Skip to content

Στρατιωτική Βίβλος

23 Σεπτεμβρίου, 2010

Κατά τη διάρκεια της δικής μου θητείας του παραλόγου έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια μου το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τουρίκη «Στρατιωτική Βίβλος» (εκδόσεις Τουρίκης, 2001), που αν κατάλαβα καλά είναι κάτι σαν το savoir vivre  των στρατιωτικών, και κράτησα μερικές σημειώσεις για ώρα ανάγκης. Το βιβλίο αυτό με βοήθησε πολύ να καταλάβω που οφείλεται, εν μέρει, η συμπεριφορά και η ψυχοσύνθεση των συνανθρώπων μας που κάνουν καριέρα στον ελληνικό στρατό.

              

Μερικά αποσπάσματα:

«Οι Στρατιωτικοί οφείλουν να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, τα οποία ακολουθώντας ως φωτεινούς φάρους οι νέοι θα μπορέσουν να αποβάλλουν κακές συνήθειες και να γίνουν υγιή μέλη μιας ευημερούσας κοινωνίας […] Ο Στρατιωτικός είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει αλλά και να εφαρμόζει παντού και πάντοτε τους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Πρέπει να δείχνει σε κάθε περίπτωση ανώτερη αγωγή, ώστε να εμπνέει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε άμεση ή έμμεση επαφή».

                

«Όταν ένας κατώτερος παρουσιάζεται σε έναν πολύ ανώτερό του, δεν επιτρέπεται να πει ότι χαίρεται για τη γνωριμία, καθώς κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο. Πάντοτε μια τέτοιου είδους γνωριμία προσδίδει τιμή και ευχαρίστηση στον κατώτερο. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο κατώτερος είναι να πει ότι είναι μεγάλη του τιμή που γνωρίζει τον συγκεκριμένο άνθρωπο και ταυτοχρόνως να κρατήσει μια σεμνή και κόσμια στάση περιμένοντας ο ανώτερος να του ξεκινήσει συζήτηση«.

                       

Το αγαπημένο μου όμως σημείο της Βίβλου είναι αυτό:

             

«Εάν περπατώντας ο Στρατιωτικός συναντήσει κάποιο γνωστό του, να αποφύγει να σταθεί στη μέση του πεζοδρομίου εμποδίζοντας τη διέλευση των πεζών. Εάν πρόκειται για γνωστή του κυρία, θα πρέπει να τη χαιρετίσει χωρίς όμως να σταματήσει και να αρχίζει μαζί της συζήτηση […] Εάν συναντήσει έναν κύριο, ο οποίος συνοδεύεται από μία κυρία που δεν είναι η σύζυγος του ή μία κυρία, η οποία συνοδεύεται από άγνωστό του κύριο, δεν πρέπει να χαιρετίσει αλλά οφείλει να προσποιηθεί ότι δεν τους είδε και να συνεχίσει το δρόμο του«.

          

Όλα αυτά τα θυμήθηκα σήμερα βλέποντας κάποια βίντεο με καψώνια στον ελληνικό στρατό (που ωστόσο η νομοθεσία απαγορεύει ρητά). Δεν αισθάνομαι θυμό για αυτούς τους ανθρώπους, που κάνουν καριέρα στον ελληνικό στρατό και που από τα 18 τους που μπαίνουν στις σχολές χάνουν κάθε ίχνος προσωπικότητας και μεταβάλλονται σε μαριονέτες ενός ακατάληπτου και σχεδόν παρανοϊκού ιεραρχικού στρατιωτικού συστήματος. Δεν χωράει αμφιβολία ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι εντελώς στραπατσαρισμένοι εσωτερικά, χωρίς κανένα ίχνος προσωπικής συνείδησης, οι ανάγκες τους έχουν πλήρως ισοπεδωθεί. Όταν τους βλέπω με πιάνει μελαγχολία…

9 Σχόλια leave one →
  1. 23 Σεπτεμβρίου, 2010 3:50 μμ

    τζίζους κράιστ!
    σε ποιον αιώνα συμβαίνουν αυτά!?!

  2. 23 Σεπτεμβρίου, 2010 6:27 μμ

    Το κομμάτι με τον κύριο και την κυρία, είναι παρμένο νομίζω από το εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς της βαρόνης Σταφ, του προπερασμένου αιώνα. Παλιό, αγαπημένο ανάγνωσμα… 🙂

    • 23 Σεπτεμβρίου, 2010 6:42 μμ

      θα έπαιρνα όρκο ότι όλα τα αποσπάσματα είναι του προπερασμένου αιώνα πάντως!!

  3. el romandante permalink
    23 Σεπτεμβρίου, 2010 10:38 μμ

    εγώ πάντως διαβάζοντας τα περί κυρίων και κυριών πίστεψα πως πρόκειται για ανάγνωση Λούκι Λουκ (που σε ένα τεύχος του μετατρέπεται σε τζέντλεμαν)

  4. 24 Σεπτεμβρίου, 2010 8:17 πμ

    Εμένα πάντως μου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επαγγελματική τάξη οι στρατιωτικοί. Είναι όμορφοι σαν κορυφαίοι σε μία παράσταση, όλο υπερβολές και φράσεις μεγάλες, τραγικοί γιατί όλοι τους βλέπουν πίσω από τις σιδερωμένες στολές τους σαν να είναι γυμνοί. Κάπου λέει ο Χριστιανόπουλος για την πλαδαρότητα των ποδιών τους πίσω από τις αρβύλες…

    Διαβάστε τη «Θητεία. Μέρος ΙΙ» στο ιστολόγιο του Σαραντάκου. Είναι νομίζω υπέροχη.

  5. 24 Σεπτεμβρίου, 2010 9:52 πμ

    @krot (και λοιπά παιδάκια) σας διαβεβαιώ ότι το βιβλίο γράφτηκε το 2001-και δεν πρόκειται για επανέκδοση! Μην σας κάνει εντύπωση, ολόκληρος ο στρατός ζει σε περασμένους αιώνες. Μια λέξη μόνο θα σας πω κι ανατριχιάστε όσο θέλετε: TELEX!

    @Δύτη συμφωνώ. Μην σου πω ότι θυμίζει και τις περιγραφές του Κούντερα με κάτι ιππότες και πριγκίπισσες που έκαναν μεν παρτούζες, έρεπε όμως να ακολουθούν συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς 🙂 (νομίζω η βραδύτητα ήταν…)

    @el romandante είχε και ο Λούκι Λουκ κρυφές γκομενίτσες; 🙂

    @Κατσαμάκη σίγουρα έχεις πάει στρατό; Το λέω γιατί από κοντά οι στρατιωτικοί καμία σχέση δεν έχουν με τις περιγραφές της Βίβλου. Εντάξει, δε λέω, οι στρατιωτικοί μπορεί να είναι σέξυ, ιδιαίτερα αν τους συναντήσεις στους χορούς στις Λέσχες Αξιωματικών, που κλέβουν την παράσταση γιατί είναι πάντα ευθυτενείς και καλοσιδερωμένοι. Γενικά οι στολές εκτός στρατοπέδου έχουν άλλη αξία-δεν θυμίζουν τόσο πολύ Άουσβιτς! Πέρασα πάντως από τον Σαραντάκο και όντως είναι πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά. Προσωπικά όμως δεν μου αρέσει να μιλάω για τις στρατιωτικές μου εμπειρίες, ούτε καν για να ειρωνευτώ. Ντρέπομαι πολύ γιατί θεωρητικά ανήκω στο ίδιο είδος του ζωικού βασιλείου με τους επαγγελματίες του στρατού

    Η αναφορά σου στο Χριστιανόπουλο να ήταν άραγε το παρακάτω απόσπασμα;

    Βγάλε τη στολή σου
    Βγάλε τις αρβύλες σου
    Ο έρωτας μας θέλει γυμνούς

    Τι ειρηνικό πλάσμα που είσαι χωρίς τη στολή
    Πόσο ανθρώπινα είναι τα πόδια σου χωρίς τις αρβύλες-
    Μυρίζουν, βέβαια, μα είναι η δική σου μυρωδιά
    Ενώ οι αρβύλες σου μυρίζουν σφαγείο

    • 24 Σεπτεμβρίου, 2010 10:08 πμ

      Νομίζω όχι. Δεν μπορώ και να το τσεκάρω τώρα. Το σχόλιό μου είναι από άκρο σε άκρο ειρωνικό. Η θητεία μου ήταν 18 μήνες (Κόρινθος, Γιάννενα, Λήμνος, Κόρινθος) και βέβαια οι εντυπώσεις μου ανάλογες. Να το πω αλλοιώς για να μην παρεξηγούμαι («σέξυ»): είναι σιδερωμένες μαριονέτες που νομίζουν ότι είναι σπουδαίες. Η θητεία στο παράλογο πάντως ήταν χαμένος χρόνος, αλλά ενδιαφέρουσα εμπειρία. Για άλλους λόγους στον καθένα. Νομίζω

  6. 24 Σεπτεμβρίου, 2010 2:06 μμ

    Υποθέτω πως πρέπει να είναι αρκετά διδακτική εμπειρία, αλλά χαίρομαι που δεν την έζησα. Καλύτερα που έμαθα άλλα πράγματα από αλλού…

  7. 25 Σεπτεμβρίου, 2010 6:27 μμ

    @Γιώργο το κατάλαβα ότι είναι ειρωνικό το σχόλιο σου γι’ αυτό και προσπάθησα να απαντήσω καταλλήλως. Εμένα το μόνο ενδιαφέρον που μου συνέβη στο στρατό ήταν αυτό:

    https://silentcrossing.wordpress.com/2010/05/13/%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%bf%ce%b9-iv/

    @krotkie φυσικά και είναι διδακτική εμπειρία: ο στρατός σε διδάσκει άριστα να μισείς τη χώρα σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: