Skip to content

Fundamentally Loathsome *

10 Ιανουαρίου, 2011

The 30,000 lost children of the Franco years are set to be saved from oblivion: «Did my child die or was he kidnapped?» is something no parent should ever have to ask, and still less so when the kidnappers are the government. But that is exactly the question hundreds of Spanish families are currently demanding that their courts resolve for once and for all about the so-called «lost children of General Franco». They were already estimated to total around 30,000, and now, it appears, there may be many more. In Franco’s early years, «child-stealing» by the Spanish state was politically motivated, with its key instigator, Antonio Vallejo-Nagera, the army’s crackpot chief psychiatrist who championed Nazi theories that Communism was a mental illness caused by the wrong kind of environment. Inspired by Vallejo-Nagera, Franco’s government passed laws in 1940 that, as one judicial report in 2008 put it, «ensured that families that did not have ideas considered ideal [ie, supporters of Spain’s defeated republic] did not have contact with their offspring».Putting this policy into practice was brutally straightforward and efficient. In 1943, records show 9,000 children of political prisoners had been removed to state-run orphanages, and in 1944 that total had risen to more than 12,000. Εδώ

                 

Για τις ανθρωπιστικές σπουδές της αντίστασης: Το επείγον ηθικό και πολιτικό καθήκον είναι να αναπτύξουμε τις ανθρωπιστικές σπουδές της αντίστασης. Το στοίχημα δεν είναι πλέον ή δεν είναι αποκλειστικά η ανάπτυξη της λεπτότητας της διάκρισης ή η όξυνση της ερμηνευτικής δεξιότητας ή ακόμα η ηθική διαπαιδαγώγιση. Παίρνοντας από τους κλασικούς και τον Roscoe Pound την ιδέα της εκπαίδευσης ως κριτικής στις κυρίαρχες πρακτικές που διαιρούν, υποτάσσουν και καταπιέζουν, οι νέες ανθρωπιστικές σπουδές θα πρέπει να αφοσιωθούν στην επανεπιβεβαίωση της αρχής της ισότητας και της απόλυτης δικαιοσύνης ως ανεπιφύλακτης αντίστασης στη βιο-πολιτική στροφή της μεταπολιτικής πολιτικής και κουλτούρας.  Το καθήκον της αντίστασης είναι οντολογικό. Ξεκινά από τη σύσταση του υποκειμένου μέσα από το ηθικό αίτημα του μοναδικού Άλλου και από την (τυπικά παρεμφερή) ανεπάρκεια του νόμου σε σχέση με το αίτημα για δικαιοσύνη. Αυτό το καθήκον τοποθετεί το πανεπιστήμιο (το δίκαιο και τις ανθρωπιστικές σπουδές) σε αντιπαράθεση προς εξουσίες πολλές και μεγάλες, που περιλαμβάνουν το έθνος, το κράτος και την κυριαρχία τους, αλλά και εκείνες τις επικοινωνιακές, ιδεολογικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές  δυνάμεις που αποτρέπουν και προσπαθούν να σταματήσουν «the humanities to come» (τις ανθρωπότητες/ανθρωπιστικές σπουδές που έρχονται).  Εδώ

                                                 

Ο εφιάλτης του Θοδωρή Ηλιόπουλου πρέπει να τελειώσει: Κάποτε στη Χαλκίδα δίκαζαν τους βασανιστές της Χούντας, σήμερα οι εχθροί της δημοκρατίας δικάζουν τον Θοδωρή Ηλιόπουλο. Εν όψει της δίκης μία ομάδα ανθρώπων συνεργάτηκε στην έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική», που πρέπει να διαβαστεί από όλους. Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, με τη συγκλονιστική στάση του στη φυλακή αλλά και με την υπόλοιπη ζωή του, κομίζει μια συνολική πρόταση ανθρωπισμού, ήθους, ευαισθησίας, καθημερινής αλληλεγγύης και έμπρακτης αντίστασης στην κτηνωδία. Δεν είναι τυχαίο πως μετά το τέλος της προφυλάκισής του, ενώ ήταν ένα έμβλημα ενός ολόκληρου κοινωνικού χώρου, είχε το θάρρος να πάρει ξεκάθαρες και ανυποχώρητες θέσεις ενάντια σε κάθε βία (κρατική ή «αντιεξουσιαστική») και έτσι να δυσαρεστήσει ακόμη και ορισμένους από όσους του συμπαραστάθηκαν […] Και στ’ αλήθεια περιμένουμε, μετά την (αυτονόητη) αθώωσή του, να βρεθεί ένας εισαγγελέας και να απαγγείλει κατηγορίες κατά όλων εκείνων των «κρατικών λειτουργών» που, χαλκεύοντας με πρόθεση στοιχεία, ασέλγησαν τόσο βάναυσα πάνω στη ζωή, την υγεία, την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου, μετέτρεψαν το κράτος σε παρακράτος και πλήγωσαν βαθιά τη δημοκρατία μας, αποκαλύπτοντας μια ακόμη κτηνώδη εκδοχή της κρατικής βίας και απανθρωπιάς. Ολόκληρος ο τόμος εδώ.

           

Οικονομικός Δολοφόνος – αυτός ο serial killer: Μακρύς κατάλογος όσων δεν πρόλαβαν το 2011 γιατί σκοτώθηκαν σε εργατικά ατυχήματα. Ενώ  το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας πανηγυρίζει. Εδώ

*

2 Σχόλια leave one →
  1. 13 Ιανουαρίου, 2011 9:13 μμ

    Ρε συ πολύ ωραία αναρτηση! Πωπω, εξαιρετική! Και αξίζει να μείνει γιατί έχεις τέτοια λινκ, θα τη διαβάσω ξανα (την πήγα λίγο τρέχοντας τώρα) το Σ/Κ ή για να ακριβολογώ θα την μελετήσω.

    Και πάλι μπράβο!

  2. 14 Ιανουαρίου, 2011 12:17 μμ

    Μερσί! Ήταν κάποια ενδιαφέροντα κείμενα που διάβασα στις διακοπές και είπα ότι αξίζει τον κόπο να διαβαστούν. Take your time! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: