο πουλάκι με τα φτερά στα πόδια (θα επισυνάψω φωτογραφία σε λίγο) και να δεις αν τρέφεται σωστά και αν περνάει καλά εκεί στον Τάμεση, διαφορετικά να μου το φέρεις να παίζει με το ζωάκι μου!

    Πεταλούδες και ουράνια τόξα! Ναι γαμώτο, κάτι τέτοιο ήθελα να γράψω, αλλά με ξέρεις τώρα εμένα, στα θετικά συναισθήματα έχω περιορισμένο λεξιλόγιο, αντιθέτως διαθέτω μεγάλη γλωσσική γκάμα για να περιγράφω τα σκοταδόψυχα. Θα φταίνε οι φιλόλογοι στο κλασικό λύκειο 😦

    Το post-brit-psychedelic μου αρέσει, θα κατσικωθώ κι εγώ εκεί και δεν το κουνάω μέχρι να επανασυνδεθούν και οι Jefferson Airplane να μας έρθουν για συναυλία. Αλήθεια, τι κάνεις στις 7 Μαϊου; Πάμε στο Γκαγκάριν να δούμε τους Ζόμπιζ; Μουαχαχαχαχα!!

    (Για το P.S.: στ’ ορκίζομαι ότι την ώρα που έγραφα αυτό το ποστ έτρωγα λουκάνικα- αυτά τα μικρά λουκανικάκια που γίνονται και σουβλάκι και ταιριάζουν πολύ με το Δρογώση, εχμ ελπίζω να μην τύχει να περάσει από ‘δω ο άνθρωπος…)

    • 18 Φεβρουαρίου, 2011 7:37 μμ

      Υ.Γ. Το πουλάκι:

      πουλάκι

      • chara permalink
        19 Φεβρουαρίου, 2011 9:10 πμ

        Δυστυχώς μου τα χάλασε ο καιρός κι έχει heavy rain όπως σωστά προέβλεψε και το bbc για σήμερα. Θα τα μαζέψω όμως άμεσα τα αλανιάρικα εγγλέζικα πτηνά και θα το ‘χεις το σναπ-σοτ σου 😀 Δεν το πιστεύω ότι εμείς είμαστε μόνο σε κάτι πόζες με τάφους και παραμορφωτικούς φακούς και το πουλί έχει ποζάρει για τον αδριάντα του! Ούτε τα φέιμους γκράους τέτοια χάρη! Φαντάσου τον εαυτό σου να κοιτάς τα άλμπουμ σου σε 40 χρόνια 🙂
        7 Μαιού χμ; Γουάι νοτ! Σε θέλω ετοιμοπόλεμο να μη χάσουμε λάιβ για λάιβ καμμένης/τελειωμένης μπάντας από Απρίλη!
        Καλημέρα σάιλεντ! Δε νομίζω να τον πειράξει το στάθη αν περάσει από ‘δω και δει ανοιχτεί πρόσκληση για μπαρμπεκιου&πανακότα πάρτυ με θέα τα πλοία του Πειραιά! Φτάνει να φέρει ένα τιρμπουσόν όπως θα ‘ρχεται!

  5. el romandante permalink
    18 Φεβρουαρίου, 2011 8:19 μμ

    συγχαρητήρια και από μένα!
    ελπίζω να μη με κακοχαρακτηρίσεις αν σου πω ότι δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό το 1+1 προτζεκτ, μάλλον θα έχασα καμιά ανάρτηση;

  6. 18 Φεβρουαρίου, 2011 8:42 μμ

    που τους θυμηθηκες τους Zombies;;;!!!
    άξιος!εν τω μεταξυ σκαει καταιγις…ποιο φως;she’s not there!
    οσο για το Odessey and Oracle μπορει να μην του δοθηκε σημασια, αλλα οπως λεγαμε και με το Μoodytimes, σημασια εχει αν πηρες αυτι κατι, οπως λεμε πηρες μυρωδια…εεε αυτο!
    απο Δρογωση ακουσα τυχαια την Περσα στο ραδιο…
    τωρα θα δωσω λιγη περισσοτερη σημασια, ξερεις μια, δυο, τρεις φορες, χρειαζονται καμμια φορα στο ακουσμα για να εκτιμησει κανεις σωστα κατι…
    καλο βραδυ!

  7. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    18 Φεβρουαρίου, 2011 10:13 μμ

    Εδώ είμαι και παρακολουθώ συστηματικά το 1+1 project, μη κοιτάς που δε μιλάω. Η αλήθεια είναι ότι έχω να σχολιάσω από πριν γίνει η άλλη αναγνώστρια χταπόδι (χταπόδι δεν είναι αυτό;)

    Λόγω έλλειψης χρόνου, μου φαίνεται ότι θα σχολιάσω συνολικά το project στο τέλος 🙂

    • chara permalink
      19 Φεβρουαρίου, 2011 9:11 πμ

      Γουάιτ Ράμπιτ 😉

      • Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
        19 Φεβρουαρίου, 2011 11:47 πμ

        ουπς, σορρυ, θα έπρεπε να το καταλάβω 🙂

  8. 18 Φεβρουαρίου, 2011 10:26 μμ

    Καλησπέρα! Είμαι κι εγώ αναγνώστης του πρότζεκτ! Άσχετα αν δεν έχω σχολιάσει μέχρι στιγμής, παρακολουθώ τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες. Και το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον!

  9. 19 Φεβρουαρίου, 2011 5:37 μμ

    @Χαρά μην άγχεσαι καθόλου, μέχρι τον Απρίλη προλαβαίνεις όχι μόνο να συναντήσεις τα γκράους, αλλά και να σου ποζάρουν σε όλες τις δυνατές πόζες. Εγώ πάντως αν ήμουν εκεί στο ποτάμι θα την έβγαζα συνέχεια μέχρι να με βαρεθούν οι πελεκάνοι! Για τα λάιβ έλα εσύ με το καλό για να ξανάρθω κι εγώ μετά επίσης με το καλό 😉 Μας βλέπω πάντως την άνοιξη να τρώμε λουκάνικα με το Δρογώση, πάντα η δική μας ιστορία γελάει μαζί μας στο τέλος-άσε που τον κόβω για καλοφαγά έτσι κι αλλιώς 🙂

    @el romandante συγχαρητήρια για ποιο πράγμα ακριβώς; Που ακούω ζόμπιζ; Αρέσουν και στο σκύλο μου τα χουουου-ουουουου και χορέυει στο ρυθμό! Για το 1+1 προτζεκτ μπορείς να διαβάσεις το καταστατικό εδώ 🙂

    @katabran δεν τους θυμήθηκα εγώ τους Zombies, αυτοί μας θυμήθηκαν. Και είπαν να κολλήσουν μερικά ένσημα για τη σύνταξη στα μέρη μας. Χαλάλι η αρπαχτή, εγώ θα το κάνω το διάβημα 🙂 Με το Δρογώση, όπως και με όλους όσους χρησιμοποιούν ελληνικό στίχο, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα και γνωμη μου είναι ότι χρειάζονται 2-3 παραπάνω ακούσματα. Στ’ αγγλικά ό,τι βλακεία και να ακούσουμε δεν την αξιολογούμε, τα ελληνικά όμως χτυπόύν κατευθεία στ’ αυτί. Τέσπα, νομίζω ότι είναι ωραίος δίσκος…

    @psi -action παρακολουθείς le 1+1 Project από τη Γαλλία; quelle honneur! Η αλήθεια είναι ότι η άλλη αναγνώστρια έγινε χταπόδι/white rabbit για να με εκβιάσει να γράφω συνέχεια για επανασυνδέσεις από τα 60s αλλά κάναμε ένα ωραιότατο διακανονισμό. Μην ανησυχείς, το τέλος του πρότζεκτ δεν αργεί 🙂

    @Μιχάλη ο πρόλογος έγινε στα πλαίσια συναισθηματικού εκβιασμού για να αποτραπούν μερικές αποχωρήσεις. Αν διαβάζουν οι υποψήφιοι αποχωρήσαντες θα ξέρουν ότι θα στεναχωρήσουν το αναγνωστικό τους κοινό 🙂 Ευχαριστούμε!

  10. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    21 Φεβρουαρίου, 2011 8:28 μμ

    Ναι, γι’ αυτό όταν προφέρεις το action να το τονίζεις στο o 🙂

    Η άλλη αναγνώστρια, αν έγινε white rabbit για να επανασυνδεθούν οι Jefferson Airplane, πολύ καλά έκανε. Δεν ξέρω βέβαια αν έχει δει πρόσφατη φωτο της Grace Slick: http://en.wikipedia.org/wiki/File:GraceSlick2008.jpg

    Πάντως, μπορείς να ανεβάσεις ένα ποστ με σημαντικές επανασυνδέσεις (και θα το συμπληρώνουμε με σχόλια). Στα πιο δημοφιλή groups (που φυσικά θα αναδειχτούν μέσα από το ποστ) μπορείς να τους προτείνεις να έρθουν στην ελλάδα για ένα live και έτσι θα είμαστε όλοι χαρούμενοι 🙂

  11. chara permalink
    22 Φεβρουαρίου, 2011 10:33 μμ

    Πσι την επόμενη φορά ρίξε μια προειδοποίηση πριν το λινκ! Μου ήρθε κάπως απότομο! Αν και για να είμαστε ειλικρινείς τι περιμέναμε; Καλά τα παραισθισιογόνα αλλά munchies στα munchies μετά αυτά παθαίνεις.

    Σάιλεντ θα γίνεις επιτέλους διοργανωτής συναυλιών; Θα μου κάνεις τη χάρη να φέρεις τους επανασυνδεδεμένους Rage against the machine λάιβ@χανιά@εξοχικό’ς μπακ γιαρντ;;;; Πλιζζζζζζζζ!

  12. 24 Φεβρουαρίου, 2011 12:25 μμ

    @πσι και χαρά, δε χρειάζονται τη βοήθεια μου οι γερόλυκοι για να επανασυνδεθούν, αρκεί λίγη καλή πίστη στο ροκ ν ρολ και λίγα ένσημα για τη σύνταξη! Αν σας χαλάει η Grace Slick υπενθυμίζω ότι η γριά η κότα έχει το ζουμί, και να μην το γελάτε καθόλου γιατί μερικοί από ‘σας πνίγηκαν στα ζουμιά στην πρόσφατη συναυλία του Έρικσον 😉

    Υπόσχομαι πάντως μία μυστική επανασύνδεση των Rage against the machine στον κήπο μου, αν και μετά την τελευταία τους εφάνιση στην Αθήνα κάπως έχω ανασφάλεια για την περιουσία μου 🙂

    Θα δω όμως τι μπορώ να κάνω!

  13. 24 Φεβρουαρίου, 2011 2:09 μμ

    Εγώ πάλι… γκουχ…. έχω επιλέξει να … στηρίζω τα άλλα ποστ… εκτός αυτού του πρότζεκτ που λέτε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: