Skip to content

The 1+1 project: Week 6

13 Φεβρουαρίου, 2011

The New

Mogwai- Hardcore Will Never Die, But You Will (2011)

Οι Mogwai ούτε αγαπημένο μου συγκρότημα υπήρξαν ποτέ ούτε και θυμάμαι ποτέ να περιμένω με ανυπομονησία να κυκλοφορήσουν κάποιο καινούργιο δίσκο, ενώ όσες φορές τους έχω δει ζωντανά (4 ή 5;)  έχω βαρεθεί αφάνταστα. Ακούω ωστόσο τους δίσκους τους με μεγάλη ευχαρίστηση και έχω αφεθεί με ανακούφιση στα χέρια τους ουκ ολίγες φορές. Απλά κάτι δεν λειτουργεί 100% και σίγουρα αυτό το κάτι δεν λειτουργεί σε μεγαλύτερα ακροατήρια πλην του ενός. Πιστεύω δηλαδή ότι η μουσική των Mogwai θέλει απομόνωση, χρόνο και καθαρό μυαλό και το ίδιο φυσικά ισχύει και για το Hardcore Will Never Die, But You Will (μα τι τίτλος κι αυτός!). Την πρώτη φορά που το άκουσα έξω έκανε κατακλυσμό και η μουσική που έβγαινε από τα ηχεία του στερεοφωνικού (δεν έχει και νόημα να ακουστεί οπουδήποτε αλλού) ήταν το καλύτερο αντίδοτο στη μελαγχολία της ημέρας. Έμεινα για ώρες να κοιτάω από το παράθυρο το μοναδικό δέντρο που μας άφησε φέτος ο δήμος, χαμένος στις υπέροχες εικόνες του δίσκου. Μετά το ξανάκουσα κάμποσες φορές, με πιο καλοκαιρινή διάθεση, και πάλι οι Mogwai κατάφεραν να ξύσουν τα σωθικά με τα πιο απλά υλικά, αυτά που λίγοι καταφέρνουν να δημιουργούν και ακόμα λιγότεροι να διατηρούν στο πέρασμα του χρόνου.

              

Οι Mogwai δεν με απογοήτευσαν ποτέ γιατί ποτέ δεν περίμενα τίποτα απ’ αυτούς. Ούτε θεωρώ αυτό το δίσκο θριαμβευτική επιστροφή ούτε και τον μέμφομαι επειδή περιλαμβάνει μερικά φωνητικά (λες και υπάρχει περίπτωση να γίνουν ποτέ εμπορικοί οι Mogwai!). Ο ήχος είναι φυσικά γνώριμος, αν και κάπως πιο «γλυκός», σαν η ενηλικίωση να δαμάζει σιγά σιγά (ή και να αποκοιμίζει) τα μεγάλα πάθη. Ή σαν να προσπαθούν και οι ίδιοι να αποδομήσουν το ίδιο το post-rock προσθέτοντας πιο παιχνιδιάρικα στοιχεία. Κάποια κομμάτια θυμίζουν πολύ Sonic Youth και κάποια ακόμα περισσότερο Stereolab, ενώ στις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ (αλλά και συνολικά της μουσικής τους πορείας, για να είμαι δίκαιος) είναι, το Mexican Grand Prix και το Godspeed-ικό Letters to the Metro.

 

The Old

Slint-Spiderland (1991)

Κανονικά εδώ δεν θα έπρεπε να πω απολύτως τίποτα και απλά να παραπέμψω απευθείας τους δύο αναγνώστες μου στο Good Morning, Captain και να τελειώνουμε ευθύς εξαρχής. Επειδή όμως πρέπει να δικαιολογήσω κάπως την αργοπορία μου να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου απέναντι στο 1+1 Project, ας πω εν συντομία ότι ο εν λόγω δίσκος είναι τόσο μαύρος που μόνο βαθιά ψυχωμένες υπάρξεις μπορούν να δημιουργήσουν. Όταν κυκλοφόρησε το Spiderland πέρασε απαρατήρητο, μέχρι που ο Larry Clark συμπεριέλαβε στο Kids του ’95 το Good Morning, Captain και από ‘κει ξεκίνησε και ο μύθος, με ολόκληρη την επόμενη μουσική γενιά να το περιλαμβάνει στις μεγαλύτερες επιρροές της και τους κοινούς θνητούς να αλλάζουν για πάντα τον τρόπο που άκουγαν μουσική. Μάλιστα, τώρα που ξανάπεσε στα χέρια μου ένεκα μετακόμισης, σκέφτομαι ότι θα μπορούσα άνετα να πετάξω στα σκουπίδια τη μισή μου δισκοθήκη, τουλάχιστον.

            

Κι επειδή η γλώσσα δεν αποκωδικοποιεί εύκολα το συναίσθημα που περικλείει αυτός ο δίσκος, ας δώσω καλύτερα τις πληροφορίες: το Spiderland είναι ο δεύτερος και τελευταίος δίσκος των βραχύβιων Slint και, όπως κάθε πραγματικά μεγάλος δίσκος, σέρνει πίσω του περίεργους μύθους που ποτέ δεν θα μάθουμε αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Λέγεται ότι είναι το πρώτο post-rock άλμπουμ, που οριοθέτησε το μουσικό κίνημα. Σωστό, αλλά όχι μόνο. Γιατί μπορεί μεν να αποδομεί ως το κόκαλο, να μην ακολουθεί τους μουσικούς ρυθμούς και γραμμές της εποχής, με τις αψυχολόγητες παύσεις μέσα στα έξι κομμάτια, που στην πλειοψηφία τους ξεπερνούν τα έξι λεπτά, ωστόσο το Spiderland είναι και κάτι ακόμα. Είναι ένα έργο απίστευτης μουσικής έμπνευσης και ψυχικής μυσταγωγίας, που βάζει κάτω ο,τιδήποτε σε post-rock ακολούθησε αργότερα, ενώ κανένα σύγχρονο ομογάλακτο του συγκρότημα δεν ξανάφτασε σε τέτοια ύψη, αν όχι σε επίπεδο μουσικής φόρμας, σίγουρα σε συναισθηματική ένταση.

          

Και μπορεί να φταίει που το Spiderland το άκουσα πρώτη φορά σε τρυφερή ηλικία, πάντα ωστόσο μου φαινόταν ό,τι πιο τραυματικό και σπαραξικάρδιο έχω ακούσει ποτέ. Η μουσική είναι δραματική και απρόβλεπτη, εκεί που φαίνεται να ηρεμεί ξαναρχίζει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, ενώ οι στίχοι φτύνονται άλλοτε ως κραυγές και άλλοτε ως ψίθυροι λες και ο τραγουδιστής θέλει να διώξει από μέσα του όλο το δηλητήριο, να μην πνιγεί. Αν ο φόβος είχε μουσική υπόκρουση θα ήταν το Spiderland. Φόβος, βία και δυσοίωνες φιγούρες διαπερνούν την ιστορία του δίσκου, όπως η γριά χαρτορίχτρα στο καρναβάλι, ο ερωτευμένος Nosferatu, και φυσικά η σπαρακτική μορφή του καπετάνιου, τελευταίου επιζώντα ενός ναυαγίου, που περιγράφει με χειρουργική ακρίβεια την καταστροφή και ζητά απεγνωσμένα συγγνώμη από τους συντρόφους του. Επιπλέον, με ένα από τα πιο πετυχημένα εξώφυλλα δίσκου που αποτυπώνει ακριβώς το σκοτεινό του περιεχόμενο, επιτείνοντας και το μυστήριο της εποχής γύρω από τα μέλη του συγκροτήματος, αφού τα ονόματα τους δεν αναφέρονται πουθενά στο δίσκο. Στο εσώφυλλο ωστόσο υπάρχει το μήνυμα «interested female vocalists write 1864 douglas blvd. louisville, ky. 40205» και ο θρύλος λέει ότι ανάμεσα στα ντέμο που τους εστάλησαν για την αγγελία ήταν και κάποιας Polly Jean Harvey. Λέγεται επίσης ότι κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του Spiderland κάποια μέλη των Slint νοσηλεύτηκαν σε ψυχιατρικά ιδρύματα. Καθόλου απίθανο…

           

The 1+1 project

15 Σχόλια leave one →
  1. 13 Φεβρουαρίου, 2011 4:45 μμ

    Ti einai to post rock?

  2. 13 Φεβρουαρίου, 2011 9:24 μμ

    εφαρμόζω πάντα την αρχή «δεν περιμένω τίποτα από…» και δεν απογοητεύομαι από κάποια άλμπουμς, απεναντίας μπορεί να μαι τυχερή και να ντυθώ τις μουσικές τους μέρες κρύες ή βροχερές ή…άδειες!
    oι Mogwai μου κάναν παρέα κάτι τέτοιες νύχτες…με συναίσθημα συνενοχής τύπου φιλμ νουάρ, αν και γκρίζοι σκωτσέζοι, μου δημιουργούσαν εικόνες αρκετά φορτισμένες…

  3. chara permalink
    14 Φεβρουαρίου, 2011 8:36 πμ

    Όπως και τα περισσότερα από τα new σχήματά σου τους Mogwai τους ξέρω ελάχιστα και το συγκεκριμένο δίσκο όπως φαντάζεσαι δεν τον έχω ακούσει. Αν βάβαια στάθηκε στο ύψος βροχερού απογεύματος τότε ίσως και να αξίζει τον κόπο. Όμως με τους Slint και το Kids με πήγες τόσο μα τόσο πίσω που δε στο συγχωρώ 🙂 Τότε που ένα παρκάκι (χωρίς δέντρα) χωρούσε τον κόσμο, οι σχολικές τουαλέτες ήταν ο παράδεισις μέσα στην κόλαση (‘η το αντίθετο 😉 ) κι όταν δεν άντεχα τον εαυτό μου έγραφα γράμματα σε κόλλες αλληλογραφίας, τα άφηνα κι έτρεχα μη με δούνε!
    Καλημέρα σάιλεντ. Εγώ ακούω αυτό και κοιτάω τη βροχή αλλά λέω να αψηφήσω αυτό το hazy shade of winter, να το κλείσω και να βγω έξω. Τι λες;

  4. 14 Φεβρουαρίου, 2011 10:31 πμ

    @Happy! Αχ Happy! έκανες τη λάθος ερώτηση στο σωστό όμως μέρος. Αν ρωτήσεις 10 ανθρώπους θα σου δώσουν 10 διαφορετικές απαντήσεις, μεταξύ μας όμως post rock είναι όταν τα κομμάτια του δίσκου είναι τεράστια σε διάρκεια και χωρίς στίχους γιατί το συγκρότημα δεν μπορεί να βρει ένα τραγουδιστή της προκοπής. Αυτό δηλαδή που παλιά το λέγαμε instrumental 🙂 Just kidding, δες εδώ και μετά άκου αυτό, με αγάπη από ‘μένα:

    @katabran συμφωνώ με τις προσδοκίες-τα πιο δυνατά χτυπήματα έρχονται από ‘κει που δεν το περιμένεις-μόνο που δεν μπορώ να το τηρήσω πάντα, ειδικά μ’ αυτούς που αγαπώ. Και όσο για τους Mogwai, δεν χρειάζεται να ζεις στο γκρι της Σκωτίας για να νιώσεις, αρκεί να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να χαθεί για λίγο στον βροχερό ουρανό της Αθήνας-οι αχτίδες του αττικού φωτός μέσα από τα σύννεφα είναι μερικές φορές τα πιο μελαγχολικά ακόρντα που υπάρχουν. Κι ας το προσέχω τώρα πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια…

    @Χαρά ελπίζω να είσαι ήδη έξω και να τριγυρνάς δίπλα στο βρωμο-ποτάμι και-που ξέρεις;-ίσως και να γνωρίσεις σήμερα εκείνο τον περίεργο τύπο που σφυρίζει στα πουλιά του Τάμεση και να ανταλλάξετε κάτι από την τρέλα σας και τη σιωπή σας. Αν ήμουν πάλι εκεί σίγουρα θα τριγυρνούσαμε με τα πλαστικά μας ποτηράκια και θα τραγουδούσαμε «Carry your cup in your hand/And look around/Leaves are brown/And the sky is a hazy shade of winter» και ίσως το μηχάνημα για τα πουλιά να έπιανε και τα φάλτσα μας!

    • 14 Φεβρουαρίου, 2011 12:27 μμ

      κοίτα να δεις που θα με κάνεις να ακούσω καινούργιο δίσκο mogwai μετά απο τόσα χρόνια… όσο για το spiderland ό,τι και να πω είναι λίγο – το είχε ανακαλύψει ο winton tostello (ο έτερος του mezzanine) στα σχολικά μας χρόνια και με είχε κολλήσει. αυτός ήρθε και λονδίνο αν θυμάμαι καλά σε ένα reunion που έγινε πριν λίγα χρόνια! αναρωτιέμαι αν αντέχω να το ξανακούσω ή αν είμαι για χαρούμενα πράγματα πια 🙂

      • 14 Φεβρουαρίου, 2011 6:28 μμ

        Ντάξει μωρέ, καλοί είναι οι mogwai και μάλιστα αυτός ο δίσκος είναι πιο ευχάριστος στο αυτί από όλους τους προηγούμενους. Για το spiderland αναλαμβάνεις με δική σου ευθύνη, εμένα με πήρε κάπως από κάτω 🙂 Ο έτερος πρέπει να ανέβηκε το 2005 που ήταν curators στο All Tomorrow Parties. Ζηλεύω! 🙂

    • 14 Φεβρουαρίου, 2011 10:00 μμ

      Α μάλιστα! Ωραίο το ποστ ροκ τότε! Πολύ επικοί οι ΜΟΝΟ, έχουν κι εύκολο όνομα θα το θυμάμαι… Έχω ακούσει κι αυτούς εδώ που με αρέσουν

      (τελικά άκουγα ποστ ροκ και δεν το ήξερα 🙂 )

    • chara permalink
      15 Φεβρουαρίου, 2011 5:04 πμ

      Πήγα τελικά στο ποτάμι κι ήτανε μολυβένια τα νερά και κάτι βρεγμένοι γλάροι σουλατσάριζαν πάνω κάτω στις ξύλινες προβλήτες. Και δεν αντέχονται αυτές οι μέρες με βροχή κι ήχους των 70s στα αυτιά χωρίς παρέα. Δεν τον είδα το φίλο μας. Είδα όμως τους πελεκάνους σου που έχουν γίνει 4 και περιμένουν με τα πόδια τεντωμένα για φωτογραφία.

      (Παρεπιπτόντως, ποτέ δεν κατάφερα να ονοματήσω τις μουσικές που ακούω. Μου αρέσουν όλα αυτά τα ονόματα με τις πολλές τις παύλες αλλά δεν τα καταφέρνω με τους ορισμούς! Αποκτάει άλλη μια χρήσιμη πλευρά αυτή η στήλη!)

  5. 15 Φεβρουαρίου, 2011 9:48 μμ

    @Χαρουμενόπαιδο εσύ όχι μόνο είσια ποστ ροκού, αλλά ξέρεις και τους πιο ψαγμένους 🙂 Καλά, το κομμάτι που μας έφερες είναι ασύλληπτο, είσαι η καλύτερη!

    @Χαρά πολύ χαρά μαζεύτηκε στα μέρη μου και δεν ξέρω πως να τη διαχειριστώ 🙂 Οι πελεκάνοι μου! Τι να κάνουν αυτοί άραγε, με σκέφτονται καθόλου; 🙂 Να μου τους φιλήσεις, κι εκείνο το μαύρο πουλάκι που έχει φτερά αντί για πόδια, αλλά δεν θυμάμαι πως λέγεται. Με έπιασε νοσταλγία για το Λονδινάκι, τέτοιες μουσικές τις εκτιμάς καλύτερα εκεί, τι να λέμε τώρα…Εμένα οι μουσικές που μου αρέσουν έχουν μία λέξη και τρία ακόρντα, απλά πράγματα, γιατί να το ζορίζουμε και να δυσκολεύουμε τη ζωή μας;

    Σου χρωστάω ήδη ένα αφιέρωμα, αλλά επειδή είσαι η καλύτερη πελάτισσα μου θα δω πως μπορώ να σε ικανοποιήσω! Μουτς!

    • chara permalink
      16 Φεβρουαρίου, 2011 12:24 πμ

      🙂 Η αλήθεια είναι πως οτιδήποτε μελαγχολικό και σκοταδόψυχο εδώ βρίσκει τον τρόπο του να ανθίσει (τα … άνθη του κακού). Η Ελλάδα είναι το μέρος όπου θα έπρεπε να ακούγονται αποκλειστικά οι Beach Boys, άντε και για το χάος του Αθηναικού κέντρου θα μπορούσε να επιτρέπεται κι ολίγη από τη thrash εποχή των Μετάλλικα. Τώρα γιατι έχει γίνει η επίσημη μουσική της πόλης το why does my heart feel so bad του moby μάλλον ας μην τα ξαναλέμε…

      • 16 Φεβρουαρίου, 2011 10:52 πμ

        Α, βέβαια! Οι Beach Boys ταιριάζουν πολύ και με τα χρώματα της Αθήνας, με τα χαμογελαστά πρόσωπα των κατοίκων, τις ευωδιαστές μυρωδιές και τη μόνιμη ανάλαφρη διάθεση! Πως δεν το σκέφτηκε κανείς μέχρι σήμερα να βάλει το Pet Sounds στα ηχεία του Συντάγματος, αυτά που παίζουν μόνο εμβατήρια στις παρελάσεις; Πιστεύω ότι αυτό θα έδιωχνε τη μουντίλα, την κακοκεφιά και την κατρουλίλα στο πι και φι. Why does our heart feel so bad ρε γαμώτο;

  6. chara permalink
    16 Φεβρουαρίου, 2011 8:11 μμ

    God only knows 😉
    Ίσως να φτέει αυτή η μία λέξη με τα τρία ακόρντα! Τι θα έλεγες να τα αντικαταστήσουμε με χαβανέζικες κιθάρες και ρυθμικά χουουου-ουουουουου! Μπορούμε να κάνουμε από μία προσπάθεια; Περιμένω το επόμενο 1+1 κι αν όταν το ακούσω έχω ένα τεράστιο ηλίθιο χαμόγελο ευτυχίας χωρίς καμία προφανή αιτία τότε σου υπόσχομαι να στηθώ στο πάρκο μέχρι να βγάλω την καλύτερη φωτογραφία πελεκάνων που υπάρχει στον κόσμο!

    • 17 Φεβρουαρίου, 2011 12:31 μμ

      Μου ακούγεται απόλυτα δίκαιη η συμφωνία μας: εγώ θα γράψω για ένα ανάλαφρο δίσκο με πολλά ρυθμικά χουουου-ουουουουου, χρωματιστά μπαλόνια να πετούν στον αττικό ουρανό και χαρούμενους ανθρώπους να τραγουδούν στο δρόμο (στ’ ορκίζομαι, υπάρχει!) κι εσύ θα μου φέρεις τους πελεκάνους, έστω και λίγο κουνημένους! 🙂

  7. chara permalink
    17 Φεβρουαρίου, 2011 6:31 μμ

    Το εμοτικον που βγαζει γλώσσα βρείτε μου τώώώώώώώρα!!!!

    • 18 Φεβρουαρίου, 2011 12:15 μμ

      Χαρά, Rolling Stones emoticon δεν υπάρχει, μπορείς όμως να βρεις μία μεγάλη γκάμα συναισθημάτων εδώ
      :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: