Skip to content

Always Crashing In The Same Car *

8 Σεπτεμβρίου, 2010

Το καλοκαίρι πέρασε απαρατήρητο, μάλλον όμως θα πρέπει να το σκεφτούμε λιγάκι παραπάνω: από το μεταρρυθμιστικό νομοσχέδιο Λοβέρδου περί συνταξιοδοτικού, ο μόνος νόμος που παρέμεινε αλώβητος ήταν ο 3865, που δίνει απλόχερα συνταξιοδοτικά προνόμια σε όσους πολέμησαν «κομμουνιστοσυμμορίτες!» κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου, την περίοδο 1946-1949! Ο όρος «κομμουνιστοσυμμορίτες» φιλοξενείται στο Προεδρικό Διάταγμα του 2007, επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και ύστερα από πρόταση του πρώην υπουργού οικονομικών Γιώργου Αλογοσκούφη. Συγκεκριμένα, το Προεδρικό Διάταγμα με αριθμό 169 της 31ης Αυγούστου 2007, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 210Α’ και αφορά στον «Κώδικα Πολιτικών και Στρατιωτικών Συντάξεων», το ενδιαφέρον βρίσκεται στο άρθρο 40: «Υπολογισμός χρόνου υπηρεσίας στο διπλάσιο», δηλαδή «λογίζεται αυξημένος στο διπλάσιο ο χρόνος υπηρεσίας αυτών που αναφέρονται παραπάνω, εφόσον αυτοί έλαβαν μέρος στον αγώνα κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών και για όσο χρόνο διατέλεσαν στη ζώνη των επιχειρήσεων». Τη διχαστική, προπαγανδιστική και μονομερή στάση της ελληνικής δεξιάς τη γνωρίζουμε καλά-δε φαίνεται να έχει αλλάξει στο ελάχιστο από την εποχή των ταγματασφαλιτών μέχρι τη σύγχρονη εκδοχή τους. Την ίδια ωστόσο «ευαισθησία» απέναντι στην ελληνική ιστορία φαίνεται ότι δείχνει το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, που με το νόμο 3865 της 21ης Ιουλίου 2010 καθορίζει τα συνταξιοδοτικά θέματα και των στρατιωτικών, χωρίς να προβάλλει την οποιαδήποτε αλλαγή στο χυδαίο και ρατσιστικό νόμο Αλογοσκούφη.

             

Είπα για σύγχρονους ταγματασφαλίτες και θυμήθηκα αυτόν. Ο κύριος αυτός είναι εκδότης εφημερίδας της δεξιάς. Στην εφημερίδα του γράφει εδώ και χρόνια λασπολογίες απέναντι σε οποιονδήποτε ασκεί κριτική στο δεξιό δήμαρχο της περιοχής. Στο τελευταίο τεύχος της φυλλάδας του έγραψε για ακόμα μία φορά αρρωστημένα πράγματα, υποκινούμενος από το μίσος για τους συνανθρώπους του. Τα γραφτά του φωνάζουν ότι είναι μόνος και ζητά λίγη αγάπη. Είναι ένας ακόμα διαταραγμένος συμπολίτης μας, που χρειάζεται βοήθεια από την οικογένεια του πριν συμβεί κανένα ατύχημα, καταπίνοντας για παράδειγμα το δηλητήριο του.

                     

Ναύτες ενάντια στο μνημόνιο και τις οικονομικές περικοπές του Βενιζέλου: Οι φαντάροι είναι και αυτοί θύματα της πολιτικής περικοπών. H Υποχρεωτική Στράτευση αποκαλύπτεται εκτός των άλλων και ως μηχανισμός φορολόγησης της λαϊκής οικογένειας που αναλαμβάνει το κόστος της θητείας (τηλεφωνική επικοινωνία, κόστος ταξιδιών, διασκέδαση, φαγητό κλπ) καθώς οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ χρησιμοποιούν τους φαντάρους για να στηρίζουν τα ντόπια οικονομικά συμφέροντα, τα ΚΤΕΛ, το ιδιωτικό μονοπώλιο της Ολυμπιακής του Βγενόπουλου και τους εφοπλιστές που με τα σαπιοκάραβα τους κουβαλούν στρατιώτες στα ακριτικά νησιά όλο το χρόνο. εδώ

              

Οι κάτοικοι της Ελασσόνας προτιμούν την ανεργία από το λιγνίτη και στέλνουν στο διάολο την Κομισιόν. Είμαι μαζί τους. Περισσότερα εδώ

            

Εξαρτημένοι αλλά «καθαροί»: Τα μισά σχεδόν μέλη των θεραπευτικών κοινοτήτων των φυλακών δεν θεωρούνται χρήστες από την τυπική διαδικασία. Το σύστημα παραμένει αναχρονιστικό, παράλογο και σκοτεινό, με αποτέλεσμα βαριές ποινές σε ανυπεράσπιστους ασθενείς εδώ

                   

Μέσα στον ορυμαγδό άσχημων ειδήσεων που κοντεύει να μας πνίξει όλους τελευταία, μια ξεχωριστή ομάδα ακολουθεί τα δικά της ποδοσφαιρικά (και όχι μόνο) μονοπάτια. Μικρά όνειρα, μεγάλα βήματα, ένας στόχος εδώ                                                               

*

                  

Υ.Γ. Τον περασμένο Μάρτιο έγραφα με σχετικό ενθουσιασμό για τη διαβούλευση που έκανε το Υπουργείο Δικαιοσύνης (υπό τον Καστανίδη) με σκοπό τη «βελτίωση της ποινικής νομοθεσίας για ανήλικους δράστες και ίδρυση νομικού προσώπου για την πρόληψη και αντιμετώπιση της θυματοποίησης και της τέλεσης αξιόποινων πράξεων από τους ανήλικους». Τότε είχα μιλήσει για τη «θετικότερη εξέλιξη από την αρχή της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ», κυρίως γιατί οι τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα περιλάμβαναν την ίδρυση κέντρων πρόληψης και αντιμετώπισης της θυματοποίησης και της εγκληματικότητας των ανηλίκων. Ε, λοιπόν το νομοσχέδιο δεν πέρασε (φυσικά, λένε κάποιοι), αφήνοντας μας ακόμα μία απογοήτευση από τις μέρες της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης…

2 Σχόλια leave one →
  1. 9 Σεπτεμβρίου, 2010 12:05 μμ

    Τέλεια: στη Βουλή ο Άδωνις εγκαλεί το ΚΚΕ για το Μελιγαλά, ενώ τα νομοσχέδια τιμούν όσους καθάριζαν κομμουνιστοσυμμορίτες.
    Ευτυχισμένο το 1952 και να χαιρόμαστε τον στρατηγό Παπάγο.

    Αυτός ο τύπος στην Αγ. Παρασκευή τι ζόρι ακριβώς τραβάει;
    Και τι είναι το da Vinci (εκτός από κώδικας και ζωγράφος εννοώ);

  2. 9 Σεπτεμβρίου, 2010 8:43 μμ

    @krot η διαφορά είναι ότι στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για ένα γραφικό τηλεοπτικό τσόλι που λίγοι τρισκακόμοιροι παίρνουν στα σοβαρά (έστω και αν την άγνοια του την ξερνάει στα έδρανα της βουλής), ενώ στη δεύτερη είναι το κόμμα που στην παρούσα χρονική στιγμή βρίσκεται στην εξουσία και που για λόγους αυτο-ικανοποίησης ονομάζεται σοσιαλιστικό. Ευτυχισμένο το 1946 να λες και βάλε!

    Ο άλλος ο μουρλοκακομοίρης δεν ξέρω ακριβώς τι ζόρι τραβάει (υποθέτω δεν έκανε καλό σεξ όταν έπρεπε…), δεν ξέρω όμως και τι ζόρι τραβάμε και οι υπόλοιποι που επιτρέπουμε σε κάθε κρετείνο να μιλάει δημόσια με αυτό τον τρόπο.

    Για το da Vinci αντιγράφω από το indy:

    Όλοι και όλες έχουμε, αναμφίβολα, προσέξει το μπαρ-ρεστοράν-φερράρι κλαμπ DaVinci, που δεσπόζει στην αρχή της Αγίου Ιωάννου, τον κεντρικότερο δρόμο της Αγίας Παρασκευής. Λίγες και λίγοι όμως πρόσεξαν τη σταδιακή μεταμόρφωση του χώρου από το 2004 μέχρι σήμερα, από νηπιαγωγείο με χώρους πρασίνου στο σημερινό τερατούργημα. Τι συνέβη τελικά με το «κτήμα Σιστοβάρη» όπως είναι γνωστό και για τι προοριζόταν;

    Το κτήμα αυτό, ιδιοκτησία του Αθανασίου Σιστοβάρη προοριζόταν σύμφωνα με τη διαθήκη του, να αποδοθεί οριστικά στο δήμο της Αγίας Παρασκευής για κοινωφελείς σκοπούς, 50 χρόνια μετά το θάνατό του (1975). Υποχρέωση των κληρονόμων παράλληλα, μέχρι την απόδοση του κτήματος, είναι η ήπια χρήση του. Παρόλα αυτά ο κληροδόχος του κτήματος, παρακάμπτοντας οποιοδήποτε νομικό περιορισμό, το πούλησε στην εταιρεία Σαμουρέλη. Αυτός με τη σειρά του παραβιάζοντας κάθε νόμο προσέβαλε την διαθήκη επί της ουσίας χτίζοντας το DaVinci, εξασφαλίζοντας έτσι την κατοχύρωση του χώρου και την ιδιωτικοποίησή του. Καθορίζει δηλαδή με το έτσι θέλω την χρήση του μόνο από τους νεόπλουτους ιδιοκτήτες φεράρι και όχι για τους κατοίκους της Αγίας Παρασκευής στους οποίους θα έπρεπε να ανήκει, μετατρέποντας το χώρο σε ναό του σύγχρονου lifestyle. Παράλληλα, το πεζοδρόμιο έξω από το κατάστημα είναι για την αποκλειστική χρήση των πελατών του, καθιστώντας δύσκολη την πρόσβαση του από τους περαστικούς καθώς λειτουργεί ως πάρκινγκ.

    Από την άλλη, σε αυτήν την σαρωτική επέλαση της εταιρείας Σαμουρέλη και του καταναλωτικού αυτισμού που περικυκλώνει σιγά σιγά την Αγίου Ιωάννου η στάση των δημοτικών παρατάξεων ήταν ασαφής έως και συναινετική, αφού δεν έκανε τίποτα απολύτως ουσιαστικό για να περάσει το κτήμα στην κυριότητα του δήμου, αφήνοντας ένα τόσο σημαντικό ζήτημα στο περιθώριο της επικαιρότητας. Η αδρανής στάση των παρατάξεων έδωσε ελευθερία κινήσεων στον κληρονόμο του κτήματος για να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς προς δικό του όφελος. Η ιστορία πάντως επιδιώκεται να κλείσει στις 16 Φεβρουαρίου, οπότε και θα γίνει η δίκη για το αν θα περάσει οριστικά το κτήμα στον δήμο ή στον ιδιώτη που το διεκδικεί με την πάροδο των 50 χρόνων (2025), με πιθανότερο το δεύτερο ενδεχόμενο.

    Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε να πλήττονται και οι τελευταίοι κοινόχρηστοι χώροι, τα πάρκα να μετατρέπονται σε πάρκινγκ ή να ιδιωτικοποιούνται. Χαρακτηριστικό είναι το πρόσφατο παράδειγμα του άλσους στην Κύπρου και Πατησίων και η επαπειλούμενη καταστροφή του άλσους Παγκρατίου με τη κατασκευή θεάτρου. Το πράσινο των πάρκων αντικαθίσταται από τις στολές των ΜΑΤ και την ιδιωτική αυθαιρεσία, ενώ οι κάτοικοι που διαμαρτύρονται μετατρέπονται αυτομάτως σε «ταραξίες» και αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι. Κάθε έννοια του λογικού χάνεται, όταν τα ΜΑΤ που φυλούσαν ένα πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα την περίοδο της εξέγερσης των Δεκεμβριανών, τώρα ξυλοφορτώνουν τους πολίτες που αγωνίζονται για τα πραγματικά δέντρα του δήμου τους.

    Η Αγία Παρασκευή δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, καθώς η ζωή γίνεται όλο και πιο ασφυκτική με το μποτιλιάρισμα που προκαλούν οι καφετέριες στην Αγίου Ιωάννου και οι συνέπειες αυτών – μην ξεχνάμε το μαφιόζικο χτύπημα στην πλατεία Αγίου Ιωάννου πριν από δύο χρόνια, που κάθε άλλο παρά άσχετο με τις καφετέριες ήταν.

    Η έλλειψη δημόσιων χώρων που θα είναι ανοιχτοί για τον κόσμο δημιουργεί κενά στην επικοινωνία, τη συνάντηση και την ανάδειξη πολιτικών ζητημάτων που αφορούν τους κατοίκους, από τους κατοίκους. Οι πλατείες υποβαθμίζονται και, την ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία και πραγματική παρέμβαση στις ζωές και στην καθημερινότητά τους, αντικαθιστά το άνετο παρκάρισμα. Στην Αγία Παρασκευή, η απουσία ενός τέτοιου μεγάλου χώρου όπου θα μπορούν να συζητάνε συλλογικότητες και οι κάτοικοι, ή να παίρνουν μέρος σε πολιτιστικές δραστηριότητες, είναι παραπάνω από αισθητή.

    Ο εγκλωβισμός στην ιδιωτική μας σφαίρα ουσιαστικά υποβαθμίζει και την ανάγκη μας για μία δημόσια έκφραση του χώρου στον οποίο όλοι και όλες ανήκουμε και κάνει να φαίνεται η επιστροφή μας στο ιδιωτικό, μονόδρομος. Γι’αυτό και η επανοικειοποίηση των δημόσιων χώρων δημιουργεί αυτά τα σημεία αναπνοής της πόλης που χρειαζόμαστε, για να μετατοπίσουμε το κέντρο του ενδιαφέροντος από τα σπίτια στις πλατείες. Μόνο αυτή η διεκδίκηση μετατρέπει κενούς και ουδέτερους χώρους σε ζωντανά κύτταρα μίας κοινωνίας.

    Για εμάς, που είμαστε κάποιοι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής και των γύρω περιοχών σκοπός μας δεν είναι να λειτουργήσουμε ως υπερασπιστές της διαθήκης του Σιστοβάρη ούτε υπέρ της απόδοσης του κτήματος στο δήμο για κάθε χρήση γενικά. Αντιπροτείνουμε την απόδοση του κτήματος στους κατοίκους της περιοχής με σκοπό να μετατραπεί σε ανοικτό, ζωντανό χώρο για όλες και όλους. Έναν χώρο όπου οι κάτοικοι θα μπορούν να συζητάνε θέματα που τους αφορούν και θα αναδεικνύονται πολιτικά και πολιτιστικά θέματα. Φτάνει πια με τους κακόγουστους φοίνικες του DaVinci και την αδράνεια των δημοτικών παρατάξεων για το ζήτημα. Για να σταματήσουν να παίρνουν αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς, για να γίνουμε ενεργοί συντελεστές των ζωών μας,

    Βρήκα και αυτό το βίντεο, είναι ενδιαφέρον:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: