Skip to content

Έκθεση Ιδεών

19 Οκτώβριος, 2010

Ο Λουκάς κατάγεται από την Αλεξάνδρεια Αιγύπτου και έχει ελληνική υπηκοότητα γιατί ο πατέρας του είναι Έλληνας. Στα 17 του πέθανε ο πατέρας του και λόγω φτώχιας ο Λουκάς ήρθε στην Ελλάδα αναζητώντας μία καλύτερη τύχη. Όμως έμπλεξε και μπήκε στη Φυλακή Ανηλίκων Αυλώνα, όπου και παρέμεινε 4 χρόνια. Αποφυλακίστηκε πριν έξι μήνες και για λίγο καιρό έμεινε άστεγος επειδή δεν ήξερε κανένα στην Ελλάδα. Aπευθύνθηκε στον κρατικό φορέα για θέματα αποφυλάκισης, από όπου και εισέπραξε και το επίδομα αποφυλάκισης των 150€ που δικαιούταν. Επίσης, ο κρατικός φορέας του νοίκιασε και ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο με το οποίο έχει συνεργασία. Το ξενοδοχείο αυτό βρίσκεται στην οδό Βερανζέρου, πίσω από την Ομόνοια, και κατοικείται από τοξικομανείς και πόρνες. Για λίγο καιρό προσπάθησε να βρει δουλειά και να μαζέψει χρήματα για να επιστρέψει στην οικογένεια του, όμως δεν τα κατάφερε. Πριν δύο μήνες έκλεψε την τσάντα μίας γυναίκας στο δρόμο, τον συνέλαβαν και βρίσκεται πια στη φυλακή Κορυδαλλού. Λόγω βαριάς κατάθλιψης παίρνει ψυχοτρόπα φάρμακα που του έχουν αλλοιώσει την προσωπικότητα.

             

Πέρυσι ο κρατικός φορέας για θέματα αποφυλάκισης διοργάνωσε ημερίδα, στην οποία συμμετείχαν εξέχουσες μορφές του ακαδημαϊκού χώρου της Ελλάδας, ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Δένδιας, η Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη και ο υποφαινόμενος. Η ημερίδα είχε ως χορηγούς το ίδρυμα Λάτση και την τράπεζα Marfin. Μέσα σε άλλα συζητήθηκαν και τα κονδύλια που ετοιμαζόταν να δώσει το Υπουργείο για την επανένταξη των αποφυλακισμένων. Τα κονδύλια δεν τα έδωσε ποτέ. Στην ημερίδα εισέβαλαν κουκουλοφόροι που προκάλεσαν φθορές στο χώρο και περιέλουσαν μερικούς από εμάς με κόκκινη μπογιά. Τέλος, μας κλείδωσαν μέσα στην αίθουσα για να ‘αισθανθούμε τι σημαίνει εγκλεισμός’.

              

Κατά διαβολική σύμπτωση, την εβδομάδα που αποφυλακίστηκε ο Λουκάς, ο νέος Υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης παρουσίασε ένα σχέδιο νόμου για την προστασία των παιδιών σε κίνδυνο, με τίτλο “Βελτιώσεις της ποινικής νομοθεσίας για ανήλικους δράστες και ίδρυση νέου νομικού προσώπου για την πρόληψη και αντιμετώπιση της θυματοποίησης και της τέλεσης αξιόποινων πράξεων από ανηλίκους”. Το νομοσχέδιο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση με τη συμμετοχή πολιτών στη διαμόρφωση των τελικών επιλογών και τα αποτελέσματα κατατέθηκαν προς ψήφιση στη Βουλή. Μερικές από τις τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα που πρότεινε ο Υπουργός ήταν ο περιορισμός της διάρκειας κράτησης των νέων, την θέσπιση αναμορφωτικών ή θεραπευτικών μέτρων (αντί για τη φυλάκιση) στους ανήλικους που τέλεσαν κάποια αξιόποινη πράξη πριν συμπληρώσουν το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας τους, και την ίδρυση νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με την επωνυμία «Κέντρο πρόληψης και αντιμετώπισης της θυματοποίησης και της εγκληματικότητας των ανηλίκων», υπό την εποπτεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ενώ το σχέδιο νόμου συντάχθηκε και παρουσιάστηκε με ενθουσιασμό, όταν έφτασε στη Βουλή των Ελλήνων καταψηφίστηκε.

            

Με βάση τα παραπάνω, στη φυλακή θα έπρεπε να βρίσκεται:

1. Ο Λουκάς;

2. Ο διευθυντής του κρατικού φορέα για θέματα αποφυλάκισης;

3. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης;

4. Οι κουκουλοφόροι;

5. Τα μέλη της Ελληνικής Βουλής που καταψήφισαν το νομοσχέδιο Καστανίδη;

6. Οι ψηφοφόροι που έβαλαν στην Ελληνική Βουλή τα μέλη που καταψήφισαν το νομοσχέδιο Καστανίδη;

          

Παρακαλώ αναπτύξτε!

60 Σχόλια leave one →
  1. 20 Οκτώβριος, 2010 12:44 πμ

    … έχω να «αναπτύξω» μόνο την εμπειρία μου από τις επισκέψεις μου στις φυλακές διαβατών, πριν από πολλά χρόνια.

    Από το παράθυρο έβλεπες κυρίως ανήλικα τσιγγανάκια.

    Μια αγαπημένη φίλη που δούλεύε για πολλά χρόνια εκεί, μου έλεγε για τις μαθήτριές της που ήταν κλεισμένες μέσα για μικροποσότητες ναρκωτικών.

    Αν δεν το δεις από κοντά δεν το καταλαβαίνεις από περιγραφές. Άμα μπεις μέσα «την γαμησες» για τα καλά.

    Υ.Γ. μου αρέσει όταν είσαι περιγραφικός. αυτόν τον λόγο ο Μπάροουζ τον λέει «factualism».

  2. chara permalink
    20 Οκτώβριος, 2010 3:17 πμ

    Στη φυλακή θα έπρεπε να βρίσκεσαι ΕΣΥ σάιλεντ. Διότι, αν δεχτούμε ότι οι φυλακές είναι σωφρονιστικά ιδρύματα, είσαι ο μόνος απ’ όσους αναφέρθηκαν που χρίζεις και… παίρνεις σωφρονισμού. Και κάποια στιγμή θα πρέπει να σωφρονιστείς επιτέλους και να πάψεις να συχνάζεις σε μέρη όπου πηγαίνουν υπουργοί και πρόεδροι Βουλής!

    Όλοι οι υπόλοιποι ΔΕ θα έπρεπε να βρίσκονται στη φυλακή. Και αναπτύσσω!
    1. Ο Λουκάς θα έπρεπε να βρίσκεται σε ένα σπίτι δικό του που να το πληρώνει με τα χρήματα που βγάζει απ’ τη δουλειά που κατάφερε να βρει, παρά τον εγκλεισμό του, και να πίνει ρακές παρέα με τη γυναίκα της οποίας έκλεψε την τσάντα και με την οποία έγιναν φίλοι αφού τη βρήκε και της διηγήθηκε την ιστορία της ζωής του.
    2. Ο διευθυντής του κρατικού φορέα θα έπρεπε να βρίσκεται επίσης σπίτι του (στο δικό του κι όχι στου Λουκά φυσικά!) και να διαβάζει μικρές αγγελίες μήπως και πάρει καμία θέση εργασίας με τα προσόντα (;) του και όχι με το ψηφοδέλτιό του.
    3. Ο υπουργός δικαιοσύνης θα έπρεπε να αναρρώνει από επέμβαση αποκοπής γλώσσας γιατί δε φαίνεται να υπάρχει άλλος τρόπος για να σταματήσει να λέει και να ξελέει με εγκληματική ευκολία.
    4. Οι κουκουλοφόροι θα έπρεπε να βρίσκονται σε κατά τόπους οικοδομές, για να βγάλει επιτέλους κι αυτή η έρμη η κοινωνία ένα κέρδος απ’ την αγάπη αυτών των παιδιών για τις μπογές. Άν, όταν τελειώσουν με τα γιαπιά, τους έχει ξεμείνει ακόμη κόκκινη μπογιά, παρακαλούνται να ζωγραφίσουν καρδούλες στους δρόμους.
    5. Τα μέλη της ελληνικής βουλής θα έπρεπε να βρίσκονται στον πάτο του Φαληρικού Δέλτα. Παρακαλείται ο υπεύθυνος για την καταβύθιση να τους φουντάρει από ιδιωτική πλαζ της Αττικής ώστε να μπορεί ο κάθε δημόσιος άρχοντας, πριν πάει να πνιγεί, να πληρώσει και είσοδο όπως κάνουν χρόνια τώρα οι κακομοίρηδες Αθηναίοι τον Αύγουστο.
    6. Οι Έλληνες ψηφοφόροι θα πρέπει να περάσουν από ειδική επιτροπή ψυχιάτρων και να μοιραστούν σε μια ομάδα που θα ακολουθήσει τους βουλευτές στον πάτο και σε μία δεύτερη που θα νοσηλευτεί σε ψυχιατρικό νοσοκομείο έως ότου να βλέπει τη φωτογραφία του Καστανίδη και να της θυμίζει μόνο τον Fred Flintstone.

    Αντιρρήσεις απορρίπτονται!

  3. 20 Οκτώβριος, 2010 7:41 πμ

    Εντάξει.
    Τώρα εγώ νομίζω πως δεν μπορώ να πω κουβέντα για βιβλιοθήκες στις φυλακές, για χρόνια θα τις βλέπω σε ξένες ταινίες.

    Έχει… δίκιο νομίζω η Chara: αν ήσουν εσύ στη φυλακή δεν θα έγραφες τέτοια κείμενα, να μας χαλάς τη διάθεση. Με τους απόβλητους θα ασχολούμαστε τώρα………..
    Ντροπή!

  4. 20 Οκτώβριος, 2010 9:44 πμ

    εγώ νομίζω πως κανείς δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή, γιατί φυλακές δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.
    κατά τα άλλα, νομίζω πως αν ο Υπουργός έκανε 2 επαγγελματικά ταξείδια λιγότερα το χρόνο, θα εξοικονομούνταν τα χρήματα για νε βρεθεί καλύτερο κατάλυμμα για τους αποφυλακισμένους και τώρα τα νομοσχέδια κλπ είναι άλλα λόγια ν’αγαπιώματσε. Απλές πρωτοβουλίες και πράξεις χρειάζονται.
    Για τους κουκουλοφόρους, τους βουλευτές και τους έλληνες ψηφοφόρους, δίνω ψήφο εμπιστοσύνης στα Χαρά.
    Κι εσύ να κόψεις τις κακές παρέες, δλδ να σταματήσεις να βρίσκεσαι στους ίδιους χώρους με υπουργούς και καθηγητάδες! 🙂

  5. 20 Οκτώβριος, 2010 11:52 πμ

    Κύριε κύριε έχω απορίες στο θέμα; Ο υποφαινόμενος που είναι, δεν βλέπω κανέναν :P: (αν δεν πετύχει κ τώρα η φατσούλα…αι και γουορντπρες)

    Ο Λουκάς δεν πρέπει να είναι στην φυλακή, αφ’ενός γιατί φυλακές δεν έπρεπε να υπάρχουν (ε ναι αντέγραψα απο την μπροστινή μου), αφ’ετέρου γιατί έχει ανάγκη απο ιατρική φροντίδα και υποστήριξη.

    Ο διευθυντής του κρατικού φορέα θα έπρεπε να είναι στο μοναστήρι και να μετανοεί απο το πρωί ως το βράδυ για όλα αυτά που έπρεπε να έχει κάνει και δεν έκανε.

    Ο υπουργός δικαιοσύνης έπρεπε να είναι στην κεντρική πλατεία της πόλης (προσβάσιμες ώρες για τον κόσμο μετά τις 5μ.μ. δηλαδή) και να προσπαθεί να πει όλες αυτές τις μπούρδες που κατά καιρούς έχουμε ακούσει, χωρίς να μπορεί να φύγει βέβαια, ώστε να δεχτεί και τις αντιδράσεις του κόσμου (η ώρα προφανώς και με εξυπηρετεί).

    Τα μέλη της ελληνικής βουλής, ΟΛΑ, όχι μόνο όσα καταψήφισαν, θα έπρεπε να βρίσκονται έξω απο το χώρο του κλαμπ που είναι μέλη (τη βουλή εννοώ) και να αυτομαστιγώνονται.

    Οι ψηφοφόροι θα έπρεπε να βρίσκονται μέσα στη Βουλή ή έστω στους δρόμους κι όχι σπίτια τους και γραφεία τους.

    Αν μηδενιστώ ή δεν πάρω πάνω απο την βάση θα φωνάξω τους κουκουλοφόρους!!!

    Εντάξει η Χαρά είναι η καλύτερη μαθήτρια, ξέρουμε ότι θα πάρει το 20.

  6. 20 Οκτώβριος, 2010 2:27 μμ

    Ο Λουκάς.

    Κανείς ανήλικος δεν φυλακίζεται επειδή «έμπλεξε», και μάλιστα για 4 χρόνια, άρα έμεινε εγκάθειρκτος και μετά το πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

    Αν ήταν ναρκωτικά, ήταν πολλά.

  7. 20 Οκτώβριος, 2010 5:58 μμ

    @Τσαρλατάνε so long boy! Αν έχεις περάσει από Διαβατά γνωρίζεις τι θα πει κόλαση επί γης. Μόνο το αναμορφωτήριο Βόλου ανταγωνίζεται τα Διαβατά σε βαρβαρότητα, αλλά δεν είναι συγκρίσιμες έννοιες αυτά τα πράγματα-όπου κελί και ανείπωτη δυστυχία…Σε ευχαριστώ!

    @Χαρά συμμετέχω στα χειροκροτήματα του κοινού και σε χρήζω απουσιολόγο (μην γκρινιάζεις, αυτή τη μέθοδο επιβράβευσης ακολουθούν στα σχολειά!). Και να πάω φυλακή, δε λέω, αν είναι όμως να υλοποιηθούν και οι υπόλοιπες προτάσεις. Τι άλλο να σου πω που τα είπες όλα; Α! μπορώ να σου διηγηθώ μια μικρή ιστορία: κάποτε, πριν πολλά χρόνια, σε μια μακρινή χώρα προκηρύχθηκε θέση διευθυντή για έναν κρατικό φορέα. Η χώρα αυτή ήταν κάπως διεφθαρμένη και δεν ακολουθούσε ακριβώς αξιοκρατικές διαδικασίες στις προσλήψεις των διευθυντών. Στον φορέα ωστόσο αυτόν δέχτηκαν να δουν από κοντά τους καημένους εκείνους υποψήφιους που πίστεψαν ότι θα μπορούσε να τους ανήκει μία θέση διευθυντή. Φυσικά είχαν ήδη διαλέξει το πρόσωπο που ταιριάζει στο ψηφοδέλτιο τους και το πρόσωπο αυτό ήταν μάλιστα παρόν στις συνεντεύξεις των υποψηφίων! Τέτοιο αστείο περιστατικό είχαν να το λένε για καιρό!!!

    @Κατσαμάκη βιβλιοθήκες στις ελληνικές φυλακές ακούω. Πάντα καλαμπουρτζής αυτό το παιδί, φτου φτου!

    @Κροτ θα σε περάσω στο μάθημα γιατί έχεις προοπτικές. Για την ιστορία με τις «παρέες μου» εξηγούμαι: ήμουν εκεί γιατί κάποιος γραφικός έπρεπε να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και να δώσει σε όλους αυτούς τους ακαδημαϊκούς που δεν έχουν περάσει λεπτό από τις φυλακές μια εικόνα της πραγματικότητας. Οι κουκουλοφόροι ωστόσο δεν το εξετίμησαν γιατί ως γνωστόν «οι ακτιβιστές είναι πουλημένοι και κρατικοδίαιτοι». Ας είναι, εγώ τις μπογιές τις χάρηκα και μάλιστα έχω να καταθέσω ακόμα ένα περιστατικό από τις παράξενες μέρες μας: στην πρόσφατη στρατιωτική μου θητεία ο ένας και μοναδικός φίλος που έκανα ήταν ένας εκ των μπογιατζήδων!

    @Χάπυ εσύ για την αντιγραφή να περάσεις αύριο με τον κηδεμόνα σου! Για τον υπουργό δεν μας λες τη μέθοδο διαπόμπευσης και χάνεις μονάδες από το γραπτό. Σε θέλω πιο περιγραφική 😉 Άντε, τη βάση την πιάνεις λόγω καλής διαγωγής, την επόμενη όμως φορά να είσαι περισσότερο συγκεντρωμένη σε παρακαλώ! (αρκεί να μην γίνεις σπασικλάκι σαν τη Χαρά…)

    @Αθανάσιε το «κανείς ανήλικος δεν φυλακίζεται επειδή “έμπλεξε”» δεν το καταλαβαίνω, σε πείραξε η διατύπωση; Το παιδί έμεινε μέσα 4 χρόνια και βγήκε με υφ’ όρων ώσπου τον ξανάπιασαν. Καμία σχέση με ναρκωτικά, αλλά δεν θέλω να επεκταθώ. Πάντως το κείμενο μου δεν τον απαλλάσσει από τις δικές του ευθύνες…

  8. 20 Οκτώβριος, 2010 7:54 μμ

    Πωπω, ρε συ Σάιλεντ ήσουν ομιλητής σε εκείνη την ιστορική εκδήλωση και δεν είχες ανεβάσει τίποτα σχετικό μέχρι σήμερα; 😛 (Αυτό με τους τύπους που μετά την πρώτη επεισοδιακή γνωριμία, γίνεστε οι καλύτεροι φίλοι κάτι μου θυμίζει: να το κοιτάξεις!)

    Το νομοσχέδιο, όπως το περιγράφεις, ακούγεται θετικό, αν και έχω κάποια ένσταση για την ανάθεση του έργου σε ΝΠΙΔ. Πάντως το ότι καταψηφίστηκε σημαίνει προφανώς ότι δεν το υπερψήφισαν ούτε οι ίδιοι οι κυβερνητικοί βουλευτές στο σύνολό τους, έτσι δεν είναι;

  9. 20 Οκτώβριος, 2010 8:32 μμ

    Ναι, με πειράζει η διατύπωση, γιατί όποιος είναι άσχετος με το σύστημα θα νομίση ότι ας πούμε έκλεψε ένα παγωτό από το περίπτερο και οι κακοί και άκαρδοι δικαστές δίκασαν ταξικά ή δεν ξέρω και γω τι. Να τα λέμε όλα λοιπόν: ο Λουκάς διέπραξε (υπολαμβάνω ότι δεν αμφιασβητείται επί της ουσίας η ενοχή του) ένα κακούργημα, και μάλιστα από τα σοβαρά για να μείνη μέσα τόσο [σε μια ληστεία που μου είχε τύχει για παράδειγμα, δεν είχε τεθή καν θέμα φυλάκισης]. Από και και πέρα, δεν φταίει η κακούργα η κενωνία αν είναι ορφανός από πατέρα ή αν εγκλημάτησε ο ίδιος, και μάλιστα δις.

    Θα πης ασφαλώς ότι εγκλημάτησε μεν, τιμωρήθηκε δε, τελειώσαμε.

    Δεν τελειώσαμε όμως αν απαιτείται από το κράτος να του πληρώση ξενοδοχείο της αρεσκείας του, να του βρη δουλειά ή ό,τι άλλο. Δεν είναι καθόλου, καθόλου όμως αυτονόητο ότι του χρωστάμε όλα αυτά.

    • 20 Οκτώβριος, 2010 9:00 μμ

      Αν και διαβάζοντας την ανάρτηση δεν σκέφτηκα ότι ο νεαρός μπήκε μέσα για την κλοπή παγωτού, μετά το σχόλιό σας θα ήθελα να πω ότι πρέπει να μας απασχολεί το τι θα απογίνει ο κάθε Λουκάς μετά την αποφυλάκισή του. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κράτος θα πρέπει να του πληρώνει ξενοδοχείο της αρεσκείας του, αλλά να του προσφέρει τις συνθήκες για να επανενταχθεί, αλλιώς τον καταδικάζει σε καριερίστα εγκληματία, κάτι που δεν είναι καλό ούτε για τον Λουκά ούτε για την «κενωνία».

  10. 20 Οκτώβριος, 2010 8:40 μμ

    Ωχ, άργησα και έχασα τις εξετάσεις. Θα μπορούσα να εξεταστώ προφορικά;

    Συμφωνώ, πάντως, με την απουσιολόγο -και όχι μόνο γιατί πρέπει να τα πηγαίνεις καλά με τους απουσιολόγους για να μη μείνεις από απουσίες- εκτός από το σημείο που αναφέρεται στα ψυχιατρικά νοσοκομεία, τα οποία θέλει να γεμίσει αγνοώντας τις προσπάθειές μας να τα αδειάσουμε.

    Κατά τα άλλα, ωραίο θέμα prof. silent

  11. 20 Οκτώβριος, 2010 11:06 μμ

    @head επειδή μερικοί εδώ μέσα υπενήχθηκαν ότι συγχρωτίζομαι με λάθος άτομα, στην πραγματικότητα τα λάθος άτομα ακολουθούν εμένα όπου πηγαίνω. Να, για παράδειγμα απόψε είπα να δω ένα θεατράκι και μαζεύτηκε το μισό υπουργικό συμβούλιο, μετά πρωθυπουργού, βιομηχάνων, μεγαλοδημοσιογράφων και μεγαλοπαραγόντων, ολόκληρη δηλαδή η εληνική κυβέρνηση. Και αυτό το αναφέρω μόνο και μόνο για να τονίσω ότι η φρουροί τους μιλάνε στα ρολόγια τους σαν τον αστυνόμο Σαϊνη, δηλαδή πολύ γουάου. Αυτά με τα ασήμαντα της ημέρας. Κατά τα άλλα και ήμουν στη συνάντηση και βάφτηκα και δεν κατάλαβα τι εννοείς με τους φίλους που κάνω μετά απο τις επισοδειακές γνωριμίες. Γιατρέ βοήθεια! Το νομοσχέδιο ήταν όντως ελλιπές, με λάθη και παραλείψεις και κυρίως χωρίς έρευνα και προγραμματισμό. Ήταν όμως κάτι. Τώρα επιστρέψαμε στο συνωστισμό των φυλακών και κανείς δεν ξέρει ποιος θα ξεκινήσει πάλι το διάλογο και πότε…

    @Αθανάσιε εσύ που φαίνεσαι να γνωρίζεις καλά το σύστημα πιστεύεις πραγματικά ότι οι ποινές δεν έχουν ταξικό χαρακτήρα; Αν το νομίζεις κάνε μια βόλτα από τις φυλακές και πες μας για τα δημογραφικά χαρακτηριστικά των κρατουμένων. Φυσικά και υπάρχει αδικία στις ποινές, όχι μόνο γιατί ένας αλλοδαπός, για παράδειγμα, δεν έχει συνήθως χρήματα να αντιπροσωπευθεί από σωστό δικηγόρο στο δικαστήριο, αλλά και γιατί είναι αντιμέτωπος με τις προκαταλήψεις των δικαστών. Αν εμένα με πιάσουν για μικροποσότητα ναρκωτικών οι πιθανότητες να μπω φυλακή είναι μηδενικές. Αν πιάσουν έναν Αλβανό θα του φορτώσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν.

    Ο Λουκάς, όπως και οι περισσότεροι κρατούμενοι δεν αρνούνται την ενοχή-αμφισβητούν το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, και πολύ καλά κάνουν γιατί το έχουν φάει στη μάπα με το χειρότερο τρόπο.

    Η κακούργα η κενωνία δεν φταίει που είναι ορφανός, όταν όμως ένα παιδί 17 ή 15 χρονών εγκληματεί κάτι δεν πάει καλά με την κακούργα την κενωνία. Κάτι κάνουμε λάθος. Όλοι μας, κι εσύ μαζί.

    Και αν το κράτος θα πρέπει ή όχι να προσφέρει παροχές στους αποφυλακισμένους και να βοηθάει την επανένταξη τους, ε μάλλον δεν θα το κρίνεις εσύ. Για την ακρίβεια το θέμα έχει ήδη κριθεί στην ελληνική νομοθεσία. Αν φωνάζουμε είναι για να εφαρμοστούν οι νόμοι και τίποτα άλλο. Αν εσύ τους αμφισβητείς, δικαίωμα σου. Όταν όμως μια μέρα θα χρειαστείς την αλληλεγγύη των συνανθρώπων σου, μην μπεις στον κόπο γιατί την έχεις ήδη απαξιώσει…

    @psi για το σχόλιο σου «…αγνοώντας τις προσπάθειές μας να τα αδειάσουμε» σε χρήζω βοηθώ απουσιολόγου και τατυόχρονα παραστάτη. Επίσης να πω ότι ήδη εξετάστηκες παραπάνω, οπότε δεν σου χρειάζονται οι προφορικές εξετάσεις 🙂

    • 21 Οκτώβριος, 2010 12:31 πμ

      δεν κατάλαβα τι εννοείς με τους φίλους που κάνω μετά απο τις επισοδειακές γνωριμίες. Γιατρέ βοήθεια!

      Εχμ, βασικά συνδύασα το «στην πρόσφατη στρατιωτική μου θητεία ο ένας και μοναδικός φίλος που έκανα ήταν ένας εκ των μπογιατζήδων» με το «ο συντάκτης (του Ποπ+Ροκ) που στο γυμνάσιο με εκνεύριζε κι εγώ του έστελνα υβριστικά γράμματα, έγινε συγκάτοικος μου», που είχες γράψει λίγο καιρό πριν. 😉

      • 21 Οκτώβριος, 2010 10:31 πμ

        Ναι βρε head, που το ‘χω το μυαλό μου πια;

  12. 21 Οκτώβριος, 2010 11:11 πμ

    Επειδή διαβλέπω κάποιον εκνευρισμό εκ μέρους σου, θα ήταν καλύτερα να σε αφήσω να χαριεντίζεσαι με τους φίλους σου ήσυχος και χωρίς ενοχλητικές διαφωνίες.

    Μόνο δύο πράγματα και σε απαλλάσσω:

    «πιστεύεις πραγματικά ότι οι ποινές δεν έχουν ταξικό χαρακτήρα; »
    «Ο Λουκάς, όπως και οι περισσότεροι κρατούμενοι δεν αρνούνται την ενοχή»

    Αν μη τι άλλο αυτές οι δύο φράσεις, ενέχουν κάποια αντίφαση.

    Ούτε ήξερα ότι η νομοθεσία προβλέπει επακριβώς τα αστέρια που πρέπει να έχη το ξενοδοχείο της επανένταξης.

    • 21 Οκτώβριος, 2010 11:28 πμ

      Ίσα ίσα, εγώ την επιζητώ τη δημιουργική διαφωνία. Αλλά να διαφωνήσουμε σε ποιο πράγμα; Στα αστέρια των ξενοδοχείων; Ποτέ τους να μην νοικιάσουν ξενοδοχεία, έτσι κι αλλιώς είναι προσωρινά και δεν λύνουν προβλήματα. Να φροντίσουν όμως για τη δημιουργία κέντρων μέριμνας αποφυλακισμένων, όπως σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Γιατί στη Γερμανία υπάρχουν 10 τέτοια κέντρα σε κάθε επαρχιακή πόλη; Δεν έχουν τι να τα κάνουν τα χρήματα τους; Όχι, τα κέντρα αυτά αποτρέπουν τον αοφυλακισμένο από το να παρασιτεί και μειώνουν τις πιθανότητες περαιτέρω καριέρας στο έγκλημα. Και αυτό οφελεί κυρίως το σύνολο.

      Στις δύο προτάσεις που απομόνωσες δεν βλέπω καμία αντίφαση: δεν είπα ότι οι κρατούμενοι δεν έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα. Θα πρέπει όμως να κρίνονται ισότιμα και χωρίς προκαταλήψεις (ταξικές ή ψυχολογικές…)

  13. 21 Οκτώβριος, 2010 12:46 μμ

    Οι διαφωνίες και εδώ και αλλού (από τους συγκεκριμένους «χαριεντιζόμενους φίλους») υπάρχουν συχνά κε Αναγνωστόπουλε. Τα «χαριεντίσματα» είναι σιωπηλή συμφωνία με τα γραφόμενα και προσπάθεια με την ειρωνία να αποφορτίζεται το κλίμα του κειμένου-χωρίς να το εκχυδαϊζουμε.

    Το κύριο νομίζω σε αυτό το κείμενο δεν είναι ο Λουκάς. Ο Σάιλεντ έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μου τόσο καιρό που τον διαβάζω, οι επιφυλάξεις που διατυπώνω (όποτε το κάνω) διατυπώνονται με σεβασμό και σαφήνεια. Πράγμα που εσύ δεν κάνεις, χρησιμοποιώντας την ειρωνία για να φορτίσεις και το κείμενο και τους σχολιαστές.

    Το ενοχλητικό Αθανάσιε δεν είναι στη διατύπωση της διαφωνίας, αλλά στον τρόπο που αυτή διατυπώνεται και στο στόχο που βάζει η διατύπωσή της.

    Τέλος εμένα με εκνευρίζει πάντως αυτό που αποκαλύπτεις σαν θέση σου:»Δεν είναι καθόλου, καθόλου όμως αυτονόητο ότι του χρωστάΜΕ όλα αυτά.»
    Ποιοι του «χρωστάΜΕ»; Εμείς οι τίμιοι, εμείς οι χριστιανοί, εμείς οι Έλληνες; Βοήθησέ με λίγο να καταλάβω ποιοι είμαστε εμείς.

  14. 21 Οκτώβριος, 2010 1:10 μμ

    Και για να χαριεντιστώ και λίγο μαζί σου: Είχα να δω υποτακτικές να τελειώνουν σε -η από τότε που διάβαζα τη μπλε «Για σας παιδιά». Με συγκίνησες.

  15. 21 Οκτώβριος, 2010 4:28 μμ

    «Η κακούργα η κενωνία δεν φταίει που είναι ορφανός, όταν όμως ένα παιδί 17 ή 15 χρονών εγκληματεί κάτι δεν πάει καλά με την κακούργα την κενωνία. Κάτι κάνουμε λάθος. Όλοι μας.»

    Να το σκαλίσουμε σε ένα μάρμαρο αυτό, παρακαλώ και να το κρεμάσουμε δίπλα στους τσολιάδες που φυλάνε τον Άγνωστο στρατιώτη.

    «Και αν το κράτος θα πρέπει ή όχι να προσφέρει παροχές στους αποφυλακισμένους και να βοηθάει την επανένταξη τους, ε μάλλον δεν θα το κρίνεις εσύ. Για την ακρίβεια το θέμα έχει ήδη κριθεί στην ελληνική νομοθεσία. Αν φωνάζουμε είναι για να εφαρμοστούν οι νόμοι και τίποτα άλλο.»
    Silent, εδώ, αν και φίλη σου, θα διαφωνήσω λίγο. Το κράτος δεν προσφέρει «παροχές». Το κράτος έχει σαν θεμελιώδη λειτουργία του να φροντίζει για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας (προς όφελος του κεφαλαίου λέει ο Μαρξ, προς όφελος της κοινωνίας λένε οι σοσιαλδημοκράτες κλπ, δε στέκομαι σε αυτό, δεν είναι της παρούσης. Όλοι όμως συμφωνούμε σε αυτό το σημείο, ως ένα από τους ρόλους του κράτους).

    Εύρυθμη λειτουργία, σε συνδυασμό με τα ρομαντικά που έγραφε ο Μπεκαρία προ 3 αιώνων, πάει να πει: το κράτος οφείλει να επανεντάξει τα «απωλολότα μέλη» της κοινωνίας, με ομαλό τρόπο στους κόλπους της, γιατι αλλιώς αυτά θα διαταράσσουν εσαεί την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Αν απλά τους καταστέλνεις, θα σου γυρίσει μπούμερανγκ. Πρέπει να τους ρίχνεις και μερικά κοκαλάκια/φιχουλάκια, για να κάθονται καλά και να μη σε ζαλίζουν πολυ.
    Το λέω έτσι κυνικά, για να είναι κατανοητό και από τους είρωνες ενίοτε, φιλελεύθερους.

  16. 21 Οκτώβριος, 2010 10:55 μμ

    Γιώργο και Κροτ (και όσοι άλλοι έχετε αντέξει να παρακολουθήσετε ως εδώ) καθυστέρησα να απαντήσω γιατί σκεφτόμουν όσα ειπώθηκαν σήμερα. Μάλιστα θέλω να ευχαριστήσω και τον επισκέπτη μου γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να αναζητήσω μέσα μου κάποια πράγματα που δεν είχα σκεφτεί μέχρι τώρα…

    Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, νομίζω ότι το αίτημα του επισκέπτη είναι το λιγότερο κοινωνικό κράτος. Δεν είναι ο μόνος που συμμερίζεται αυτή την άποψη, για την ακρίβεια πληθαίνουν οι φωνές αυτές, όχι μόνο εδώ, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για την Αμερική δεν το συζητώ καθόλου γιατί εκεί είναι άγνωστες έννοιες αυτές. Στο κάτω κάτω, το φιλελευρισμό του χρηματοπιστωτικού συστήματος που κοντεύει πια να μας πνίξει όλους η Αμερική προσπαθεί να τον επβάλλει και στα μέρη μας. Θα προσπαθήσω λοιπόν να αναπτύξω λίγο τη σκέψη μου σε επίπεδο Ευρώπης, γιατί μόνο εκεί υπήρξε η απαίτηση για κοινωνικό κράτος και χύθηκε αίμα, από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, για τη διασφάλιση ενός ικανοποιητικού επιπέδου κοινωνικής δικαιοσύνης και κοινωνικών δικαιωμάτων (σχετικά με τη δημόσια υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση κλπ).

    Στη δική μας χώρα δεν υπήρξε βέβαια ποτέ ολοκληρωμένο κοινωνικό κράτος (τουλάχιστον όχι στα επίπεδα της Δυτικής Ευρώπης) για πολλούς και διάφορους λόγους, κυρίως όμως γιατί ο διοικητικός μας μηχανισμός ήταν και είναι διεφθαρμένος. ΌΜΩΣ θα ήταν άδικο να πει κανείς ότι δεν ζούμε σε κοινωνικό κράτος, παρά τα ελαττώματα του, κυρίως γιατί οι κοινωνικές δομές είναι προσβάσιμες σε όλο τον πληθυσμό: ο φουκαριάρης πρόσφυγας από το Αφγανιστάν έχει τα ίδια δικαιώματα στην υγεία με το μεγαλοστέλεχος κάποιας επιχείρησης και η εκπαίδευση, με τα χίλια στραβά που έχει, είναι δημόσια και δωρεάν για όλους. Χρειάστηκε ένα ΔΝΤ για να μας αποκαλύψουν οι πολιτικοί ανοιχτά τις σκέψεις τους περί μείωσης της πρόνοιας και ένας ασύδωτος υπουργός (ο Λοβέρδος) για να ανάψει το φυτίλι, κατηγορώντας τους μετανάστες για τα προβλήματα του ΕΣΥ (αποκρύπτοντας βέβαια ότι το μεγάλαιο κεφάλαιο δεν πληρώνει τις εισφορές του στα ασφαλιστικά ταμεία και κάθε χρόνο τους παραγράφουν κάτι εκατομμυριάκια ευρώ).

    Για να καταλήξω, όταν ο οποιοσδήποτε Λουκάς αφήνεται να φυτοζωεί στο δρόμο ή όταν το εθνικό σύστημα υγείας αποφασίζει να ακρωτηριάσει ένα διαβητικό συμπολίτη μας γιατί αυτό συμφέρει οικονομικά (για ‘μένα είναι ένα και το αυτό), τότε τα πράγματα είναι σοβαρά γιατί τα νούμερα έχουν υπερβεί την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Όμως το να ζεις σε μια κοινωνία σημαίνει κυρίως να δείχνεις αλληλεγγύη στο δίπλανό σου-αλλιώς ας καταστραφεί, δεν έχει λόγο ύπαρξης…

    Η αντίσταση μας στους μηχανισμούς που απαιτούν λιγότερο κοινωνικό κράτος πρέπει να είναι όχι μόνο δυναμική, αλλά λυσσαλέα. Γιατί η πραγματική απειλή του ΔΝΤ δεν είναι οι περικοπές των μισθών (ζούμε και με λιγότερα), αλλά η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους σε επίπεδα Αμερικής. Και αν σήμερα αφήνουν στο δρόμο τα παιδιά ή κόβουν το πόδι ενός διαβητικού, αύριο θα μας κάνουν ευθανασία, εάν κρίνουν ότι η περίθαλψη μας στοιχίζει στο κράτος.

    Στη Γαλλία για τον ίδιο λόγο βρίσκονται στο δρόμο οι άνθρωποι, γιατί δεν δέχονται αυτή τη συρρίκνωση. Και ας μη γελιόμαστε, για όσα απολαμβάνουμε σήμερα έχουν χύσει αίμα κυρίως οι Γάλλοι. Αν δεν τους ακολουθήσουμε σε αυτή την αντίσταση, θα είμαστε χαμένοι διπλά…

  17. chara permalink
    22 Οκτώβριος, 2010 3:49 πμ

    Μαι ντιαρ σαιλεντ,μια παρατήρηση μόνο.
    Έχουμε μάθει να ρίχνουμε όλα τα στραβά αυτού του κόσμου σε ένα ζοφερό οικονομικό σύστημα, «το φιλελευρισμό του χρηματοπιστωτικού συστήματος που κοντεύει πια να μας πνίξει όλους». Όμως υπάρχει στ’ αλήθεια κάποιος που πιστεύει ότι το πρόβλημα είναι ο φιλελευθερισμός; Στο σύστημα των ελεύθερων αγορών τα πάντα λειτουργούν κατά το δυνατόν ανεμπόδιστα και το κράτος παρεμβαίνει όσο το δυνατόν λιγότερο (αφού η ιδανική μη παρέμβαση δεν μπορεί να υπάρξει στην πράξη λόγω τριβών και ατελειών των αγορών). Στην Ελλάδα όμως το πρόβλημα ήταν πάντα ότι το κράτος παρενέβαινε διακριτικά (εκ της διάκριση κι όχι εκ της διακριτικότητος φυσικά) και στρέβλωνε πλήρως κάθε οικονομικό αποτέλεσμα. Με μιλημένους διαγωνισμούς, επιχορηγήσεις, στρεβλό φορολογικό σύστημα που ευνοεί την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή, γιγαντιαία γραφειοκρατία, διαφθορά κρατικών φορεών, κακή διαχείρηση κοινοτικών πακέτων και άλλα πολλά που λίγο πολύ όλοι γνωρίζουν, άλλοι ως ωφελημένοι κι άλλοι ως ζημιωμένοι. Ειδικά για τη χώρα μας, λοιπόν, θα καλούσα το συμμαθητή Αναγνωστόπουλο και όποιον άλλο συμμερίζεται την (βασει της Οικονομικής Θεωρίας ορθή) άποψή του για περιορισμό του κράτους, να αναλογιστεί ΤΙ ΠΟΣΟΣΤΟ των κονδηλίων του κρατικού προυπολογισμού αναλογεί στις δομές επανένταξης φυλακισμένων. Θα συμφωνούσα θεωρητικά,ενδεχομένως, να περικοπούν, αν μαζί τους κοβονταν και ΟΛΑ τα έξοδα για κάθε κρατικό όργανο που δεν είναι απολύτως θεμελιώδες για την ευρυθμη λειτουργία των αγορών αγαθών, εργασίας και κεφαλαίου. Και τολμάω να ρωτήσω τον αγαπητό Αθανάσιο και την υπόλοιπη τάξη αν υπάρχει έστω κι ένας που θα μπορούσε να δει τη ζωή του σε ένα τέτοιο οικονομικο-κοινωνικό σύστημα. Η ζούγκλα του φιλελευθερισμού, ακριβώς όπως και ο φασισμός του κομμουνισμού είναι ακραίες κοινωνικές δομές που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τη ζωή μας μέσα σε αυτές. Τα τέλεια οικονομικά συστήματα δημιουργούν τέλειες κοινωνίες μόνο σε κόσμους τέλειων ανθρώπων. Κι επειδή η βιολογία δεν έχει επιτύχει ακόμη αυτή τη γενετική μετάλλαξη καλό είναι, πριν στραφούμε προς οποιοδήποτε άκρο, να έχουμε κατά νου ότι χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες τα συστήματα καταρρέουν και συμπαρασύρουν μαζί τους, σε μορφή αριθμητικών μεγεθών ΑΕΠ, δεικτών ανάπτυξης και ποσοστών ανεργίας, πραγματικές ζωές πραγματικών ανθρώπων. Το κραχ του ’29 και η κατάρρευση της ΕΣΣΔ είναι τα παραδείγματα του τι μπορεί να συμβεί όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να εφαρμόσουν τέλεια συστήματα σε ατελείς κοινωνίες. Πριν φτάσουμε λοιπόν εκεί ας διορθώσουμε πρώτα τα τρωτά του υπάρχοντος συστήματος -χωρίς να αυξομειώσουμε τους ρόλους αγορών και κράτους- και αφού εξασφαλίσουμε την ευρυθμη λειτουργία του, τότε ας το κρίνουμε αναφορικά με το φιλελευθερο ή οποιοδήποτε άλλο.
    (Συγνώμη για το βαρετό του κειμένου αλλά είναι να μην το πάρω απόφαση να πάψω να χαριεντίζομαι. Είναι που με ανακηρύξατε και το φυτό της παρέας και μπήκα στο πετσί του ρόλου!).

    Και για να χαριεντιστώ κι εγώ λίγο σαν παιδί, να συμφωνήσω απόλυτα με την τελευταία παράγραφο του Γιώργου! Και θα την πάω και λίγο παρακάτω. Γιατί δηλαδή να κόψουμε μόνο τις παροχές του Λουκά και όχι και τόσων άλλων; Γιατί είναι πιο λογικό, για παράδειγμα, να σε πληρώνει το κράτος να κάνεις μεταπτυχιακό και διδακτορικό(δε μιλάω για βασική εκπαίδευση!) -που σε πολλά ελληνικά πανεπιστήμια είναι δωρεάν ή/ και αξιώνουν ως και 3ετή άδεια με αποδοχές για τους δημοσιους υπαλλήλους- για να πιάσεις εσύ αύριο δουλειά και να πληρώνεσαι παραπάνω (ενίοτε και πάλι από το δημόσιο αν γίνεις (ή παραμείνεις) δημόσιος υπάληλος, καθηγητής κλπ κλπ; Οέο;

  18. 22 Οκτώβριος, 2010 10:37 πμ

    Χαρά, μία παρατήρηση μονάχα, επειδή γενικώς αυτομαστιγωνόμαστε άσχημα στην Ελλάδα, η διαφθορά δεν είναι καθόλου ελληνικό προνομιο, είναι τουλάχιστον πανευρωπαϊκό και θα εξαιρούσα μόνον τις σκανδιναβικές χώρες ίσως, όχι επειδή κι εκεί δεν υπάρχουν λοβιτούρες, αλλά α. είναι λιγότερες, β. συνήθως εντοπίζονται γ. όταν εντοπίζονται χτυπιούνται ανελέητα.
    Αν όμως δεις λιγο καλύτερα τη Γαλλία και τη Γερμανία ή τη Βρετανία (δε μιλάω καν για Ιταλία και Ισπανία, έτσι;), θα δεις πως η διαφθορά δίνει και παίρνει. Μια λέξη μόνο: clearstream (μιλάμε για ο σκάνδαλο του αιωνα κυριολεκτικά και έχει μπει στο χρονοντούλαπο ανέγγιχτο).
    Θα ήθελα επίσης να σημειώσω πως το υψηλότερο βιοτικό επιπεδο και κυρίως την υψηλότερη ποιότητα ζωής, ποιες χώρες τα διαθέτουν; Οι σκανδιναβικές και η Ελβετία, παιδιά. Ποιος θριάμβευε εκεί μεχρί πρότινος; Η σοσιαλδημοκρατία, κι ακόμα και τώρα που πάνε να στρίψουν φιλελεύθερα, υπάρχουν σημαντικές αντιδράσεις (όχι στην Ελβετία τόσο, γιατί εκεί τα πράγματα κινούνται λιγο πιο αργά, λόγω βουνίσιου αγέρα).
    Μακριά από μένα το να στηρίξω τη σοσιαλδημοκρατία, έχω πολλές διαφωνίες μαζί της, αλλά αν μη τι άλλο, όπου εφαρμόστηκε καθαρή και αμόλυντη και ανεμπόδιστη έκανε τις ζωές των ανθρώπων αρκετά καλύτερες.

    Πάντως οι διαφωνία μου με το φιλελευθερισμό, πέραν όσως αναφέρει ο Σάιλεντ (με τον οποίο συμφωνώ μάλλον περισσότερο από οσο με την απουσιολόγο Χαρά) είναι conseptual και έγκειται στο ότι ο φιλελευθερισμός θεωρεί πως αν αξίζεις πας μπροστά, κι αν είσα άστεγος, φτωχός, εργάτης, αποφυλακισμένος, φταις και τελικά αυτό σου άξιζε. Αυτή η προτεσταντική εντελώς λογική (δεν είναι τυχαίο που ανθίζει σε προτεσταντικές χώρες ο φιλελευθερισμός, ενώ οι καθολικές είναι γενικά πιο «σοσιαλ-ντεμοκράτ») με βρίσκει εντελώς αντίθετη δθότι δεν λαμβάνει υπόψην της πως δεν ξεκινάμε όλοι από την ίδια αφετηρία, ούτε έχουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες. Ακόμα και αν το επισημανεις αυτό βέβαια στους φιλελεύθερους, η απάντηση είναι «ε, και;».
    Δε μπαίνω σε ψυχολογική ανάλυση αυτής της λογικής, τη θεωρώ όμως σαφέστατα ατομικιστική: και θα ήθελα πολύ για μια μέρα, αυτοί να βρεθούν στη θέση αυτών των οποίων τις ζωές κλείνουν μέσα σε ένα «ε, και;». Θα ήταν εκπαιδευτικότατο.

  19. 22 Οκτώβριος, 2010 12:55 μμ

    Πιο ακριβώς δεν θα μπορούσες να το πεις Κροτ. Η προτεσταντική λογική ! Η οποία δυστυχώς έχει αρχίσει να περνάει και στην δική μας αντίληψη, ενώ δεν θα έπρεπε καθόλου αφού η ελληνική ιστορική διαδρομή δεν έχει καμία μα καμία σχέση.

    Θα διαφωνήσω με την απουσιολόγο σχετικά με την προτεραιότητα της διόρθωσης των τρωτών σημείων του συστήματος («Πριν φτάσουμε λοιπόν εκεί ας διορθώσουμε […]με το φιλελευθερο ή οποιοδήποτε άλλο.»). Γιατί αν το σύστημα δεν είναι καλό εξ’αρχής δεν έχει κανένα νόημα να γίνουν αλλάγες. Και το σύστημα που έχουμε είναι στρεβλό όχι μόνο επειδή είναι καπιταλιστικό αλλά επειδή η πολιτειακή δομή της κοινωνίας βασίζεται σε ένα οικονομικό σύστημα. Καπιταλισμός και κομμουνισμός απέτυχαν ως συστήματα διακυβέρνησης. Σαν οικονομικά συστήματα το καθένα έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Όμως όταν το σύστημα υπηρετεί στην ουσία μια οικονομική πολιτική, η οποία σαφώς είναι ανεπτυγμένη σε θεωρητικά μοντέλα μη ανταποκρινόμενα ή έστω μερικώς ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, τότε δημιουργούνται στρεβλώσεις στηριζόμενες στην προτεσταντική αντίληψη υπηρέτησης του κανόνα. Κοινώς το υπάρχον σύστημα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει την θεμέλιωδη άξια του άνθρωπινου γένους που λέγεται ελευθερία.

    (θεία Κροτ δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά φέτος το φθινόπωρο σε βρίσκω πιο power από ποτέ…. μα να συμφωνούμε σε όλα;;;)

  20. chara permalink
    22 Οκτώβριος, 2010 2:42 μμ

    Διευκρινίζω το κείμενο μου για να μην παρεξηγηθώ! Δεν επικροτώ τον καπιταλισμό. Δεν τοποθετούμαι καν. Απλώς λέω ότι δεν έχουμε καπιταλισμό (και ούτε θα αποκτήσουμε ποτέ) και άρα είναι λάθος να ρίχνουμε το φταίξιμο στον καπιταλισμό. Θεωρητικά έχουμε κάτι σαν σοσιαλ-δημοκρατία που ως δομή έχει τις περισσότερες πιθανότητες να επιύχει πρακτικά (ενώ τα ακραία συστήματα είναι μάλλον θεωριτικές κατασκευές) αλλά στην Ελλάδα και πιθανότατα και σε πολλές άλλες χώρες αυτό το σύστημα εφαρμόζεται πλήρως διαστρεβλωμένο.

  21. 22 Οκτώβριος, 2010 6:48 μμ

    Χάππι, να πάω να κοιταχτώ; 😉

    Χαρά, εδώ διαφωνώ. Καπιταλισμό έχουμε. Ίσως όχι τον τύπου ακραίου φιλελευθερισμού των ΗΠΑ, αλλά σίγουρα όχι σοσιαλδημοκρατία -η αυθεντική εφαρμόστηκε στις Σκανδιναβικές χώρες και γενικά υποχωρεί. Αν θέλεις, σοσιαλδημοκρατία προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε στη δεκαετία του 80, αλλά και πάλι τελείως επιφανειακά και με λαϊκίστικο τρόπο. Αλλά από την κατάρρευση και μετά, έχουμε καπιταλισμό.
    Κι υπάρχουν κι εκείνοι που πιστεύουν πως και η σοσιαλδημοκρατία μια μορφή καπιταλισμού είναι. Με την έννοια πως το σύστημα μπορεί να είναι καπιταλισμός, η κομμουνισμός, ή φεουδαρχία, ή ανταλλακτική οικονομία ή οικονομία της μανιφαντούρας (τι ξεχνάω; κάτι ξεχνάω). Από κει και πέρα -λένε- σοσιαλδημοκρατία, φιλελευθερισμός ή κεντροδεξιά είναι τρόποι εφαρμογής του καπιταλισμού.
    [μη μου βάλεις απουσία όμως!]

    Αλλά ας πουν κι οι οικονομολόγοι που τα ξέρουν πιο καλά.

  22. 22 Οκτώβριος, 2010 9:10 μμ

    …πάντως για μένα αυτή η κουβέντα δεν έχει πάντοτε νόημα…

    εννοώ η κουβέντα μεταξύ ανθρώπων που διαφωνούν σε πράγματα που είναι αυτονόητα και για τις δύο μεριές, αλλά από άλλη οπτική γωνία. ίσως να προκύπτει κάποιο ρητορικό όφελος με την ανταλλαγή επιχειρημάτων, αλλά αν οι λέξεις έχουν διαφορετικό νόημα πώς θα βγει συννενόηση?

    αυτό που θέλω να πω είναι πως ναι, προσωπικά επιλέγω στρατόπεδο, και αυτό καθορίζει τον λόγο μου και τα επιχειρήματά μου.

    α, θέλω να χρεωθώ μόνο εγώ αυτήν την ελαφρώς σνομπίστικη και politically incorrect στάση. ο οικοδεσπότης του ιστολογίου μου φαίνεται πολύ πιο δημοκράτικός και ευγενικός

    τέλος, υποκλίνομαι στην προσέγγιση «η σιωπή μου προς απάντησή σας» του σεβαστού επισκέπτη. αν δεν διαφωνούσα τόσο πολύ μαζί του, θα μπορούσα να τον συμπαθήσω μόνο και μόνο για αυτήν…

    my regards

    • 23 Οκτώβριος, 2010 11:38 πμ

      τσαρλατάνε επεμβαίνω ξανά γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι τελικά χθες κατάλαβα το νόημα της πρότασης σου:

      «α, θέλω να χρεωθώ μόνο εγώ αυτήν την ελαφρώς σνομπίστικη και politically incorrect στάση. ο οικοδεσπότης του ιστολογίου μου φαίνεται πολύ πιο δημοκράτικός και ευγενικός»

      επειδή οι αναγνώστες και κυρίως οι παρόντες σχολιαστές υπήρξαν πάντα και ευγενέστατοι και δημοκρατικοί, δεν θέλω να υπάρξει κάποια υπόνοια για το αντίθετο-υποθέτω ότι αναφέρεσαι στον επισκέπτη, διαφορετικά δεν βγάζω νόημα από την πρόταση 😦

  23. 23 Οκτώβριος, 2010 12:26 πμ

    Λοιπόν, θα πιαστώ από την τελευταία παρέμβαση του τσαρλατάνου για να πω ότι οι απόψεις των εκλεκτών μαθητών μάλλον συγκλίνουν παρά αποκλίνουν. Και συμπίπτουν περισσότερο στη σύγχιση, που έχουν περάσει 30 χρόνια από τη μεταπολίτευση και ακόμα δεν ξέρουμε που ανήκουμε. Κακώς βέβαια ομιλώ σε χρόνο ενεστώτα, αφού τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία. Ας πούμε τι γινόταν στην Ελλάδα μέχρι και πρόπερσυ. Είχαμε σοσιαλδημοκρατία; Με τίποτα, το κεφάλαιο αναπτύχθηκε σχεδόν εν μία νυκτί σε δισθεώρητα ύψη. Είχαμε καθαρό καπιταλισμό; Και πάλι όχι, το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ουδέποτε είχε επαρκή ολοκληρωμένη εφαρμογή στα μέρη μας, μπορεί να φταίει και ο αέρας…Τι είχαμε λοιπόν; Λίγο κοινωνικό κράτος, λίγο φιλελευθερισμό, λίγο συνδυκάτα, διαφθορά κι απάνω τούρλα. Για την ακρίβεια, είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο με κράτος τραβεστί…

    Το θέμα είναι ότι αυτό το μοντέλο έχει τελειώσει οριστικά και δεν είμαστε έτοιμοι για το επόμενο στάδιο. Οι πολλοί διαμαρτύρονται γιατί θέλουν να επιστρέψουμε στην παλιά μας ζωή, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ξανά νεποτισμός, ξανά διαθφορά, ξανά εικονική πραγματικότητα. Ε, αυτό δε γίνεται, πάει και τέλείωσε. Πως όμως πορευόμαστε; Χρειαζόμαστε ένα μεγάλο ηγέτη με αρκετό πολιτικό θάρρος και από αυτό πάσχουμε. Το προηγούμενο Σ/Κ στο συνέδριο του Αριστερού Βήματος στο Πάντειο (αυτό που μια φίλη εδώ γύρω ονόμασε «Λαφαζανιάδα») οι εισηγητές οικονομολόγοι ήταν απόλυτοι: οδηγούμαστε με μαθηματική (να πω καλύτερα οικονομική) ακρίβεια σε ένα μοντέλο ακραίου νεοφιλελευθερισμού άνευ προηγουμένου, που η ίδια η Αμερική δεν θα ονειρευόταν ούτε στα πιο τρελά όνειρα της. Αφού ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, για καμιά εικοσαετία θα ζήσουμε την απόλυτη φτώχια πληρώνοντας παράλληλα χαράτσι στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εκεί πάει το πράγμα, και αυτό ήταν το πιο αισιόδοξο σενάριο. Ε, τότε η μόνη λύση είναι η λαϊκή εξέγερση. Ναι, αλλά θα πρέπει να εξασφαλίσεις ότι μετά την εξέγερση ο κόσμος θα έχει να φάει.

    Γιατί τα λέω όλα αυτά; Βασικά γιατί φοβάμαι. Γιατί συμφωνώ με τις ανατριχιαστικές περιγραφές του ανόητου και επικίνδυνου κρατικού παρεμβατισμού της Χαράς, δεν τολμώ όμως να προτείνω λιγότερο κράτος. Και γιατί επίσης συμφωνώ με την Κροτ στην προτεσταντική θεώρηση του φιλελευθερισμού γιατί είμαι ενάντια σε κάθε θρησκεία, πόσο μάλλον στη θρησκεία του χρήματος, αλλά και ποιος θα αντιτείνει τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα; Ο Πάγκαλος μήπως; Κι επίσης συμφωνώ και με την Χάπυ ότι το σημερινό σύστημα διακυβέρνησης απέχει αιώνες από το σεβασμό στην ανθρώπινη αξία, όμως ξέρω ότι για την ώρα όσοι δεν με σέβονται με φοβούνται. Θα ισχύει το ίδιο και αύριο; Ίσως η μόνη πρόταση με κάποια λογική πια βρίσκεται στη θεωρία του χάους…

  24. 23 Οκτώβριος, 2010 12:19 μμ

    Γιατί να καταλήξουμε στο χάος και όχι στην άμεση δημοκρατία; Στην οργάνωση απο εμάς τους ίδιους. Στην συμμετοχή όλων στις αποφάσεις και όχι δια αντιπροσώπου. ‘Αμεσα και τακτικά, όχι κάθε 4 χρόνια.

    Δυσκολο το ξέρω, γιατί πρέπει να ξεβολευτούμε. Και δεν θα έχουμε άλλοθι μετά «αυτοί τα φάγανε, εγώ δεν ψήφισα». Δύσκολο γιατί πρέπει να βρούμε και πάλι την κοινωνία γύρω μας, να βγούμε απο το σπίτι, να κλείσουμε την τηλεόραση και το PC. Πρέπει να ξεφύγουμε απο τον καταναλωτισμό και την χρηματοοικονομική προσήλωση μας. Δύσκολα όλα αυτά ναι … άλλα αν όπως λες κι εσυ αν βρεθεί κάποιος να εμπνέυσει ίσως να είναι πιο εύκολο. Άλλωστε ποιος δεν θέλει να ζει ελεύθερα; Ποιος δεν θέλει να κάνει κουμάντο αυτός στην ζωή του;

  25. 23 Οκτώβριος, 2010 12:20 μμ

    Silent, έχω ενστάσεις.
    1. » είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο με κράτος τραβεστί…»
    Όχι. Το ίδιο ισχύει στην Ισπανία, την Ιταλία και πολλές χώρες του πρώην ανατολικού μπλογκ. Μάντεψε: είναι οι χώρες που από ίδρυσής τους επί καπιταλιστικής εποχής, δεν είχαν αυτόνομη παρουσία, αλλά ήταν προτεκτοράτα άλλων (με δικτατορίες, παρεμβατισμό από μεγάλες δυνάμεις κλπ).
    Βγάζει νόημα, έτσι; Είναι οι χώρες για τις οποίες ποτέ δεν ίσχυσε η αρχή της αυτοδιάθεσης (και που το δημοκρατικό κεκτημένο είναι πολύ αδυναμο σε ορισμένες από αυτές).

    2. «Ναι, αλλά θα πρέπει να εξασφαλίσεις ότι μετά την εξέγερση ο κόσμος θα έχει να φάει.»
    Ιστορικά, σε όλες τις περιπτώσεις εξεγέρσεων και επαναστάσεων μέχρι τώρα, ο κόσμος μετά δεν είχε να φάει. Το θέμα είναι να εξασφαλίσεις ότι θα υπάρξει προοπτική να έχει ο κόσμος να φάει σύντομα. Αλλά αυτό δεν ξέρω πώς γίνεται.

    3. Τη θέλουμε τη σοσιαλδημοκρατία; Τη θέλουμε αυτή τη μεσοβέζικη λύση που ανάλογα με το πώς πολώνονται οι αντιθέσεις ικανοποιεί λίγο τους μεν και λίγο τους δε; Και τελικά για πόσα χρόνια μπορεί να είναι βιώσιμη; Σε ξανα-παραπέμπω στις Σκανδιναβικές χώρες, που αντικειμενικά δεν τα πήγαν και άσχημα.

    4. Η τέταρτη ένσταση είναι επί της αρχής και αφορά στον Τσαρλατάνο.
    Υπονοεί ο Τσαρλατάνος, αν καταλαβαίνω καλά, την πέσαμε όλοι οι υπόλοιποι άσχημα στον (όχι και τόσο) καινούριο επισκπεπτη που «είδε φως και μπήκε» και εξέθεσε τις απόψεις του -με αρκετή δόση ειρωνείας, θαρρώ.
    Αφενός, ο επισκέπτης είδε πού μπήκε, άρα όφειλε να αναμένει αντιδράσεις.
    Αφετέρου ο επισκέπτης αυτός, γενικότερα εκφράζεται με μεγάλες δόσεις ειρωνείας που δεν βοηθούν καμία συζήτηση, ίσα ίσα απλά εκνευρίζουν.
    Τέλος, διαφωνώ πως οι συζητήσεις αυτού του τύπου δεν έχουν νόημα. Προσωπικά έχω κουβεντιάσει με ανθρώπους με τους οποίους εξ ορισμού διαφωνώ θεωρητικά (έχω στο μυαλό μου κυρίως φιλελεύθερους και αναρχικούς) με πολύ γόνιμο τρόπο. Προφανώς και δεν συμφωνήσαμε στα περισσότερα. Βρήκαμε όμως σημεία τομής (με τους αναρχικούς μάλλον), αλλά κυρίως μάθαμε πράγματα καινούρια.
    Σημασία δεν έχει αν ανήκεις σε άλλα ρεύματα ιδεολογικά, αλλά με τι λογική μπαίνεις σε μια συζήτηση. Με τη λογική να αποδείξεις πάση θυσία πως εσύ έχεις δίκιο και άλλοι άδικο; ή με τη λογική να εκθέσεις τη γνώμη σου και να δεις τι λένε και οι άλλοι, μπας και πάρεις κάτι καινούριο;
    Θαρρώ πως ο επισκέπτης μας μπήκε στη συζήτηση με στόχο να μας την πει πως αυτά αυτά που λέμε είναι ανεδαφικά, ηττημένα και ανήκουν σε ένα παρελθόν που έχει μπει στο χρονοντούλαπο. Αυτό δείχνει πως αν μη τι άλλο δεν σέβεται τους συνομιλητές του ούτε το χώρο στον οποίο έρχεται για πρώη φορά.
    Ε, σόρρυ, αλλά κι αν ειπώθηκε μια κουβέντα παραπάνω, μάλλον πήγαινε γυρεύοντας.
    Κι αν θέλει να τοποθετηθεί ξανά, είναι ευπρόσδεκτος. Θα ήταν καλό όμως να το κάνει με ευγένεια και με λιγότερο τουπέ, αν δεν επιθυμεί απλά να την λέμε ο ένας στον άλλο.
    Η προσέγγιση «η σιωπή μου προς απάντησή σας» δείχνει απλά με πόσο μεγάλο τουπέ μπήκε στην κουβέντα.

    ΥΓ Λολλλ για τη Λαφαζανιάδα! [α προπό, για μένα δεν είναι σε όλα λάθος ο Λαφαζάνης, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα. Όπως λέει εξάλλου και το Μπαλούν, εγώ είμαι αριστερίστρια].

    • 23 Οκτώβριος, 2010 12:23 μμ

      Εεεε, δεν την πέσαμε όλοι στον Αναγνωστόπουλο… εγώ βαρέθηκα… 🙂

  26. 23 Οκτώβριος, 2010 12:47 μμ

    Εντάξει, τέτοια χρονική σύμπτωση δεν μου έχει ξανασυμβεί! Για να μας αποφορτίσω λίγο θα πω: εντάξει η κροτ ζει σε μία βαρετή πόλη και δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει Σάββατο πρωί-εμείς όμως; ε, χάπυ;

    Συνεχίζω μετά τη μικρή παρατήρηση:

    @χάπυ γιατί την άμεση δημοκρατία δεν την επιδιώξαμε το ’80 που ίσως και να υπήρχε ένα κάποιο πρόσφορο έδαφος. Τώρα που ζούμε σε καθεστώς αποικιοκρατίας θα την εφαρμόσουμε; Πάντως, για να μην ακούγομαι μόνο ααισιόδοξος, σε όλα όσα προτείνεις εγώ συμφωνώ. Απόλυτα όμως, πιο πολύ δε γίνεται. Και αν θες η δική μου σκέψη είναι πιο κοντά στις αναρχικές ιδέες παρά στις προτάσεις τις ελληνικής αριστερά (ξανα-ακούγονται ξεκαρδιστικά γέλια από το ακροατήριο). Όμως αν αρχίσω να σου απαριθμώ ποιος δεν θέλει να ζει ελεύθερα θα πρέπει να γράφω μέχρι το τέλος του κόσμου-και θα πάθω και τενοντίτιδα (και δεν το θέλεις αυτό, ε;)

    @κροτ όλο ενστάσεις είσαι εσύ! Αν δεν πάρεις το απουσιολόγιο εν θα ησυχάσουμε μου φαίνεται 🙂 Συμφωνώ πάντως για τις χώρες του ανατολικού μπλοκ, για τα υπόλοιπα γουρούνια όμως δεν είμαι σίγουρος: μπορεί να μοιραζόμαστε πολλές ομοιότητες, όμως τη διαφθορά του δικού μας διοικητικού μηχανισμού δεν την είχαν, κι επίσης δεν είχαν τις δικές μας παρακρατικές δομές, ούτε και τον συντηρητισμό των συνδυκάτων (άντε, σταυρώστε με μια και καλή να τελειώνουμε…).

    Για το δεύτερο πάντως συγκλίνουμε στο ότι ο κόσμος έτσι κι αλλιώς δεν θα έχει να φάει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Θα έγραφα ότι το μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι οι αλυσίδες μας, αλλά είμαι σίγουρος ότι κάποιος θα πεταχτεί πάλι εδώ γύρω και θα μας πει ότι μας τις βρήκε. Το επαναστατικό κίνημα τι λέει επ’ αυτού;
    Στο τρίτο έχω τοποθετηθεί ήδη αρνητικά, αν και με την αμηχανία του προβάτου πριν τη σφαγή…

    Για τον επισκέπτη νομίζω ινάφ, ο ίδιος εξάλλου επέλεξε να μην εκθέσει περαιτέρω τις ιδέες του, ας μην ασχοληθούμε άλλο. Ξαναλέω ωστόσο ότι τον ευχαριστώ γιατί άνοιξε μία εποικοδομητική (και απολαυστική) συζήτηση.

    Και τέλος, μετά τη Λαφαζανιάδα και τους αριστεριστές, το μπαλούν ανακηρύσσεται (εν αγνοία του) στο πειραχτήρι της τάξης, που βαριέται το μάθημα και προτρέπει τους συμμαθητές σε κοπάνα. Μπαλούν σε βλέπω που καπνίζεις στο προαύλιο, έλα μέσα!

  27. 23 Οκτώβριος, 2010 4:04 μμ

    Η πόλη μου δεν είναι βαρετή, μόνο βροχερή σήμερα (και εδώ και μερικές μέρες, αλλά δεν το κάνω θέμα). Επειδή είμαι βιαστική, όμως, θέλω να κάνω μόνο μια επισήμανση και θα επανέλθω αναλυτικότερα, αργότερα ή αύριο.

    Λες, μικρέ μου silent πως
    «μπορεί να μοιραζόμαστε πολλές ομοιότητες, όμως τη διαφθορά του δικού μας διοικητικού μηχανισμού δεν την είχαν, κι επίσης δεν είχαν τις δικές μας παρακρατικές δομές, ούτε και τον συντηρητισμό των συνδυκάτων».

    Χμ, θες να ξεσκονίσεις λίγο την Ιταλική και Γαλλική πρόσφατη ιστορία; Μιλάμε για την Ιταλία της Μαφίας, του Βατικανού, του Αντρεόττι, του Κράξι, τι άλλο να απαριθμήσω;
    Μιλάμε για τη Γαλλία του Μιτεράν, των Μιράζ, του Σιράκ (ελεεινά και τεράστια σκάνδαλα και ξαναεκλέχτηκε Πρόεδρος ελέω Λεπέν), του Σαρκοζύ (σκάνδαλο Μπετανκούρ, τι να λέμε!).
    Στο παρακράτος μπορεί να είμαστε καλύτεροι, αλλά είχαμε και 40 χρόνια κράτος της δεξιάς και χούντα, έτσι; Ρώτα πάντως και τους Πορτογάλους επ’αυτού.
    Όσο για τον συνδικαλισμό, ντάξει οι Γάλλοι δεν παίζονται (χωρίς να σημαίνει πως δεν έχουν τα προβλήματα τους, όπως η πολυδιάσπαση), αλλά μήπως να θυμηθούμε την κατάσταση της ιταλικής αριστεράς;

    Όσο και να θέλουμε να έχουμε «πρωτιές», ε, υπάρχουν και εφάμιλλοί μας, ας μην αυτομαστιγωνόμαστε και τόσο!

  28. 23 Οκτώβριος, 2010 6:48 μμ

    Παρατηρώ ότι μετά την παρέμβαση του κου Αναγνωστόπουλου «σοβάρεψε» η ατμόσφαιρα και θα ήθελα αρχικά να πω ότι δεν νομίζω να χαριεντιζόμαστε όσοι συμμετέχουμε στις συζητήσεις που ανοίγει ο silent, αν και συχνά αστειευόμαστε (και, προσωπικά, δεν έχω σκοπό να απολογηθώ γι΄ αυτό).

    Αν ήθελε να εκφράσει τη γνώμη του ή τη διαφωνία του, ο κος Αναγνωστόπουλος, θα μπορούσε να το κάνει χωρίς να ειρωνευτεί τους υπόλοιπους. Μάλλον προσπάθησε «να κλέψει την παράσταση», κάτι που τελικά πέτυχε και στη συνέχεια εξαφανίστηκε (πάντως, για συζήτηση δεν πέρασε από εδώ).

    Όμως, με αφορμή τα λεγόμενά του και για να επιστρέψω στο αρχικό θέμα -γιατί μέχρι να αλλάξει (αν αλλάξει) το πολιτικό σύστημα μπορούμε να κάνουμε τη ζωή κάποιων ανθρώπων πιο ανθρώπινη- θα ήθελα να βάλω και την παράμετρο της (έλλειψης) εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης των δικαστικών λειτουργών. Το «δεν φταίει η κακούργα η κενωνία αν είναι ορφανός από πατέρα» νομίζω ότι δείχνει μια γενικότερη αντίληψη. Αν δεν είναι ευαισθητοποιημένοι αυτοί που αποφασίζουν (λόγω του επαγγέλματός τους) για τις ζωές των άλλων, είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν και οι κοινωνικές στάσεις. Ακόμα και αυτοί που δεν βλέπουν την “παραβατική συμπεριφορά” ως κοινωνικό σύμπτωμα, γνωρίζουν ότι το περιβάλλον και οι συνθήκες εξέλιξης του κάθε ανθρώπου μπορεί να μην δικαιολογούν τις πράξεις του, αλλά συχνά τις αιτιολογούν. Δεν δικαιούνται, λοιπόν, οι κύριοι αυτοί να αγνοούν το γιατί κάποιος “έφτασε σε αυτό το σημείο”, αν τους ενδιαφέρει η επανένταξή του σε αυτή την (κακούργα) κοινωνία.

    Παραθέτω το παρακάτω, για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερα:

    «Στον βαθμό, που δεν θα πραγματοποιηθούν ριζικές αλλαγές στον τρόπο μεταχείρισης του παραβάτη, η κοινωνική επανένταξη δεν θα είναι ουσιαστική. Θέματα όπως η Ψυχολογική Εκπαίδευση των Δικαστών και η ύπαρξη εξειδικευμένων Ποινικών Δικαστών με επαρκή γνώση ψυχολογίας και εγκληματολογίας, η αντίστοιχη εκπαίδευση Αστυνομικών και η κατάλληλη επιλογή ατόμων για την εκπλήρωση του εργασιακού αυτού ρόλου και γενικότερα η εκπαίδευση των εργασιακών ρόλων, που εμπλέκονται στο Ποινικό και Σωφρονιστικό Σύστημα στην ευαισθητοποίηση απέναντι στο χειρισμό των ανθρώπων-κρατουμένων είναι ένα ακόμη σημαντικός παράγοντας, που μπορεί να κάνει την κοινωνική επανένταξη ένα σχέδιο ρεαλιστικά υλοποιήσιμο».

    http://kratoumenoi.blogspot.com/2010/10/20-26.html

    btw. Σε σχέση με την κουβέντα που άνοιξε, πιστεύω ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι στην εξουσία, κανένα σύστημα δεν θα υπηρετεί όλους τους ανθρώπους.

  29. 23 Οκτώβριος, 2010 11:40 μμ

    Post, νομίζω ότι η εξουσία, ως εξουσία δεν είναι κακή στο βαθμό που αναλαμβάνει έναν αμιγώς λειτουργικό ρόλο υλοποίησης των αποφάσεων που παίρνει δημοκρατίκά και αυτόνομα το κοινωνικό σύνολο. Εξάλλου, ακόμη δεν μας απάντησαν οι μεταμοντέρνοι κύκλοι πως θα γλιτώσουμε από τα πογκρόμ στην Ομόνοια. Όταν όμως αυτή η εξουσία γίνεται κυριαρχία επί του κοινωνικού συνόλου γίνεται -το λιγότερο- αντιπολιτική. Μια τέτοια περίπτωση έχουμε -εκτός των άλλων- στο νομικό κλάδο του Αφγανιστάν, και ειδικότερα στην πρωτεύουσα του την Καμπούλ. Νομοθέτες, δικαστικοί, παραδικαστικοί, μπάτσοι, δικηγορίσκοι, ακαδημαϊκοί και όλος αυτός ο εμετικός συρφετός είναι σήμερα ένα κυρίαρχο λόμπυ που βγάζει τις ψυχοπαθολογίες του στους κολασμένους αυτής της γης.

    Και είναι κυριαρχία, στο βαθμό που οι κοινωνίες δεν αυτοθεσμίζονται ρητά, αλλά ζούμε στο ετερόνομο καθεστώς της αντιπροσώπευσης. Το θέμα είναι το τι θέλουμε, και τι θεωρούμε ότι δικαιούμαστε.

    Εγώ νομίζω ότι όλα μας ανήκουν (όπως λέει και το σύνθημα). Φυσικά, δεν έχουμε ανάγκη τους μισθούς τους, ούτε τα σκουπιδοπροϊόντα τους, ούτε τη ψευτοευμάρεια και την ντόπα της καταναλωτικής μονομανίας που παίρνουν ορισμένοι αφειδώς.

    Όχι επειδή η σοσιαλδημοκρατία υπάγεται στη λεγόμενη «Νέα δεξιά», αλλά δε νομίζω ότι τη χρειαζόμαστε. Αν θέλουμε να εναντιωθούμε ρητά και έμπρακτα σ’ αυτό που χοντρικά λέμε καπιταλισμό, και πιο συγκεκριμένα στα όσα προκύπτουν από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, πρέπει να εναντιωθούμε στην ανάπτυξη, στην κυριαρχία του ανθρώπου στη φύση, στην εμπορευματοποίηση την ίδια. Το ζήτημα είναι «να επιστρέψουμε στα βασικά», στα απλά, σε αυτά που έχουμε ανάγκη και να κοιτάξουμε να χτίσουμε έναν πιο ανθρώπινο και ερωτικό κόσμο στα συντρίμμια του σημερινού, τα οποία δεν μπορούν να γίνουν πιο άσχημα από μια εξέγερση. Το καταστροφικό το βιώνουμε σήμερα, και είναι αυτό που έχει φτάσει στα όρια της τη φύση, τα ζώα, αλλά και τους ανθρώπους.

    Το σπέρμα της νέας ιστορικής φάσης στην οποία πιστεύω ότι μπαίνουμε, βρίσκεται στον δεκέμβρη, ο οποίος με τη σειρά του νομίζω ότι είναι αποτέλεσμα της εξέγερσης στα προάστια του Παρισιού. Κι επειδή δεν ήταν καταφατικός, αλλά ένας μήνας γεμάτος εξεγερσιακή άρνηση και ερωτήσεις, τις απαντήσεις θα τις δώσουμε εμείς οι ίδιοι όπως και το νόημα, που κατά τ’ άλλα, ναι, δεν υπάρχει. Ή τουλάχιστον, θα το δώσουμε όσοι ακόμη μπορούμε να το κάνουμε. Όσοι πάλι δεν μπορούν ας χαζεύουν τις βιτρίνες για να ξεχαστούν…

    Ας ελπίσουμε ότι στη νέα αυτή φάση της ιστορίας θα καταφέρουμε να φέρουμε τη πραγματική δημοκρατία, στο δημοτικό πεδίο μακριά από κράτη, έθνη, «φυλές», «πολιτισμένους» και «άγριους», οικονομική ανισότητα, κυρίαρχους και κυριαρχούμενους.

    Τα υπόλοιπα δε μπορούμε να τα προαποφασίσουμε, ούτε να τα συντάξουμε σε μανιφέστα. Αφορούν την ίδια την κοινωνία, δηλαδή όλους μας μέσα κι έξω από αυτό το blog.

    Τέλος, μερικοί ομολογουμένως ηλίθιοι και κρετίνοι, ας κοιτάνε τα Rolex τους για να προλάβουν να αγοράσουν το καινούργιο burberry κασκολάκι τους για τον πολύ κρύο χειμώνα… Το σύνθημα των γάλλων, όμως, ήταν ξεκάθαρο: “Κοίταξε καλά το Rolex σου, είναι η ώρα της εξέγερσης”… Αυτή η εξέγερση θα κάνει στάχτη τα burberry σας…

    • 24 Οκτώβριος, 2010 6:24 μμ

      zed, δεν ξέρω τι είπα και σε έκανα να εμφανιστείς, αλλά χάρηκα που εμφανίστηκες (γιατί σε χάσαμε). Δεν ξέρω γιατί σου έρχονται στο μυαλό οι μεταμοντέρνοι όταν μιλάω εγώ. Το ότι οι μεταμοντέρνοι είναι απαισιόδοξοι, δεν σημαίνει ότι και οι απαισιόδοξοι είναι μεταμοντέρνοι 🙂

      Για το θέμα της εξουσίας, είπα πιο πάνω (επιγραμματικά) τη γνώμη μου. Δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους στη διαχείριση της εξουσίας, απλά γιατί οι άνθρωποι πέρα από την ιδεολογία τους έχουν και την “παθολογία” τους. Πως θα απαλλαγούν από αυτή; προσωπικά, δε γνωρίζω και αυτό με κάνει απαισιόδοξο. Ξέρεις ότι πολλοί ονειρεύτηκαν και ονειρεύονται μια άλλη κοινωνία (όχι απαραίτητα την ίδια), όμως πόσοι μοιράζονταν και μοιράζονται κοινά όνειρα και πόσοι ήταν και είναι έτοιμοι να τα διεκδικήσουν; και με ποιόν τρόπο; θα “πείσουν¨τους άλλους ή θα τους το επιβάλλουν; (επιβάλλονται τα όνειρα;).

      Όταν λες ότι “όλα μας ανήκουν“ θα πρέπει να πεις και ποιους εννοείς με το “μας”. Δεν υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων (αυτοί που έχουν rolex και αυτοί που δεν έχουν), αλλά πολλά περισσότερα. Ακόμα και αν εξαφανίζονταν οι κάτοχοι των rolex, πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι οι υπόλοιποι θα ζούσαν σε μια ανθρώπινη κοινωνία, όπως την εννοείς. Γιατί το ανθρώπινο, κατά τη γνώμη μου, πέρα από όσα όμορφα μας φέρνει στο μυαλό εμπεριέχει και την ανισότητα, την απληστία και πολλά άλλα.

      Συμφωνώ με το ότι τα πράγματα “δεν μπορούν να γίνουν πιο άσχημα από μια εξέγερση”, αλλά δεν ξέρω αν θα γίνουν και πιο όμορφα. Τα εσωτερικά κίνητρα του κάθε εξεγερμένου, πάλι δεν είναι τα ίδια. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει να γκρεμιστεί κάτι για να χτιστεί, στα συντρίμμια του, κάτι άλλο: το όραμα είναι το χτίσιμο και όχι το γκρέμισμα. Ο ανθρώπινος και ερωτικός κόσμος, που αναφέρεις, χρειάζεται καλά υλικά για να χτιστεί. Υπάρχουν;

      Τα παραπάνω, όπως ελπίζω να καταλαβαίνεις, είναι απορίες (και μου φαίνεται ότι όσο μεγαλώνω αποκτώ και περισσότερες).

      Για απαισιόδοξος, πάντως, είμαι αρκετά αισιόδοξος για να σε παρακολουθώ και να ονειρεύομαι και εγώ τον ανθρώπινο και ερωτικό κόσμο 🙂

    • 24 Οκτώβριος, 2010 7:06 μμ

      Ρε Post, τι φάση άνθρωπος είσαι; Δεν γινόταν να μένουμε στην ίδια πόλη;

      Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει -κατά τη γνώμη μου- μια πλάνη όσον αφορά στην έννοια της εξουσία (και γι’ αυτό έχει ευθύνη συγκεκριμένος πολιτικός χώρος). Την ανέλυσα παραπάνω. Η παντελής έλλειψη εξουσίας είναι κάτι το αδύνατο. Όσοι την υπερασπίζονται (την έλλειψη) δεν σημαίνει ότι είναι κατ’ ανάγκη κατά της κυριαρχίας. Πολύ απλά διότι είτε θα πάμε στον πρωτογονισμό, πράγμα που δεν λέει κανείς, ούτε εγώ μιλώντας για απο-ανάπτυξη, είτε θα το παίζουμε αντιεξουσιαστές νομιμοποιώντας ένα ετερόνομο σύστημα. Το πρόσχημα του «δεν ασκώ εξουσία» δεν λειτουργεί υπέρ των κυριαρχούμενων αλλά υπέρ των τυρράνων. Κι έτσι, όταν εξισώνουμε όλες τις ιστορικές περιόδους, π.χ. το Άουσβιτς με την παρισινή κομμούνα, απλά συνυπογράφουμε τα πογκρόμ στην Ομόνοια. Είναι εντελώς άλλο πράγμα η εξουσία σε μια αυτόνομη κοινωνία και εντελώς άλλο σε μια ετερόνομη. Στην πρώτη την διαχειρίζεται συλλογικά η κοινωνία με δημοκρατικές διαδικασίες και επιλέγει να φτιάχνει νόμους και να τους τηρεί (εφόσον είναι δικό της προϊόν αυτός ο νόμος). Τη δεύτερη τη ζούμε σήμερα. Η εξουσία δεν είναι για να αποφασίζει, αλλά για να εφαρμόζει όσα της επιβάλλει το κοινωνικό σύνολο. Μια εξουσία που κάνει ό,τι της έρθει ανακαλείται.

      Το πως θα απαλλαγούμε, είναι ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο. Σίγουρα όμως πρέπει να απαλλαγούμε και σίγουρα δεν μπορούμε να επιβάλουμε τίποτα.

      Όταν λέω ότι όλα μας ανήκουν, εννοώ σε όλους. Δεν μπορεί εγώ να έχω πλούτο κι εσύ τίποτα. Οφείλουμε όλοι να τα έχουμε όλα. Αυτοί που τώρα τα έχουν δεν χρειάζεται (ούτε επιτρέπεται*) να κρεμαστούν, απλά θα έχουν όσα και οι υπόλοιποι.

      Κανείς δεν ξέρει αν θα γίνουν πιο όμορφα τα πράγματα από μία εξέγερση. Αλλά αυτό εξαρτάται από εμάς. Οι εξεγέρσεις αυτορρυθμίζουν τις επιδιώξεις τους την ώρα της εξέγερσης. Δεν χρειάζεται να ακολουθήσουμε το επαναστατικό ευαγγέλιο για να πετύχουμε, και όταν αυτό δεν υπάρχει να μην υπάρχει και η εξέγερση.

      Όσο για το αν υπάρχουν υλικά, δεν ξέρω. Αλλά και να μην υπάρχουν πρέπει να τα επανανακαλύψουμε με την αλληλεγγύη. Δεν έχουμε και άλλη λύση. Έτσι νομίζω…

      * Το τι επιτρέπεται το λέω σύμφωνα με το τι πιστεύω. Όπως και όλα τα υπόλοιπα.

      Post, εγώ θα εφάρμοζα μια εξουσία αυταρχική, μόνο για να πιούμε ένα καφέ όταν έρθω!

      • 24 Οκτώβριος, 2010 7:24 μμ

        α, εσύ όλο έρχεσαι και μετά χάνεσαι πάλι (αν και, όπως είπε κάποια στιγμή ο silent, δεν εμφανίζεσαι αλλά παρακολουθείς τα πάντα 🙂 )

        Τα υπόλοιπα θα πούμε με τον καφέ…

  30. 24 Οκτώβριος, 2010 12:06 πμ

    Ωραία, τώρα που και ο αναρχικός χώρος ανέλαβε τις ιστορικές του ευθύνες επί του θέματος, μπορώ για την ώρα να πάω για ύπνο και να ονειρευτώ έναν «ανθρώπινο και ερωτικό κόσμο στα συντρίμμια του σημερινού» και θα επανέλθω αύριο με καθαρό μυαλό για περισσότερα…

    • chara permalink
      24 Οκτώβριος, 2010 5:31 πμ

      Τώρα το είδα αυτό… Τηλεπάθεια…

      @zed: Συμφωνώ σε όλα κι ας είμαι εκ του ασφαλούς γιατι δεν έχω Ρόλεξ για να μου λείψει. Κι αυτό το όραμα του ερωτικού κόσμου με εμπνέει πολύ 🙂

  31. 24 Οκτώβριος, 2010 2:20 μμ

    Καταρχάς να πω ότι μετά την παρέμβαση του zed δεν έχω να προσθέσω και πολλά (art of optimism έπρεπε να είναι το όνομα και όχι το αντίθετο) και ότι αν είχα να διαλέξω σε τι κοινωνία θα ήθελα να ζω, σίγουρα θα ήταν αυτή που περιγράφει. Και πριν ακούσω διαμαρτυρίες πετί ουτοπίας, θα προσθέσω κάτι που μου έστειλε με mail μια καλή μου φίλη το βράδι:

    A map of the world that does not include Utopia is not worth even glancing at, for it leaves out the one country at which Humanity is always landing

    Αλλά επειδή έχουν ανοίξει πολλά διαφορετικά θέματα, θα προσπαθήσω να απαντήσω, έστω και σύντομα, γιατί το καθένα από αυτά θέλει μια ζωή για να βρούμε λύσεις:

    @Κροτ προφανώς και έχεις δίκιο σε όσα γράφεις: υπερεκτιμώ συχνά τις δικές μας δύσκολες καταστάσεις γιατί μου αρέσει να πιστεύω ότι κάποια σύγκλιση με την Ευρώπη θα λύσει προβλήματα, κι ας το ξέρω ότι δεν είναι έτσι. Θα ερμηνεύσω τη συμπεριφορά μου χρησιμοποιώντας τις θεωρίες της κοινωνικής απόδοσης στην κοινωνική ψυχολογία, που διαβάζω πολύ τελευταία:

    Έχουμε την τάση να υπερεκτιμούμε τον ψυχολογικό ντετερμινισμό των εξω-ομάδων, θεωρώντας τη δράση τους αποτέλεσμα του προσωπικού τους ελέγχου στα πράγματα, ενώ θεωρούμε ότι η δική μας ζωή κυρίως κατευθύνεται από την τυχαιότητα και από εξωτερικούς παράγοντες.

    Αν μιλάω λοιπόν συχνά για τις παρακρατικές δομές και την εκκαθάριση που δεν ευνέβη ποτέ μεταπολιτευτικά είναι για να μειώσω την οδύνη που προκαλεί η συνειδητοποίηση της δικής μου (μας) ευθύνης για το πολιτειακό καθεστώς στο οποίο ζούμε. Γιατί μόνο έτσι μπορώ να ερμηνεύσω την παρούσα συλλογική μας απάθεια. Βγάζει νόημα αυτό; Δεν είναι θέμα αυτομαστιγώματος πάντως, προσωπικά απέχω πολύ από αυτό. Για το μαστίγωμα των 300 το συζητάμε…

    @psi το θέμα που ανοίγεις εσύ είναι επίσης τεράστιο-και είσαι πάντα τόσο ψύχραιμος και ευγενικός στην κριτική σου! Άντε τώρα εγώ να παραθέσω τη γνώμη μου για τη δικαστική εξουσία και την «έλλειψη ευαισθητοποίησης» των δικαστικών λειτουργών. Εμ δεν είναι μόνο η έλλειψη ευαισθητοποίησης ούτε μόνο η παντελής άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας (υπάρχουν πάντως και οι λαμπρές εξαιρέσεις που συχνά με σοκάρουν με τη δημοκρατικότητα και την ευαισθησία τους…), είναι και που στην Ελλάδα η δικαστική εξουσία αποτελεί έναν ακραία διεφθαρμένο (συχνά δε και διεστραμένο), πολιτικά (…όπως ανακαλύψαμε πρόσφατα και εκκλησιαστικά) ετεροκαθορισμένο χώρο που σίγουρα δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στους πολίτες. Και αν δεν σου εμπνέει εμπιστοσύνη η ίδια η επίσημη δικαστική αρχή τότε το πρωτογενές αίσθημα της δικαιοσύνης δεν μπορεί να αναπτυχθεί και να βρει τρόπο έκφρασης-έτσι είσαι απροστάτευτος και συχνά ανεξέλεγκτος. Αν και μπαίνω στον πειρασμό να αναφέρω τρανά παραδείγματα δικαστικής διαφθοράς και αναλγησίας, θα το αφήσω για την ώρα γιατί η κουβέντα θα πάει μακρυά. Προσυπογράφω πάντως όλα όσα λες…

    @zed αχ αυτός ο μεταμοντερνισμός, στο λαιμό μου έχει κάτσει τελευταια. Μπορεί άραγε ο Giddens να ερμηνεύσει τις συνθήκες προ-βιομηχανικής επανάστασης που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα; Ή τι θα κάνουμε τώρα που η οικονομία των υπηρεσιών θα καταρρεύσει με πάταγο και θα μας πλακώσει όλους (ή που θα την καταρρεύσουμε εμείς, δεν ξέρω ακόμα…); Ο μεταστρουκτουραλισμός τρώγεται; Κι επίσης, γιατί κατηγορείς έτσι άδικα την Καμπούλ; Μήπως όλοι αυτοί οι «νομοθέτες, δικαστικοί, παραδικαστικοί, μπάτσοι, δικηγορίσκοι, ακαδημαϊκοί και όλος αυτός ο εμετικός συρφετός» δεν ζουν και ανάμεσα μας; Ή μόνο εγώ το βλέπω αυτό;

    Επί της ουσίας δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο σε όσα λες. Να υπογραμμίσω μόνο ότι συμφωνώ πως δεν έχουμε ανάγκη όλο αυτό το σκουπιδαριό που μας έχουν κάνει να πιστεύουμε πως χωρίς αυτό δε ζούμε. Και πως αυτή η διεστραμένη αντίληψη της πραγματικότητας προέρχεται πρωτογενώς από την απομάκρυνση μας από τη φύση. Τις απαντήσεις τις έχουμε λοιπόν, δεν χρειάζεται να ψάξουμε άλλο. Για την ακρίβεια τις ζούμε κάτω από το δέρμα μας, σε όλα αυτά τα ψυχοσωματικά σύνδρομα που έχουμε όλοι…

    Νομίζω ότι οι περισσότεροι περιμένουν την σπίθα, που έρχεται όπου να ‘ναι. Και ξέρεις, ένα ελατήριο φτάνει στη μέγιστη δυναμική ενέργεια ταλάντωσης όταν πρώτα φτάσει στη συρρίκνωση του…

  32. 24 Οκτώβριος, 2010 3:07 μμ

    Χωρίς ίχνος ειρωνείας, προσωπικά ευγνομωνώ τον Αναγνωστόπουλο που στάθηκε η αφορμή να ανοίξει τέτοια κουβέντα και να διαβάσω όλα αυτά τα ωραία πράγματα.
    Αυτό εννοούσα όταν έλεγα πως, είτε συμφωνούμε είτε όχι, μπορούμε να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο.
    Εγώ δεν έχω απαντήσεις για το τι μέλει ή δύναται γενέσθαι Με έχει μπλοκάρει πάρα πολύ αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία: με το 70% της κοινής γνώμης εναντίον και με 3 εκατομμύρια κόσμο στους δρόμους… τον ψήφισαν το νόμο! Δλδ αν αυτό δεν είναι απογύμνωση της δημοκρατίας, τότε τι είναι; Πόσα άλλα επιχειρήματα και γεγονότα χρειαζόμαστε για να δούμε ποιον πραγματικά εξυπηρετεί η république τους;

    • 24 Οκτώβριος, 2010 3:24 μμ

      Κρότ, μη τρομάζεις, η βία (της επιβολής εν προκειμένω) είναι αντιστρόφως ανάλογη της δύναμης. Ξέρουν ότι τελείωσαν οι μέρες τους. Γι’ αυτό από ‘δω και πέρα θα λένε πασιφανή ψέματα. Μήπως και πείσουν αυτούς που έριξαν στη νοητική εξαθλίωση μέσω της εικόνας και του θεάματος (άρτο δεν έχει πλέον).

      • 24 Οκτώβριος, 2010 3:34 μμ

        @Κροτ για το διάλογο που άνοιξε εδώ μέσα και μέσα μας τον ευχαρίστησα ήδη τον επισκέπτη. Μακάρι και ο κοινωνικός διάλογος να ήταν τόσο επικοδομητικός, θα είχαμε ξεμπερδέψει μια και καλή με τα θεωρητικά μας συμπλέγματα. Για τη Γαλλία θλίβομαι και ανησυχώ, έχω επενδύσει πολλά στον αγώνα τους. Αλλά ευτυχώς η επέμβαση του ζεντ ήταν άμεση και καθοριστική: αφού τέλειωσε ο άρτος ας φάμε τους ίδιους!

      • 24 Οκτώβριος, 2010 3:36 μμ

        Να τους φάμε όμως ρε παιδιά επιτέλους γιατί όλο είμαστε προ του φαγητού…

      • 24 Οκτώβριος, 2010 3:55 μμ

        Ειδικά εσύ χάππυ, με τέτοια δόντια θα τους κρατσανίσεις κανονικά 🙂

      • 24 Οκτώβριος, 2010 4:03 μμ

        😆

        (ωραία η «κουβέντα» που γίνεται πάντως)

  33. 24 Οκτώβριος, 2010 3:20 μμ

    Α, Silent, εγώ δεν ξέρω τι γίνεται εδώ. Για το Αφγανιστάν μίλησα και για την πρωτεύουσα του την Καμπούλ. Όχι για τον Αγ. Παντελεήμονα και την Αθήνα. Να μου κάνεις τη χάρη, δε θα μπλεχτώ σε αντιπαράθεση από ‘δω με τον ελλαδικό νομικό κόσμο!

    Να προσθέσω και ορισμένα ακόμη πράγματα αφού πήγε προς τα ‘κει η κουβέντα.

    Χωρίς βέβαια να διεκδικώ αξιώσεις αντικειμενικότητας σε αυτό, νομίζω ότι όσα ζούμε είναι ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση για να πέσει η αγοραστική αξία της εργασίας. Έτσι τα μεσαία στρώματα της επιχειρηματικότητας θα αναγκαστούν να πουλήσουν για ένα κομμάτι ψωμί την εργασία τους σε αφεντικά. Πιστεύω ότι περνούμε προοδευτικά σε μια φεουδαρχικοποίηση του καπιταλισμού. Οι αριστοκράτες δεν ντρέπονται να κυκλοφορούν ανάμεσα μας με τα πλούτη τους και τα στολίδια τους. Έτσι, τολμώ να πω ότι δημιουργούν τον ανθρωπολογικό τύπο του σκλάβου.

    Όσο για τη σπίθα, είναι βέβαιο ότι εγώ δε μπορώ να τη διαισθάνομαι από ‘δω, αλλά το να πεις ότι το καζάνι θα εκραγεί δεν είναι νομοτέλεια της ιστορίας, αλλά καθαρή φυσική. Και γι’ αυτό κι εγώ είμαι σχεδόν βέβαιος για κάτι τέτοιο. Μένει όμως να νοηματοδοτηθεί από όλους εμάς και όσους είναι εκεί έξω (το τονίζω το εμάς, γιατί μέχρι τώρα θεωρούμε ότι όλα θα έρθουν κάπως μεταφυσικά από μια άλλη δύναμη και όχι την ανθρώπινη δημιουργία) με τρόπο δημοκρατικό και αυτόνομο, γιατί αλλιώς πιθανώς να δούμε άλλο ένα τέρας της ιστορίας. Άσε που θα βαρεθώ να ακούω τους ακαδημαϊκούς κύκλους να μας πουλάνε μεταμοντερνισμό και τρελίτσα για τα αποτελέσματα του ορθού λόγου…

    Για τα υπόλοιπα τι να πούμε. Αυτοί που ισχυρίζονται ότι οι ιδεολογίες δεν πατάνε στη γη αλλά προσπαθούν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στη θεωρία τους, αντί της θεωρίας στην πραγματικότητα (και καλώς εν μέρει το ισχυρίζονται) μας μιλάνε για «ισοτιμία των αφηγήσεων»…

    ΥΓ Κάπου είχα διαβάσει ότι στη χούντα και στις φυλακές μιλούσαν με άλλα ονόματα ανθρώπων και περιοχών…

  34. 24 Οκτώβριος, 2010 3:50 μμ

    @zed μου αρέσει που μιλάς σαν να είσαι πολιτικός εξόριστος (στο Παρίσι ίσως;) 🙂

    Σωστά αυτά που λες για τη φεουδαρχικοποίηση του καπιταλισμού, όμως προσωπικά διαβλέπω ότι οι αριστοκράτες σύντομα θα εγκαταστήσουν σε άλλα μέρη, σε άλλες γειτονιές το κεφάλαιο και τα πλούτη τους κι εμείς θα απομείνουμε με την εκ δυσμών αποικιοκρατία. Τουλάχιστον θα πρωτοτυπήσουμε σε κάτι: θα είμαστε η πρώτη αποικιοκρατούμενη χώρα του νέου αιώνα! (το μόνο θετικό είναι ότι θα μπουν επιτέλους και οι ακαδημαϊκοί στη διαδικασία παραγωγής-καθόλου άσχημα!)

    Για το υστερόγραφο: στην εφταετία οι «παράνομοι» συνήθως χρησιμοποιούσαν διάφορα ψευδώνυμα, ώστε να μπερδεύουν τους καθεστωτικούς πράκτορες. Όταν όμως τους έπιαναν το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να αποκαλύψουν την ταυτότητα τους για να γνωρίζουν οι υπόλοιποι κρατούμενοι ποιοι είναι σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να τους εξαφανίσει. Θα δημοσιεύσω σύντομα τη συνέντευξη της Αρσένη που περιγράφει τις φωνές του Λεντάκη στη Μπουμπουλίνας-επειδή είχε πρόβλημα με τα χαρτιά του ο μόνος τρόπος να μην τον εξαφανίσουν ήταν να μάθουν οι υπόλοιποι την ταυτότητα του και να βγάλουν προς τα έξω την πληροφορία…

    Υ.Γ. Εσύ για την ώρα ψάξε για το δικό σου όνομα…

  35. 24 Οκτώβριος, 2010 5:25 μμ

    πολύ χρήσιμο για την κουβέντα μας είναι το τελευταίο ποστ του Χεντ:
    http://head-charge.blogspot.com/2010/10/john-holloway.html
    Να πάτε να το μελετήσετε!
    [απουσιολόγος δεν είμαι αλλά σας βάζω κι εγώ χόμγουορκ].

    Κατά τα άλλα, η έκρηξη του καζανιού είναι θέμα συσχετισμών και δυναμικής και όχι φυσικής ή νομοτέλειας νομίζω.

    Επίσης, τα έλεγε πολύ καλά ο Ζίζεκ σε ένα κείμενο που διάβασα πρόσφατα. Παλιότερα γινόντουσαν κοινωνικές διεργσίες με βάση ένα ήδη γνωστό πλάνο. Δλδ θέλαμε να φτιάξουμε κάτι που είχαμε ήδη σκεφτεί πώς το λένε και περίπου πώς θα λειτουργεί -άλλο αν τελικά λειτουργούσε αλλιώς στην πράξη,.
    Τώρα είμαστε σε μια φάση που δεν έχουμε χαρτογραφημένα πλάνα και ρετσέτες (έτσι για να χρησιμοποιήσω ορολογία που γενικά αντιπαθώ), οπότε πάμε λίγο ψάχνοντας. Θέλουμε αλλαγή, διαισθανόμαστε την ανάγκη της, αλλά δεν ξέρουμε πού ακριβώς πάει το μονοπάτι. Με αυτή την έννοια, έλεγε ο Ζίζεκ πως οι δρόμοι της Λατινικής Αμερικής φαντάζουν ελπιδοφόροι.
    Το κείμενο είναι εδώ: http://tvxs.gr/node/67626

    Πού είναι ο Τσαλ επιτέλους να μας τα πει καλά όπως συνήθως?!

  36. 25 Οκτώβριος, 2010 1:04 μμ

    Πολύ σας καμαρώνω εδώ μέσα. Παρόλα αυτά ο Λουκάς υπάρχει. Και κάτι μένει να γίνει γι’ αυτό.
    Αν είχατε γράψει την έκθεση αυτή σε σχολείο, θα είχε μηδενιστεί η κόλλα σας….

  37. 25 Οκτώβριος, 2010 2:02 μμ

    Καταρχάς μία παρατήρηση: σήμερα έχουμε επέτειο της κατάληψης των Χειμερινών Ανακτόρων και ο σύντροφος Τσαλ δεν έχει αντιδράσει: άρα επίσημα αγνοείται…

    Κατά τ’ άλλα τα μηνύματα εδώ μέσα έχουν γίνει άνω κάτω και αν μπει κάποιος καινούργιος δεν θα καταάβει χριστό…
    ΄
    Παρόλα αυτά,

    @κροτ εγώ νομίζω ότι το καζάνι χρειάζεται την ανάμειξη συγκεκριμένων συστατικών για να κάνει μπαμ, χρειάζεται όμως και τους νόμους της φύσης (το να ξεχάσει, για παράδειγμα, κάποιος αναμένο το μάτι…). Το κείμενο που μας προτείνεις είναι εξαιρετικό: Ο θυμός μας πυροδοτείται διαρκώς από την εμπειρία, αλλά κάθε προσπάθεια έκφρασης αυτού του θυμού προσκρούει πάνω σε έναν τοίχο φτιαγμένο από απορροφητικό βαμβάκι (καλύτερη περιγραφή δεν θα γινόταν). Για την κραυγή όμως; Κραυγάσαμε αρκετά ή η κραυγή μας είναι primal scream και την κρατάμε μέσα μας μέχρι να σκάσουμε; Και πόση κραυγή μπορεί να αντέξει κανείς πριν σκάσει; Δηλώνω κι εγώ απαισιόξος, παρέα με τους από πάνω. Έστω και αισιόδοξα απαισιόδοξος. Πολύ φοβάμαι όμως ότι στο ιστορικό σημείο που βρισκόμαστε δεν έχουμε την πολυτέλεια της κοινωνικής διεργασίας, της σκιαγράφησης, του προγραμματισμού. Το plan A έχει αποτύχει ολοκληρωτικά και βαδίζουμε στον κόσμο χωρίς κανένα plan B, πορευόμαστε στην τύχη, σαν υπνοβάτες. Γι’ αυτό μιλούσα παραπάνω για τη θεωρία του χάους-είναι ο δικός μου απαισιόδοξα αισιόδοξος τρόπος να περιμένω το μέλλον…

    @psi και zed απολαμβάνω τη συζήτηση, χωρίς να έχω να προσθέσω τίποτα παραπάνω από μία απορία: και αν τα όνειρα μας τα φτιάχναμε από τα συντρίμμια του κόσμου; Ένα μονάχα υλικό χρειαζόμαστε και όλα θα φτιάξουν: την αλληλεγγύη. Εμένα αυτό μου ακούγεται αρκετά ερωτικό…

    @Γιώργο ας μηδενιστεί η κόλλα, σκασίλα μου. Φτάνει που σε αυτή τη συζήτηση ανακάλυψα ότι ο Λουκάς είμαστε εμείς…

    • 25 Οκτώβριος, 2010 5:00 μμ

      Σχετικά με την απορία: έτσι που το θέτεις, πρέπει να ρωτήσουμε και τον κόσμο αν θέλει να τον γκρεμίσουμε για να φτιάξουμε τα όνειρά μας, αλλιώς θα είναι λίγο εγωιστική η κίνηση (εκτός αν έχεις στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι κατέχουμε τη μοναδική αλήθεια).

      btw. αυτό πιστεύω ότι είναι ένα πρόβλημα: όλοι πιστεύουν ότι ξέρουν το καλύτερο (για όλους)

      Όσο για την αλληλεγγύη, αν δεν εκφράζεται προς όλους (παρά μόνο στους ομοϊδεάτες) πάλι κάπου θα τη χάσουμε την «ανθρώπινη κοινωνία».

      ΥΓ. Δεν μου έφταναν όλα αυτά που συζητάμε, μου έβαλε και ο zed το ερώτημα: «τι φάση άνθρωπος είσαι;» και έχω και υπαρξιακά θέματα τώρα 🙂

  38. 25 Οκτώβριος, 2010 5:59 μμ

    ιιιιιιιιιιιιιιιιι!! τώρα τα είδα όλα αυτά!!
    και ακόμα δεν έχω προλάβει ούτε τα μισά σχόλια να διαβάσω!
    Και δεν κάπνιζα στο προαύλιο…καλά;

    υ.γ. μωρέ που έχω ξαναπετυχεθεί με τον δικηγόρο Αναγνωστόπουλο;
    Αααα, θυμήθηκα: στο Buzz σε ένα ωραιότατο κείμενο του κυρίου Sly από το Jungle Report. Αρα το ερώτημα είναι: ποιος μπάζαρε το κείμενο του silent κι άρχισαν οι επισκέψεις από νεοφιλελεύθερους;;;

  39. 25 Οκτώβριος, 2010 9:50 μμ

    Εκτός θέματος, αλλά μόλις το είδα και ήθελα να το μοιραστώ:

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=4600958

    (silent, νομίζω ότι το θέμα αξίζει ένα ξεχωριστό ποστ πριν ξανάρθει ο νόμος περί τεντυμποισμού)

    Кроткая, ο πρέζιντεντ μιλάει αυτή τη στιγμή διακαναλικά (δεν τον παρακολουθείς;;;), σε ευχαριστώ για την ψήφο αλλά εγώ, όπως είπα, προσπαθώ να σκεφτώ το ερώτημα του zed “τι φάση άνθρωπος είσαι;” ( δηλ. έχω πιο σοβαρές ασχολίες 🙂 )

  40. 25 Οκτώβριος, 2010 10:01 μμ

    Α, τη δική μου ψήφο την έχει ο psi εδώ και καιρό…
    Αυτόν θέλω κι εγώ για πρέζιντεντ, όχι τους πλούσιους της Εκάλης 🙂 Και παρεπιπτόντως, θα προσέξατε φαντάζομαι πως έτρεμε ο πρωθυπουργός μας όταν ψέλλιζε τη φράση «πρέπει να πληρώσουν και οι πλούσιοι». Θα σκεφτόταν μάλλον την παντόφλα που θα ακολουθήσει…

    Νομίζω πάντως ότι το εξαντλήσαμε το θέμα. Να ανεβάσω κανένα ζωάκι τώρα γιατί εμένα με πήρε από κάτω.

    Μπαλόνη πήρες απουσία-σε θέλω προετοιμασμένη στο επόμενο διαγώνισμα!

    Υ.Γ. Βρε το Λουίτζι Μπόμπιο! Αυτά να τα βλέπουν όσοι γκρινιάζουν για το Νικήτα…

  41. 26 Οκτώβριος, 2010 10:19 πμ

    Σόρυ, αυτός το άρθρο είναι από τα Νέα της 25 Οκτωβρίου 1937 έτσι?

    Psi, η απάντηση στο Zed είναι απλή, μη σπάς το (προεδρικό) κεφάλι σου: άνθρωπος φτιαγμένος για προεδρική θέση! end of story!

    [ναι, τον παρακολούθησα κι εγώ τον εθνικό πλασιέ και με πιάσαν τα νεύρα μου. Παιδιά, είχα χρόνια να παρακολουθήσω πάνελ στην ελληνική τηλεόραση, να σκεφτείτε η αντίδραση μου ήταν: μα πώς πάχυνε έτσι ο Λιάτσος; Και άρχισε να έχει και καράφλα;!]

    • 26 Οκτώβριος, 2010 11:59 πμ

      Αν και μπαίνω στον πειρασμό του τηλε-κανιβαλισμού δεν θα το κάνω γιατί προτιμώ τις αυθεντικές αγέλες από τις τηλεοπτικές. Τουτέστιν, πρέπει να αναθεωρήσω τα ταγκς μου περί σκυλίσιας ζωής…

      Ο δε psi ας μην βιαστεί να απαρνηθεί τη θέση που δικαιωματικά του ανήκει, μετά τη χθεσινή βραδιά έχουμε πλέον απωλέσει πάσα ελπίδα-και δεν αναφέρομαι στα ακραία καιρικά φαινόμενα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: