Skip to content

The 1+1 project: Week 3

21 Ιανουαρίου, 2011

The New

Social Distortion-Hard Times and Nursery Rhymes (2011)

Την προηγούμενη εβδομάδα η είδηση της νέας κυκλοφορίας των Social Distortion έφτασε με ενθουσιασμό από πολλές κατευθύνσεις. Εκτός από την παρουσίαση στο 1+1 Project από τον green onion, δέχτηκα μηνύματα και τηλεφωνήματα ενθουσιωδών φίλων μου από την εποχή που η μουσική μας προκαλούσε αληθινά συναισθήματα, ενώ η άφιξη τους στην Αθήνα την άνοιξη σηματοδοτεί αυτομάτως και τη δική μου πρώτη άνοδο στην πρωτεύουσα μετά τον επικείμενο ξεριζωμό. Ο ενθουσιασμός λοιπόν δεν είναι μόνο δικός μου και έχει διάφορες εξηγήσεις. Καταρχάς το Hard Times and Nursery Rhymes είναι αναμφισβήτητα ένας πολύ καλός δίσκος, γεμάτος ροκ ενέργεια από το παρελθόν. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, από τα ηχεία ξεπηδούν καταιγιστικά τα γνωστά τρία ακόρντα που μας έκαναν κάποτε να αγαπήσουμε το rock n’ roll και κάποιοι από εμάς τους Social Distortion ειδικότερα, ενώ φαίνεται ότι η δεκαετία του ’80 επανέρχεται θριαμβευτικά και δικαιώνεται εις τριπλούν φέτος (αν προσθέσουμε και την επιστροφή των Wire, αλλά και του μεγαθήριου Gang of Four…)

 

Παραδέχομαι όμως ότι ο ενθουσιασμός μου έχει και άλλες πηγές, πέρα δηλαδή από την ίδια την ύπαρξη του συγκεκριμένου άλμπουμ. Μία από τις πηγές αυτές ονομάζεται hype. Ή, για την ακρίβεια, η παντελής απουσία αυτού του σχιζοφρενικού κατασκευάσματος που όλοι αγαπάμε να μισούμε και με την πρώτη ευκαιρία στέλνουμε στο διάολο για να επιστρέψουμε στην ασφάλεια των τριών ακόρντων. Στα δικά μου τουλάχιστον αυτιά το συναίσθημα μεγεθύνεται με τα απλούστερα των υλικών. Την ίδια ασφάλεια του παλιομοδίτικου ένιωσα πέρυσι με τους Black Rebel Motorcycle Club που δεν χόρταινα να τους ακούω, την ίδια και τώρα. Να το πω αλλιώς, αυτό που μου τη σπάει στη μουσική που σήμερα φτάνει στα μεγάλα ακροατήρια είναι ό,τι και συνολικά στη σύγχρονη ζωή: είναι και τα δύο φτιαγμένα με προδιαγραφές επιτυχίας.

 

Οι Social Distortion μυρίζουν Αμερική από μακριά και από το Mommy’s Little Monster του 1983 έχουν κυκλοφορήσει ακόμα 6 άλμπουμς (μαζί με τον φετεινό) με αγαπημένα μου κομμάτια τα Ball and Chain, Story of My Life και τη φοβερή διασκευή του Ring of Fire του Johnny Cash, τον οποίο και μνημονεύουν ως βασική πηγή επιρροής τους. Ξεκινώντας ως ένα από τα πρωτοπόρα hardcore punk συγκροτήματα της Νότιας Καλιφόρνιας, στην πορεία άλλαξαν πολύ το στυλ και τη μουσική τους, απευθυνόμενοι σε πιο «ενήλικα» κοινά, με γερές βουτιές στην κολυμπήθρα της country και του κλασικού αμερικάνικου rock n’ roll, καταλήγοντας στο δικό τους ιδιαίτερο ήχο. Πυρήνας του συγκροτήματος είναι ο Mike Ness, πραγματικός rock n’ roll survivor, αφού ο βίος που διήγαγε την τελευταία 20ετία  είναι αυτός ακριβώς που αρμόζει σε κάθε rock n’ roll μύθο της δικής του εμβέλειας: σοβαρές εξαρτήσεις από ναρκωτικά και ποτό, προβλήματα με το νόμο (sic), φυλακές και κέντρα αποτοξίνωσης.

 

Σκοπίμως παραπάνω χρησιμοποίησα τη λέξη «μύθος» για να βρω την ευκαιρία να παραπέμψω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Μάρκου Φράγκου υπό τον τίτλο «Φέρε πίσω το μύθο». Το 2011 όμως ο μύθος είναι ήδη εδώ και το αποδεικνύουν οι πρόσφατες μουσικές κυκλοφορίες. Ας μην είναι μύθος πρώτου μεγέθους τα τρία αυτά συγκροτήματα που αναφέρω παραπάνω και ας μην συντήρησαν ποτέ συλλογικές φαντασιώσεις και μαζικά κινήματα, αρκεί που κάποτε υπήρξαν αφορμή για κάποιους νέους σε διαφορετικές γωνιές του πλανήτη να ονειρεύονται. Επειδή τα παραπάνω μάλλον ακούγονται κάπως γραφικά, ας διευκρινίσω ότι δεν μου φταίει ούτε το MP3, ούτε το YouTube, ούτε το Facebook για την ευτέλεια της μουσικής σήμερα. Μου φταίει που εγώ πια δυσκολεύομαι να κατανοήσω τον κόσμο και τον εαυτό μου μέσα από αυτήν. Ούτε λοιπόν το Hard Times and Nursery Rhymes είναι ο καλύτερος δίσκος των Social Distortion ούτε τέτοιες μουσικές είναι δύσκολο να φτιαχτούν. Το ζητούμενο όμως είναι: γιατί δεν τις φτιάχνουν; Παρακαλώ ακούστε το Machine Gun Blues στο σκονισμένο σας στερεοφωνικό και θυμηθείτε πως ήταν να ενοχλείτε εσείς τους γείτονες αντί για το αντίθετο!

                    

The Old

Johnny Cash-At Folsom Prison (1968)

Θέλεις να κάνεις κακό στον εαυτό σου; Προσπάθησε να βγάλεις άκρη με τη δισκογραφία του Johnny Cash. Ομολογώ ότι με εξαίρεση τα άλμπουμς που κυκλοφόρησε την τελευταία δεκαετία, η μοναδική ολοκληρωμένη του δουλειά  που έχω στην κατοχή μου, κι αυτό από κάποια διαβολική σύμπτωση, είναι και το θρυλικό At Folsom Prison, που μνημονεύεται συχνά ως η καλύτερη ζωντανή ηχογράφηση όλων των εποχών. Έμπνευση για την ιδέα της συναυλίας μέσα σε κάποια φυλακή αποτέλεσε το πολύ παλιότερο κομμάτι του «Folsom Prison Blues«, σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων τυχαίων γεγονότων, από αυτά που συμβαίνουν μια φορά στα χίλια χρόνια και αφήνουν για πάντα το στίγμα τους στην ιστορία. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι ο Cash ένιωθε το περιθώριο ως το φυσικό του περιβάλλον. Η συναυλία δόθηκε μέσα σε ένα διήμερο το ’67 και κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά, προσφέροντας παντοτινή λάμψη στο μύθο του, που την περίοδο εκείνη κινδύνευε από τις ατέλειωτες καταχρήσεις. Και μπορεί στις μέρες μας η ηχογράφηση ενός δίσκου εντός των τειχών να μην προκαλεί πλέον δέος (κάτι αντίστοιχο και αρκετά αξιοπρεπές έκανε πρόσφατα και ο Manu Chao σε κάποια ψυχιατρική κλινική στο Μεξικό), το ΄67 όμως ήταν τεράστιο γεγονός. Για το αληθές, τις πρόβες της συναυλίας παρακολούθησε και ο ίδιος ο Ronald Reagan, κυβερνήτης τότε της Καλιφόρνια.  Η επιτυχία μάλιστα του δίσκου ήταν τόσο μεγάλη που ο Cash κυκλοφόρησε και δεύτερο την επόμενη χρονιά, από τη φυλακή San Quentin.

     

Πολλά από τα κομμάτια του δίσκου βρίθουν αναφορών είτε στην ίδια τη ζωή στη φυλακή («The Wall«, «25 Minutes to Go«) είτε στην εσωτερική κατάσταση των κρατουμένων («Dark as a Dungeon«, «Send a Picture of Mother«) και κάποια άλλα απλά κάνουν χαβαλέ με τη συμμετοχή των κρατουμένων («Flushed From The Bathroom Of Your Heart«). Εν κατακλείδι, αξίζει να ακούσει κανείς ολόκληρο το At Folsom Prison, όχι μόνο για τα υπέροχα τραγούδια που σκάρωσε ο Cash ή την συγκλονιστική του ερμηνεία, αλλά και γιατί είναι από τους ελάχιστους ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους με λόγο ύπαρξης, τόσο για τους μνημειώδεις μονολόγους και τα αστεία του ίδιου του Cash όσο και για τον ενθουσιασμό, αλλά και τις σιωπές του ακροατηρίου, που κάνουν την ατμόσφαιρα ανατριχιαστική.

               

The 1+1 project

4 Σχόλια leave one →
  1. 22 Ιανουαρίου, 2011 4:22 μμ

    Το φάντασμα το δίνει δωρεάν ο boy. http://www.mediafire.com/?afu8a4rp72rufr4 [Στο μπλογγ μου παίρνεις λινκ κάνοντας κλικ στη φωτο.]

  2. 23 Ιανουαρίου, 2011 9:32 πμ

    Μιλ μερσί helmet! Θα σου πω εντυπώσεις 🙂

  3. chara permalink
    28 Ιανουαρίου, 2011 4:45 μμ

    Θα πεις δεν είναι του τύπου μου να μη σχολιάζω. Αλλά η αηδία που μου προκαλεί το από πάνω πόστ και η σαπίλα που αναδύει είναι τόσο αποπνικτική που προτιμώ να μείνω εδώ κάτω με τον αγαπημένο μου Τζόννυ. Αφιερωμένο σε όλους μας, κι είναι πολλά τα άσυλα που θα μας παν’ στον πάτο.

  4. 29 Ιανουαρίου, 2011 10:33 πμ

    Γι΄αυτό περίπου το λόγο ξεκίνησε και το 1+1, να ΄χουμε ένα καταφύγιο από την περιρέσουσα μαλακία που μας δέρνει. Καταλληλότερο τραγούδι δεν θα μπορούσες να βρεις:

    On A Monday I was srrested
    On A Tuesday they locked me in the jail
    On A Wednesday my trial was attested
    On A Thursday they said guilty and the judge’s gavel fell

    Μας ανταφιερώνω:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: