Skip to content

The 1+1 project: Week 4

30 Ιανουαρίου, 2011

The New

MGMT-Congratulations (2010)

Θα πάω ελάχιστα πίσω στο χρόνο για να αποκαταστήσω στη συνείδηση μου μια μεγάλη αδικία: τους MGMT τους ανακάλυψα αφού το Oracular Spectacular το ήξεραν περίπου οι μισοί κάτοικοι του πλανήτη, μαζί και η δίχρονη ανιψιά μου που το χόρευε κάθε φορά που έπεφτε το τηλεοπτικό σήμα του ΑΝΤ1. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν μου γέμιζαν και το μάτι. Αγόρασα το πρώτο τους άλμπουμ από τις προσφορές πολύ αργότερα, το άκουσα δύο φορές και το εναπόθεσα στο χρονοντούλαπο με τα διακοσμητικά, αυτά που εσχάτως καταριέμαι που δεν χωράνε στις κούτες της μετακόμισης. Κι επειδή, ως γνωστόν, η πρώτη εντύπωση σε ακολουθεί για πάντα, δεν μπήκα στον κόπο να ακούσω το Congratulations εγκαίρως. Κρίνοντας μάλιστα και από τη θέση που έλαβε στις μουσικές λίστες της περυσινής χρονιάς, θεώρησα ότι δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω αναζήτησης, ιδιαίτερα φέτος με την υπερπαραγωγή εξαιρετικών μουσικών και ανατριχιαστικών 70s και 80s αναβιώσεων (εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να ενημερώσω τους δύο αναγνώστες μου που παρακολουθούν το 1+1 Project ότι ΚΑΙ οι New York Dolls έβγαλαν νέο δίσκο!). Στην περυσινή ωστόσο ψηφοφορία υπήρξε και κάποιος που εναπόθεσε το Congratulations στο ανώτερο βάθρο, κάτι που στη συνείδηση μου μεταφραζόταν ως: 1) είναι προκλητικός και θέλει να τη σπάσει στους υπόλοιπους, ή 2) πρόκειται για χαμένο διαμάντι, από αυτά που ανακαλύπτουν λίγοι και εκτιμούν ακόμα λιγότεροι. Περισσότερο για να αποδείξω το πρώτο, είπα αυτή τη βδομάδα να ακούσω το Congratulations. Και ακόμα ψάχνω τον κάτω σιαγόνα μου!

 

Σταματάω αυτομάτως να περιμένω με λαχτάρα όλες τις φετινές αναβιώσεις του ’70 και του ΄80, αφού όλο αυτό τον καιρό ό,τι έχω αγαπήσει στη μουσική βρισκόταν κάτω από τη μύτη μου: ο Bowie είναι εδώ, οι Pink Floyd είναι εδώ, οι Television Personalities είναι εδώ, οι Spacemen 3 είναι εδώ, πάνω από όλα όμως εδώ είναι οι Sparks με τις πόζες, την ψυχωμένη ποπ και τα θεότρελα φαλτσέτα τους. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι δύο μόνο, και μάλιστα τόσο νέοι, άνθρωποι είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό το ψυχεδελικό μουσικό σύμπαν, συμπυκνωμένο σε μικρό μπουκαλάκι μόλις εννέα κομματιών. Και τι κομμάτια! Χωρίς ούτε ένα από αυτά να μπορεί να διατεθεί ως single στην τρέχουσα ποπ κουλτούρα, με εντελώς διαφορετικό ήχο το κάθε ένα, συνολικά το Congratulations μοιάζει φόρος τιμής στους ήρωες που διαμόρφωσαν τη γενιά μου. Και ταυτόχρονα δεν έχει καμία σχέση με ρετρό παλιατζούρες, αντίθετα είναι φρέσκο και λαχταριστό σαν πολύχρωμο γλειφιτζούρι. Τη γλύκα του να ‘χουν!

 

The Old

Sparks-Kimono My House (1974)

Το Kimono My House κυκλοφόρησε το 1974 και είναι το τρίτο άλμπουμ των Sparks, με γνωστότερα κομμάτια τα εκκεντρικά This Town Ain’t Big Enough for Both of Us και Amateur Hour (προσωπική αδυναμία το Thank God It’s Not Christmas). Οι στίχοι είναι αλλοπρόσαλλοι και ειρωνικοί, ταυτόχρονα έκφυλοι και φλεγματικοί, βρίθουν αναφορών στην περιρρέουσα ποπ κουλτούρα της εποχής με ολίγη από όπερα, ενώ τα φαλτσέτα του Russell Mael είναι μνημειώδη. Γενικά, το Kimono My House είναι μια glam pop όπερα σε τρεις πράξεις, είναι η προσωποποίηση της υπερβολής και του κιτς, με καλλιτεχνικό όμως περιτύλιγμα, που μουσικά και στιλιστικά επηρέασε τους πάντες, από τους Queen και τους Roxy Music έως το τελευταίο κιτς απολειφάδι της δεκαετίας του ΄80.

           

Ωστόσο οι Sparks υπήρξαν περισσότερο ευφυείς από όλους. Και με το «ευφυείς» αναφέρομαι όχι μόνο στη μουσική τους, αλλά και στην όλη τους στάση απέναντι στη μουσική βιομηχανία, καθώς και στην εικόνα που δημιούργησαν και που άλλους θα τους είχε πετάξει στα τάρταρα, οι ίδιοι όμως διασώθηκαν και μεγαλούργησαν και μετά από 40 χρόνια (!) εξακολουθούν να φτιάχνουν καλή μουσική. Το συγκρότημα ουσιαστικά αποτελούν τα αδέρφια Ron και Russell Mael, που ξεκίνησαν στο Λος Άντζελες το 1970 και σύντομα μετακόμισαν στο χωνευτήρι Λονδίνο όπου έχαιραν μεγαλύτερης αποδοχής λόγω καλού προηγουμένου (βλέπε T-Rex, Bowie, Slade κτλ.). Από το glam pop στο punk και την ηλεκτρονική μουσική, ταυτόχρονα mainstream και περιθώριο, τέτοιο αντιφατικό μουσικό σύμπαν δεν ξανα-υπήρξε.

          

Για την αποδελτίωση αυτής της αντιφατικότητας ιδού μερικές άχρηστες πληροφορίες: τα αδέρφια Mael είναι απόφοιτοι του UCLA και αμφότεροι έχουν εργαστεί ως μοντέλα σε καταλόγους ανδρικών ρούχων. Έχουν γράψει μουσική για ταινίες του Jacques Tati, αλλά και του Jean-Claude Van Damme! Έχουν γράψει μιούζικαλ για το Εθνικό Ραδιόφωνο της Σουηδίας (με τίτλο The Seduction of Ingmar Bergman) και παράλληλα συμμετείχαν σε τηλεοπτικές σαπουνόφουσκες τύπου Gilmore Girls, ενώ κομμάτια τους έχουν περιληφθεί στις καμπάνιες των Dolce & Gabbana. Έχουν συνεργαστεί με τους Erasure και τον Jimmy Somerville, αλλά και με τους Faith No More, με τους οποίους και περιοδεύουν τελευταία. Τέλος, το 2008 συμμετείχαν σε ένα 21ήμερο μουσικό υπερμαραθώνιο στο Shepherd’s Bush Empire του Λονδίνου, παρουσιάζοντας κάθε βράδυ με χρονολογική σειρά κι από ένα άλμπουμ τους. Ο Morrissey τι έχει να πει για όλα αυτά;

          

The 1+1 project

22 Σχόλια leave one →
  1. 30 Ιανουαρίου, 2011 2:42 μμ

    και όμως μέσα στα χιτ του Oracular Spectacular υπήρχε ένα διαμαντάκι που έδειχνε το τι θα ακολουθήσει.
    Το (θα γίνω Μπόουι όταν μεγαλώσω) The Youth
    .

  2. chara permalink
    30 Ιανουαρίου, 2011 8:25 μμ

    Με αυτό το πρότζεκτ σου ξέρεις τι συνειδητοποιώ; Ότι η μουσική κουλτούρα μου έχει εν πολλοίς σταμάτήσει λίγο πριν τη μέρα που γεννήθηκα! Εντάξει! Εξαιρούνται κάτι αγόρια με ιδιόρυθμες φράτζες και κάτι πιθήκια με ηλεκτρικές κιθάρες! Αυτά!

  3. 31 Ιανουαρίου, 2011 10:07 πμ

    @indictos α, ούτε που το πήρα χαμπάρι, μάλιστα έχω την εντύπωση πως δεν άκουσα καν το άλμπουμ πέρα από το 4ο κομμάτι 😦 Το The Youth λοιπόν και πάλι ευχαριστώ για την αποκάλυψη 😉

    @Χαρά μεταξύ μας το πρότζεκτ ήταν αφορμή να ακούσω ξανά μουσικές που βγήκαν πριν καν γεννηθώ εγώ (φαντάσου παλιατζούρα δηλαδή!!)-τουλάχιστον η δική σου κουλτούρα περιλαμβάνει Joy Division 🙂 Αν δεν κάνω λάθος ο μακαρίτης την έκανε πριν γεννηθείς 😦

  4. chara permalink
    31 Ιανουαρίου, 2011 1:22 μμ

    Νομίζω δεν με κατάλαβες σάιλεντ! Εννοώ πως όλα όσα ακούω τα κατατάσσεις στα όλντις κι ότι οι δίσκοι που έχω από τα μέσα των ’80s και μετά μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Από τα νιου που ανεβάζεις είναι που δεν έχω ακούσει κανένα! Τι νέα γενιά είμαστε εμείς μου λες;
    Όσο για joy division, δε νοείται η δική μου (υπο)κουλτούρα χωρίς το she’s lost control. Αν όχι εγώ τότε ποια;

  5. 31 Ιανουαρίου, 2011 2:14 μμ

    Confusion in her eyes that says it all/She’s lost control.
    And she’s clinging to the nearest passer by/She’s lost control.
    And she gave away the secrets of her past
    And said I’ve lost control again
    And of a voice that told her when and where to act,
    She said I’ve lost control again.

    Oh yeah!!

    Επειδή σήμερα συνομιλώ με τα βινύλια και κλαίω πάνω από άδειες κούτες, σκέφτηκα μόλις ότι θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε την καθεστωτική αποτίμηση του χρόνου με εναλλακτικές μετρήσεις

    π.χ. εγώ γεννήθηκα δύο χρόνια και ένα μήνα πριν πεθάνει ο Curtis, εσύ;

    • chara permalink
      31 Ιανουαρίου, 2011 9:45 μμ

      Εγώ γεννήθηκα σε μια απ’ τις τελευταίες σελίδες του ζοφερότερου έργου του George Orwell… Τι ελπίδες είχα;

      Ο χρόνος, ο τόπος, ο κόσμος… Μην ασχολείσαι μαζί τους αγάπη. Είναι απλώς οφθαλμαπάτες που προσπαθούν να σε αλλάξουν.
      A part of your soul
      Ties you to the next world
      Or maybe to the last
      But I’m still not sure
      But what I do know
      Is to us the world is different
      As we are to the world
      I guess you would know that
      Please don’t go
      I want you to stay
      I’m begging you please
      Please don’t leave here
      I don’t want you to hate
      For all the hurt that you feel
      The world is just illusion
      Trying to change you

      Εγώ σήμερα έβγαλα το εισητήριο της ανοιξιάτικης επιστροφής. Δε θα αντέξω και πολύ στην Αθήνα. Ζήτημα ημερών to loose control.Να ξέρεις!

      Και απαντάω εδώ αντί για αλλού. Δε σε αποχαιρετώ, δε θα μου λείψεις, δε «θα τα πούμε». Θα ‘ρθω να σε βρω.

      • 3 Φεβρουαρίου, 2011 10:56 πμ

        Γάμα και τον Orwell, γάμα και τους Joy Division, να μην ξεχάσεις μόνο μάσκα και βατραχοπέδιλα γιατί σκοπεύω από ‘δω κι εμπρός να ζήσω εκτός οικονομικού συστήματος, άρα θα είμαστε εμείς υπεύθυνοι για την τροφή μας. Οι ρακές είναι φιλαγμένες σε ασφαλές μέρος και στον κήπο έχω ήδη φυτέψει τα απαραίτητα. Για ό,τι νεότερο θα ενημερωθείς εγκαίρως!

      • 5 Φεβρουαρίου, 2011 12:08 μμ

        Εχμ, ξέχασα να αναφέρω ότι ψαροντούφεκα έχω εγώ, μην τα κουβαλάς από το Λονδίνο…

  6. 3 Φεβρουαρίου, 2011 2:09 μμ

    Silentcrossing, κι εμένα αρχικώς δεν μου άρεσαν, αλλά με το «Conglatulations», τους είδα με άλλο μάτι.. 🙂

    Καλησπέρα. Πάω να ρίξω μια ματιά και στα προηγούμενα..

  7. 5 Φεβρουαρίου, 2011 12:07 μμ

    Γεια σου Κατερίνα! Πολύ καλό όντως το “Conglatulations”, ακόμα το ακούω τουλάχιστον μία φορά τη μέρα με τον καφέ 🙂

  8. 5 Φεβρουαρίου, 2011 4:32 μμ

    γαμώτο μήπως να το ακούσω το Congratulations; τι να πρωτοπρολάβω όμως με το προτζεκτ που μπλέξαμε; 🙂

  9. chara permalink
    5 Φεβρουαρίου, 2011 7:59 μμ

    Απαντάω εδώ αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε διάβασα και τη γουίκ φάιβ (Δε μαζεύομαι! ή που θα γράφω ελληνικά με αγγλικούς χαρακτήρες ή αγγλικά με ελληνικούς! τι το χεις ρε κοπελιά το αλτ + σιφτ να σου στολίζει την κάτω γωνία;;;;). Με ύφος αντίστοιχο με το δικό σου (τύπου γάμα τα όλα και τράβα για ψάρεμα) αντιμετωπίζω κι εγώ την πραγματικότητα μου τις τελευταίες μέρες. Από τη μια η ελληνική ανευθυνότητα και από την άλλη η αγγλική αρτηριοσκλήρυνση με (ξανα)φτάσαν στα όρια μου κι αποφάσισα πως θα σχολιάζω μόνο θέματα με τραγουδάκια και θα διαβάζω μόνο λαβ στόρις με χάπι εντ και θα φορέσω το μαγιώ με την πρώτη ευκαιρία! Μάσκα και βατραχοπέδιλα δε φοράω συνήθως! Κάνω μπέαρμπάκινγκ 🙂 Να με αναμένεισ λοιπόν για να ρίξουμε παραγάδι αλλά μη μου δίνεις αιχμηρά αντικείμενα τύπου τρίαινα και καμάκι γιατί η ηρεμία είναι δυστυχώς μόνο επιφανειακή 🙂

  10. 5 Φεβρουαρίου, 2011 11:12 μμ

    @Green δεν το έχεις ακούσει ακόμα; Και είχα την εντύπωση ότι ήμουν ο τελευταίος κάτοικος του πλανήτη. Πάντως, επειδή με το 1+1 φαίνεται να συμφωνούμε αρκετά, νομίζω δεν θα χάσεις 😉

    @Χαρά αγγλική αρτηριοσκλήρυνση; Σώπα, μη μου πεις, γίνονται τέτοια πράγματα; Από τραγουδάκια ό,τι μπορώ κάνω, όπως βλέπεις προσπαθώ κι εγώ να αποφύγω την πραγματικότητα, επίσης μαγιώ και παραγάδια και λοιπά συμπράγαλα κομπλέ, αλλά λαβ στόρι με χάπι εντ μην περιμένεις για φέτος. Α, να θυμηθώ να κάνω μήνυση στη Λίτσα Πατέρα τώρα που το θυμήθηκα…Και για την ηρεμία μη σκας, θα σε πάρω εγώ να πάμε για ψάρεμα με τον αυτιάγγουρα και θα βρεις τη νιρβάνα, I promise!

    • 6 Φεβρουαρίου, 2011 1:57 μμ

      οχι δεν το άκουσα, βαρέθηκα και να το κατεβάσω 🙂 αλλά διαβάζω το κείμενό σου και σκέφτομαι οτι με παρέσυρε το χάιπ! απο την άλλη πραγματικά ΔΕΝ προλαβαίνω! χαχα, θα μπουν στη λίστα!

  11. chara permalink
    6 Φεβρουαρίου, 2011 3:07 πμ

    Ως γνωστόν «Happy endings are just stories that haven’t finished yet» αγάπη οπότε ας ρήξουμε το φταίξιμο στα αστέρια και στις τεράστιες δόσεις λαβ-ακτουαλλι-ικών ταινιών που έχουμε καταναλώσει κι ας αφήσουμε επιτέλους στην ακρη την ενήλικη εκδοχή του Σάντα Κλάους παραμυθιού. Η πραγματικότητα ας έχει μόνο πυργάκια στην άμμο και jefferson airplane ψυχεδέλεια. Τουλάχιστον θα έχουμε και σκύλο να φέρνει τα ξύλα! Αυτό είναι απαραίτητο συστατικό κάθε χάπι εντ που σέβεται τον εαυτό του. Αλήθεια, οι στειρομένοι σκύλοι ερωτεύονται;

  12. chara permalink
    6 Φεβρουαρίου, 2011 3:19 πμ

    Α και επειδή εσύ μπορεί να έχεις παραθέσει πολλά και ψαγμένα ονόματα της ολντ και της νιου μουσικής σκηνής αλλά εγώ δεν είμαι διόλου ψαγμένη, αλλά αντιθέτως άκρως μεροληπτική και με πολλές και μακροχρόνιες αδυναμίες (συνήθως σε troubled αγόρια που δε μεγάλωσαν ποτέ…) θα σου αφιερώσω το πιο γλυκό τραγουδάκι σε ολόκληρο τον κόσμο με την ευχή να σου το λένε συχνά και, το καλό που τους θέλω, να το εννοούν 🙂
    Από έναν άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, αγάπησε κι αγαπήθηκε πολύ:

  13. 6 Φεβρουαρίου, 2011 5:15 μμ

    Moυ άρεσαν και τα δύο αλμπουμς των MGMT αλλα πιο πολύ το CONGRATULATIONS και να σκεφτεις πως κι εγώ δεν έγραψα κάτι γι’αυτό…ποτε δεν είναι αργα θα μου πείς

  14. 6 Φεβρουαρίου, 2011 5:47 μμ

    @Green μας έχει όλους φάει αυτό το χάιπ. Τώρα στην επαρχία λέω σοβαρά να το γυρίσω αποκλειστικά στο Δήμο Μούτση και τη Σωτηρία Μπέλλου. Όταν το ακούσεις πάντως το Conglatulations πέρνα να μου πεις τη γνώμη σου!

    @Moody επίσης ποτέ δεν είναι αργά να μας συνοδέψεις στο 1+1 Project, αν το επιθυμείς. Φουλ στο άγχος και τον ψυχαναγκασμό, δε λέω, αλλά περνάμε μια χαρά 😉

    @Χαρά πότε έγινες…χταπόδι; Το μεσημέρι που έφυγα σε άφησα ήλιο 🙂 🙂 Ο σκύλος μου δεν είναι στειρομένος, μπορώ να ρωτήσω όμως και να απαντήσω στην ερώτηση σου. Αλλά ξύλα μην περιμένεις να φέρει, για την ώρα μόνο ένα μπαλάκι ξέρει να πιάνει ο καημενούλης! Ευχαριστώ και για το τραγουδάκι, δε μου τα λένε και συχνά αυτά, οπότε μια χαρά είναι και ο Γιαννάκης 🙂 Για τους jefferson airplane επιφυλάσσομαι για την επόμενη εβδομάδα, πολύ τους μελετήσαμε τελευταία! Μάκια!!!

    • 6 Φεβρουαρίου, 2011 6:27 μμ

      Ε, και κάτι για την περίσταση:

      • chara permalink
        6 Φεβρουαρίου, 2011 8:59 μμ

        Δεν είμαι χταπόδι σάιλεντ! Είμαι White Rabbit 🙂
        Σήμερα σώπασε η φωνή που συνόδευσε το μεγαλύτερο έρωτα της έως τώρα μικρής και ταπεινής ύπαρξής μου. Gary Moore passed away today. Με έχει καταλάβει μια αβάσταχτη μελαγχολία. Πριν πολλά χρόνια, τις (πολλές) φορές που ένιωθα έτσι μου τραγουδούσαν αυτό. Ελπίζω να την κάνει τη δουλειά του κι απόψε…

      • chara permalink
        6 Φεβρουαρίου, 2011 9:04 μμ

        Syd Barrett hm? Τραγουδάω κι αυτός με κοιτάει απ’ την αφίσα στον τοίχο 🙂

  15. 10 Φεβρουαρίου, 2011 9:20 πμ

    Χαρά love δεν σε ξέχασα, έμπλεξα όμως με τους φόβους μου. Άραγε πέρασε η μελαγχολία; Αν όχι ίσως έχω το αντίδοτο:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: