Skip to content

Μικρή επιστολή προς τους ακαδημαϊκούς της χώρας μου

23 Νοέμβριος, 2010

Αγαπητοί «ακαδημαϊκοί» που όλο αυτό το χρόνο που γκρεμίζονται όλα γύρω μας δεν βγάλατε κιχ και τώρα απεργείτε γιατί ο νέος νόμος-πλαίσιο που κατέθεσε η κυβέρνηση απειλεί τάχα μου τάχα μου το δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ, που αντιδράτε όχι για την ιδιωτικοποίηση και το επίπεδο των σπουδών, αλλά γιατί αμφισβητούνται ξαφνικά τα πόστα και οι καρέκλες σας, που σας ενοχλεί και σας σοκάρει η εμπορευματοποίηση των πανεπιστημίων, τόσα χρόνια όμως δεν είχατε πρόβλημα με την «επιχειρηματική ανταποδοτικότητα» που προσφέρατε οι ίδιοι στο κράτος που σας διόρισε, που σήμερα απευθύνεστε στη νεολαία καλώντας για βοήθεια, ενώ τόσα χρόνια τη νεολαία την έχετε εσείς πρώτοι υπονομεύσει ως εκεί που δεν πάει, που κατηγορείτε την Ευρωπαϊκή Ένωση για την μετατροπή του πανεπιστημίου σε Α.Ε. και των φοιτητών σε πελάτες, ξεχνώντας ότι και με δική σας ευθύνη τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι τα πιο απαξιωμένα της Ευρώπης και παράλληλα τα μεγαλύτερα φυτώρια πελατειακών σχέσεων με τα κόμματα εξουσίας, που για ‘σας οι «λαϊκές κατακτήσεις» μεταφράζονται σε ζεστές καρέκλες και νεποτισμό άνευ προηγουμένου, που ακόμα και η γλώσσα που χρησιμοποιείτε για να διαμαρτυρηθείτε είναι ξύλινη, νεκρή και ακατανόητη, παρακαλώ διαβάστε τον επίλογο της απολογίας του Σάκη Καράγιωργα στο στρατοδικείο της χούντας και μετά κοιταχτείτε για λίγο στον καθρέφτη.

        

«Κύριοι στρατοδίκαι, μέχρι τώρα σας εξέθεσα τους λόγους δια τους οποίους συμμετέχω εις την Δημοκρατικήν Άμυναν.Είχα χρέος μου να αγωνισθώ εις τα πλαίσια της οργανώσεως αυτής προς αποκατάστασιν των δημοκρατικών ελευθεριών εις την χώραν. Είχα χρέος, πρώτον, ως άνθρωπος απέναντι της ιστορίας. Απέναντι δηλαδή όλων εκείνων οι οποίοι ηγωνίσθησαν με τον λόγον ή με τα όπλα, εκείνων που έχυσαν ποταμούς αίματος δια να κληροδοτήσουν εις ημάς την ελευθερίαν και την δημοκρατίαν. Δεύτερον, είχα χρέος ως καθηγητής απένατι εις τους φοιτητάς μου. Εις τους νέους αυτούς δεν μετέδιδα μόνον ξηράς επιστημονικάς γνώσεις. Τους είχα γαλουχήσει με την ιδέαν ότι ορθαί αποφάσεις επί των μεγάλων προβλημάτων της χώρας λαμβάνονται μόνον με την δημοκρατικήν διαδικασίαν επιλογής. Θα ήμουν ασυνεπής και θα εθεωρείτο δι’ εμέ φυγομαχία εάν δια του αγώνος μου δεν εδικαίωνα τας ιδέας μου περί ελευθερίας και δημοκρατίας απέναντι των φοιτητών μου. Τέλος, κύριοι στρατοδίκαι, είχα ένα προσωπικόν χρέος απέναντι του ελληνικού λαού και της πατρίδος. Αυτός ο λαός έκανεν πολλάς θυσίας και δαπάνας χάριν εμού. Με εσπούδασεν εις τα ελληνικά πανεπιστήμια, με έστειλεν με υποτροφίαν δι’ ανωτέρας σπουδάς εις το εξωτερικόν, με έκανεν καθηγητήν ανωτάτης σχολής και ανώτατον κρατικόν λειτουργόν. Δι’ όλας αυτάς τας θυσίας τι ζητεί ως αντάλλαγμα από εμέ ο ελληνικός λαός και η πατρίς; Τι ζητεί από όλους τους πνευματικούς ανθρώπους; Δύο μόνον πράγματα. Να προσφέρουν τας επιστημονικάς των υπηρεσίας και να είναι θεματοφύλακες των ηθικών και πνευματικών αξιών του ελληνικού λαού. Είχα υποχρέωσιν, επομένως, κύριοι στρατοδίκαι, να εξοφλήσω αυτό το μεγάλο χρέος μου, ακόμη και εάν παρίστατο ανάγκη να δώσω και την ζωήν μου.»

          

Φτου σας!

28 Σχόλια leave one →
  1. 23 Νοέμβριος, 2010 9:38 μμ

    εξαιρετικό !
    συγχαρητήρια !

  2. chara permalink
    23 Νοέμβριος, 2010 10:57 μμ

    Δεν έχω και πολλά να πω σάιλεντ.
    Για τους ακαδημαικούς και λίγα λες. Μετά από 7 χρόνια σε ελληνικά πανεπιστήμια, με οικογένεια και όνειρα με αέρα υποτίθεται «πανεπιστημιακό» έφυγα αηδιασμένη, και το μόνο σίγουρο ειναι ότι πίσω δε γυρνάω, αν και μη νομίζεις, η Παιδεία έχει πεθάνει ως όραμα και σε πολλά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ελευθερία, δημοκρατία, παιδεία, είναι έννοιες που τους δασκάλους μας (στην πλειοψηφία τους, πάντα υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις) δεν τους απασχόλησαν ποτέ. Ίσως να ευθύνονται βέβαια οι δικοί τους δάσκαλοι. Διεθνώς, τα πανεπιστήμια αξιολογούνται με βάση τα λεφτά που φέρνουν, υπό μορφή ερευνών και δημοσιεύσεων, και το διδακτικό έργο έχει προ πολλού πάψει να έχει σχεδόν την οποιαδήποτε σημασία. Και χωρίς διδασκαλία το μέλλον της κοινωνίας δε φαντάζει κι ιδιαιτέρος λαμπρό. Ο Έλληνας καθηγητής βλέπει το επάγγελμά του σαν αγγαρεία, νιώθει την κοινωνία να του χρωστάει, βλέπει τους φοιτητές σα μια άμορφη μάζα σχεδόν καταπιεστική από την οποία έχουν πρόσωπο και ξεχωρίζουν μόνο οι γλύφτες και οι φοιτητοπατέρες. Τη γνώση την έχει βαρεθεί, δεν ασχολείται να την εμπλουτήσει και όση απέκτησε απαξιεί να τη μεταλαμπαδεύσει.
    Μιλάμε για ιδιωτικοποίηση ή όχι όταν το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει προ πολλού ιδιωτικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό (σε πολλά μάστερ και διδακτορικά ελληνικών παν/μίων υπάρχουν δίδακτρα και μάλιστα υψηλά, είτε επίσημα είτε ανεπίσημα). Αλλά, πολύ πριν ιδιωτικοποιηθεί, το ελληνικό πανεπιστήμιο είχε προλάβει να καταστραφεί, να καεί και να γεμισει πρασινο-μαυρο-κοκκινο-μπλε τραπεζάκια που σκόρπιζαν μιζέρια, παρακμή και δυσωδία. Κι ας μη ξεχνάμε το άσυλο που από θεμελιώδης θεσμός προστασίας της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών πρόλαβε και εξευτελίστηκε σε τέτοιο βαθμό που ολόκληρη σχεδόν η κοινωνία στάθηκε υπέρ της εν μία νυκτί κατάργησής του. Άλλωστε, για ποιο άσυλο μιλάμε όταν στους τοίχους των πανεπιστημίων δεν αναρτώνται εδώ και χρόνια ιδέες κι απόψεις ελεύθερων ανθρώπων αλλά παντιέρες βολεμένων κι αυριανών καταχραστών του δημοσίου χρήματος, όταν βέβαια δε γεμίζουν με ανακοινώσεις για ιδιαίτερα μαθήματα και πάρτυ με σκυλοτραγουδίστριες και πρεζέμπορους. Και σε όλα αυτά, οι πανεπιστημιακοί ήταν συμμέτοχοι, ή , ακόμη χειρότερα, αμέτοχοι. Οι ευθύνες τους απέναντι στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης δεν τους απασχολούνε πια, αφού έχουν παραχωρήσει με ανακούφιση αυτό το ρόλο στον… Αυτιά και τους ομοίους του, και το μόνο για το οποίο αντέδρασαν στα χρόνια που θυμάμαι ήταν η μείωση των αποδοχών τους. Καμία ουσιαστική φωνή διαμαρτυρίας στις μοίριες καταστροφικές μεταρρυθμίσεις των εισαγωγικών εξετάσεων, καμία αντίδραση στην καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, καμία προσπάθεια «ανοίγματος του Πανεπιστημίου στην κοινωνία». Ο καθένας διδάσκει ότι γουστάρει, και αν γουστάρει, αδιαφορώντας για τη δομή του προγράμματος σπουδών και τη βαρύτητα του πτυχίου που θα δώσει, για το μέλλον και τα προσόντα αυτού που στέλνει στην κοινωνία. Μόνο μέλημα είναι να μοιράζονται τα (συνήθως άχρηστα) βιβλία του διδάσκοντα και να βολεύονται (τουλάχιστον) ως βοηθοί και συνεργάτες διάφοροι συγγενείς, γνωστοί, εραστές και φίλοι. Για όλα αυτά (αλλά και γιατί έχω την ατυχία να γνωρίζω ότι ακόμη κι αυτή η εμβληματική φιγούρα του Σάκη Καράγιωργα δεν ήταν δα και τόσο αψεγάδιαστη) κλείνω πίσω μου την πόρτα του ελληνικού πανεπιστημίου με απογοήτευση και λίγο από αηδία.
    Φτου σας!
    Δε θα φτύσω όμως μόνο τους καθηγητές μου. Θα φτύσω και εμένα και τους συμφοιτητές μου που τόσα χρόνια δε βρήκαμε τον τρόπο να αποδοκιμάσουμε αποτελεσματικά αυτό το «mind-numbing, spirit-crushing» περιβαλλον και να διαφοροποιηθούμε από αυτό το καρναβάλι όσο θα έπρεπε.
    Τhe Wall στο φουλ, λοιπόν, το φτύσιμο στη μούρη μου και τα όνειρά μου να μη γίνω κι εγώ έτσι.
    Διαβάστε την απολογία του Καράγιωργα (είναι από τα κείμενα που λείπουν απελπιστικά από τα βιβλία της ιστορίας ) και μετά περάστε μια βόλτα από την αίθουσα στο Πάντειο που φέρει το όνομά του για να αποκτήσετε την πλήρη εικόνα της αποσύνθεσης. Άλλωστε το νόημα αναγράφεται σε γειτονικό της αίθουσας τοίχο «Κουβάλα τον προτζέκτορα μπας και σε κάνω λέκτορα»…
    Αυτά.

    • Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
      23 Νοέμβριος, 2010 11:44 μμ

      Δεν έχεις και πολλά να πείς;;; Μα, τα είπες όλα ! (και μια χαρά)

      • chara permalink
        24 Νοέμβριος, 2010 12:07 πμ

        Όντως παραείπα πολλά… Φταίει που είχα κι άλλα μάλλον 🙂

  3. 24 Νοέμβριος, 2010 11:12 πμ

    εμένα πάντως οι ακαδημαΐκοί μου θυμίζουν ένα καρεδάκι από το «Οβελίξ και Σια» (Αστερίξ), σε φάση που ο Καίσαρας γυρίζει προς του συμβούλους του συγκλητικούς ζητώντας ιδέες για να καταστείλει επιτέλους το γαλάτικο χωριό.
    Στο καρεδάκι βλέπουμε σε ημικύκλιο καθισμένους κάτι χοντρούς νυσταλέους κοιλαράδες με μάτια γλαρά και ύφος α-νόητο.

    Τη λύση φέρνει ένας νεαρός -σπουδασμένος, guess what? στα εξωτερικά.
    ‘Αλλο που μετά ΚΑΙ αυτόν τον ξεφτιλίζουν οι ανυπότακτοι.

    Είναι τόσο μα τόσο επίκαιρος και διδακτικός ο Αστερίξ και -χωρίς πλάκα- θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία, μαζί με τον Καράγιωργα.

    Κατά τα άλλα, ουστ ελεεινό συνάφι (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, για να είμαι δίκαιη).

  4. 24 Νοέμβριος, 2010 11:22 πμ

    Η αλήθεια είναι ότι είχα κάποια αμηχανία ως προς το πως θα ερμηνευτεί αυτό το κείμενο, αφενός γιατί δεν θέλω να φανεί ότι είμαι ενάντια στο νόμο-πλαίσιο συνολικά και αφετέρου γιατί γνωρίζω προσωπικά ακαδημαϊκούς που στέκονται τίμια και γενναία απέναντι στα καλέσματα της εποχής, συχνά (πάντα) με προσωπικό ρίσκο.

    Ως προς το πρώτο νομίζω ότι η η σύγκρουση με τις εκπαιδευτικές δομές και τις αλλαγές που προωθούνται είναι δική μας υπόθεση και στο κάτω κάτω οι ακαδημαϊκοί είναι το μεγαλύτερο κατεστημένο στην Ελλάδα και δεν θα φάνε οι ίδιοι τον εαυτό τους. Αντιθέτως, θα προτιμήσουν να φάνε τους φοιτητές τους από το να χάσουν τα προνόμια που με τόσο κομματικό κόπο κατέκτησαν.

    Ως προς το δεύτερο χαίρομαι πολύ για τη θετική ανταπόκριση από τους συγκεκριμένους σχολιαστές, που σχετίζονται άμεσα με το ελληνικό πανεπιστήμιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και έχουν πολύ καλύτερη εικόνα από ‘μένα. Όταν μάλιστα βγάζεις το ψωμί σου από αυτό, είναι αλήθεια γενναίο να μπορείς να συγκρουστείς μαζί του, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα φας τα μούτρα σου στον τοίχο του εκπαιδευτικού κατεστημένου.

    Όπως και να ‘χει, το ποιόν των (περισσότερων) ακαδημαϊκών το γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά και κανείς δεν περιμένει πια να αναστηθεί το ζόμπι και να εμπνεύσει τον κόσμο. Αντίθετα, η έμπνευση θα έρθει αποκλειστικά από τη δική μας αυτο-οργάνωση και από τους φοιτητές εκείνους που δεν προσκυνούν τα χρωματικά τραπεζάκια που λέει και η Χαρά…

    Με την οποία συμφωνώ μέχρι την τελευταία τελεία. Στεναχωριέμαι πάντως κι εγώ με τη σειρά μου για τους…προτζέκτορες που έχω κουβαλήσει, αντί να τους βάλω εκεί που θα έπρεπε εξ’ αρχής…

    Και κάτι ακόμα: μιας και μιλάμε για πνευματικούς ανθρώπους που δεν εμπνέουν πια, αλλά ακόμα κι αυτή την ώρα τρέχουν μπας και περισώσουν κανένα τελευταίο ψίχουλο, να σας πω ότι στέκομαι με μεγάλη ανησυχία απέναντι στο φαινόμενο Μίκης και το νέο πατριωτισμό που ανατέλει αυτές τις μέρες. Διότι ως γνωστόν η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα…

  5. 24 Νοέμβριος, 2010 11:49 πμ

    @κροτ που υπογράφουν για την έλευση του Αστερίξ;

    Στην Ελλάδα όμως θα πρέπει να υπάρξει μία μικρή διαφοροποίηση στην εικονογράφηση: θα είναι καρεδάκι από Καίσαρες, αφού ο,τιδήποτε λιγότερο θα ξένιζε τους πνευματικούς πατέρες.

    Επίσης, και καθόλου άσχετο με τα παραπάνω, διαβάζω ότι αυτές τις μέρες πέθανε στη φυλακή ο Αιμίλιος Μεταξόπουλος. Λυπάμαι για τον άνθρωπο Μεταξόπουλο, που υήρξε και καθηγητής μου, λυπάμαι όμως και που εκτός τον άνθρωπο Μεταξόπουλο δεν πέθανε το σύμβολο Μεταξόπουλος.

  6. 24 Νοέμβριος, 2010 12:22 μμ

    @enfant πολύ ενδιαφέρον το κείμενο ως προς τις προθέσεις του, το ίδιο και τα σχόλια που ακολουθούν. Για όσους βαριούνται να ρίξουν μια ματιά, η όλη αγιοποίηση συμπυκνώνεται περίπου στη φράση «ένας λαμπρός επιστήμων, ένας λαμπερός άνθρωπος, ένας ευχάριστος φίλος που τον εξόντωσε το σύστημα…»

    Δεν θα το συνεχίσω άλλο γιατί ο άνθρωπος δεν ζει πια. Ωστόσο, πέραν του ακαδημαϊκού του βίου, θα είχε ενδιαφέρον να μιλήσει κανείς για τη διαβίωση του πρώην πρύτανη στις φυλακές Μαλανδρίνου σε σχέση με τους υπόλοιπους κρατούμενους…

  7. 24 Νοέμβριος, 2010 3:39 μμ

    ο νεκρός δεδικαίωται?

  8. chara permalink
    24 Νοέμβριος, 2010 5:16 μμ

    @σαιλεντ: Όταν μιλούσα για … προτζέκτορες δεν εννοούσα πως όλοι μας κουβαλήσααμε προτζέκτορες ή πως δεν υπάρχουν λέκτορες που δεν έχουν φάει το ποπουδάκι τους στα γραφεία για να αρχίσουν να πέρνουν περί τα 1200 ευρώ στα 35 τους. Απλά το ιδιοφυές σύνθημα μια χαρά περιγράφει την κρίαρχη τάση της μόδας!
    @κροτ: Όχι. (Για τον Μεταξόπουλο επιλέγω να μη σχολιάσω ακριβώς γιατί διάβασα το κείμενο στο λινκ. Τι να πω όταν αρχίζει με περιγραφές από το σπίτι του στο Κουκάκι;;;;;; Ότι εκεί έμενε όσο δεν ήταν πρύτανης γιατί όσο ήταν έμενε σε ΣΟΥΙΤΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΚΟΝΤΙΝΕΝΤΑΛ την οποία πλήρωνε το ελληνικό δημόσιο; Έλεος πια. Στεναχωριέμαι για την απώλειά του σαν άνθρωπο κι ούτε θεωρώ ότι ήταν τα περισσότερα από αυτά που έχουν ειπωθεί γι’ αυτόν. Μην περνάμε όμως και στο άλλο άκρο. (Παρεπιπτόντως, για τη σουίτα δεν ευθύνεται αυτός αλλά οι ελεγκτές του δημοσίου και τα κονδήλια που δικαιολογουν! Να εξηγούμαι!)

  9. 24 Νοέμβριος, 2010 5:37 μμ

    Ο νεκρός δεν ξέρω εάν δεδικαίωται, οι υπόλοιποι 17 της δίκης πάντως σίγουρα. Και τα 3 δις ακόμα άφαντα που λέτε παιδάκια…Να θυμηθώ να το πω αυτό στον ελεγκτή που θα μου ‘ρθει μεθαύριο για την περαίωση που αρνούμαι να πληρώσω…

    Τα του Μεταξόπουλου τα γνωρίζω πάντως κι εγώ καλά και η αγαπητή Χαρά ακόμα καλύτερα. Καλό θα είναι να τον αφήσουν τον άνθρωο ήσυχο οι εν ζωή κόλακες που χρόνια κοίταγαν να αρπάξουν κανένα ψίχουλο γιατί αν συνεχιστούν οι ιστορίες με τα χαμόσπιτα στο Κουκάκι και με τα δημόσια νοσοκομεία που περίμενε κι αυτός στις ουρές όπως οι κοινοί θνητοί, θα αρχίσουμε να θυμόμαστε κι εμείς διάφορες άλλες ιστορίες για τους κυρίους και τις κυρίες που προσυπογράφουν την αγιοποίηση, όπως για παράδειγμα τα ταξιδάκια αναψυχής τους στην Κούβα, πάλι με έξοδα του ελληνικού δημοσίου. Ξέρετε, αυτά που φάγαμε μαζί…

  10. 24 Νοέμβριος, 2010 7:10 μμ

    εγώ να πω πως έχω κοντά μου παραδείγματα ακαδημαϊκών που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που περιγράφετε.

    …και φυσικά το σίχαμα για κάποιους καθηγητές το έχω νιώσει και εγώ, απλά αισθάνομαι άβολα όταν ο καταγγελτικός λόγος ξεχνάει να επισημαίνει τις εξαιρέσεις. Ίσως αυτή η επισήμανση να είναι πολυτέλεια και να μην εξυπηρετεί την συλλογιστική ενός επιχειρήματος, αλλά, να με συμπαθάτε, με ενοχλεί η γενίκευση…

    πάντα με φιλικές προθέσεις,
    τσαρλαταν

  11. 24 Νοέμβριος, 2010 10:59 μμ

    η ερώτηση μου ήταν ρητορική.
    το «ο νεκρός δεδικαίωται» είναι χριστιανικό αξίωμα και εγώ δεν είμαι χριστιανή.

    Θέλω να πω πως τιμώ και σέβομαι τη μνήμη του νεκρού. ακόμα και του νεκρού κλέφτη. δεν προσνάλλω καμία μνήμη όταν ονοματίζω αυτό που ήταν: κλέφτης. Κι ο Νταβέλης λήσταρχος ήταν και πέθανε, δεν προσβάλλει τη μνήμη του να λέμε πως ήταν λήσταρχος!

    Ο Τσάρλαταν πάντως έχει δίκιο, εγώ το ανέφερα και στο πρώτο μου σχόλιο, γνώρισα και αξιόλογους ανθρώπους και καλούς επιστήμονες: απλά ήταν λιγότεροι από τους άλλους.

  12. 25 Νοέμβριος, 2010 12:16 πμ

    @Τσαρλατάνε δεκτή η ένσταση. Στα σχόλια όμως γίνεται σαφές και από την πλευρά μου ότι προφανώς δεν αναφέρομαι στο σύνολο. Σίγουρα όμως στην πλειοψηφία. Φαντάζομαι ότι αυτοί που δεν βλέπουν τον εαυτό τους στο συγκεκριμένο κείμενο δεν ταυτίζονται και δεν αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν (κρίνοντας δε και από παραπαάνω σχόλια, μάλλον συμφωνούν). Ας ρωτήσουν όμως καλού κακού και τους συναδέλφους τους αν εκείνοι αισθάνονται αδικημένοι από το κείμενο…

    @Κροτ συμφωνώ. Τη μνήμη του νεκρού προσβάλλουν όσοι αυτές τις μέρες επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα πορτραίτο πολύ διαφορετικό από την πραγματικότητα. Λες και τους το ζήτησε κανείς ή λες και βγήκε κανείς να τον υπερασπιστεί όσο ήταν έγκλειστος…Ο τσαρλατάνος έχει πάντα δίκιο, να ξέρεις, και όταν μερικές φορές θυμώνω και γίνομαι άδικος πάντα μου τραβάει το αυτί 🙂

  13. 25 Νοέμβριος, 2010 1:20 πμ

    Αγαπητέ…

    Θα αλλάξω μάλλον λίγο την συζήτηση, για να αντικρούσω την λογική πως αυτοί που δεν ανήκουν στην «κακή» υπο-κατηγορία δεν αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν.

    Ίσα ίσα, αυτοί είναι που θα αναγνωρίσουν την αλήθεια και θα ντραπούν. Η «ρετσινιά» είναι ουσιαστικά η ταύτιση με τα χαρακτηριστικά της υπερκείμενης κατηγορίας. Πόσο καιρό μπορείς να ακούσεις να βρίζουν τους «κακούς» (πχ) περισσότερους πόντιους όντας πόντιος και να μην επηρεάζεσαι;

    Δεν ξέρω ρε γαμωτο, νομίζω πως έχουμε αρχίσει να δαιμονοποιούμε κατηγορίες ανθρώπων τελευταία. Εντάξει, όλοι ζοριζόμαστε, και όλοι έχουμε την ανάγκη να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου. Αλλά όλο γενικεύσεις ακούω.

    Δεν ξέρω ποιο είναι το λεπτό όριο που διαχωρίζει μια διαπίστωση (η κατάσταση σε πολλά ελληνικά πανεπιστήμια) από την γενίκευση (οι ακαδημαϊκοί). Αλλά οι γενικεύσεις και τα στερεότυπα είναι κακό πράγμα… Τό΄χω ζήσει στο πετσί μου, γιαυτό τις φοβάμαι.

    Λέω εγώ τωρα… Ίσως και να κάνω λάθος….

  14. 25 Νοέμβριος, 2010 10:39 πμ

    Αντιλαμβάνομαι και συμμερίζομαι την αμηχανία και τις ενστάσεις του «Τσαρλατάνου». Αυτό το «ρε γαμώτο» που το ξέφυγε όμως φανερώνει την αγανάκτηση και την αγωνία να μην είναι έτσι τα πράγματα, κρύβει επίγνωση. Τέτοια αφοριστικά κείμενα νομίζω πως επιδιώκουν ουσιαστικά την αντίδραση, είναι και αυτά ένα «ρε γαμώτο».

    Πάντως νομίζω πως σήμερα (για να επανέλθουμε στον Καράγιωργα) αν διδασκόταν η δημοκρατία θα έπρεπε να μας έχουν δώσει και τις σελίδες («από που ως που») της ύλης… γαμώτο!

  15. 25 Νοέμβριος, 2010 12:06 μμ

    Εντάξει, φτου μας και αν η κατάλυση του πανεπιστημίου διορθώσει τα πράματα, φτου μας εις τον κύβο. Τι σε κάνει να πιστεύεις όμως ότι όλοι οι ακαδημαϊκοί είναι υπεύθυνοι για αυτή την κατάντια και ότι δεν αντιδρούσαν μέχρι σήμερα; Θα μου πεις ότι δεν έκαναν απεργίες. Χμμμ μήπως κάθε φορά που κάποιος της εκπαίδευσης απεργεί, θάβεται από το σύνολο της κοινωνίας και δυσφημείται, μόνο και μόνο γιατί έτσι βολεύει τα ΜΜΕ, αλλά και έτσι βολεύει τη σημερινή κοινωνία που θέλει ανθρώπους που βγάζουν φράγκα και όχι πολίτες που κρίνουν και έχουν πνευματική υπόσταση;
    Γιατί δυστυχώς, το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ακριβώς αυτό που θέλει η κοινωνία σήμερα, κι ας διαφωνούμε οι περισσότεροι από τους εκπαιδευτικούς με αυτό…

  16. 25 Νοέμβριος, 2010 12:12 μμ

    @Τσαρλατάνε καταρχάς νομίζω ότι ανήκουμε στο ίδιο στρατόπεδο, γι΄αυτό και μοιραζόμαστε όλοι αυτό το «ρε γαμώτο», γι΄αυτό κι εσύ μπαίνεις και στον κόπο να σχολιάσεις ένα κείμενο που σε ενοχλεί. Θέλω να διευκρινίσω ότι αυτό που στηλιτεύω δεν είναι αν οι ακαδημαϊκοί είναι κρατικοδίαιτοι ή αν κάνουν καλά το μάθημα τους (ίσως κακώς πήγε η συζήτηση στο Μεταξόπουλο), αλλά εάν τους αρκεί ο ρόλος της διασύνδεσης με την αγορά εργασίας ή θα πρέπει κάποτε να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους τα πνευματικά χαρακτηριστικά που ανταποκρίνονται στο λειτούργημα τους. Αν τους αρκεί ο πρώτος ρόλος εγώ κάνω πίσω, έχουν τα συνδυκαλιστικά τους όργανα που διεκδικούν τα εργασιακά τους δικαιώματα και καλά κάνουν. Στα εργασιακά αυτά δικαιώματα εξάλλου είμαστε μαζί τους και δε χωρά αμφιβολία. Αν όμως πιστεύουν ότι επιτελούν κάποιο πνευματικό έργο (και για ‘μένα αυτό είναι το ζητούμενο), τότε έχουν αποτύχει οικτρά. Κι εγώ γνωρίζω ακαδημαϊκούς που τρέχουν σε συνελεύσεις και που άρκετούς τους συναντώ και στο δρόμο στις πορείες, επειδή όμως ακριβώς «ζοριζόμαστε», προσωπικά έχω μεγάλες προσδοκίες από αυτούς. Ίσως να είναι δικό μου το πρόβλημα λοιπόν, που παραθέτω τον Καράγιωργα απέναντι στα γραφεία διασύνδεσης. Και στη χούντα στο κάτω κάτω οι πανεπιστημιακοί ουραγοί του Παπαδόπουλου ήταν-οι λαμπρές εξαιρέσεις δεν δικαιώνουν ολόκληρο το χώρο τους, ίσα ίσα σήμερα τιμούνται (όσο τιμούνται τέλος πάντων) επειδή ακριβώς ξέφυγαν απ’ το συνάφι και βγήκαν μρποστά.

    @Γιώργο και enfant νομίζω ότι εσείς καταλαβαίνετε ότι το κείμενο είναι το δικό μου “ρε γαμώτο”. Το είπα και σε παραάνω σχόλιο ότι αδικώ ανθρώπους γιατί είμαι θυμωμένος. Μπορεί κανείς να προσπεράσει το κείμενο ως ένα ακόμα σκουπίδι του διαδικτύου ή μπορεί να σταθεί στο «ρε γαμώτο» της υπόθεσης και να σκεφτεί ποιος και που κάνει λάθος. Να πω επίσης ότι εκ παραδρομής διάβασα την πρόταση «σήμερα αν διδασκόταν η δημοκρατία θα έπρεπε να μας έχουν δώσει και τις αλυσίδες».SOS!

    • 25 Νοέμβριος, 2010 12:19 μμ

      silent,

      παραμένει η «κοινωνική αποστρατεία» της συντριπτικής πλειοψηφίας του συναφιού, και εκεί είναι που σε επικροτώ !!

  17. 25 Νοέμβριος, 2010 12:54 μμ

    @Darthiir the Abban

    «δυστυχώς, το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ακριβώς αυτό που θέλει η κοινωνία σήμερα, κι ας διαφωνούμε οι περισσότεροι από τους εκπαιδευτικούς με αυτό…»

    Αυτό ακριβώς είναι που με ενοχλεί κι εμένα, μόνο που τους/σας θεωρώ συνυπεύθυνους τους εκπαιδευτικούς. Να διαμαρτυρηθούμε μαζί που ο νέος νόμος-πλαίσιο δίνει απόλυτη κυριαρχία στις επιχειρήσεις έναντι της ουσιαστικής μόρφωσης και παιδείας, να ξεκινήσουμε όμως από την παραδοχή ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι σαθρό στη δομή του και έχει αποτύχει στον πνευματικό του ρόλο. Αν διαμαρτύρεσαι γιατί επιθυμείς να μπουν νέες βάσεις πνευματικής καλλιέργειας και να ξεφύγουμε μαζί από αυτή την κατάντια είμαι μαζί σου. Αν όμως σε βολεύει η λογική του «μη χείρον βέλτιστον» και διαφωνείς με το νέο νόμο μόνο γιατί χάνεις κεκτημένα, εκεί θα διαφωνήσω, γιατί είμαστε ήδη στο «χείρον».

    Με άλλα λόγια, προσυπογράφω όσα έγραψες κι εσύ προχθές, μόνο που καλό είναι τα θυμόμαστε συχνότερα και όχι μόνο σε επετείους.

    (Πάντως δεν πιστεύω ότι όλοι οι ακαδημαϊκοί έχουν την ίδια ευθύνη για αυτή την κατάντια, το ξεκαθάρισα αυτό παραπάνω)

    • 25 Νοέμβριος, 2010 5:16 μμ

      Συλλογική ευθύνη, φίλτατε, δεν υπάρχει, λέγεται ότι αυτοκτόνησε μαζί με τον Χίτλερ στο τέλος του Β’ ΠΠ. Κάθε ένας μας, και επομένως κάθε εκπαιδευτικός, είναι υπεύθυνος για τις δικές του πράξεις και λόγους και όχι συνυπεύθυνος μαζί με άλλους, εκτός και αν όλοι πράττουν και λεν τα ίδια βεβαίως βεβαίως. Εγώ λοιπόν διαμαρτύρομαι εντόνως για πολλά πράγματα εδώ και πολλά χρόνια, συνεχώς και όχι επετειακά, και ευθύνη για τη σημερινή κατάντια της ανθρωπότητας δεν δέχομαι. Αν με άκουγε (η ανθρωπότητα) θα είχε άλλη… κατάντια ίσως πάλι, κανείς δεν ξέρει, αλλά όχι αυτή που έχει σήμερα!
      Αλλά συνήθως, όποτε μιλάω, ακούω ανθρώπους να λένε πως κακώς ομιλώ μιας και οι κυριότεροι λόγοι να γίνει κανείς εκπαιδευτικός είναι ο Ιούνιος, ο Ιούλιος και ο Αύγουστος. Και με αυτό με «αποστομώνουν» και η συζήτηση γυρνάει σε άλλα θέματα. Καμιά φορά βέβαια με κοιτάνε στωικά και παραδέχονται πως είν’ ωραία αυτά που λέω, αλλά ας βγάλουμε και κανά φράγκο γιατί χωρίς αυτό δεν μπορούμε να ζήσουμε, οπότε εμπορευόμαστε την ιδεολογία μας και ξελασπώνουμε! Είσαι λοιπόν σίγουρος πως η κοινωνία προσυπογράφει μαζί με εσένα αυτά που λέω, ή μήπως έχει εθιστεί να προτιμάει το χρήμα-χρήμα-χρήμα;

      • 25 Νοέμβριος, 2010 5:17 μμ

        (Δε λέω ότι δεν το ξεκαθάρησες, απλά έχω το κακό συνήθειο να ενοχλούμαι από γενικεύσεις και ειδικά απ’ όσες με θίγουν)

  18. 25 Νοέμβριος, 2010 10:40 μμ

    @Darthiir επειδή δεν θέλω να αισθάνεσαι θιγμένος από εμένα, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Τη φράση «τους/σας θεωρώ συνυπεύθυνους» τη χρησιμοποίησα γιατί δεν σε γνωρίζω και δεν ξέρω αν διδάσκεις σε πανεπιστήμιο ή στη μέση εκπαίδευση.

    Στη δεύτερη περίπτωση, πρέπει να σου πω ότι το κείμενο απευθύνεται στους ακαδημαϊκούς της χώρας μου και όχι στο σύνολο των εκπαιδευτικών. Όχι γιατί δε θεωρώ τους εκπαιδευτικούς πνευματικούς ανθρώπους, αλλά γιατί από τους ακαδημαϊκούς περιμένω κάποια πράγματα και παράλληλα πιστεύω ότι έχουν μία δύναμη που θα έπρεπε να είχαν χρησιμοποιήσει εδώ και καιρό προς όφελος της κοινωνίας. Επίσης, δεν θα σας τσουβάλιαζα ποτέ όλους μαζί, όσο γενικό κι αν σου φαίνεται το κείμενο μου.

    Αν πάλι ανήκεις στην ακαδημαϊκή κοινότητα και πάλι προφανώς δεν απευθύνεται σε ‘σένα το κείμενο, που όπως λες διαμαρτύρεσαι εντόνως. Και αν σου πω και κάτι ακόμα. Εδώ μέσα γράφουμε όλοι ανώνυμα για κάποιους λόγους, στον έξω κόσμο όμως έχουμε πολλές διαφορετικές ταυτότητες και κρινόμαστε όλοι μας από τους συμπολίτες μας. Αν κάποιος τα έβαζε με το δικό μου επάγγελμα και θεωρούσα ότι δεν με χαρακτηρίζουν οι κατηγορίες του, θα θυμωνα μεν, αλλά θα προσπαθούσα να καταλάβω γιατί οι άλλοι έχουν αυτή την εικόνα για ΄μένα. Και θα προσπαθούσα να την αλλάξω…

    Όσο για την κοινωνία, αδιαφορώ αν έχει εθιστεί συνολικά στο χρήμα. Το ζητούμενο είναι εμείς που διαφέρουμε, ας πούμε, τι κάνουμε γι’ αυτό και πως μπορούμε να αντισταθούμε σε όσα μας πνίγουν.

    (Εγώ ας πούμε επέλεξα να εκτεθώ με αυτό το κείμενο, γνωρίζοντας εξ’ αρχής ότι δεν θα θυμώσει κάποιους ανθρώπους γύρω μου΄. Ίσως όμως και να αποτελέσει έναυσμα για σκέψη…)

  19. 29 Νοέμβριος, 2010 3:29 μμ

    Το πώς συμπεριφέρεσαι, όταν διαφωνείς, καθορίζει και το αν διαφωνείς πραγματικά. Από εκεί και πέρα, προφανώς και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Οι γενικεύσεις φυσικά βάζουν αυτόν που γενικεύει πάντα στην πλευρά του άδικου. Όσο δίκιο κι αν θα είχε αν αναφερόταν σε υποσύνολα.
    Όταν γενικεύεις ας πούμε, μπορεί να αδικείς τους σκεπτόμενους, οπότε δύσκολα δίνεις έναυσμα για σκέψη, αλλ’ αντιθέτως «συσπειρώνεις» τη σκέψη.

Trackbacks

  1. Χολίδης: “Ολη η αλήθεια για την σχέση μου με την Μακρυπούλια” | Διαιτες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: