Skip to content

The 1+1 project: Week 1

10 Ιανουαρίου, 2011

Νέο παιχνίδι με πολλή και καλή μουσική. Το ξεκίνησαν πριν μερικές μέρες οι φίλοι Green Onion, Inverted_A και Spiral που δέχτηκαν και τη δική μου συμμετοχή. Το project έχει ως εξής: κάθε εβδομάδα θα παρουσιάζουμε ένα καινούργιο άλμπουμ και ένα παλαιότερης κυκλοφορίας, χωρίς περιορισμούς και με μοναδική αφορμή την αγάπη όλων για τη μουσική. Στη δική μου περίπτωση θα επιχειρώ κάθε εβδομάδα να παρουσιάζω άλμπουμς που συνδέονται με κάποιο τρόπο μεταξύ τους, είτε λόγω μουσικού περιεχομένου είτε λόγω ιδεολογικών καταβολών. Ξεκινάμε…

 

The New

Wire-Red Barked Tree (2011)

Τι περίπτωση κι αυτοί οι Wire! Τριάντα και βάλε χρόνια ο μουσικός τύπος ακόμα δεν έχει καταφέρει να τους κατατάξει κάπου. Πρωτοπόροι post punk rockers, χωρίς να τους έχουν αποδοθεί τα σκήπτρα που τους ανήκουν, και παράλληλα σχεδόν άγνωστοι στο mainstream κοινό που ωστόσο λατρεύει τους πνευματικούς τους απογόνους. Πάντα πολύ πανκ για τους arty κύκλους και ταυτόχρονα πολύ arty για τη γενιά του πανκ. Και με μία τριλογία (Pink Flag, Chairs Missing, και 154) που κανένα μεταγενέστερο συγκρότημα δεν έφτασε σε όγκο και επιδραστική αξία. Μετά από δεκάδες reunions, side projects και solo δουλειές του τραγουδιστή τους Colin Newman ερχόμαστε εν έτη 2011 στο Red Barked Tree. Έχει στ’ αλήθεια νόημα να ασχολούμαστε σήμερα μαζί τους;

 

 

Αναμφισβήτητα ναι. Γιατί οι Wire έχουν διαμορφώσει όσο λίγοι την μουσική (και όχι μόνο) ταυτότητα των ακουσμάτων μας την τελευταία 20ετία. Γιατί παρά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το εφήμερο hype επιμένουν να παίζουν ροκ μουσική όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι η ροκ μουσική: καταιγισμός από κιθάρες, κοφτά ριφς, πολιτικοποιημένοι στίχοι, ευφυής σαρκασμός και βρετανικό φλέγμα. Γιατί μπορεί οι μουσικοί τους απόγονοι να έχουν χωνέψει για τα καλά το post rock που τους δίδαξαν οι Wire, κανείς όμως δεν υπήρξε τόσο cool όσο οι ίδιοι. Γιατί μετρούν ένσημα 35ετίας και η μουσική τους ακούγεται ακόμα σύγχρονη και φρέσκια. Γιατί το εναρκτήριο Please Take μοιάζει βγαλμένο από τα σπλάχνα του χορταστικού “Blessed State”, γιατί ο καταιγισμός από κιθάρες στο Smash είναι σχεδόν συγκινητικός στις μέρες μας, ενώ τα Two Minutes, Clay και Bad Work Thing στέκονται δίπλα στις καλύτερες στιγμές τους. Γιατί η κιθάρα του Bruce Gilbert λάμπει δια της απουσίας της, το συνολικό όμως αποτέλεσμα μπορεί ακόμα να συναρπάσει. Γιατί μπορεί συνολικά ο ήχος τους να έχει μαλακώσει, θα ήταν όμως εξαιρετικά ύποπτο να κυκλοφορήσουν στην ηλικία τους ένα ακόμα οργισμένο δίσκο με μετεφηβικές ανησυχίες. Γιατί μπορεί η Θάτσερ στις μέρες μας να παίρνει το τσάι της στην Αγγλική εξοχή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, η Βρετανική ωστόσο κυβέρνηση είναι συντεταγμένη με τον σκληρό πυρήνα του IMF και η μουσική έχει ανάγκη όσο ποτέ από καλλιτέχνες που θα καθοδηγούν και θα ξυπνάνε συνειδήσεις. Γιατί πόσα συγκροτήματα της γενιάς τους είναι μετά από τόσες δεκαετίες alive and kicking αντί να επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος; (Εχμ, μόνο οι Fall;) Εν κατακλείδι, το Red Barked Tree δεν έχει να προσθέσει τίποτα στην έντιμη πορεία του συγκροτήματος, ούτε όμως και το εκθέτει, όπως έχουμε δει να συμβαίνει τόσες και τόσες φορές με άλλους συνοδοιπόρους του. Επίσης, δεν θα φέρει νέους οπαδούς και μάλλον θα περάσει εντελώς απαρατήρητο από τη γενιά που τρέφεται με χημικά σκευάσματα και Pitchfork. Ας είναι, στο κάτω κάτω οι Wire πάντα απευθύνονταν σε ανοιχτά αυτιά και μυαλά…

 

The Old

Wire-Pink Flag (1977)

Η επιλογή μου αυτή δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι συγκρίνω το Pink Flag με το νέο άλμπουμ των Wire, καταρχάς γιατί το Pink Flag δεν μπορείς να το συγκρίνεις καν με τον εαυτό του. Κυκλοφόρησε σε μια γόνιμη για τη μουσική εποχή, φαινόμενο όχι μόνο για τη γενιά του αλλά και σήμερα, άρτι(ο) μέχρι το τελευταίο του δευτερόλεπτο, σίγουρα μέσα στα 10 αγαπημένα μου άλμπουμς όλων των εποχών, μαζί με το αδερφάκι του Entertainment! των Gang of Four. Το Pink Flag έχει φουλ ροκ ενέργεια, κοινωνικό σαρκασμό, πολιτικό στίχο που ξεσηκώνει και ξυπνά συνειδήσεις. Με λίγα λόγια, θα μπορούσε να ξεκινήσει επαναστάσεις, αν βέβαια είχε εκτιμηθεί δεόντως στις μέρες του. Το πόσο επιδραστικό έχει υπάρξει αυτό το άλμπουμ μπορεί να το βρει κανείς στις δεκάδες διασκευές των τραγουδιών που περιλαμβάνει, αλλά και στις μουσικές που εντέχνως ή ατέχνως έχουν κλέψει οι ροκ ήρωες της δικής μας γενιάς σε Ευρώπη και Αμερική. Σταθμός μαζί και αφετηρία νέων δρόμων όχι μόνο στην ιστορία του πανκ, αλλά και ολόκληρης της ποπ μουσικής, με δηλωμένους οπαδούς μεγαθήρια όπως οι Sonic Youth και οι REM, και με συγκροτήματα όπως οι Bloc Party, οι Franz Ferdinand και οι Maximo Park να πίνουν νερό στο όνομα του, το Pink Flag παραπέμπει περισσότερο στις ταινίες του Godard παρά στην αλητεία των Sex Pistols, πηγαίνοντας τα καταστασιακά μανιφέστα του Malcolm MacLaren ένα βήμα πιο μπροστά. Ένα αριστούργημα ανυπέρβλητης αξίας και καθόλου εφήμερης λάμψης!

 

The 1+1 project

15 Σχόλια leave one →
  1. 10 Ιανουαρίου, 2011 7:55 πμ

    Χμμμμμμμ…. δε μ’ άρεσε και τόσο το Red Barked Tree… Κι απ’ τα παλιά τους προτιμώ το 154… Καλή αρχή είπαμε; Λέμε!

  2. chara permalink
    10 Ιανουαρίου, 2011 12:13 μμ

    Βρήκες πάλι ευκαιρία να μιλάς για τα αγαπημένα σου δισκάκια σάιλεντ; Ευτυχώς γιατί προβλέπω να είναι το μόνο φως στο σκοτάδι των αναρτήσεων που μας περιμένουν.
    Το Pink Flag είναι όλα όσα λές κι ακόμα παραπάνω. Είναι ένα ροκ μανιφέστο που ακόμα αναζητά αντάξιους οπαδούς (και καθόλου δε μ’ αρέσουνε οι λέξεις που μου βγαίνουν! σε λίγο θα μιλώ για αγωνιστική συσπείρωση και νομοτέλειες!!! μπρρρρρ!). Το καινούριο άλμπουν δεν το έχω αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αρκεί και μόνο η ψυχή να τραγουδάς ακόμη!
    Και τώρα που εμπέδωσα (με μεγάλη κρυφη χαρά) πως παρά τα ψαγμένα ακούσματα στην καρδιά είσαι ένα παλιοπανκιό, αρχίχω να φοβάμαι μήπως ενθουσιαστείς και βάψεις φούξια τον αυτιάγκουρα με σπρέι και δε νομίζω να του αρέσει ούτε η μοικάνα που ονειρεύεσαι να ξεκινάει απ’ την καφέ γωνία στο κουτελάκι!

  3. 10 Ιανουαρίου, 2011 3:33 μμ

    cool, πάω να δω και τους άλλους!!

    Αν ο Αφτιάγγουρας βαφτεί φούξια, μπορεί και να γίνει όμορφος -αν και δεν έχει και πολλά φόντα ο καημένος.
    Όνομα δεν έχει; Αφτιάγγουρας τού’μεινε τελικά; Θα τό’χω κρίμα στο λαιμό μου βρε!

  4. spiral permalink
    11 Ιανουαρίου, 2011 1:00 πμ

    καλή αρχή silent 🙂

    λες τωρα στα γεραματα να την ψαξω με τους wire; so much music, so little time ρε γαμωτο..

  5. 11 Ιανουαρίου, 2011 1:04 μμ

    @Raggedy Man καλωσήρθες στο φτωχικό μου. Γνωριζόμαστε από κάπου; 🙂 Το Red Barked Tree εμένα μ’ έπιασε στο συναίσθημα. Σίγουρα κάτι λείπει, όμως και πάλι αν το βάλεις δίπλα σε όλες τις υπόλοιπες κυκλοφορίες του μήνα είναι καλύτερο. Υποκειμενικά είναι αυτά βέβαια…Το 154 σούπερ, είναι στην αγία τριάδα, όμως το Pink Flag ήταν η αρχή και υπερτερεί, έστω και για ιστορικούς λόγους!

    @Χαρά όχι που θα ‘χανα την ευκαιρία! Να ξεσκάσουμε και λίγο γιατί αν αρχίσω να γράφω για Πάγκαλους και Αβραμόπουλους σύντομα θα με μαζεύετε από τα κρατητήρια. Πολύ χαίρομαι που σου αρέσουν όσα βγάζω από τη ναφθαλίνη-η νέα γενιά είναι πολύ ενημερωμένη κι ας λένε! 🙂 Επίσης, μπορεί που και που να ακούμε Μοσχολιού, είμαστε όμως πανκ στην ψυχή. Και once a punk always a punk! Τώρα που σου γράφω ο αυτιάγκουρας κοιμάται στα πόδια μου. Ίσως λίγο ροζάκι στις άκρες των αυτιών να του πήγαινε εδώ που τα λέμε-καταλαβαίνεις ότι έχει να περάσει δύσκολες μέρες στα χέρια μου 😈 😈 😈

    @Krot ο αυτιάγκουρας είναι πανέμορφος! Απλά οι φωτογραφίες που έχεις δει δεν είναι τραβηγμένες από ‘μένα γι’ αυτό χάνει. Σύντομα όμως θα δεις ποιος είναι πραγματικά και θα σκάσεις από τη ζήλια σου!!! Στην πρωινή μας βόλτα, για παράδειγμα, γνωρίσαμε πολύ κόσμο γιατί όλοι ήθελαν να πάρουν λίγη από τη λάμψη και τη χαριτομενιά του!! Επίσης, το όνομα του είναι Νικόλας. Ακούει και στο Νικολάκης. Δεν το διάλεξα εγώ, όμως του ταιριάζει και δεν θα του το αλλάξω. Μπορείς τώρα να βγάλεις τη χολή σου ελεύθερα, μην ξεχνάς όμως ότι θα έρθει μια μέρα που θα παρακαλάς για λίγα χάδια, όμως ο Νικόλας θα θυμάται τα κακεντρεχή σου σχόλια!

    @Spiral καλή μας αρχή! Αναρωτιέμαι αν θα παραμείνουμε συνεπείς και όταν περάσει ο ενθουσιασμός 🙂 Να την ψάξεις, να την ψάξεις, ξεκίνα όμως με την τριλογία που αναφέρω παραπάνω. Διαφορετικά το Red Barked Tree δε νομίζω να σου πει και πολλά. Τα λέμε σύντομα 😉

  6. 11 Ιανουαρίου, 2011 5:12 μμ

    Μα δεν αμφισβητώ πως είναι χαριτωμένος και γλυκούλικος κι έξυπνος κι ό,τι θες: εγώ άσχημο τον είπα και βασικά πως έχει δυσανάλογα μεγάλα αυτιά.
    Για βγάλε λοιπόν καμιά φοτοσοπαρισμένμη φωτο στον αέρα να δουμε! Αν και νομίζω πως το φούξια είναι η μόνη λύση.
    Προτιμώ το «Αυτιάγγουρας» τελικά. Το «Νικόλας» είναι πολύ μπανάλ για μια τέτοια περσόνα! 😛

  7. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    11 Ιανουαρίου, 2011 7:36 μμ

    μπράβο, βγάλε όλα τα late 1970s και early 1980s από τη ναφθαλίνη !!!
    παλιότερα το απαιτούσα εγώ, τώρα το απαιτεί η εποχή 🙂

    θα σου αφιερώσω ένα τραγουδάκι, για την καλή πράξη που έκανες:

  8. 11 Ιανουαρίου, 2011 9:08 μμ

    @Φοξ τεριέ σιγουρεύτηκα πλέον ότι ζηλεύεις που τα δικά σου αυτιά είναι πεσμένα! Αλλά βάζω στοίχημα ότι όταν με το καλό τον δεις αμέσως θα τον ερωτευτείς. Ήδη ο Νικόλας μετράει κατακτήσεις κι εγώ χαρτάκια με τηλέφωνα ζωόφιλων της γειτονιάς 🙂 Μας κάλεσαν και σε σκυλοπικνίκ το ΣΚ γιατί όλοι θέλουν να τον γνωρίσουν!! Επίσης, εμείς δεν χρειαζόμαστε φώτοσοπ, είμαστε προικισμένοι με φυσικό κάλος και γοητεία :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

    @psi αν δεν εμφανιζόσουν και τώρα θα ανησυχούσα! 🙂 Έξω η ναφθαλίνη λοιπόν, θα ακολουθήσουν τόσα αφιερώματα στην εποχή που θα είσαι περίφανος για ‘μένα!

    Ανταποδίδω το τραγουδάκι με Gang of Four που τους μνημονεύσαμε

    Καλή χρονιά δεν είπαμε από ‘δω, ε; Καλή χρονιά το λοιπόν!

  9. 12 Ιανουαρίου, 2011 10:04 μμ

    Πολυ πολύ ωραιο το μπλογκ με τη πρώτη ματια αλλα κάτι μου λέει πως με τη δεύτερη θα είναι καλύτερο

  10. 13 Ιανουαρίου, 2011 9:22 μμ

    Αχ αυτά της μουσικής δεν τα πολυμπορώ… αλλά επεμβαίνω για τον αυτιάγκουρα του οποίου είμαι κι εγω φαν κι ας τον έχω δει μονο σε εκεινη την περιβόητη φωτό.

    Ζήτω ο Νικόλας! Προσφέρω δωρεάν εξοχικη κατοικια για τον Νικολα σε εξωτικό θέρετρο με παρεα 3 πανέμορφα θηλυκα που θα τον περιποιηθούν και θα του κανουν συντροφια οποτε ο προικισμενος ολο αυτια Νικολας μας το θελησει 😉 😉 😉

  11. 14 Ιανουαρίου, 2011 12:15 μμ

    @moodytimes ευχαριστώ! Κοκκινίζω 😳 😳 😳 Τα λέμε σύντομα!

    @Happy ο αυτιάγκουρας κι εγώ σε ευχαριστούμε για τη συμπαράσταση-πόλεμος στον πόλεμο των απανταχού φοξ τεριέ! Είπα στο Νικολα για τα κορίτσια και κούνησε τα αυτιά του από χαρά! Λίγο να συνηθίσει την αγριότητα του κόσμου μας και τον φέρνω χοροπηδώντας. Γαβ!

    • 17 Ιανουαρίου, 2011 1:22 μμ

      Χάππι, πρόσεξε μόνο με ζευγαρώσει με καμία, γιατί άμα ο καρπός του έρωτα θα είναι εξίσου μεγάλων διαστάσεων και πού θα χωρέσετε όλοι σας?

      Silent, άμα τον συναντήσω επιτέλους πάντως, θα του τα κατσιάσω τα αυτιά από τα χάδια! Μου είπε ένα πουλάκι που εσύ δεν του τα χαϊδεύεις καθόλου!

      • 17 Ιανουαρίου, 2011 7:13 μμ

        Α, κοίταξε νά δεις, για να συναντήσει κανείς τον αυτιάγγουρα πρέπει πρώτα να υπογράψει συμβόλαιο ότι δεν θα του πειράξει τα αυτιά! Το πουλάκι που δεν κρατάει μυστικά δεν το άφησα να παίξει με το ζωάκι μου γιατί δεν υπέγραψε. Λυπάμαι!

      • HappyHour permalink
        18 Ιανουαρίου, 2011 3:55 μμ

        Α, δεν το ξέρεις πως όλοι οι καλοί χωράνε;

        Επίσης το θέρετρο είναι αρκούντος μεγαλό, αποκτηθέν προ ΔΝΤ εποχή, και χωράει όλα τα τετράποδα εκτός απο βελγικα τεριέ ;P

      • 18 Ιανουαρίου, 2011 4:14 μμ

        Πες τα βρε Χάπυ που έχει πεθάνει από τη ζήλια της! Εγώ θα στον φέρω τον κούταβο, αλλά μην μου τον ξεζουμίσουν κι όλας οι δικές σου, ε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: