Skip to content

Μίσος

10 Δεκέμβριος, 2010

Έδεσαν, λέει, τα πόδια του με σχοινί και τον κρέμασαν στην προβλήτα. Τον πέταξαν στη θάλασσα. Ένας ανυπεράσπιστος αδέσποτος σκύλος απέναντι στη βία του πολιτισμού. Βλέπω τα ματωμένα του ποδαράκια. Θα πάλεψε σκληρά να κρατηθεί στη ζωή. Δε βάζω συνδέσμους και φωτογραφίες, δεν αντέχω τόση αγριότητα. Προσπαθώ να περιγράψω με λέξεις κι όμως δε γίνεται. Η λέξη κτήνη είναι λίγη εννοιολογικά. Χρειάζομαι νέες λέξεις. Διαβάζω ότι ήταν διαταραγμένοι. Αμφιβάλλω. Κανείς διαταραγμένος δεν γνωρίζει τόσο καλές τεχνικές βασανισμού. Δεν ήταν ένας, δεν μπορεί. Με τρομοκρατεί που το έκαναν για πλάκα. Με τρομοκρατεί που αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να τους έχω συναντήσει από κοντά. Να κάθονταν ας πούμε κάποτε δίπλα μου στο πλοίο για Σαλαμίνα. Ή να μου προσέφεραν υπηρεσίες. Ή να ήταν αξιωματικοί μου στο στρατό. Φοβάμαι ότι ίσως εξέπνευσαν διοξείδιο κάπου κοντά μου. Ότι μπορεί να έχουμε έρθει σε σωματική επαφή. Θέλω να αλειφθώ με αντισηπτικό. Δεν είμαι θυμωμένος. Δεν είναι απελπισία το συναίσθημα. Μίσος. Δεν με ενδιαφέρει να τους τιμωρήσει η δικαιοσύνη. Δυο χρόνια με αναστολή και εξακόσια ευρώ πρόστιμο. Σιγά τα λάχανα. Θέλω πραγματική τιμωρία. Βίαιη. Σωματική. Να εξαφανιστούν, να εκμηδενιστούν, να μην μπορούν να υπάρχουν. Συγγνώμη για τα κλειστά σχόλια. Δεν το συνηθίζω. Δεν θέλω να κάνουμε διάλογο, να το διαχειριστούμε όλοι μαζί. Κυρίως δεν θέλω τα ειρωνικά σχόλια που ακολουθούν συνήθως. Θέλω ο καθένας να σκεφτεί. Και να τον οδηγήσει η συνείδηση του όπου νομίζει. Μπορεί και να διαβάσουν οι ίδιοι κάποτε το κείμενο μου. Δεν ξέρεις η ζωή…Και να μάθουν ότι κάποιος τους μισεί όσο τίποτα στον κόσμο. Κάποιος θέλει το κακό τους. Να νιώσουν όλη την ενέργεια μου, έστω και από το πληκτρολόγιο. Προσωρινά. Και να προσεύχονται να μην συναντηθούν οι δρόμοι μας ποτέ.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: