Skip to content

Γενιά του Πολυτεχνείου ή Αντιδικτατορική Γενιά;

17 Νοέμβριος, 2010

Η ταράτσα της Μπουμπουλίνας

Τελικά η Χούντα έπεσε σε μια νύχτα; Και έπεσε γιατί έγινε ό,τι έγινε στο Πολυτεχνείο; Η Δαρβίνειος επιλογή της ιστορίας κάποιες φορές είναι άδικη και κάποιες άλλες ετεροκατευθυνόμενη. Για παράδειγμα, η δίκη του Στρασβούργου κατά της Ελλάδας και οι μαρτυρίες των Ελλήνων βασανισθέντων είναι τόσα χρόνια μετά «εκτός ύλης». Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από την ομιλία της Κίττυς Αρσένη στις 26 Απριλίου στο Βυζαντινό Μουσείο με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου «Η Ταράτσα της Μπουμπουλίνας» από τις εκδόσεις Ποταμός:

 

Ο Τάκης Καμπύλης (επιμελητής του βιβλίου), στο αξιόλογο γραπτό του θέτει κάποιους προβληματισμούς που μ’ έχουν και ‘μένα κατά καιρούς απασχολήσει: Αν η «Ελληνική Υπόθεση» και η καταδίκη της Χούντας για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την αποδεδειγμένη χρήση βασανιστηρίων, έχει πάρει τη θέση που της αναλογεί στην ιστορία της αντίστασης, αν η Αντίσταση πριν το Πολυτεχνείο έχει αναγνωριστεί και καταγραφεί στην κοινή μνήμη και τι απέγινε με την τιμωρία των βασανιστών.

 

Θα αναφέρω κάποιες δικές μου σκέψεις, χωρίς να έχω τη φιλοδοξία ότι μπορώ να δώσω τις σωστές απαντήσεις, στα παραπάνω ερωτήματα. Η καταδίκη της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης ήταν η μόνη ενέργεια διεθνούς οργανισμού κατά της Χούντας. Δυο χρόνια κράτησε περίπου η έρευνα και οι καταθέσεις μαρτύρων. Και δεν ήταν ένας απλός περίπατος. Οι νομομαθείς, αμερόληπτοι, αδέκαστοι και τυπολάτρες-πολλές φορές-δικαστές του Συμβουλίου, εκτός των νόμων, απαγορευτικών διατάξεων κλπ. κλπ., είχαν να κάνουν τώρα με ζωντανές μαρτυρίες των ίδιων των βασανισθέντων, που έπρεπε να εξιστορήσουν με κάθε λεπτομέρεια τα βασανιστήρια τους. Να δείξουν τις πληγές, τα σπασμένα κόκαλα, τα συνθλιμμένα γεννητικά όργανα, για να πείσουν για την αλήθεια τους.

 

Γύρω από το Συμβούλιο της Ευρώπης κινητοποιήθηκαν με πάθος, ακαταπόνητα, πολλοί άνθρωποι, ο τύπος, προσωπικότητες, οργανώσεις για να πλαισιώσουν και να στηρίξουν την πρωτοβουλία των Σκανδιναβών, που με επικεφαλής τον J. Evensen, δίνανε μια καθημερινή και επίπονη μάχη, τόσο από νομικής όσο και από ανθρωπιστικής πλευράς. Η επιτροπή ήρθε και στην Ελλάδα. Επισκέφτηκε τους χώρους της Μπουμπουλίνας, φωτογράφισε τα κελιά και την Ταράτσα, συνάντησε χουντικούς και πήρε καταθέσεις από τους κρατουμένους των φυλακών. Γύρισε στο Στρασβούργο με ασήκωτα ντοσιέ καταθέσεων. Η ενδελεχής και άκαμπτη έρευνα είχε αρχίσει να αποδίδει τους καρπούς της. Από τους 86 μάρτυρες που κατέθεσαν στην επιτροπή για την Μπουμπουλίνας μόνο οι 6 παρουσιαστήκαμε το Στρασβούργο. Οι υπόλοιποι δώσανε καταθέσεις μέσα από τα κελιά τους. Σακατεμένοι συνέχιζαν την αντίσταση μέσα από τα μπουντρούμια, διακινδυνεύοντας όποια συνέπεια και όποιο τίμημα. Ανοίξτε το βιβλίο, διαβάστε τον κατάλογο και τιμήστε τους.

 

Σκοπός των βασανιστηρίων ήταν να αποσπάσουν πληροφορίες, να σπάσουν και να τσακίσουν όχι μόνο τα κόκαλα αλλά και το ηθικό των κρατουμένων, και να τρομοκρατήσουν τους υπόλοιπους. Επισήμως το αρνιόταν. Αλλά το διαχέανε και το απειλούσανε τεχνηέντως με κάθε τρόπο. «Να ξέρεις τι σε περιμένει». Και το ξέραμε όλοι. Πολύ νωπές οι μνήμες από τον εμφύλιο. Πολύχρονη και μακριά η κουλτούρα των βασανισμών στην Ελλάδα.

 

Γιατί λοιπόν παραμερίστηκε αυτή η ιστορία; Ο Τ. Καμπύλης χρησιμοποιεί μια έκφραση: «ήταν πολύχρωμη». Και ήταν και γι’ αυτό κερδήθηκε. Θα προσθέσω και κάτι άλλο: Η αριστερά ήταν λίγο μουδιασμένη απέναντι στα επίσημα όργανα της Ευρώπης, όσο δε για τη Διεθνή Αμνηστία, που εκείνο τον καιρό ερευνούσε την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο τότε ανατολικό σοσιαλιστικό μπλοκ, ακόμα περισσότερο. Τι έγινε στην Ελλάδα τα έξι χρόνια πριν από το Πολυτεχνείο; Τι έκανε ο ελληνικός λαός; Συμβιβάστηκε; Συνθηκολόγησε; Κατά το κοινώς, λούφαξε; Τι κάναμε οι πνευματικοί ταγοί της χώρας; Για να μην αναφέρουμε το κατάπτυστο θέαμα των αθανάτων, που μαζεύτηκαν στο Ίδρυμα τους-την Ακαδημία-ν’ ακούσουν και να χειροκροτήσουν τον Παπαδόπουλο; Υπήρχε αντίσταση; Ποια αντίσταση; Στα σκοτεινά και με χαρτοπόλεμο; Ναι, η απόπειρα της δολοφονίας του Παπαδόπουλου από τον Αλέκο Παναγούλη, το κίνημα του Ναυτικού, το Βέλος και το τραγικό φιάσκο στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, με νεκρούς τον Τσεκουρή και την Αντζελόνη. Καμιά ομαδική διαμαρτυρία. Κανένα ξεσήκωμα. Τι κάνανε αυτές οι αντιστασιακές οργανώσεις; Τους συλλαμβάνανε όλους. Και όμως υπήρχε ένας χώρος, δημόσιας καταγγελίας και αυτός ήταν τα στρατοδικεία. Οι απολογίες των κατηγορούμενων. Σ’ αυτές συσσωρευότανε όλη η αγανάκτηση και η κατακραυγή κατά της Δικτατορίας, που συγκλόνιζαν την Ελλάδα και τους ξένους φίλους μας. Βέβαια, στις ελληνικές εφημερίδες δεν δημοσιευόταν τίποτα. Ας είναι καλά οι ξένοι ανταποκριτές, που με χίλια ζόρια και προφυλάξεις, μπαίνανε στα στρατοδικεία. Εκεί πρωτοκαταγγελθήκανε και τα βασανιστήρια. Αυτές οι απολογίες, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, έχουν χαθεί. Θα ήταν ένα τεκμήριο τόλμης και ήθους, πολύτιμο βοήθημα ιστορίας.

 

Δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να ανακαλέσω στη μνήμη μου και στη μνήμη σας ούτε το ελάχιστο απ’ όσα συμβαίνανε εκείνη την εποχή, στο απέραντο συρματοπλεγμένο στρατόπεδο της χώρας μας. Αν σταθούμε, όχι στο τι έκανε ο ελληνικός λαός, αλλά στο τι συνέβαινε εκείνα τα χρόνια, δεν θα είμαστε τόσο άδικοι και άτεγκτοι. Η κηδεία του Παπανδρέου, το μήνυμα και η κηδεία του Σεφέρη, τα 18 κείμενα, τα κείμενα του Φίλιππα και του Βλάχου, τα θέατρα που τα κλείνανε και απαγορεύανε τι παραστάσεις, οι Μπουάτ που τραγουδούσανε τα απαγορευμένα τραγούδια, τα βιβλιοπωλεία, η Ελληνοευρωπαϊκή Ένωση, ο Παράβας που βρέθηκε από τη σκηνή στη Γυάρο, το Ανοιχτό Θέατρο, το Ελεύθερο Θέατρο, το μαγνητόφωνο που μπήκε σε μια γιορτή της Χούντας από τη Ρένα Πατρικίου και τη διέλυσε. Από τις απαγορευμένες μυστικές ακροάσεις το βράδυ, του BBC και της Ντόιτσε Βέλε. Δεν πέφτει έτσι η Χούντα μας έλεγαν. Και σωστά. Δεν έπεφτε. Το πώς έπεσε η Χούντα όλοι το ξέρουμε.

 

Κι ας έρθουμε τώρα στο Πολυτεχνείο του Νοέμβρη του 1973. Ο Τάκης Καμπύλης θέτει ένα ερώτημα: Αν το Πολυτεχνείο επισκίασε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Πιστεύω ότι το Πολυτεχνείο δεν θα είχε γίνει αν δεν είχε προηγηθεί η κατάληψη της Νομικής Σχολής. Και τα δύο αυτά δεν θα είχανε συμβεί αν δεν ακουμπούσανε στη θολή αλλά ορατή αντίθεση του Ελληνικού Λαού. Το Πολυτεχνείο δεν έγινε στα σκοτεινά. Ήταν μια ηρωική εξέγερση που συνεπήρε και ενσωμάτωσε πολύ κόσμο. Το Πολυτεχνείο ανέδειξε ήρωες. Εμείς είχαμε την ιδιότητα του θύματος περισσότερο. Κι έτσι έγινε η Δαρβίνειος επιλογή της ιστορίας. Δεν λέμε αντιδικτατορική γενιά. Λέμε η γενιά του Πολυτεχνείου.

 

Το τρίτο ερώτημα που θέτει ο Τάκης Καμπύλης είναι τι απέγινε με την τιμωρία των βασανιστών. Ναι δεν έγινε καμιά αυτεπάγγελτη δίωξη. Υπήρχε η δαμόκλειος σπάθη του στιγμιαίου. Και έτσι καταθέσαμε προσωπικές μηνύσεις, παρόλο που πιστεύαμε ότι το θέμα δεν ήταν προσωπικό, αλλά πολιτικό. Ήταν κι αυτό μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία. Οι ποινές ήταν αστείες. Όμως θέλω να σας καταθέσω κάτι. Ο Μάλιος και ο Μπάμπαλης ήταν οι προσωπικοί μου βασανιστές. Όταν δολοφονήθηκαν, συναντούσα κόσμο, μ’ έπαιρναν στο τηλέφωνο καταχαρούμενοι ότι έστι δίκης οφθαλμός…’ και προσκρούανε σε μια δική μου αρνητική στάση. Οι αυτόκλητοι εκδικητές, αν είχανε τα κότσια, ας το έκαναν τότε, όταν βογκούσε η Μπουμπουλίνας. Εγώ που δεν ξέρω που βρίσκεται η σκανδάλη, αν είχα ένα όπλο τότε μέσα στη Μπουμπουλίνας, θα σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια τους βασανιστές. Τότε. Θα ήθελα να βάλω μια βόμβα να τινάξω όλη την ασφάλεια στον αέρα. Αλλά τότε! Και εκεί! Η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Αυτοπροστατεύεται και τιμωρεί…Κι αν σήμερα ανατρέχουμε σε μια μνήμη μακρινή δεν είναι για την αντεκδίκηση και τη συντήρηση του μίσους. Αλλά για την ανάδειξη κάποιων αξιών της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Ισότητας, που για αυτές αξίζει να ζεις, να αγωνίζεσαι και-αν χρειαστεί-να θυσιάζεσαι. Δύσκολες και άνυδρες εποχές. Γι’ αυτό, όπως λέει και ο ποιητής Κατσαρός ‘πάρτε μαζί σας νερό-το μέλλον έχει πολύ ξηρασία’.

18 Σχόλια leave one →
  1. chara permalink
    18 Νοέμβριος, 2010 5:05 πμ

    «Το Πολυτεχνείο ανέδειξε ήρωες. Εμείς είχαμε την ιδιότητα του θύματος περισσότερο. Κι έτσι έγινε η Δαρβίνειος επιλογή της ιστορίας. Δεν λέμε αντιδικτατορική γενιά. Λέμε η γενιά του Πολυτεχνείου.» Ήρωες… Τέλος πάντων…
    Διδάσκουμε την ιστορία που τολμάμε / μας συνφέρει / αντέχουμε να πούμε νομίζω. Στο πολυτεχνείο τα πράγματα ήταν σχεδόν ξεκάθαρα. Πολλοί (υπερβολικά για τα δεδομένα της χωριτικότητας του Ιδρύματος) εξεγερμένοι φοιτητές από τη μία κι ένας κακός με το τανκ από την άλλη. Στα γεγονότα που προηγήθηκαν, όμως, ποιοι ήταν οι κακοί και ποιοι οι καλοί; Ποιοι κατέδωσαν; Ποιοι βασάνισαν; Και κυρίως, ποιοι και τι κέρδισαν; Οι ρόλοι μπερδεύτηκαν πολύ στα χρόνια του Αντιδικτατορικού Αγώνα κι είναι νωρίς ακόμη για να γίνει η… διανομή με ψυχραιμία.

  2. 18 Νοέμβριος, 2010 10:56 πμ

    Συμφωνώ με τη Χαρά και βάζω άλλη μια παράμετρο:
    ποιος ξέρει/θυμάται/λέει σήμερα πως ο αγώνας του Πολυτεχνείου είχε έντονα ταξικά χαρακτηριστικά; Πώς δεν ήθελε απλά να φύγει η Χούντα;

  3. 18 Νοέμβριος, 2010 11:50 πμ

    Καταλύτης ήταν «το πολυτεχνείο». Βοήθησε να ξεπεραστεί η «κρίσιμη μάζα» και κατέλυσε την «αντίδραση». Ορόσημο είναι.

  4. 18 Νοέμβριος, 2010 3:05 μμ

    Αν και λόγω της συναισθηματικής (επετειακής) φόρτισης δεν μπαίνω συνήθως σε αναλύσεις τέτοιες μέρες, έχω μερικές παρατηρήσεις:

    Η Αρσένη και οι περισσότεροι κατά τη γνώμη μου πραγματικοί αγωνιστές της εποχής (και εννοώ την εξαετία πριν το Πολυτεχνείο) δεν περιλαμβάνονται στις σελίδες τις ιστορίας, κυρίως γιατί οι ίδιοι δεν ζήτησαν ανταλλάγματα για τους αγώνες, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η λίστα με τους βασανισθέντες της Μπουμπουλίνας και των φυλακών Αβέρωφ μας είναι σχεδόν άγνωστη, αντίθετα τιμάμε το Πολυτεχνείο λες και ξεπήδησε σε μια μέρα από το πουθενά. Οι πραγματικοί όμως αγωνιστές είναι ταυτόχρονα αυστηροί αλλά και δίκαιοι. Γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους την ιστορία, δεν περιαυτολογούν όμως και δεν τη θεωρούν κτήση τους. Η Αρσένη, για παράδειγμα, αναφέρει συνεχώς την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μιλάει για τον κόσμο που δεν συμμετείχε όμως ήταν εκεί ψυχολογικά. Αντιθέτως, το ΚΚΕ και υπερέβαλλε τη δική του συμμετοχή, μειώνοντας τη συνεισφορά των υπόλοιπων παρατάξεων και των ανένταχτων πολιτών, ενώ η ιστορία της Πανσπουδαστικής 8 είναι από τα πιο μελανά του σημεία.

    Από την άλλη, σε αυτή τη δαρβίνειο επιλογή συνέβαλλε συνολικά και η αριστερά, αρνούμενη να παραδεχτεί το πολύχρωμο της υπόθεσης που αναφέρουν η Αρσένη και ο Καμπύλης. Στο Στρασβούργο πάντως κατέθεσε και η Βλάχου και πολλοί ακόμα «αδέσμευτοι» και νομίζω ότι γι’ αυτό δεν μπήκε ποτέ «στην ύλη» που λέω και παραπάνω.

    Το Πολυτεχνείο πάντως ασφαλώς και είναι ορόσημο και καλά κάνουμε και το τιμάμε. Μόνο που για να το κατανοήσουμε και να μας εμπνεύσει χρειαζόμαστε και την ιστορία του πριν. Ανησυχώ που τελευταία πληθαίνουν οι φωνές περί δικαιοσύνης και ισότητας την περίοδο της χούντας και νομίζω ότι ο πολύς κόσμος είναι απληροφόρητος. Περισσότερο μάλιστα όσοι ζούσαν εκείνη την εποχή…

    Και μία μικρή παρατήρηση για το «εξεγερμένοι φοιτητές από τη μία κι ένας κακός με το τανκ από την άλλη». Τα περισσότερα θύματα του Πολυτεχνείου δεν προήλθαν από το τανκ αλλά από τους ΕΣΑτζήδες και τους ΚΥΠατζήδες που προφύλαγαν στη γωνία και χτύπαγαν με λύσσα όποιον προσπαθούσε να βγει. Αν βρείτε λίγο χρόνο διαβάστε τη συνέντευξη του οδηγού του τανκ που έριξε την πύλη, έχει ενδιαφέρον ως προς τις περιγραφές των παρακρατικών φρικαλεοτήτων (αναφέρει μάλιστα ότι πολλοί φαντάροι βοήθησαν τους φοιτητές και για ‘μένα αυτό έχει ενδιαφέρον)

    Επίσης συμφωνώ ότι ξεχνάμε τον αρχικά ταξικό χαρακτήρα του Πολυτεχνείου (και της Νομικής), νομίζω όμως ότι αυτός ο χαρακτήρας εξασθένησε με την πάροδο των ωρών, όταν επικράτησε η συναισθηματική ένταση.

    Και κάτι που επίσης βγήκε «εκτός ύλης» ήταν η σύμπραξη πολλών «πνευματικών ανθρώπων» και κυρίως ακαδημαϊκών με τη χούντα. Βέβαια το ότι είναι εκτός ύλης οφείλεται στο ότι οι ακαδημαϊκοί, σε αντίθεση με άλλα κακοποιά στοιχεία της εποχής, στη μεταπολίτευση συνέχισαν το ακαδημαϊκό τους έργο. Είπα ότι δεν θα φλυαρήσω αλλά μπαίνω ακόμα περισσότερο στον αντιγράφοντας το λόγο του Παπαδόπουλου προς το πλήθος των καθηγητών που πανηγύριζαν τη λήξη της κατάληψης της Νομικής:

    «Εντός των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων δεν θα ασχοληθώ εγώ, μέχρις ότου εσείς, ως διοικήσεις αυτών, δηλώσετε ότι δεν ημπορείτε να επιβάλετε την τάξιν. Πηγαίνετε μπροστά εις τον καθρέπτην, ιδέτε το κεφάλι σας, διότι εάν δεν είναι άσπρο είναι γκρίζο, αναλογισθήτε τους αγώνες σας, μέχρι σήμερον, αναλύσατε την προσωπικότητα σας, ως διδασκάλων του Έθνους, και με αυτήν την συνέπειαν προς τον εαυτόν σας, κύριοι, απαντήσατε: Είναι δυνατόν να μην ημπορείτε να ελέγξετε τους μαθητές σας; […] Αλλά, κύριοι, οφείλετε να αντιμετωπίσετε τους ελάχιστους ταραξίας, οι οποίοι κάθονται στα σκαλοπάτια, μέσα εις τον περίβολον των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και, ασκούντες ψυχολογικήν βίαν επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελλήνων σπουδαστών, δεν τους επιτρέπουν να προσέλθουν εις τας αίθουσας και να παρακολουθήσουν το μάθημα. Αν νομίζετε ότι σας χρειάζεται βοήθεια, θα την ζητήσετε εσείς εγγράφως»

    Και φυσικά τη ζήτησαν, καλώντας τις αστυνομικές αρχές να πράξουν «τα δέοντα δια την αοκατάστασιν της τάξεως»!

    Πάντως συμφωνώ με τη Χαρά: είναι νωρίς ακόμη για να γίνει η… διανομή με ψυχραιμία. Εδώ δεν έχουμε λύσει ακόμα τα θέματα του ’40!

  5. chara permalink
    18 Νοέμβριος, 2010 7:37 μμ

    Απλά για την ιστορία, να αναφέρω ότι από τις διηγήσεις κάποιου που ήταν στ’ αλήθεια εκεί (εννοώ και σωματικά γιατί στο συναισθηματικό κομμάτι συμφωνώ με την Αρσένη) κι αυτό το ξέρω γιατί… τραβούσε βίντεο (ταινία που προβάλλεται στον τοίχο σάιλεντ! απορώ πως δε στο έχω δείξει αυτό! Ώρες ώρες απορώ για τη νηφαλιότητα της οικογένειάς μου…) τα περισσότερα θύματα ήταν από αυτούς που ήταν ή έβγαιναν έξω,στους γύρω δρόμους, όπως λες και στο λινκ. Κάτι που μέσα σε πολλά άλλα δεν λέγεται είναι ότι το μεγάλο πρόβλημα ήταν πως κανείς δεν τολμούσε να πάει τους τραυματίες στο νοσοκομείο, διότι φυσικά τους συνελάμβαναν. Μια μέρα θα σου πω την ιστορία για ένα τσούρμο φοιτητών που κουβαούσαν όλη νύχτα έναν που αιμοραγούσε πάνω σε ένα τσίγκο μέχρι που τον άφησαν κοντα στην είσοδο νοσοκομείου των Αθηνών. Ωραίες είναι αυτές οι ιστορίες. Αλλά εμένα άλλο με καίει. ΕΜΕΙΣ τι κάνουμε. Πολύ την αργούμε την έκρηξη κι ανησυχώ…

  6. 18 Νοέμβριος, 2010 11:28 μμ

    @Χαρά αν εννοείς αυτόν που νομίζω θα είναι ο πρώτος «γνωστός μου» που ήταν εκεί και με (κινηματογραφικές) αποδείξεις! Τις οποίες κρατάς για τον εαυτό σου; Πως τολμάς;

    Μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες. Εμπνέομαι και θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Για το τελευταίο ερώτημα…μια απ’ τα ίδια…Κοκορίκο, κοκορίκο, πετεινέ μου πιτσιρίκο 😦

  7. chara permalink
    19 Νοέμβριος, 2010 1:48 πμ

    Χα χα! Διαθέτω φώτος και ταινιάκια. Διέθετα και οβίδα που δεν είχε εκραγεί (σουβενίρ που μαζεύτηκε την επομένη) αλλά η μαμά οπως κάθε μαμά-νοικοκυρά που σέβεται τον εαυτό της το πέταξε στη μετακόμηση για να μη σπάσει το πολύφωτο 🙂
    Κι όσο για τις ιστορίες, έλα ένα ΣΚ για ψάρεμα να τις ακούσεις!

    Κοκορίκοι ακούγονται όταν ξημερώνει. Εδώ είναι και θα μείνει νύχτα…

  8. 19 Νοέμβριος, 2010 10:15 πμ

    Στα μέρη μου πάντως αργεί να ξημερώσει γιατί μαζεύτηκαν πολλά κοκόρια στα τηλεοπτικά κοτέτσια. Θα έρθω για ψάρεμα με την πρώτη ευκαιρία, έχει και καλαμάρια αυτό τον καιρό. Να πεις στη μαμά σου ότι την αγαπώ 🙂

  9. 19 Νοέμβριος, 2010 1:46 μμ

    καμιά προβολή να κανονίσουμε, σοβαρα τώρα

  10. chara permalink
    19 Νοέμβριος, 2010 3:55 μμ

    Μόλις έρθω Ελλάδα θα δω τι έχει διασωθει σε υλικό και μηχανή προβολής (για την τελευταία δεν ελπίζω πολύ γιατί ήταν κάπως παλαιότερη του αι παντ κι ενδεχεται να μη δουλευει) και θα ενημερώσω. παντως δε δειχνουν και πολλά. κατι καμμένα και κατι τέτοια. θα μπορούσα να τα πω… τοπία 🙂 παντως θα το ελέγξω. Κροτ φοβάμαι πως θα μας μαζέψει ο σάιλεντ στο σπίτι του κι όταν δει ότι οι ταινίες μου δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον, θα μας στρώσει στον Αγγελόπουλο 😉

    Θα της το πω σάιλεντ της μαμάς να πάρει λίγο ακόμη θάρρος που έχει πετάξει όλα μας τα ιερά και τα όσια από την οβίδα και τις προκυρήξεις μέχρι τις ηρωικές μαυρες αρβύλες μου με τα κόκκινα κορδόνια 😉 και τα έχει αντικαταστήσει με την…προίκα μου σε κοφτά και σεμέν!

  11. 19 Νοέμβριος, 2010 10:47 μμ

    Μα τι προβολή να κανονίσουμε που η μία είναι Βρυξέλλες και η άλλη φωτογραφίζει τις κόκκινες γαλότσες της στην βρετανική επαρχία; Και που όταν έρχεστε εδώ η μία μου τάζει φασολάδα της μαμάς και η άλλη καλαμάρια του μπαμπά και πάντα περιμένω μάταια;;;

    Το πιο πιθανό πάντως (και σε ευχαριστώ γι’ αυτό Χαρά) είναι να σας βάλω να δούμε το Θίασο όταν με το καλό ανταμώσουμε. Ήδη το έχουμε στα σχέδια με φίλους και της μεν και της δε, οπότε δεν θα γλιτώσετε. Παρεπιπτόντως ξεκίνησα το Μελισσοκόμο χθες το βράδυ που δεν τον είχα δει. Όμως κοιμήθηκα γιατί ήμουν κουρασμένος. Και μη βγάλεις τη χολή σου πάλι Βέλγα.

    Αν πάντως τα καταφέρουμε να βρεθούμε βλέπουμε και τα του Πολυτεχνείου-τη σύνδεση τώρα των επαναστατικών προκηρύξεων με τις εφηβικές αρβύλες των 90ς μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο μπορούσε να την κάνει. Χαλάλι τα σεμέν δηλαδή!

  12. chara permalink
    20 Νοέμβριος, 2010 1:41 πμ

    Για να μη λέει ο πσι-α ότι χαριεντιζόμαστε, θα πάρω το σοβαρό μου ύφος 1000 καρδηναλίων και θα πω πως ο,τι πέτυχε ο πατέρας μου κι οι σύγχρονοί του με τις προκυρήξεις του έτρεχα να κάψω εγώ με τις μαύροκόκκινες αρβύλες, αλλά δεν πρόλαβα να φύγω εγκαίρως και κάηκα εγώ πρώτη.

    Αρκεί με τη σοβαρότητα! Μη μου γίνει και συνήθεια! Για το Θίασο είναι δέσμευση κι εγώ καλαμάρια δε σου έταξα ποτέ γιατί δεν ψαρεύουμε καλαμάρια. Μόνο λίγα θράψαλα τους καλοκαιρινούς μήνες. Έχω όμως ψάρια που θα φας οπωσδήποτε σε κάτι λιγότερο από μήνα σε χώρο της επιλογής σου 😉 Όσο για το που θα βρεθούμε, Αθήνα- Βρυξέλλες-Λονδίνο….μμμμμ… Να μοιράσουμε την απόσταση να πάμε μια Ελβετία για σκι; 🙂 🙂 🙂 🙂

  13. 20 Νοέμβριος, 2010 2:04 μμ

    «Όμως κοιμήθηκα γιατί ήμουν κουρασμένος.»
    ποια χολή να βγάλω; τά’πες μόνος σου! απορώ γιατί υπάρχουν άνθρωποι που χαλάνε την υγεία τους με τα υπνοστεντόν!

    count me out για θιάσους, μελισσοκόμους και λοιπες βαλεριάνες, εγώ διαταραχές ύπνου δεν έχω, δεν πάμε σε καμιά συναυλια καλύτερα;

    Χαρά η Ελεβετία είναι μια πάρα πολύ καλή ιδέα, έχει ωραία φύση κιόλας και έτσι θα χαλαρωσει κι ο σάιλεντ και δε θα χρειάζεται Τεό για να βρεθεί στις αγκάλες του Μορφέως!

  14. 20 Νοέμβριος, 2010 8:21 μμ

    @Χαρά και Κροτ είμαι μέσα για την Ελβετία. Όμως επειδή τα οικονομικά μου μου επιτρέπουν να βγάλω εισητήριο το πολύ μέχρι την Κερατέα θα μου κάνετε εσείς τα έξοδα κι εγώ θα κεράσω τη ρακή που λέγαμε. Άντε, κι εγώ δεν θα σας βάλω να δείτε Αγγελόπουλο. Αρκεί όμως στις 17/12 να έρθετε μαζί μου εδώ!

    • chara permalink
      21 Νοέμβριος, 2010 8:05 μμ

      Egw tha eimai Athina 17 (Sorry Krot 😦 ) opote steile mou minima gia ta eisitiria!!!!! Kata ta alla, ki egw mesa gia ta exoda sou gia Elvetia (i gia Suede… akomi prolavaineis! ). Pes to esi ki egine 🙂 🙂 🙂 🙂

  15. 21 Νοέμβριος, 2010 2:29 μμ

    σταμάτα κι έχω σκάσει που δε θα είμαι αθηνα για τους godspeed, σταμάτα σου λέω!

    ντάξει, τα εισιτήρια δικά μου, έκλεισε, πότε?

  16. 22 Νοέμβριος, 2010 7:16 μμ

    Αχ βρε κορίτσια με συγκινείτε αλλά ας πάμε καλύτερα σε καμία συναυλία σε ελληνικά εδάφη. Επειδή την ψυχανεμίστηκα την κατάσταση από νωρίς έκανα αρκετά ταξιδάκια για φέτος.

    Μπορείτε όμως να βρεθείτε εσείς! Χαρά εσύ δε μου έλεγες ότι θες να πας μονοήμερη εκδρομή στη Βρυξέλλα; Ε, πες αλεύρι, στη Βρυξέλλα μένει και διαπρέπει η κροτ. Κανονίστε για καφεδάκι τούρκικο λέω εγώ, θα περάσετε περίφημα 😉

Trackbacks

  1. και απολίτιστα και σημειωματάρια « σημειωματαριο κηπων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: