Skip to content

The 1+1 project: Week 5

4 Φεβρουαρίου, 2011

The New

Bright Eyes-The People’s Key (2011)

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο αγαπημένο μου συγκρότημα από τα zeroes, αυτό θα ήταν οι Bright Eyes. Όχι μόνο γιατί οι δίσκοι τους με έχουν συντροφεύσει ουκ ολίγες φορές, πλαισιώνοντας ηχητικά τις πιο προσωπικές μου στιγμές, και σίγουρα όχι γιατί αποτελούν το μουσικό απαύγασμα της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά μάλλον για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: γιατί οι Bright Eyes έβγαλαν ασπροπρόσωπη μια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών που, μετά την κραιπάλη των 90s, αποφάσισε να βάλει τις παντόφλες της και να πέσει από νωρίς στο κρεβάτι. Την ώρα που άλλοι βολόδερναν στο Μαρόκο, άλλοι σταματούσαν τα ναρκωτικά και άλλοι προσπαθούσαν μάταια να γίνουν πιο σοβαροί για να τους προσέξει ο κόσμος, ο Conor Oberst έγραφε απανωτά αριστουργήματα, φουλ στο συναίσθημα και την οριακή αυτοκαταστροφή, με τα οποία μπορούσε να ταυτιστεί κάθε προβληματικός μετέφηβος του πλανήτη.

           

Αν είχε την παραμικρή ισχύ η αυτοσχέδια θεωρία μου, που λέει ότι κάθε πραγματικά μεγάλο συγκρότημα κυκλοφορεί στη ζωή του τρεις σημαντικούς δίσκους, ενώ οι υπόλοιποι πλαισιώνουν δημιουργικά πλην άνισα το μύθο, τότε μετά τα Lifted…, I’m Wide Awake It’s Morning και Digital Ash in a Digital Urn οι Bright Eyes θα έπρεπε να μας είχαν ήδη κουνήσει το μαντήλι του αποχαιρετισμού. Και προσωπικά με το Cassadaga του 2007 βιάστηκα να τους διαγράψω, αφού πίστεψα ότι η υπόθεση Bright Eyes έχει τελειώσει. Ή τουλάχιστον είχε μετουσιωθεί σε κάτι που δεν μου πρόσφερε πια καμία απόλαυση. Στο μεταξύ είχαν αποκτήσει τεράστια φήμη, έγιναν headliners στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του πλανήτη, περιόδευσαν με τον Bruce Springsteen και τους REM, πρωτοστάτησαν της εκστρατείας Vote for Change ενάντια στην πολιτική του Bush και τους πήρε κάτω από τις φτερούγες του ο Neil Young, ενώ ο Oberst κυκλοφόρησε μετριότατα άλμπουμς με προσωπικά του σχήματα όπως οι Mystic Valley Band και οι Monsters of Folk. Μετά τι;

    

Μετά ήρθε το The People’s Key για να με ξαφνιάσει κάτι παραπάνω από ευχάριστα και να μου τρίψει στη μούρη τη θεωρία περί τριών σημαντικών δίσκων. Θα μπορούσα μάλιστα να ισχυριστώ ότι πρόκειται για ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει ποτέ οι Bright Eyes, θα μου διέφευγε όμως η ουσία: ότι απλά μεγάλωσα και η αντοχή μου στις στιχουργικές παράνοιες και τα μεγάλα δράματα είναι περιορισμένη, ακόμα και όταν αυτά προέρχονται από τον ίδιο τον Oberst. Που επίσης μεγάλωσε, όμορφα και δημιουργικά. Αυτός ο δίσκος λοιπόν κάτι κερδίζει και κάτι χάνει: καταρχάς χάνει τη βιωματικότητα και τη στιχουργική ποιητικότητα του Oberst (που αμφιβάλλω αν θα μπορούσε άλλο να πορευτεί με τόσο βεβαρημένη ψυχοσύνθεση), κερδίζει όμως τη μουσική ωριμότητα, που του δίνει και επίσημα μεταγραφή από το indy περιθώριο στο πάνθεον των κλασικών, με την καλή την έννοια.

           

Το The People’s Key είναι αρκετά ηλεκτρονικό και πειραματικό και με υπαρξιακές ανησυχίες όπως η γέννηση της ζωής, τα ταξίδια στο χωρο-χρόνο και τα…UFO, ενώ μια κάπως τρομακτική φωνή διαπερνά όλο το δίσκο με αφηγήσεις ιστοριών από τη Βίβλο, προσδίδοντας στο όλο εγχείρημα μια υπερφυσική διάσταση και ένα conceptual χαρακτήρα («You’re not alone in anything, you’re not unique and dying»-«You’re not alone in anything, you’re not alone in trying to be»). Τέλος, οι συμμετοχές ως συνήθως είναι πολλές, με προεξέχουσα αυτή του Clark Baechle των Faint, με τους οποίους συνδέουν τον Oberst πολλά, όχι μόνο λόγω κοινής καταγωγής (η μυθική Nebraska των Ηνωμένων Πολιτειών), αλλά γιατί και ο ίδιος ο Oberst συμμετείχε στο ξεκίνημα των Faint, όταν ακόμα ονομάζονταν Norman Bailer. Αγαπημένο μου τραγούδι από το The People’s Key είναι το σπαρακτικό Ladder Song, που συμπυκνώνει όλη τη δραματική συνειδητοποίηση του μη αναστρέψιμου της ενηλικίωσης. Μπρρρρ!

               

The Old

The Faint- Danse Macabre (2002)

Το Danse Macabre είναι το τρίτο και καλύτερο άλμπουμ των Faint, μαζί με το Danse Macabre Remixes που ακολούθησε την επόμενη χρονιά. Εδώ θα βρει κανείς τα φαντάσματα των Duran Duran, των πρώιμων Cure και των Depeche Mode να χορεύουν δαιμονισμένα στους ρυθμούς ενός techno-punk ηχοτόπιου με goth παρεκτροπές. Ηλεκτρονικά στην τσίτα, κοινωνικός σχολιασμός επιπέδου Ok Computer αναμειγμένος  με ιστορίες φόνου, θανάτου και προδοσίας, ενώ παράλληλα είναι τόσο 80s disco που θες να γυρίσεις πίσω στο χρόνο και να τυλιχθείς στην πλατίνα. Κομμάτια όπως το Agenda Suicide, το Posed to Death και το The Conductor βάζουν κάτω κάθε τυχάρπαστους Fischerspooner και απαιτούν λίτρα ιδρώτα στα dance floors. Αν και δεν έγινε ποτέ μεγάλη επιτυχία, (ελέω NME που τους καταδίκασε άδικα), θυμάμαι ακόμα τα ιδρωμένα κορμιά με τις σηκωμένες στον αέρα γροθιές στα κλαμπς της Αγγλίας όταν πρωτο-κυκλοφόρησε. Στην πραγματικότητα μόνο στο νησί εκτιμήθηκε κάπως αυτό το άλμπουμ, ίσως γιατί είχαν κάνει νωρίτερα καλή δουλειά ο Gary Numan, οι Soft Cell και οι Visage, τους οποίους οι Faint κλέβουν απροκάλυπτα, με λίγες πινελιές από Kraftwerk και Nitzer Ebb. Όλο αυτό το ακατάσχετο namedropping δηλώνει απλά ότι το Danse Macabre μπορεί μεν να μην πρωτοτυπεί σε τίποτα, κλέβει όμως τα καλύτερα υλικά από τους καλύτερους δασκάλους και τα μεταμορφώνει κάτω από το ιδιαίτερο πρίσμα των Faint σε ένα υπέροχο κολάζ ήχων, μία από τις καλύτερες, κατά τη γνώμη μου, στιγμές της δεκαετίας των zeroes.

                      

The 1+1 project

4 Σχόλια leave one →
  1. 5 Φεβρουαρίου, 2011 11:21 πμ

    πο πο ποσο συμφωνω για τον κονορ! ακριβως τα ιδια πιστευω κ εγω. αντε επιτελους εγκατελειψε την country! με εψησες και θα ακουσω το δισκο.

  2. 5 Φεβρουαρίου, 2011 12:05 μμ

    Hello oksi! Πολύ χαίρομαι γιατί είσαι και αυστηρός εσύ 🙂 Όταν το ακούσεις πες μου τη γνώμη σου!

  3. 6 Φεβρουαρίου, 2011 9:48 πμ

    Δεν έχω ακούσει ακομα το BRIGHT EYES έχω κολλήσει με τους TWILIGHT SINGERS όπου νάναι όμως θα το ακούσω.Καλή σου μέρα.Δεν έχω τη παραμικρή αμφιβολία όμως πως θα μου αρέσει…κατι έχει αυτό το τρελοκομείο ο Connor

    • 6 Φεβρουαρίου, 2011 5:50 μμ

      Α, κι εγώ TWILIGHT SINGERS ακούω από χθες, μη νομίζεις 🙂 Ελπίζω να μην σας πάρω στο λαιμό μου με τον ενθουσιασμό μου για τους BRIGHT EYES. Είναι που χάρηκα κι όλας γιατί έβγαλαν κάτι που μου άρεσε μετά από πάααααρα πολυ καιρό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: