Skip to content

18 μέρες

11 Φεβρουαρίου, 2011

I believe everything we dream
can come to pass through our union
we can turn the world around
we can turn the earth’s revolution
we have the power
people have the power …

12 Σχόλια leave one →
  1. 11 Φεβρουαρίου, 2011 9:44 μμ

    βάλε ένα τουητεροκούμπι επιτέλους!!

  2. 11 Φεβρουαρίου, 2011 10:49 μμ

    come gather around people wherever you roam and admit that waters around you have grown and expect that it soon you’ll be drenched to the bone if your time to you is worth savin’ well you better start swimmin or you will sink like a stone…for the times they are a changing…

  3. chara permalink
    12 Φεβρουαρίου, 2011 6:44 πμ

    Σε συνδυασμό με το από κάτω ποστ: Η χτεσινή ήταν μια μέρα που ήρθε να μας θυμίσει πως: Where there were deserts / (we) saw fountains / like cream the waters rise / and we strolled there together / with none to laugh or criticize / and the leopard / and the lamb / lay together truly bound… Για αυτούς που βρίσκουν τη δύναμη να αγωνίζονται, να ερωτεύονται, να ονειρεύονται με την καρδιά τους, για μας που ακόμη τους κοιτάμε απ’ το παράθυρο, για όλους αυτούς που πιστεύουν ότι έχουν τη δύναμη να ζήσουν όπως τους αξίζει! People have the power / the power to dream / to rule /to wrestle the world from fools / it’s decreed the people rule! Μούσταφα, Μοχάμεντ, Μπασιούνι, Ραμαζάν δε θα το διαβάσετε αλλά δεν έχει σημασία. Εύχομαι το μέλλον να είναι όπως το οραματιστήκατε και να μη σας προδόσουν οι επόμενοι χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Αλλά ακόμη κι αν αυτό δε συμβεί, κάτι μου λέει πως δε θα χαριστείτε σε κανέναν!
    (Σε ευχαριστώ πολύ σάιλεντ…)
    Η σειρά μας τώρα!

  4. 12 Φεβρουαρίου, 2011 10:22 πμ

    @Krot δεν το πολυ-συμπαθούσα το τουήτερ, αν είναι όμως να συμβάλλω κι εγώ έστω και ελάχιστα στην οργάνωση της επανάστασης, θα το κάνω! 🙂

    @Katabran times they are changing, indeed! Είναι λίγο άδικο να οικειοποιούμαστε τον αγώνα και τις θυσίες των άλλων, όμως χθες πήραμε λίγη από την ελπίδα των Αιγύπτιων. Επίσης, λίγος Eddie Vedder παραπάνω δεν έβλαψε ποτέ κανένα!

    @Χαρά με το από κάτω σκεφτόμουν εσένα και εκείνη την ιστορία με τα πολύχρωμα παιδιά στο πάρκο. Η σειρά μας! Η σειρά μας! Θα το κάνουμε μάντρα αυτό και ξέρεις, για ΄μένα δεν είναι μόνο έμπνευση οι φίλοι σου, είναι η απόδειξη ότι ο καθένας μπορεί να βρει το κουράγιο να ονειρευτεί και να οδηγήσει την ελπίδα του εκεί που ονειρέυεται. Συμφωνώ, κανείς δεν ξέρει πως θα είναι το μέλλον, αλλά μήως ξέρουμε εμείς ποιο θα είναι το δικό μας; Εμείς αυτό το μέλλον φοβόμαστε και χαριζόμαστε (πουλιόμαστε πάμφθηνα για την ακρίβεια), ενώ το ξέρουμε ότι το μέλλον μας θα συνεχίσει να είναι στο ίδιο σκλαβοπάζαρο. Το ξέρουμε ότι το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο δικός μας ο φόβος. Η σειρά μας λοιπόν!

    Όταν ξαναβρεθείς με το καλό με τους φίλους σου (το καλοκαίρι;), να τους αφιερώσεις αυτό από ‘μένα:

  5. 14 Φεβρουαρίου, 2011 4:05 μμ

    είσαι αναχρονιστικός και αντιμάχεσαι την πρόοδο. βάλτο!

    • 14 Φεβρουαρίου, 2011 6:30 μμ

      Κροτ τουητεροκούμπι διαθέτω από προχθές-πρόοδο μόνο δεν βλέπω…

      • 14 Φεβρουαρίου, 2011 7:04 μμ

        α τώρα το είδα,αλλά είναι πια αργά για να τουητάρω αυτό. νεξτ! θα δεις και πρόοδο! 🙂

  6. chara permalink
    15 Φεβρουαρίου, 2011 5:11 πμ

    Κι ένας ακόμη λαός που χρόνια τώρα παλεύει για την ελευθερία του:

    Για τη φίλη Settareh που θέλει να ερωτευτεί χωρίς να φοβάται, να σπουδάσει γιατρός και να πετάξει απ’ τα μαλλιά τη μπούρκα!

    • 15 Φεβρουαρίου, 2011 9:55 μμ

      Νομίζω ότι γίνονται πρωτόγνωρα πράγματα εκεί κάτω και δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει την ιστορική τους σημασία. Έπρεπε να φτάσουν οι λαοί στο έσχατο σημείο υποδούλωσης για να νιώσουν το πάθος για τη λευτεριά…Το Ιράν είναι βέβαια το τελευταίο προπύργειο του κόσμου, αλλά απ’ την άλλη τους βλέπω ακόμα κι αυτούς να ξεσηκώνονται πριν από εμάς. Έχουν και το ηρωικό ’79 αυτοί στο κάτω κάτω. Η απάντηση πάντως σε όλα τα ερωτήματα βρίσκεται εδώ.

  7. chara permalink
    16 Φεβρουαρίου, 2011 12:03 πμ

    Οι Ιρανοί δε συγκρίνονται με εμάς. Αυτοί (ειδικά για τα δεδομένα του καθεστώτος τους) είναι πολύ μαχητικοί. Κάθε τόσο γίνονται διαδηλώσεις και αν θυμάσαι στις εκλογές είχε γίνει μεγάλος χαμός, άσχετα με το τελικό αποτέλεσμα. Μου είχαν κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση, όταν πήγα, οι γυναίκες που μιλούσα (βέβαια ήμουν σε πανεπιστήμιο κι άρα δε μιλάμε για τη μέση Ιρανή αλλά να σκεφτείς οτι και το πανεπιστήμιο ονομαζόταν Ισλαμικό Πανεπιστήμιο) που όλες μου έλεγαν ότι δε θα φοράνε τη μπούρκα για πολύ κι ότι τα πράγματα θα αλλάξουν σύντομα. Οι νέοι άνθρωποι ονειρεύονται την αλλαγή κι οι μνήμες από την εποχή πριν τη…θεοκρατία είναι πολύ έντονες. Είναι όμως ένας λαός τόσο μα τόσο βασανισμένος που δε μπορεί να σταθεί καν στα πόδια του ακόμα. Παντού ακούς για νεκρούς απ’ τους πολέμους, για βομβαρδισμούς κι η φτώχεια είναι ακραία. Ο υπόλοιπος κόσμος νομίζει ότι είναι ένα τσούρμο τρομοκρατών μουλάδων που λιθοβολούν γυναίκες και κάνουν συλλογή από πυρηνικά αλλά ο λαός είναι στην πληοψηφία του ήρεμοι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι με έναν εκπληκτικό πολιτισμό αιώνων που για δεκαετίες αγωνίζονται κι όλο βρίσκονται από τη Σκυλλα στη Χάρυβδη… Μακάρι να τα καταφέρουν και μακάρι (ευχές ευχές…) να είχαν σε αυτό και μια κάποια διεθνή συμπαράσταση…

  8. 16 Φεβρουαρίου, 2011 10:37 πμ

    Πάνω στην ώρα έβλεπα εδώ την επιστολή του φυλακισμένου Τζαφάρ Παναχί στη Μπερλινάλε του Βερολίνου υπέρ της ελεύθερίας έκφρασης ιδεών:

    «Ο κόσμος ενός κινηματογραφιστή είναι μοιρασμένος στην αλληλεπίδραση μεταξύ πραγματικότητας και ονείρων. Ο κινηματογραφιστής χρησιμοποιεί την πραγματικότητα σαν την έμπνευση του, την χρωματίζει με την φαντάσια του και δημιουργεί μια ταινία που προβάλει τις ελπίδες και τα όνειρα του.

    Η πραγματικότητα είναι πως έχω κρατηθεί τα τελευταία πέντε χρόνια μακριά από την κινηματογραφική δημιουργία και τώρα είμαι επίσημα καταδικασμένος σε στέρηση αυτού του δικαιώματος μου για άλλα είκοσι χρόνια. Όμως ξέρω ότι θα συνεχίσω να κάνω τα όνειρα μου ταινίες μέσα στην φαντασία μου. Ομολογώ πως σαν κοινωνικά συνηδητοποιημένος κινηματογραφιστής δεν θα μπορώ να απεικονίζω κινηματογραφικά τα καθημερινά προβλήματα και τις ανησυχίες των ανθρώπων μου, όμως δεν θα αρνηθώ στον εαυτό μου να ονειρέυεται κάτι τέτοιο μετά από είκοσι χρονια που όλα τα προβλήματα θα έχουν τελειώσει και θα κάνω ταινίες για την ειρήνη και την ευημερία της πατρίδας μου όταν θα έχω και πάλι την ευκαιρία να το κάνω.

    Η πραγματικότητα είναι ότι μου στερήσαν την δυνατότητα να σκέφτομαι και να γράφω για είκοσι χρόνια αλλά δεν μπορούν να με εμποδίσουν να ονειρεύομαι ότι είκοσι χρόνια ανάκρισης και εκφοβισμού θα αντικατασταθούν από ελευθερία και ελεύθερη σκέψη.

    Μου στερούν την δυνατότητα να παρατηρώ τον κόσμο για είκοσι χρόνια. Ελπίζω πως όταν γίνω ελεύθερος θα μπορώ να ταξιδεύω σε έναν κόσμο χωρίς γεωγραφικούς, εθνικούς και ιδεολογικούς φραγμούς όπου οι άνθρωποι θα ζουν μαζί ελεύθερα και ειρηνικά, ανεξάρτητα από πιστεύω και καταδίκες.

    Με έχουν καταδικάσει σε είκοσι χρόνια σιωπής. Ακόμα όμως στα όνειρα μου κραυγάζω για μια μέρα κατά την οποία θα είμαστε ανεκτικοί ο ένας με τον άλλον, θα σεβόμαστε τις απόψεις ο ένας του άλλου και θα ζούμε ο ένας για τον άλλον.

    Τέλος, η πραγματικότητα της ετυμηγορίας μου είναι πως θα πρέπει να ζήσω έξι χρόνια στη φυλακή. Θα ζήσω για τα επόμενα έξι χρόνια ελπίζοντας ότι το όνειρο μου θα γίνει πραγματικότητα. Ελπίζω πως οι σύντροφοι μου, σκηνοθέτες από κάθε γωνιά του κόσμου θα δημιουργήσουν σπουδαίες ταινίες ώστε όταν βγω από τη φυλακή θα συνεχίσω να εμπνεόμαι και να ζω σε αυτόν τον κόσμο που ονειρεύτηκαν στις ταινίες τους. Από αυτή τη στιγμή και για τα επόμενα είκοσι χρόνια είμαι αναγκασμένος να σιωπήσω. Είμαι αναγκασμένος να μην βλέπω, να μην σκέφτομαι, να μην κάνω ταινίες.

    Υποβάλλομαι στην πραγματικότητα της αιχμαλωσίας και της ανελευθερίας. Θα αναζητώ την έκφραση των ονείρων μου στις ταινίες σας ελπίζωντας να βρω σε αυτές ότι στερήθηκα».

  9. chara permalink
    16 Φεβρουαρίου, 2011 8:17 μμ

    Με έχουν καταδικάσει σε είκοσι χρόνια σιωπής. Ακόμα όμως στα όνειρα μου κραυγάζω για μια μέρα κατά την οποία θα είμαστε ανεκτικοί ο ένας με τον άλλον, θα σεβόμαστε τις απόψεις ο ένας του άλλου και θα ζούμε ο ένας για τον άλλον.
    Αυτό μόνο. Κι ας μην τα περιμένουμε όλα από ένα λευκό μπαλόνι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: