Skip to content

Ο φόβος στα χρόνια της Σ.Σ.Σ.*

7 Φεβρουαρίου, 2011

Που και που τα βράδια ακούω από το παράθυρο μου φωνές, κάποιον να καλεί απεγνωσμένα σε βοήθεια. Κοιτάω από τις γρίλιες, αλλά συνήθως δεν βλέπω κανένα. Μόνο φώτα να σβήνουν από τα γύρω διαμερίσματα και φοβισμένες σκιές να χάνονται σε κάποιο χολ. Όταν πρωτο-μετακόμισα κοντά στο Γενικό Αρχηγείο Διαβίου Αποκτήνωσης (Γ.Α.Δ.Α.) νόμιζα ότι στη γειτονιά υπάρχει μεγάλη εγκληματικότητα. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι είναι τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ με τις κουκούλες που βασανίζουν ΥΠΗΚΟΟΥΣ μές στην άγρια νύχτα. Παλιότερα αγνοούσα την ύπαρξη τους, όμως πια τους γνωρίζω πολύ καλά. Εμφανίζονται αργά το βράδυ, όταν οι περισσότεροι ΥΠΗΚΟΟΙ έχουν προλάβει να κρυφτούν και, αφού κάνουν τη δουλειά που τους αναθέτει το κράτος σύντομα και μεθοδικά, σβήνουν τα ίχνη τους. Για παράδειγμα, πριν μερικά βράδια κάποιος ΥΠΗΚΟΟΣ σταμάτησε με το αυτοκίνητο του έξω από το φαρμακείο της γειτονιάς για να δει τα διανυκτερεύοντα. Αμέσως εμφανίστηκαν οχτώ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, τον ακινητοποίησαν κολλώντας του όπλα στο λαιμό και τον έδεσαν πισθάγκωνα πάνω στο καπό του αυτοκινήτου. Αυτό βέβαια γίνεται σχεδόν κάθε βράδυ, το ξέρω γιατί τους βλέπω όταν βγάζω βόλτα το σκύλο μου. Τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ με τις κουκούλες είναι ο αστικός στρατός του κράτους. Μια πολυπληθής αγέλη καλοταϊσμένη με χουντικά αποφάγια και τεστοστερόνη στο εκτροφείο του κράτους, χαμηλά στην ιεραρχία του συστήματος και εντελώς αναλώσιμη, σχεδιασμένη κυρίως να φέρνει σε πέρας την εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Ένα». Η εφαρμογή αυτή στόχο έχει να εντοπίζει όσους ΥΠΗΚΟΟΥΣ της Πολιτείας δεν φοβούνται αρκετά και να τους επαναρυθμίζει προς τη σωστή κατεύθυνση. Αν η εφαρμογή δεν έχει αποτέλεσμα, τότε αναλαμβάνουν οι επόμενες ομάδες, με τις εφαρμογές «Σοσιαλισμός Νούμερο Δύο» και «Σοσιαλισμός Νούμερο Τρία», παράλληλα πάντα με μία πειραματική εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα», αν και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για τον ακριβή τρόπο λειτουργίας της. Ξέχασα όμως να σας πω για την Πολιτεία μου: είναι η Πολιτεία με τον κωδικό Σοσιαλιστική Συνομοσπονδία Σιωπής (Σ.Σ.Σ.) και ονομάστηκε έτσι πριν από πολλά χρόνια γιατί οι ΥΠΗΚΟΟΙ της πάντα σιωπούσαν στο φόβο.

         

Τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ λοιπόν συμμετέχουν σε ένα πρωτοποριακό project του κράτους με τον κωδικό «Ζαρντινιέρα». Συνήθως εμφανίζονται πολλά μαζί σε ανύποπτο χρόνο, όταν για παράδειγμα κάποιος ΥΠΗΚΟΟΣ βρίσκεται στη δουλειά του ή στο δρόμο για το φροντιστήριο, πάντα μόνος ωστόσο, και προγραμματίζουν με βία το φόβο μέσα του. Αν έχουν αρκετό χρόνο στη διάθεση τους μπορεί να χρησιμοποιήσουν περισσότερο προωθημένες μεθόδους, όπως το ηλεκτροσόκ ή ο δημόσιος εξευτελισμός, η εφαρμογή όμως «Σοσιαλισμός Νούμερο Ένα» περιλαμβάνει κυρίως τη σωματική βία, αφού υπεύθυνοι για πιο πολύπλοκες μεθόδους είναι άλλοι τομείς του συστήματος.

           

Πριν προχωρήσω στην περιγραφή των επόμενων εφαρμογών, οφείλω να κάνω μία μικρή αναφορά στην ιεραρχία του συστήματος. Όπως είπαμε, στον πάτο της ιεραρχίας είναι τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, που κάνουν τη δουλειά τους στο δρόμο. Στο επόμενο σκαλοπάτι της ιεραρχίας βρίσκονται τα αφεντικά τους, τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ, που για πολλά χρόνια εκπαιδεύονται σκληρά  σε ένα μηχανισμό με τον κωδικό Σύστημα Απονομής Δικαιοσύνης. Τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ είναι στην πραγματικότητα η πιο πολυπληθής συνομοταξία του συστήματος και απαρτίζεται από εξειδικευμένα στελέχη, από πρώην ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ που επέζησαν από τη μηχανή του κιμά και πήραν προαγωγή, αλλά και από ΥΠΗΚΟΟΥΣ που συμμετέχουν στο Σύστημα εθελοντικά. Δουλειά όλων τους είναι βέβαια να υπακούν στις εντολές του κράτους, που βρίσκεται στο αμέσως επόμενο σκαλί της ιεραρχίας. Τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ ζουν και εργάζονται στη Γ.Α.Δ.Α., όπου και εξασκούνται στην εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Δύο», που βασίζεται σε ψυχολογικά κυρίως βασανιστήρια, στην κατασκευή ψεύτικων στοιχείων για τους ΥΠΗΚΟΟΥΣ που δεν φοβούνται αρκετά, αλλά και στον εγκλεισμό όσων δεν καθίσταται δυνατό να επαναπρογραμματιστούν. Παράλληλα, τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ συμμετέχουν σε άτυπες δραστηριότητες εγκλήματος, όπως το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, η αγοραπωλησία ΥΠΗΚΟΩΝ, η προστασία νυχτερινών κέντρων και άλλα, κάποιες φορές σε συνεργασία με το κράτος και κάποιες άλλες μόνα τους, χωρίς ωστόσο να φοβούνται μήπως τιμωρηθούν.

         

Στο επόμενο σκαλοπάτι της ιεραρχίας βρίσκεται το ίδιο το κράτος. Το κράτος είναι, θα λέγαμε, η οργανωμένη μαφία της Σ.Σ.Σ. και αποτελείται από τα ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ που εκλέγει με ψηφοφορία το 10% των ΥΠΗΚΟΩΝ. Όπως όλοι οι παράνομοι του κόσμου, το κράτος φροντίζει να αλλάζει συχνά ονόματα και διευθύνσεις, ώστε να μην βρίσκει εύκολα κανείς τα ίχνη του. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η κωδική του ονομασία είναι Παρακρατικό Σωφρονιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΩ.Κ.), όμως αναμένεται να αλλάξει και πάλι όνομα, όταν φέρει σε πέρας την αποστολή του. Θεωρείται μεγάλη τιμή να συμμετέχει κάποιος στο κράτος γιατί ως ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΟ έχει πρόσβαση σε εκλεκτούς μεζέδες, κοκαλάκια πρώτης ποιότητας, ενώ παράλληλα το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ του επιτρέπει να του γλύφει που και που τα χέρια ή και να κοιμάται στο χαλάκι του μπάνιου του. Ωστόσο, επειδή οι μεζέδες σήμερα λιγοστεύουν, στην αγέλη των ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΩΝ δεν λείπουν και οι τσακωμοί. Όπως ήδη θα υποψιάζεστε, το κράτος είναι υπεύθυνο για την εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Τρία», που δεν είναι τίποτα άλλο από την εφαρμογή των νόμων που αποφασίζει το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ και εκτελούν τα ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ και τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ. Είναι σαν να λέμε «διαμεσολαβητής» ανάμεσα στο ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ και τους ΥΠΗΚΟΟΥΣ.

         

Στο προτελευταίο σκαλοπάτι βρίσκεται ακόμα ένα πειραματικό project, που μέχρι στιγμής έχει εφαρμοστεί μόνο σε ουρακοτάγκους Pongo Pygmaeus και στους ΥΠΗΚΟΟΥΣ της Σ.Σ.Σ.: είναι η περιβόητη εφαρμογή «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα». Αποτελείται από ηλεκτρονικά ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΑ που στέλνουν ραδιοκύματα από την οθόνη της τηλεόρασης, απελευθερώνοντας αγγειοσυσταλτικές ορμόνες όπως η αδρεναλίνη, η νοραδρεναλίνη και η κορτιζόλη, και στόχο έχουν τον έλεγχο του φόβου. Να σημειώσουμε ότι τα ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΑ αυτά δεν είναι πραγματικοί άνθρωποι, αλλά ρομπότ σχεδιασμένα από μια γερμανική εταιρία προγραμματισμού με το όνομα Siemens, ώστε να ελέγχουν τα ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ και να διασφαλίζουν ότι θα φέρουν σε πέρας τις εντολές του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ. Ο «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα» δεν έχει μελετηθεί επαρκώς, κι έτσι δεν μπορεί να συνάγει κανείς ασφαλή συμπεράσματα για τον ακριβή τρόπο λειτουργίας του, από μυστικές ωστόσο έρευνες έχει βρεθεί ότι στο επίκεντρο αυτού του πολύπλοκου μηχανισμού χειραγώγησης των ΥΠΗΚΟΩΝ βρίσκονται δύο μικροσκοπικές δομές του εγκεφάλου: το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΟΛΓΑ ΤΡΕΜΗ και το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ. Εικάζεται ότι η εφαρμογή  «Σοσιαλισμός Νούμερο Τέσσερα» εκπέμπει μία ακτινοβολία που στοχεύει στην συστηματική καταστροφή μιας περιοχής του εγκεφάλου ανάμεσα στον ινιακό και τον κροταφικό λοβό, που ονομάζεται συνείδηση: πρόκειται για εγκεφαλική δομή που προκύπτει από τη στενή διασύνδεση διαφορετικών νευρικών πυρήνων που βρίσκονται στο βάθος του εγκεφάλου και αποστολή της είναι να συντονίζει τις αποκρίσεις του εγκεφάλου σε όλα τα φοβικά ερεθίσματα που δέχεται.

         

Επειδή είναι κάπως πολύπλοκο, θα επιχειρήσω να το αναλύσω λίγο περισσότερο: Όταν ο εγκέφαλος του ΥΠΗΚΟΟΥ λαμβάνει ένα μήνυμα από ένα ερέθισμα που υποδεικνύει φόβο, λόγου χάρη ότι η Σ.Σ.Σ. βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης, το μήνυμα κινδύνου κατευθύνεται πρώτα στον υπο-θάλαμο του εγκεφάλου. Από εκεί, η πληροφορία στέλνεται στο ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΟΛΓΑ ΤΡΕΜΗ, που μετασχηματίζει το μήνυμα, ώστε υποσυνείδητα να φτάσει πίσω στους ΥΠΗΚΟΟΥΣ η εντολή «μαζί τα φάγαμε». Παράλληλα, η επεξεργασμένη αντιπροσώπευση του ερεθίσματος αντιπαρατίθεται με τα περιεχόμενα της έκδηλης μνήμης μέσω του ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ, που είναι υπεύθυνο για το περιεχόμενο της μνήμης των ΥΠΗΚΟΩΝ, αλλά και για την καταστροφή μνημονικών κυττάρων. Για παράδειγμα, το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ευθύνεται για το σβήσιμο από τη μνήμη των ΥΠΗΚΟΩΝ μιας σειράς λέξεων που θα έθεταν σε κίνδυνο το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ, όπως «Βατοπέδι», «δομημένα ομόλογα», «τηλεφωνικές υποκλοπές» κ.α. Το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ βρίσκεται σε στενή επικοινωνία με το ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΟΛΓΑ ΤΡΕΜΗ, καθώς είναι από κοινού προγραμματισμένα στη διασπορά του φόβου στους ΥΠΗΚΟΟΥΣ, ώστε να σωπαίνουν σε κάθε εντολή του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ.

        

Και ερχόμαστε στην κορυφή της Σ.Σ.Σ., όπου κατοικοεδρεύει φυσικά το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ. Δυστυχώς δεν διαθέτω αρκετές πληροφορίες για να μιλήσω αναλυτικά γι’ αυτό, και επιπλέον φοβάμαι ότι δεν θα προλάβω να ολοκληρώσω το κείμενο (υπάρχει, βλέπετε, και η υπηρεσία καταπολέμησης του ηλεκτρονικού εγκλήματος, που ελέγχεται από τα ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ). Φήμες ωστόσο λένε ότι το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, αλλά εικονικό, και δεν ζει καν στην Πολιτεία μας. Πηγαινοέρχεται από τη Μεσόγειο στην Ελβετία και από ‘κει στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου τέλος πάντων υπάρχουν φήμες ότι οι ΥΠΗΚΟΟΙ δεν φοβούνται αρκετά. Αλλάζοντας συνεχώς ονόματα, μεταμφιέζεται σε χρηματοπιστωτικά καρτέλ, σε παγκόσμιες επενδυτικές τράπεζες, σε εικονικά ομόλογα, και σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του. Ελέγχει τα μέσα υλικής και πνευματικής παραγωγής, ελέγχει την τροφή και τον φόβο των ΥΠΗΚΟΩΝ, ενώ όλοι μας εργαζόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε για να μεγαλώσει κι άλλο. Αυτές τις μέρες το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ βρίσκεται στην Αίγυπτο. Εκεί οι ΥΠΗΚΟΟΙ ονειρεύτηκαν τη μέρα που θα σταματήσουν να φοβούνται. Και, για πρώτη φορά, έκαναν το ίδιο το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ να φοβηθεί! Η Σ.Σ.Σ. θα τους ακολουθήσει;

                           

*

«Αυτή η δημοκρατία, η τόσο τέλεια, κατασκευάζει από μόνη της τον εχθρό που τέλεια την βολεύει: την τρομοκρατία. Γιατί θέλει να κρίνεται με βάση τους εχθρούς της και όχι από αυτά που κάνει. Φυσικά, οι θεατές πληθυσμοί δεν επιτρέπεται να ξέρουν τα πάντα για την τρομοκρατία, αλλά επιτρέπεται να ξέρουν εκείνα που τους πείθουν ότι, σε σχέση με την τρομοκρατία, όλα τα άλλα είναι αρκετά αποδεκτά και σίγουρα πιο λογικά στη δημοκρατία»

Guy Debord

          

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα πλαίσια της Ημέρας ενάντια στο φόβο και αφιερώνεται στον Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, που βασανίστηκε από το ελληνικό κράτος και πέθανε φοβισμένος.

65 Σχόλια leave one →
  1. 7 Φεβρουαρίου, 2011 12:09 μμ

    ΩΡΑΙΟΣ!!!

    Αν αυτό το e-κείμενο βρεθεί μετά απο 100 χρόνια μπορεί και να γραφτεί ως ιστορία…

    (το ολόγραμμα ολγα τρέμη χαχαχα)

  2. 7 Φεβρουαρίου, 2011 12:11 μμ

    Καλημέρα!
    Πολύ καλό !
    (δεν γράφεις και κάπου εκτός κειμένου,
    πού παραπέμπει ο αστερίσκος?

  3. 7 Φεβρουαρίου, 2011 12:20 μμ

    Silent, το κείμενο είναι για να το μοιράζουμε και στο μετρό…με όλες τις παραπομπές!!!
    Εξαιρετικό!

    • 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:33 μμ

      Silent, όχι μόνο για μοίρασμα αλλά για μάθημα (ανάλυση-εμπέδωση) σε πανεπιστήμιο αξίζει.

      Τα σέβη μου!!

    • 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:36 μμ

      Α, γράφαμε ταυτόχρονα 🙂
      Νομίζω Ρενάτα ότι από όλες τις αρλούμπες που έχω γράψει στα τόσα χρόνια εδώ, αυτό είναι το πιο ρεαλιστικό μου κείμενο, όσο κι αν φαντάζει υπερβολικό. Έχεις τη σκέψη μου για τις πρόσφατες δυσκολίες…

      • 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:53 μμ

        Πρώτον, δε θυμάμαι να γράφεις αρλούμπες! Μην κοιτάς που δε σχολιάζω (έχω γίνει τεμπέλα σ΄αυτό. Σήμερα έσπασα το ρεκόρ μου).

        Δεύτερον, το ε ν ν ο ώ , παιδί μου!

  4. 7 Φεβρουαρίου, 2011 12:24 μμ

    Σας ευχαριστώ! Έχω πολύ διάβασμα τώρα, θα περάσω και από τα μέρη σας σε λίγο!

    Enfant ο αστερίσκος παραπέμπει στον Guy Debord-ίσως το κάνω περισσότερο σαφές αργότερα…

  5. 7 Φεβρουαρίου, 2011 12:25 μμ

    ξέχασες το ολόγραμμα ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ. με απογοήτευσες… :Ρ

  6. 7 Φεβρουαρίου, 2011 12:57 μμ

    Πέρασε και το ψαχνό και πήγε κατευθείαν στο κόκκαλο !

    Τους πομπούς που εκπέμπουν τα συγκεκριμένα ολογράμματα ή και άλλα χυδαία τινά, πότε θα πούμε ότι «τους πήρε ο αέρας» ;

    Καλή σας μέρα ! 🙂

    • 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:29 μμ

      Ποιο κόκαλο; Μας έκοψε στεγνά!

      • 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:34 μμ

        Γεια σου Ρενάτα! Η παρουσία σου είναι κάτι παραπάνω από αισθητή, να ξέρεις…

      • 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:58 μμ

        Αφού δεν συμετείχα με ποστ, συμμετέχω στα σχόλια.

        Ευχαριστώ που με σκέφτεσαι. Το ΄ριξα στην μπλογκοθεραπεία προς το παρόν (να μη σκέφτομαι ) . Φιλιά στον ταλιμπανάκο!

      • 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:59 μμ

        Συμμετείχα( φτου!)

  7. chara permalink
    7 Φεβρουαρίου, 2011 3:11 μμ

    Μόνιμη αποκόλληση κάτω σιαγόνας… Ο όποιος φόβος μάλλον αψηφήθηκε εν τέλει.

  8. 7 Φεβρουαρίου, 2011 6:32 μμ

    @Krot αυτή η λέξη είναι απαγορευμένη σε αυτό το ιστολόγιο και παρακαλώ να μην επαναληφθεί. Ο Γιαννάκης εξάλλου είναι ένας από εμάς!

    @Απόλλωνα καλησπέρα! Τους και τις κεραίες μπορούμε να τα γκρεμίσουμε εμείς, αρκεί να πειστούμε ότι μπορούμε. Το σημερινό ήταν ένα καλό σημάδι. (ε, όχι και «σας»)

    @Χαρά αν έκανες βόλτα στη γειτονιά μου κατά τα μεσάνυχτα θα σου έπεφταν και οι τρίχες εκτός από τον κάτω σιαγόνα. Όλα είναι βγαλμένα από τη ζωή…

  9. 7 Φεβρουαρίου, 2011 8:29 μμ

    Χειρουργείο χωρίς αναισθητικό! Γιατί δεν είναι έτσι τα ρεπορτάζ;

  10. 7 Φεβρουαρίου, 2011 8:35 μμ

    @Ρενάτα ο μικρός ταλιμπάν σε χαιρετά!

    @Γιώργο η απάντηση στην ερώτηση σου βρίσκεται στην εφαρμόγή Νο4, αυτή με τα ολογράμματα 😦

  11. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    7 Φεβρουαρίου, 2011 10:36 μμ

    Τα κατάφερες να μας φοβίσεις (μέρα -κατά του φόβου- που είναι) 🙂

  12. 7 Φεβρουαρίου, 2011 11:11 μμ

    Εξαιρετικό κείμενο.
    Ως αναγνώστης σε θαυμάζω, ως ιστογράφος σε ζηλεύω (με την πολύ καλή έννοια φυσικά…).

    Από τα πιο ωραία άρθρα για τη σημερινή μέρα.
    Κάπου πρέπει να τα μαζέψουμε όλα αυτά τα κείμενα και να τα συνδυάσουμε εν είδει ηλεκτρονικού βιβλίου.
    Ιστορικής σημασίας μέρα για τα απελευθερωμένα πνεύματα του διαδικτύου. Στο χέρι μας είναι να προβάλλουμε αυτή την -άγνωστη στο ευρύ κοινό- κίνηση.

    Χαιρετισμούς και Σέβη σου στέλνω!
    #grfear

    • 8 Φεβρουαρίου, 2011 11:44 πμ

      Σκληροπυρηνικέ Φυσικέ ως σκληροπυρηνικός βιβλιοθηκάριος συμφωνώ με την πρότασή σου για βιβλίο.

      • 8 Φεβρουαρίου, 2011 2:37 μμ

        Το ίδιο σκέφτομαι από χθες! Κι όσο περισσότερο γυρίζω και διαβάζω τόσο περισσότερο αυτή η ιδέα μου φαίνεται εξαιρετική. (το μόνο κακό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι θα χαθούν τα λινκς. το βίντεο όμως μπορεί να χαρίζεται σε dvd με το βιβλίο)

      • 8 Φεβρουαρίου, 2011 2:49 μμ

        Ναι, και τη χρηματοδότηση να την αναθέσουμε στον Τζορτζ Σόρος! 🙂
        Μα όλοι πια πιστεύουν ότι λεφτά υπάρχουν;
        Σαν πολύ σκληροπυρηνικά να μας τα λέτε!

  13. 8 Φεβρουαρίου, 2011 10:33 πμ

    @psi-action εμ πως, μόνο εγώ θα φοβάμαι; 🙂

    @Σκληρο-πυρηνικέ δεν έχω λόγια να σε ευχαριστήσω 😳 😳 😳 Συμφωνώ ότι κάτι πρέπει να μείνει από την κίνηση αυτή, κυρίως γιατί οι κοινωνικές εξελίξεις είναι ταχύττες πλέον και θα χρειαστούμε όλοι μας έναν μπούσουλα!

    Α, βρήκα και μπόνους βίντεο εδώ, αφιερωμένο σε όλους!

  14. 8 Φεβρουαρίου, 2011 10:37 πμ

    εεε, δεν το πήρατε είδηση πως μαζεύονται όλα εδώ?
    http://grfear.blogspot.com/
    ωραίο θα ήταν να γίνει βιβλίο κανονικό πχ, αλλά δεν γίνεται, γιατί υπάρχει πολύ βίδεον και τραγούδι. εκτός κι αν γίνει δβδ! 🙂

    • 8 Φεβρουαρίου, 2011 10:49 πμ

      Κάτι πήρε το μάτι μου, αλλά δεν ήμουν και σίγουρος 🙂 🙂
      Ωραία ιδέα το δβδ, να μοιράζεται και στα σχολεία για να είναι υπάκουα τα παιδάκια!

  15. 8 Φεβρουαρίου, 2011 11:10 πμ

    Έχω τη εντύπωση ότι -όλο και περισσότερο- η πραγματικότητα τείνει να εξομοιωθεί με μελλοντολογικό παραλήρημα του Μπάροουζ.

    (Μου άρεσε πολύ η προσέγγισή σας! )

  16. 8 Φεβρουαρίου, 2011 2:40 μμ

    Το κείμενο σου είναι εξαιρετικό για σενάριο ταινίας. Μικρού ή μεγάλους μήκους δεν ξέρω. Από μας εξαρτάται να είναι μικρού. 😉

  17. 8 Φεβρουαρίου, 2011 2:59 μμ

    Αγαπητοί kopoloso και τσαλαπετεινέ, σας ευχαριστώ πολύ, το ξέρετε ότι και τα δικά σας κείμενα μου άρεσαν πάρα πολύ!

    Να πω μονάχα ότι η «μελλοντολογική» ταινία έχει ξεκινήσέι ήδη κι εμείς κοντεύουμε να πνιγούμε απ’ τα ποπ κορν-για το αληθές, δύο σημερινές ειδήσεις πολύ κοντά στο παραπάνω κείμενο:

    ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗΣ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
    και

    ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΠΛΗΘΟΥΣ

    • 8 Φεβρουαρίου, 2011 4:28 μμ

      Η «μελλοντολογική» ταινία ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν, αλλά εμείς σαν καλά «εξημερωμένα» ζωάκια κοιμόμασταν. Όλα τα δυτικά κράτη άρχισαν να προετοιμάζονται από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, εισάγοντας τις κατάλληλες νομοθεσίες για την χρήση του στρατού ενάντια στον «εσωτερικό» εχθρό. Σύντομα θα μπει σε εφαρμογή και το μεγαλύτερο φακέλωμα που έγινε ποτέ στην ιστορία

  18. chara permalink
    9 Φεβρουαρίου, 2011 12:52 πμ

    Διάβαζα διάφορα ποστς από διάφορα παιδάκια (έτσι για να μη με λέτε μόνο «η χαρά του σάιλεντ») και νομίζω ότι στις πανικόβλητες μέρες που ζούμε δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο επίκαιρο θέμα από το φόβο. Κι ο μεγαλύτερος όλων, οτι σε λίγο δε θα προλαβαίνουμε/νοιαζόμαστε/μπορούμε καν να φοβηθούμε.
    Σάιλεντ σε διαβάζω ξανά και ξανά! Νομίζω μπορούμε να διεκδικήσουμε ένα «φοβισμένο» τεύχος. Τι λες; Ή βρήκατε θαματολογία ήδη;
    «Εκεί οι ΥΠΗΚΟΟΙ ονειρεύτηκαν τη μέρα που θα σταματήσουν να φοβούνται. Και, για πρώτη φορά, έκαναν το ίδιο το ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ να φοβηθεί! » για τους φίλους μου στην Αλεξάνδρεια που περνούνμεγάλες αλλά και δύσκολες στιγμές (αυτά τα δύο πάνε παρέα).

  19. 9 Φεβρουαρίου, 2011 9:52 πμ

    @KnowDame σου απαντάω σήμερα γιατί η παραπομπή σου με φόβισε για τα καλά χθες! Έχω πάντα την ελπίδα (που ίσως είναι και απελπισία μαζί) ότι ακόμα και τα πιο εξημερωμένα ζωάκια, όταν σταματήσουν να καλοταϊζονται θα δαγκώσουν το αφεντικό τους. Γιατί αυτή είναι η φύση τους και πάντα υπάρχει η πιθανότητα να ξυπνήσει!

    @Χαρά το θέμα το συζητάγαμε στ ακρυφά όλα τα παιδάκια εδώ και καιρό και ετοιμάζεται η συνέχεια. Και αφού κατάφεραν να συνενοηθούν μεταξύ τους 100 ετερόκλητοι άνθρωποι, υπάρχει αισιοδοξία 😉 Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι πρέπει να βγούμε από τα πίξελς και να κατέβουμε στο δρόμο, όπως και να ‘χει όμως ήταν μόνο μια κάποια αρχή. (Για το επόμενο τεύχος κάτι άλλο έχει προταθεί, εγώ όμως είναι σύμφωνος σε κάθε σου ιδέα!) Ανεξάρτητα από αυτό όμως, μήπως όμως ήρθε η ώρα να φτιάξεις το δικό σου μπλογκ; Προσωπικά θα ήθελα πολύ να διαβάζω τις σκέψεις σου! 🙂 Εύχομαι οι φίλοι σου να είναι καλά και πάντα να παλεύουν για την ελευθερία τους!

    • chara permalink
      10 Φεβρουαρίου, 2011 8:50 πμ

      Σήμερα θα είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος. Ακούω τα πουλιά, βλέπω την ανατολή κι αποφασίζω πως σήμερα τίποτα δε θα αφήσω να με πτοήσει.
      Σκέφτομαι συχνά πως τελικά είμαστε πολλοί που νιώθουμε τα ίδια συναισθήματα. Μπορεί όχι πολλοί. Πάντως αρκετοι. Και πάντα αυτό που σκεφτόμαστε όλοι είναι: και τώρα που συμφωνήσαμε τι; Και μέχρι τώρα κι εγώ έβλεπα δρόμους και πανό κι άλλα τέτοια ηρωικά. Γιατί όμως; Οι… «άλλοι» σπανίως κατεβαίνουν στους δρόμους. Με πίξελς και εικόνες κάνουν τον πόλεμό τους. Γιατί εμείς να μένουμε πίσω; Πιστεύω ειλικρινά πως η λύση βρίσκεται κάπου εδώ μέσα. Ίσως όχι όλη η λύση αλλά σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της. Η απαρχή της. Γιατί μπορεί να παρακολουθούν την κάθε μας κίνηση και την κάθε μας σκέψη αλλά όσο δύσκολο είναι να αναζητάς στοιχεία στα τυφλά άλλο τόσο ακατόρθωτο μπορεί να γίνει και το να χάνεσαι μέσα σε τόνους πληροφοριών για τα τόσα εκατομμύρια των ανθρώπων. Η εποχή της 24/7 παρακολούθησης μπορεί να προσφέρει την ανωνυμία της εποχής του … χαλκού καθώς καταρρέει κάτω από το ίδιο το πληθωρικό της μέγεθος. Ο αγώνας γίνεται στο μυαλό. Και δεν εννοώ μόνο το δικό μας.
      Όσο για το τεύχος θα μπορούσαμε να γράψουμε κάτι εμπνευσμένο από αυτήν την κίνηση. Σαν την τελευταία γεύση κάπως. Νομίζω ήταν μια καταπλικτική δουλεια! Θα μιλήσουμε αλλού όπως και να χει!

      Α! Και κάτι ακόμη! Πού αλλού θα ήθελες να διαβασεις τις σκέψεις μου; Στις εκθέτω με 50 διαφορετικούς τρόπους ημερησίως! Μη νομίζεις! Δεν κάνω και πολλές άλλες 😉

      Καλημέρα! Στο ηλιόλουστο Λόντον μόλις ξημέρωσε 🙂

      • chara permalink
        10 Φεβρουαρίου, 2011 8:52 πμ

        Α! Και οσο για τους φίλους, θα τους το πω 🙂

  20. Narabuko permalink
    9 Φεβρουαρίου, 2011 12:14 μμ

    Νομίζω είναι ένα από τα καλύτερα κείμενα που διάβασα γα το θέμα. Πραγματικά εξεπλάγην….
    Πάντως για να είμαστε και επίκαιροι δείτε όταν οι υπήκοοι μιας φοβισμένης πολιτείας (Κερατέα) ξεπερνούν το φόβο και αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλο στο δρόμο τι καταφέρνουν? Ασκήσεις θάρρους λοιπόν από τους κατοίκους της Κερατέας…..

  21. 9 Φεβρουαρίου, 2011 12:41 μμ

    @Narabuko ευχαριστώ πολύ! Αυτό που γίνεται στην Κερατέα είναι εντυπωσιακό, όχι μόνο γιατί η συλλογική αντίσταση των κατοίκων είναι πρωτοφανής, αλλά γιατί πρωτοφανής είναι πια και η λύσσα του κράτους που πρέπει όπωσδηποτε να δείξει ότι «νίκησε», λες και οι ανθρώπινες ζωές είναι παιχνίδι.

    Για το θέμα γράφουμε όσο περισσότερο μπορούμε στο No Budget. Η παντελής απουσία οποιαδήποτε αναφοράς από τα ΜΜΕ του κράτους επιβεβαιώνει για ακόμα μία φορά όσα γράφω παραπάνω, καθόλου φαντασιακά…

  22. 10 Φεβρουαρίου, 2011 10:18 πμ

    Συμφωνω με όλα πέρα για πέρα εκτος απο ένα…οι πολιτικοι πάνω απο τα ΜΜΕ…στην ιεραρχία???Θα τα κάψω τα ρημάδια τα dvd μου απο τις εφημερίδες…και για ποιόν μαζεύω εγω τα cds του Ρεμου και του Χατζηγιάννη,τον Αναστασιάδη μου μέσα????

  23. 10 Φεβρουαρίου, 2011 11:26 πμ

    @Χαρά θα στο πω φιλικά και με όλη μου την αγάπη: ποια πουλάκια ακούς ακριβώς; Σε ποιο ηλιόλουστο Λόντον; Μπας και μεταλλάσσεσαι κι εσύ σε ολόγραμμα; Σκέψου σε παρακαλώ προσεκτικά πριν απαντήσεις και να θυμάσαι ότι οι δικοί μου φίλοι είναι απαισιόδοξοι, μουντρούχοι και κυκλοφορούν μόνο μετά τη δύση του ήλιου…

    Κατά τα άλλα, κάθε συλλογική κίνηση κρύβει από πίσω πολλές ατομικές συνιστώσες (μην πάει ο νους σου στο κακό!), δηλαδή ατομικές ιστορίες, βιώματα, ιδέες, συναισθήματα. Για να νιήσουμε το θεριό πρέπει πρώτα να δαμάσουμε τα δικά μας πάθη. Δεν εννοώ το πάθος για τη λευτεριά που είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά, τα μικροπάθη εννοώ, τα ταπεινά, αυτή τη φωνή που λέει «είμαι πρώτα εγώ και οι άλλοι ακολουθούν». Τα γράφω αυτά απογοητευμένος και σε λάθος αποδέκτη, αλλά δεν πειράζει, στο κάτω κάτω μαζί συμμετέχουμε σε άλλες συλλογικότητες. Δεν έχω λοιπόν να απαντήσω στα ωραία και «ηρωικά» που γράφεις για τον απλούστατο λόγο ότι το δικό μας πληθωρικό μέγεθος είναι μεγαλύτερο από της εποχής. Και ο μόνος αγώνας που εμπιστεύομαι είναι αυτός με τα ρόπαλα. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να γεμίζουμε διασκεδαστικά το μάταιο και αδιέξοδο κόσμο μας.

    (Για το τεύχος προχωράς και ακολουθώ με πάθος!)

    @Moody ε όχι δα! Ακόμα και τα μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι τα ολογράμματα είναι πάνω από πάσαν κυβέρνηση, θρησκεία, οικονομία. Μην σε παραπλανεί η εικόνα, αν διαβάσεις όλο το κείμενο θα δεις ότι συμφωνούμε. Συγγνώμη κι όλας που ρωτάω, αλλά ακόμα αγοράζεις τις εφημερίδες ΤΟΥΣ;

    • chara permalink
      10 Φεβρουαρίου, 2011 4:45 μμ

      Αμάν βρε σάιλεντ! Είμαι στο ψυχολογικό ναδίρ, ψάχνεις χαρούμενους ανθρώπους. Προσπαθώ να δω λίγο φως στο Λονδρέζικο ουρανό κι εσύ με θες μουντρούχα! Πάντως, για να ξέρεις, πάνε τα περσυνά σκουπίδια στο δίχτη του παραθύρου! Φέτος έχω παρκάκι απέναντι κι απ’ το παραθυρό μου βλέπω σκίουρους κι ακούω πουλάκια κι όλα αυτά χωρίς χημικά σκευάσματα 🙂
      Όσο για τα υπόλοιπα σε μια οποιαδήποτε άλλη μέρα θα συμφωνούσα. Σήμερα θα ανατρέξω στο οπλοστάσιό μου από θετικές σκέψεις και θα απαντήσω. Πάντα η κοινωνίες ήταν αθροίσματα μονάδων. Κι όμως! Έρχονται οριακές στιγμές που τόσο πολλά άτομα θέλουν το ίδιο πράγμα ώστε όλοι τους να διεκδικούν για το καλύτερο. Αυτό βέβαια δεν κρατάει πολύ. Όταν όλοι ηρεμήσουν και η επιτακτική κοινή ανάγκη έχει καλυφθεί τότε οι μικροφιλοδοξίες, τα μικροσυμφέροντα κι όλα εν γένει τα…μικρά πράγματα βγαίνουν στην επιφάνεια. Αν δεν συνέβαινε αυτό η ιστορία θα ακολουθούσε μια ευθύγραμμη ανοδική τροχειά, έτσι δεν είναι;
      Δε φοβάμαι το φόβο. Ούτε τις έριδες. Την απάθεια φοβάμαι.
      Και κάτι ακόμα. Σίγουρα δεν έχουμε κάνει και τίποτα. Αλλά για σκέψου αν όλοι «γέμιζαν διασκεδαστικά το μάταιο και αδιέξοδο κόσμο τους»; Μήπως δε θα έμοιαζε και τόσο μάταιος κι αδιέξοδος τότε.
      (Η φίλη σου είναι πάντα απαισιόδοξη (ρεαλίστρια), μουντρούχα (προβληματισμένη και σκεπτόμενη) και κυκλοφορεί μόνο μετάτη δύση (από άποψη) ή και καθόλου (το μάρκετινγκ στις παρενθέσεις). Αλλά τελευταία δεν κοιμάται και τα όνειρα τα βλέπει ξύπνια….)

      • 10 Φεβρουαρίου, 2011 5:11 μμ

        +1000

        Χαρά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο συμφωνώ μαζί σου. Ρεαλισμός, εστίαση σε μικρά όμορφα πράγματα που μας γεμίζουν με θετική ενέργεια και ελπίδα. Το χειρότερο από όλα αυτά που μας κάνουν, δεν είναι ο φόβος με τον οποίο μας ψεκάζουν μεθοδικά για να μας κρατάνε υπό έλεγχο, αλλά η στέρηση της ελπίδας. Όλες οι κοινωνίες εξελίχθηκαν γιατί αρκετοί άνθρωποι είχαν οραματιστεί ένα καλύτερο αύριο. Και δεν μιλάω τυχαία για όραμα και όχι για κάτι άλλο. Ο οραματισμός είναι η διαδικασία που βάζει σε κίνηση την πραγματική δύναμη των ανθρώπων. Την ψυχική του ενέργεια

      • 10 Φεβρουαρίου, 2011 5:25 μμ

        Ας βάλουμε και μία εικονα που πλαισιώνει ωραιότατα το κείμενο, από τη σημερινή πορεία των συνταξιούχων και επανέρχομαι…

        null

      • 10 Φεβρουαρίου, 2011 7:22 μμ

        S.S. ε? Φοβάμαι….

      • chara permalink
        11 Φεβρουαρίου, 2011 2:34 μμ

        Η απάντηση πηγαίνει στα απο κάτω.
        KnowDame αυτό ακριβώς εννοώ. Και νομίζω το εξέφρασες τέλεια. Όραμα έμπνευση, ελπίδα. Μ’ αυτά ξεπερνιέται ο φόβος. Άντε να δούμε τώρα που θα βρεθούν…
        Σάιλεντ ξέρεις πολλά… Ευτυχώς προλαβαίνεις και φεύγεις εγκαίρως για το νησί!

    • 11 Φεβρουαρίου, 2011 6:25 μμ

      Όχι δε τις αγοράζω,συστηματικά τουλάχιστον διοτι υπάρχουν και δημοσιογραφοι-γραφιάδες που μου αρέσουν αλλα είναι χαμηλού προφίλ.
      Υπάρχει καλή δημοσιογραφία στην Ελλάδα αλλα δεν είναι τηλεοπτική και παραγκωνίζεται σκόπιμα.Το διάβασα όλο το κείμενο έκανα μόνο λίγο μαύρο χιουμορ μια και είναι κουσούρι που το’χω απο τα 10 μου

      • 11 Φεβρουαρίου, 2011 6:26 μμ

        Καλησπέρα δεν είπα.

      • 12 Φεβρουαρίου, 2011 10:30 πμ

        @Moody δεν είναι το χιούμορ σου μαύρο, είναι η μαύρη μας η μοίρα 🙂
        Για τον «παραγκωνισμό» δεν ανησυχώ, όσο κι αν φημώνονται οι φωνές, τα ελεύθερα μυαλά θα έχουν πάντα αποδέκτες. Καλημέρα!

  24. el romandante permalink
    10 Φεβρουαρίου, 2011 12:15 μμ

    σάιλεντ, το κείμενό σου είναι τρομακτικό, όχι γιατί δίνει φουτουριστική διάσταση σε ένα ζοφερό παρόν αλλά γιατί αναζήτησα μέσα του μια υποψία ήρωα (ή έστω αντι-ήρωα, πχ εσυ και ο σκύλος σου που βγαίνεται βόλτα έξω απ’ τη ΓΑΔΑ) αλλά δε βρήκα καμία

  25. 10 Φεβρουαρίου, 2011 12:51 μμ

    τι δεν ήταν ο αυτιάγγουρας ο ήρωας? δε θα ξεκινήσει στο επόμενο επεισόδιο να πετάει με τα υπερφυσικά αυτιά του, σαν το Ντάμπο, με απώτερο στόχο να χέσει τη γαδα από ψηλά και κατευθείαν στο κέντρο πληροφορικής, ώστε ο υπερκομπιούτορας να πάθει διάρροια και φτέρνισμα και γκουχ γκουχ να τα φτυσει;
    ρομαντάντε, σε πειράζω μεν, θα μου άρεσε αυτή η εξέλιξη του σεναρίου δε: ένας σκύλος με υπερφυσικά αυτιά σώζει την ανθρωπότητα! :Ρ

  26. el romandante permalink
    10 Φεβρουαρίου, 2011 1:43 μμ

    χεχεχε μένει να αποδειχτεί αν ο σάιλεντ έχει πιο δαιμόνια φαντασία απ’ τη δική σου τότε βρυξελλιώτισσα

  27. 10 Φεβρουαρίου, 2011 2:04 μμ

    @el romandante σου είμαι υπόχρεος. Τόσοι και τόσοι πέρασαν από ‘δω και κανείς δεν πρόσεξε το σκυλάκι μου. Και είναι και συμπαθούντες, σου λέει. Τς τς τς! Από φαντασία όμως μην περιμένεις. Αν διέθετα έστω και στο ελάχιστο θα την χρησιμοποιούσα στο κείμενο για το φόβο. Όπως όμως θα πρόσεξες, είναι εντελώς ρεαλιστικό, όπως και το περιστατικό με τον αυτιάγγουρα! Ώρες μου πήρε να το συνεφέρω το παιδί 😦

    @Krot δεν το σώζεις πια, με απογοήτευσες. Κάποια μέρα ο αυτιάγγουρας θα σώσει την ανθρωπότητα, όμως θα είναι πια αργά για να κλέψεις λίγη από τη λάμψη και τη φήμη του-έχεις διαλέξει στρατόπεδο εδώ και καιρό…

  28. 10 Φεβρουαρίου, 2011 4:55 μμ

    Silent,

    Λυπάμαι ειλικρινά που έγινα η αιτία να φοβηθείς. Από την άλλη όμως είμαι από τους ανθρώπους που προτιμώ χίλιες φορές την αλήθεια (όσο φόβο και αν μου προκαλεί αυτή), από τις ψευδαισθήσεις με τις οποίες μας κρατάνε κοιμισμένους τόσα χρόνια. Αν υπάρχει κάποια ελπίδα, αυτή είναι η αφύπνιση όσο περισσότερων ανθρώπων γίνεται, τόσο εδώ όσο και σε άλλες χώρες. Βέβαια, προς το παρόν είμαστε λίγοι και το στάδιο στο οποίο βρίσκεται ο καθένας μας είναι διαφορετικό. Όσο προχωράνε όμως τα σχέδιά τους, τόσο περισσότερος κόσμος θα αντιδρά. Είδωμεν…

    υγ. Του αυτιάγκουρα (καλά όνομα δεν έχει αυτό το παιδί;) να του δώσεις ένα φιλί και από μένα 🙂 Η αγάπη και η παρουσία τους είναι ένα από τα καλύτερα γιατρικά για τον φόβο με τον οποίο μας ψεκάζουν συνεχώς

  29. 10 Φεβρουαρίου, 2011 6:19 μμ

    Ύποπτα γνώριμη ακούγεται η Ρουριτανία σου…
    Να ρίξω ιδέα και για «Σοσιαλισμός #5»; Εκμεταλλευόμενη τη νέα τεχνολογία, η εξουσία συλλαμβάνει και τιμωρεί προληπτικά τους ηπηκόους που προβλέπει (με τεχνικές όπως στην ταινία Minority Report) ότι μελλοντικά θα εκδηλώσουν απείθαρχη και επιζήμια για το σύστημα συμπεριφορά. Στο επόμενο στάδιο προς τη σοσιαλιστική ολοκλήρωση ίσως πετύχει να μη γενιούνται καν αυτοί οι ενοχλητικοί υπήκοοι.

  30. 10 Φεβρουαρίου, 2011 7:58 μμ

    @Χαρά καταρχάς είσαι μέσα στο μυαλό των μπλόγκερς, πραγματικά απορώ γιατί απέχεις τόσο καιρό. Ειδικά στο σημείο που λες «Αυτό βέβαια δεν κρατάει πολύ…» τι να πω βρε παιδιμ, λες και συμμετείχες στη συσπείρωση για το φόβο 🙂 🙂 🙂 Το οπλοστάσιο σου είναι βαρύ και τα όπλα σου γεμάτα μπαρούτι, αλλά η αισιοδοξία σου δυστυχώς για σήμερα πέφτει σε τοίχο. Μπορεί να φταίνε και κάτι φόλες που έπεσαν πάλι σήμερα στο κέντρο και με έκαναν άνω κάτω, ίσως και οι φόλες που μας ταϊζουν καθημερινά οι παντώς τύπου εξουσιομανείς κι εμείς τις τρώμε και λέμε κι ευχαριστώ, τελευταία πάντως αισθάνομαι ότι με φοβίζουν όλα εκτός από τη βία. Και η απάθεια με φοβίζει και το να κάνουμε όλοι μαζί τους φασουλήδες της εξουσίας και το να μην μπορούμε πια να επικοινωνήσουμε σε ο,τιδήποτε γιατί η καχυποψία μας έχει μπουκώσει. Ενώ η βία είναι ορατή και συγκεκριμένη. Τώρα που το σκέφτομαι, ευχαρίστως θα ξεκινούσα μία νέα κίνηση, τη συσπείρωση για τη βία, υπό το σύνθημα «Η βία δεν ανήκει σε κανέναν, γι’ αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση…»

    Η φίλη μου όμως ας συνεχίσει να ατενίζει τον Λονδρέζικο ουρανό και το πάρκο με τους σκίουρους και τα πουλάκια-είναι μια παρηγοριά για ‘μας, ότι έστω κάπου δίπλα μας οι άνθρωποι φοβούνται λιγότερο…

    @KnowDame1 η αλήθεια σου είναι πολύτιμη, κι ας φοβίζει. Στο κάτω κάτω αυτό φωνάζουμε όλοι, το δικαίωμα στην αλήθεια, σε αντίθεση με το φόβο της άγνοιας. Μακάρι να βγεις αληθινή και η συλλογική αφύπνιση να αλλάξει τον κόσμο. Προσωπικά διαβλέπω η αφύπνιση να μας οδηγήσει στον κανιβαλισμό. (Από την άλλη εγώ έχω τον αυτιάγκουρα που μου θυμίζει την ανιδιοτελή αγάπη και αισθάνομαι λιγότερο φοβισμένος που και που-στον φίλησα και μου είπε να σου στείλω κι εσένα πολλά φιλιά απ’ αυτόν!)

    @KnowDame2 αποφάσισα να φύγω από αυτή την πόλη γιατί ακριβώς μου λείπουν όλα όσα περιγράφεις: η εστίαση σε μικρά όμορφα πράγματα, η ψυχική ενέργεια, η ελπίδα. Σύντομα όμως έρχεται η ανανεωμένη βερσιόν μου! 🙂

    @Κομαντάντε Τσαλ πολύ ωραία η ιδέα σου περί πρόληψης της απείθαρχης συμπεριφοράς. Αν μάλλιστα είχα άκρες στην εξουσία, σίγουρα θα τους πρότεινα και τον «Σοσιαλισμό Νούμερο Έξι» για τον προληπτικό έλεγχο των γεννήσεων, που θα βασίζεται σε εξειδικευμένα εργαστηριακά τεστ. Σκεφτόμουν όμως και κάτι άλλο τώρα το απόγευμα: αφού ως χώρα το μόνο που παράγουμε είναι η πολιτική βία, γιατί να μην την εκμεταλλευτούμε; Θα μπορούσαμε να μοσχοπουλήσουμε τη μεθοδολογία μας στο εξωτερικό; Πιστεύω ότι αυτό θα μείωνε φοβερά το εθνικο δάνειο, αλλά χρειάζομαι να το επεξεργαστώ λίγο περισσότερο ώστε να κατέβω με μία ολοκληρωμένη πρόταση…

    @Ρενάτα πιστεύω να μην εκπλήσσεσαι…

    • chara permalink
      10 Φεβρουαρίου, 2011 9:46 μμ

      Οι άνθρωποι φοβούνται λιγότερο;;; Στο Λονδίνο;;;

  31. 11 Φεβρουαρίου, 2011 9:08 πμ

    καλημέρα…
    χάρη στους bright eyes ανακάλυψα ένα bright mind…
    εκείνη τη μέρα έγραψαν πολλοί άνθρωποι κατά του φόβου…
    όλες τις υπόλοιπες, πολλά ζώα μαζί κι εγώ… φοβάμαι!
    αν τελικά κάτι πέτυχε αυτή η μπλογκομέρα, ήταν πως έχασα το λογαριασμό μετρώντας φόβους…

  32. 11 Φεβρουαρίου, 2011 5:50 μμ

    @Χαρά, εντάξει, παρασύρθηκα από τα πουλάκια και τα σκιουράκια. Και πάλι όμως νομίζω ότι η σωματική βία δεν έχει νομιμοποιηθεί κοινωνικά ακόμα στα μέρη σου, πέρα από «μεμονωμένα περιστατικά».

    @katabran μεγάλη μου χαρά που σε συναντώ! Το πραγματικό bright mind είναι ο Oberst-εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε απλά για να αντέχουμε λίγο παραπάνω τη βία. Μήπως και φοβηθούμε λιγότερο, για μια μέρα έστω…σε αυτό ίσως βοήθαγε αν ο κόσμος έβλεπε λίγο περισσότερο jarmusch 🙂 🙂

    • 11 Φεβρουαρίου, 2011 9:52 μμ

      Παιδιά την ελπίδα δεν την κρατάμε, την αρπάζουμε ή τη δημιουργούμε. Πονάνε ωρέ τα παλληκάρια;

      Έχω σκεφτεί νέο θέμα για μπλογκομέρα: τη σιωπή. Πολύ ωραία θα είναι. Μην το πείτε ακόμη σε κανένα…σσσσσ. είναι μυστικό.

      • 11 Φεβρουαρίου, 2011 9:59 μμ

        Χαχαχα, θα είναι εκκωφαντική! 🙂

      • 11 Φεβρουαρίου, 2011 10:01 μμ

        Μάλλον θα είναι Κραυγές και ψίθυροι.

      • 12 Φεβρουαρίου, 2011 9:58 πμ

        Καλά μου παιδιά, το ξέρετε πόσο σας αγαπώ και τους τρεις, αλλά η μοναδική δική μου συμμετοχή ξανά σε μπλογκομέρα θα είναι όταν θα στήνουμε μπλόγκα στους οχθρούς μας. Σε κάποια μεγάλη πλατεία με λαϊκά δικαστήρια και κρεμάλες κατά προτίμηση 🙂

  33. 11 Φεβρουαρίου, 2011 9:41 μμ

    γιατί, τι έχει οJarmusch;
    θυμάσαι το Stranger Than Paradise, ειδικά την στιγμή που η Εύα βαριέται τον Ουίλι και το φίλο του τον Έντι και πάει να φύγει…ανοίγει την πόρτα, μπαίνει μέσα όλο εκείνο το φώς που την τρομάζει και μένει πίσω…
    επειδή λέγαμε για φόβο…θυμήθηκα τη σκηνή…
    το τέλμα του καθενός, ο φόβος του!

  34. 12 Φεβρουαρίου, 2011 9:54 πμ

    @katabran κάτι τέτοιο σκεφτόμουν κι εγώ στην αναφορά μου. Εμένα με τρομάζει το αττικό φως, το θρυλούμενο, που σε τυφλώνει και δεν βλέπεις καθαρά. Καλημέρα!

  35. 12 Ιανουαρίου, 2013 10:41 μμ

    we march in silentcrossing

Trackbacks

  1. Tweets that mention Ο φόβος στα χρόνια της Σ.Σ.Σ.* « Silentcrossing's Blog -- Topsy.com
  2. Η μαμά μου θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ « Silentcrossing's Blog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: