Skip to content

Οι παιδικοί μου ήρωες

29 Ιανουαρίου, 2011

Κι ένα όμορφο κείμενο της Στάσσας από το προηγούμενο POSITIVE που παρέλειψα να ανεβάσω στην ώρα του:

     

Είναι σκληρό και άχαρο να ενηλικιώνεσαι. Μερικές φορές σκοτώνεις μέσα σου ανθρώπους που τη σχέση σας δεν μπορείς να πάρεις ποτέ μαζί σου, στην ενήλικη ζωή σου. Δεν είναι όμως όλοι οι παιδικοί ήρωες το ίδιο. Άλλοι σε προετοιμάζουνε για τη ζωή σου ως ενήλικου κι άλλοι προσπαθούνε να σε κρατήσουνε για πάντα παιδί. Άλλοι είναι χαρωποί κι ακίνδυνοι και μπορείς να τους πάρεις μαζί σου, να τους επιδεικνύεις με ένα ψευτοντροπαλό χαμόγελο, όπως τις πολαρόιντ απ’ τα βαφτίσια σου. Κι άλλους πρέπει να τους κρύψεις προσεκτικά πίσω απ’ τα στοργικά διπλωμένα ζιπουνάκια στο πιο βαθύ συρτάρι, γιατί ντρέπεσαι ακόμη και να τους αναφέρεις.

 

Δεν είμαστε όμως για ντροπές, οι μπλόγκερ, εμείς βγάζουμε τα σώψυχά μας στη φόρα, τσάμπα κι αυθόρμητα. Το ομολογώ λοιπόν: ο Κάρλος Καστανέντα ήταν ο παιδικός μου ήρωας. Μαζί με τον Τζάκι Τσαν, τον Χάρολντ Λόυντ και τον Θανάση Βέγγο. Τον Πήτερ Παν, τον Πλοίαρχο Νέμο και τον Ροβύρο τον Κατακτητή. Μαζί μ’ έναν ουλαμό από νίντζα και σουπερ ήρωες, σιδερόφρακτους ιππότες, ηρωικούς στρατιώτες, ατρόμητους εξερευνητές, τον Δημήτρη Αδαμόπουλο, τον Πεπίτο την Ντιάνα και τον Τσιπιρίπο, τον Γιώργο Θαλάσση, την Κατερίνα και τον Σπίθα, τον Τεντέν, τον Καπετάνιο, τον Αστερίξ και τον Οβελίξ. Μαζί με μια ταξιαρχία φανταστικά πλάσματα, τρολ, ορκ και χόμπιτ, καλικάντζαρους, νάνους και ξωτικά. Και σήμερα ακόμη, όταν οι κακές μάγισσες της αδυσώπητης πραγματικότητας σκαρφαλώνουν στα τείχη μου, αυτός καλπάζει μπροστά, στρατηγός της φανταστικής μου λεγεώνας των ονείρων, για να με ξελασπώσει. Αυτόν θέλω να θυμάμαι, έτσι θέλω να τον θυμάμαι: σαν τον υπέροχο φίλο μου που μου έλεγε μαγικές ιστορίες.

 

Αυτόν θέλω να θυμάμαι… κι όχι τον άλλο, τον πραγματικό Καστανέντα. Γι’ αυτόν δεν έμαθα ποτέ όταν ήμουν παιδί. Η δική του τραγική και μίζερη πραγματικότητα δεν μ’ άγγιξε ποτέ.

 

Ο Κάρλος Καστανέντα γεννήθηκε το 1925 και πέθανε το 1998. Πιο πολύ απ’ τον Άλντους Χάξλεϋ και τον Τίμοθυ Λήρυ έγινε ο προφήτης της ψυχεδελικής εποχής, με τα 13 βιβλία του όπου περιέγραφε τη διδασκαλία ενός σαμάνου από την φυλή των ινδιάνων Γιακί, του Δον Χουάν. Το Δώρο του Αετού ήταν νομίζω το πρώτο του βιβλίο που διάβασα, στα 12 μου, κι ακολούθησαν όλα τα άλλα: Ταξίδι στο Ιξτλάν, Ο Δεύτερος Κρίκος Δύναμης, Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα- ένας ακατάσχετος αχταρμάς μεταφυσικής μπουρδολογίας που όμως κάπως κατόρθωνε να φεύγει μίλια μπροστά απ’ όλες τις βαρετές κουταμάρες των μέντιουμ και των καφεντζούδων. Γιατί αντίθετα μ’ όλα τα σαχλά βιβλία αυτοβοήθειας και τους κιτς οδηγούς αστρικής προβολής, οι δικές του ιστορίες έλαμπαν στο σκοτάδι με φανταστική ημιζωή.

 

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο: είχε φαντασία. Κι απ’ αυτήν ξεπήδησε το όραμα ενός άλλου κόσμου, τρομερού και μαγικού, προσιτού με τη βοήθεια ονείρων και παραισθησιογόνων φυτών, μια Νιτσεϊκή μεταφυσική αναζήτηση προσηλωμένη στη στιγμή του θανάτου, μια κοσμική αντίληψη της μοναχικής θέσης του ανθρώπου σ’ ένα αφιλόξενο, εχθρικό σύμπαν… Οι διηγήσεις του μου πάγωναν την ψυχή σαν τις καλύτερες στιγμές του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, με ξεσήκωναν σαν τις πιο επικές σελίδες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

 

Δεν είναι οτι ήμουν ανίδεη από γκουρού και σέχτες- είχα δει τους Χάρε Κρίσνα να χοροπηδάνε με τα ντέφια τους στους δρόμους και πρόθυμοι καλοί Χριστιανοί μου είχαν εξηγήσει με λεπτομέρειες τί εστί αίρεση. Κάποιος, κάποτε, μου είπε οτι κι ο Καστανέντα ήταν ένας αρχηγός αίρεσης, που θησαύριζε σε βάρος των πιστών του όπως όλοι, αλλά δεν τον πίστεψα. Τουλάχιστον δεν τον πίστεψα μέχρι που άρχισε να βγάζει κάτι αισχρά βιβλία για το «τενσέγκριτι»- ένα είδος καράτε/ γιόγκας που είχε εφεύρει ο ίδιος κι οι «μάγισσές του» (οι τέσσερις απόστολοι του προφήτη!) και που ήταν τελείως για κλάμματα. Ακόμη και στα 12 μου ήξερα να ξεχωρίζω την αρπαχτή απ’ την έμπνευση- και δεν ήμουν πια 12. Σταμάτησα να τον διαβάζω με αηδία κι απογοήτευση.

 

Δεν περίμενα ότι θα φτάσει ποτέ να ξεπουληθεί τόσο ξεκούδουνα- πίστευα ακόμη οτι το ταλέντο, ακόμη και το ταλέντο του παραμυθά (ιδίως αυτό!) σε βοηθάει να κρατηθείς στο ύψος σου. Δυσκολεύτηκα να πιστέψω οτι κατάφερε να πέσει τόσο χαμηλά, στο επίπεδο των μέντιουμ και των τσαρλατάνων των λαϊκών πανηγυριών, σαν αυτούς που γέλαγα με τα περισπούδαστα βιβλία τους για υπνωτισμούς και χειρομαντίες. Είπα στον εαυτό μου (και σ’ όποιον με ρώταγε) οτι αυτά δεν τα είχε γράψει ο ίδιος αλλά κάποιος από την οργάνωση που είχε χτίσει γύρω του.

 

Αργότερα έμαθα για το θάνατό του, για τις κατεστραμμένες ζωές που άφησε πίσω του, τις μηνύσεις ανάμεσα στους κληρονόμους του και το γυιό του και τα βιβλία της πρώην γυναίκας του, τέτοια λαϊκά και χυδαία κι ανάρμοστα για έναν μεγάλο μάγο, έναν άψογο πολεμιστή σ’ ένα μονοπάτι με καρδιά… Έμαθα για τις «μάγισσές του» που αυτοκτόνησαν ή εξαφανίστηκαν (ίσως εκεί, μια μικρή σπίθα αλήθειας;), για τους ορκισμένους ακαδημαϊκούς που βάλαν σκοπό τους να δείξουν σ’ όλον τον κόσμο πως ήταν όλα ένα ψέμμα.

 

Λες και χρειαζόταν ποτέ. Ακόμη και 12 χρονών, δεν πίστευα ποτέ στ’ αλήθεια οτι είναι δυνατόν κάποιος να πετάξει σαν χαρτετός, ή να μεταμορφωθεί σε κοράκι, όσα παραισθησιογόνα και να πάρει. Διψούσα όμως για φανταστικές ιστορίες και άλλους κόσμους. Κι ήθελα σίγουρα να πιστέψω οτι υπάρχει μια διαφορετική πραγματικότητα, πέρα και πίσω και κάτω από την καθημερινή μας. Ήθελα να γυρίσω τα μάτια μου προς τα μέσα και να χαθώ στο άπειρο για πάντα. Το ήθελα με τον ίδιο τρόπο που ήθελα να πιστέψω και στον παράδεισο (και την κόλαση), στη ζωή μετά θάνατο. Σαν κάθε άνθρωπο με καρδιά και μυαλό, φοβόμουν το άγνωστο, είχα μεταφυσικές αναζητήσεις, έψαχνα… κάτι… κάποιον…

 

…μέχρι που μεγάλωσα και βρήκα τον ενήλικο εαυτό μου. Και μια μαγεία που δουλεύει στ’ αλήθεια.

7 Σχόλια leave one →
  1. chara permalink
    29 Ιανουαρίου, 2011 7:12 μμ

    Αν διαβάζει η Στάσα τα θερμά μου συγχαρητήρια. Και κάτι ακόμη. Πού είναι αυτή η μαγεία που δουλεύει στα αλήθεια; Υπάρχει ή την αναζητώ ματαίως; Ρωτάω γιατί έχω βαρεθεί τις σκούπες που ρουφάνε αλλά δεν πετάνε και τις ράβδους που μεταμορφώνουν μόνο εκείνους που τις έχουν για να δέρνουν. Πάντως θα κρατήσω την αισιόδοξη νότα σου!

  2. 30 Ιανουαρίου, 2011 9:52 πμ

    Χα! Την ίδια απορία είχα κι εγώ σε συζητήσεις γι’ αυτό το κείμενο, που κάπου εδώ να ενημερώσω την αγαπητή Στάσσα ότι διαβάστηκε και πήρε αξειρετικές κριτικές από πολύ κόσμο 😉

    Πάω να ψάξω στο πατάρι μπας και βρω κι εγώ καμία μαγική σκούπα να πετάξω μακρυά!!

  3. chara permalink
    30 Ιανουαρίου, 2011 8:21 μμ

    Μήπως βρεις τουλάχιστον εκείνη που …κρύβει κάτω απ’ το χαλάκι!

  4. 31 Ιανουαρίου, 2011 10:02 πμ

    Ε, εκείνη δεν είναι στο πατάρι, είναι το εθνικό μας έμβλημα. Θα πρότεινα μάλιστα: α) να κρεμαστεί πάνω από τη βουλή στη θέση της σημαίας, και β) να αφαιρεθεί από την ελληνική σημαία ο σταυρός και τη θέση του να πάρει η εν λόγω σκούπα!

  5. αγκνιρα permalink
    3 Φεβρουαρίου, 2011 10:04 πμ

    Και γω τον διάβαζα με πάθος, Σάιλεντ (ήμουν όμως ήδη 14) και κάποτε τον απομυθοποίησα και γω. Δεν ήξερα όμως όλη την (απαγοητευτική) πραγματικότητα που περιγράφεις στο ποστ σου…
    (καλώς σε βρήκα και μπράβο για το ωραίο σου μπλογκ. Παρεπιπτόντως, τώρα συνειδητοποίησα ότι σου έβαζα λόθος άρθρο τόσον καιρό 😉 )

  6. αγκνιρα permalink
    3 Φεβρουαρίου, 2011 10:09 πμ

    Ups, τώρα είδα ότι το ποστ ήταν αναμετάδοση. Γράψε λάθος για το άρθρο…

  7. 3 Φεβρουαρίου, 2011 10:49 πμ

    Γεια σου αγκνίρα! Ετοίμασες τη γωνίτσα μου στο σαλέ ή ακόμα; Καλά, έχεις καιρό ακόμα, μην σε αγχώνω! 🙂 🙂

    Τι εννοείς μου έβαζες λάθος άρθρο; Στο γένος αναφέρεσαι; Α, εμείς δεν έχουμε τέτοια προβλήματα, εκφράσου όπως σε βολεύει!

    Όσο για το άρθρο, κάποια στιγμή θα περάσει και η συγγραφέας να εισπράξει τα εύσημα, περιμένει να μαζευτούν πολλά 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: