Skip to content

Ball And Chain

7 Σεπτεμβρίου, 2010

Πρωί πρωί χθες με κάλεσε ο «διευθύνων σύμβουλος οικονομικών» για να μου ανακοινώσει ότι του μετέφερε ο γενικός διευθυντής ότι ο πρόεδρος αποφάσισε πως για να συνεχίσουμε τη συνεργασία μας θα πρέπει να εργάζομαι για τα μισά λεφτά. Στη δουλειά μου έχουμε πολλούς διευθυντές, τα δικά μας γκόλντεν μπόιζ, που στην πραγματικότητα δεν είναι μπόιζ γιατί είναι γερομπαμπαλήδες, ενώ πριν μερικά χρόνια ήταν απλά κακοί ελαιοχρωματιστές και υδραυλικοί, εξαιρετικοί όμως πληροφοριοδότες.  Έτσι, εκτός από το διευθύνοντα σύμβουλο οικονομικών, έχουμε ένα διευθυντή εκπαίδευσης, ένα διευθυντή γενικής επιστασίας και ένα γενικό διευθυντή. Ενώ φέτος απολύθηκε το μισό προσωπικό, τους διευθυντές μας δεν τους ακουμπάει κανείς κι έτσι οι πληροφορίες και τα αλληλοκαρφώματα κοστίζουν το μισό οικονομικό προϋπολογισμό του οργανισμού. Τέλος πάντων, εγώ ανακοίνωσα στο «διευθύνοντα σύμβουλο» να μεταφέρει στο γενικό διευθυντή πως αποφάσισα ότι ο πρόεδρος θα πάρει τα αρχίδια μου. Μετά μου τηλεφώνησε ο ίδιος ο γενικός διευθυντής να ζητήσει εξηγήσεις για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου κι εγώ του είπα ότι με μισό μισθό δεν μπορώ να λαδώνω την αλυσίδα μου και θα σκουριάσει. Δεν το έπιασε το υπονοούμενο,  κι έτσι από χθες είμαι επίσημα άνεργος

 

Η κατάσταση γενικά θυμίζει 18ο αιώνα, λες και η βιομηχανική επανάσταση δεν υπήρξε ποτέ. Έχω φίλους που, μετά από χρόνια εργασίας σε επιχειρήσεις, φέτος τους βάζουν να δουλεύουν τέσσερις μέρες την εβδομάδα, μειώνοντας φυσικά ακόμα περισσότερο τον ήδη τοσοδούλι μισθό τους, και άλλους που δουλεύουν 25 ώρες συνεχόμενες (μου έλεγε ένας φίλος προχθές ότι έκλεισε 27ωρο χειρονακτικής-και φυσικά αδιαμαρτύρητης-εργασίας!). Άλλους τους βάζουν οι εργοδότες τους να υπογράψουν υπεύθυνες δηλώσεις ότι είναι ανύπαντροι (ενώ έχουν γυναίκες και παιδιά), και άλλους να καταπατούν σφοδρά τις υποσχέσεις και τους όρκους του Λοβέρδου περί ποινικοποίησης της ανασφάλιστης εργασίας. Α, θυμήθηκα και ένα σύντομο, ξεκαρδιστικό, ανέκδοτο: συλλογικές συμβάσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Χο χο χο! Καλό, ε;

 

Τέλος πάντων, επειδή προτίμησα την ανεργία από την υποδούλωση, έχω να κάνω αρκετά πράγματα μέχρι να βρω νέα δουλειά: να πάω με την ησυχία μου για βόλτα στο Πρώτο Νεκροταφείο, να συνεχίσω την έρευνα για το βιβλίο μου, να μελετήσω διεξοδικά την ιστορία του ελληνικού αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος (θα μου φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη), να κάνω εκείνο το road trip στη Βόρεια Ελλάδα που ονειρεύομαι μήνες τώρα, να διαβάσω όλα τα βιβλία που έχουν ξεμείνει στο ράφι, να αφοσιωθώ λίγο περισσότερο στις σχέσεις μου…

 

Γιατί όμως αυτή η πόλη αντί για μπαρούτι μυρίζει μούχλα;

 

26 Σχόλια leave one →
  1. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 11:52 πμ

    Σάιλεντ, μένω άφωνος.
    Θα ήθελα να σου απαντήσω στην τελευταία ερώτηση… αλλά δεν μπορώ… την έχασα την απάντηση… και την ερώτηση έχω αρχίσει να την ξεχνάω…

  2. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 12:08 μμ

    ταπηροκρανίαση που έλεγε κι ένα ιδιαίτερό μου, ε?

  3. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 12:08 μμ

    ωχ… 😦
    Και στην τελευταία ερώτηση, ποιος θα απαντήσει;…

  4. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 12:45 μμ

    ίσως …
    γιατί ακόμα περνάει το παραμύθι ότι η κρίση είναι παροδική,
    και ακόμα,
    γιατί οι πιο πολλοί ελπίζουν να τη βολέψουν ατομικά..

  5. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 12:46 μμ

    Γκάιζ όλα είναι υπό έλεγχο-είναι από εκείνες τις φάσεις που περισσότερο θα πρέπει κανείς να λυπάται γι’ αυτούς που μένουν παρά γι’ αυτούς που φεύγουν…

    Κι επειδή την ερώτηση θα κάνουμε καιρό να την απαντήσουμε (εγώ αδυνατώ, μέχρι εκεί φτάνει η φαντασία μου…), σας έχω μια πιο εύκολη:

    τι μπορεί να έψαχνε το πρωί ο φίλος αναγνώστης που πέρασε από ‘δω αναζητώντας για «metallica george katsamakis»;;;

    🙂 🙂 🙂

  6. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 2:20 μμ

    μούχλα

    η σωστή λέξη

  7. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 3:43 μμ

    Η Enfant το βάζει σε ρεαλιστική βάση, αλλά νομίζω πως υπάρχει και μια γενικότερη αλλοτρίωση, ένας εγωκεντρισμός, μια τακτική παρτάκια για την οποία αυτοί που έχουν συμφέρον δούλεψαν επιμελώς για πολλά χρόνια και πλέον δρέπουν καρπούς.
    Δε φταίει μόνο αυτός που πουλάει την παραμύθα, φταίνε κι αυτοί που την αγοράζουν, σωστά;

  8. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 4:09 μμ

    @enfant αυτοί οι πολλοί μέχρι πότε θα ελπίζουν; ρωτάω γιατί μετά την επιστροφή μου από τις καλοκαιρινές διακοπές η Αθήνα είναι στα στα εξ ων συνετεθη-η ελληνική κομπορρημοσύνη σε συνθήκες σκλαβιάς μόνο τον εαυτό της μπορεί να φάει…

    @γιώργο να το ξέρεις ότι στις σημερινές μου αναζητήσεις κονταροχτυπιέσαι με την άσχημη Πάτυ-να φταίει το μπρίο σας, η τσαχπινιά σας, δεν ξέρω…

    @kihli μη μουχλιάσουμε κι εμείς μόνο μέσα στο φόβο και την ανασφάλεια…

    @krot (με τη ροζ φόρμα και το ψάθινο καπέλο), εγώ έχω την αίσθηση ότι η μόνη που δρέπει σήμερα καρπούς είναι μια μικρή πλουτοκρατία, που φυσικά θα οφεληθεί ακόμα περισσότερο-την κατάσταση όμως την δημιούργησαν πολλοί, που μέρα με τη μέρα βρίσκονται μπροστά στο τέρας που δημιούργησαν (και είναι έτοιμο να καταβροχθίσει ακόμα και το αφεντικό του…). (Μα που τα βρίσκω αυτά τα ποιητικά σήμερα;) Όσο για τον εγωκεντρισμό, τι να πω; Αν χάσουμε και τη συλλογικότητα χαθήκαμε εντελώς…

  9. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 5:53 μμ

    Γιατί αντί να ψάξεις να βρεις όλους τους φίλους σου, αυτούς που ξέρεις και δεν ξέρεις, οι οποίοι έχουν το ίδιο πρόβλημα με εσένα και να δεις πώς μπορείς να βάλεις φωτιά στο μπαρούτι, αποφάσισες να κάνεις road trip στη Β. Ελλάδα!

  10. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 9:34 μμ

    Φαίνεται ότι ο κόσμος φοβάται να μη χάσει ακόμα και τη μούχλα που «κέρδισε» δουλεύοντας μια ζωή και δεν αντιδρά. Τι να πω; 😦

    προς το παρόν, αυτό:

  11. 7 Σεπτεμβρίου, 2010 10:17 μμ

    @παρτιζάνα, μα θα βάζω φωτιές από όπου περνάω 🙂 έχεις ένα σωστό point πάντως, για να συσπειρωνόμαστε επιτέλους!

    @πσι αυτό μου θύμισε μια γελοιογραφία του Altan που έγραφε κάτι σαν «αυτοί οι Έλληνες δεν παλεύονται, τους κοροϊδεύεις μια ζωή και αμέσως αντιδρούν!» Κατά τ’ άλλα, η μούχλα μόνο στο ροκφόρ είναι ωραία…

  12. 8 Σεπτεμβρίου, 2010 4:27 μμ

    … …

    Απότομα μας γείωσες σάιλεντ, αμέσως μετά τα οδοιπορικά σου… Πολύ καλά ξηγήθηκες πάντως. Σου δίνεται και μια ευκαιρία, όπως λες, να ξεφύγεις λίγο από τη μούχλα της Αθήνας. Don’t give up the fight! 😉

    ΥΓ1. Δεύτερο σύντομο ανέκδοτο: «στον ιδιωτικό τομέα κυριαρχεί η αξιοκρατία» – ειπωμένο συνήθως με τον απαραίτητο στόμφο.
    ΥΓ2. Πριν λίγο διάβαζα αυτό.

  13. 8 Σεπτεμβρίου, 2010 8:20 μμ

    @head ναι αλλά όπως βλέπεις τα οδοιπορικά θα συνεχιστούν 🙂
    Άσε που ήδη ο ένας εκ των στόχων επιτεύχθη ήδη!

    Αυτός ο ιδιωτικός τομέας είναι όντως αστείρευτη πηγή ανεκδότων 🙂 🙂 🙂

    (θενκς και για την παραπομπή, πολύ καλό…)

  14. 9 Σεπτεμβρίου, 2010 7:41 πμ

    Η πόλη άρχισε να μυρίζει μούχλα γιατί άρχισαν να ξεβάφουν οι κάτοικοί της…. Θλιβερό δεν είναι;

  15. chara permalink
    9 Σεπτεμβρίου, 2010 12:19 μμ

    Mallon pane hronia apo ti viomihaniki epanastasi silent… Prepei o kosmos na xanathimithei pws einai na douleueis ap’ ti n anatoli ws ti disi, na to xanaipomini gia merikes hiliades hronia, na xanavrethoun oi katalliles kosmikes sigkiries kai oi aparaititoi aimostageis «arhontes» kai tote isws xanathimithoume (ohi emeis emeis. Kapoioi alloi emeis… Ektos ki an eimaste mia ligotero fouskwti version tou Highlander!) poso apehoune ta volia pou mirizoune barouti apo mia stiva vlimata (tosi poiisi de tha tin antexei to ermo to blog sou…). Gia tin apofasi sou kai ti volta sto prwo den ehw kati na prosthesw. Graftikan ola panw se ena tafo me mia kokkini triantafillia brosta tou. Kali tihi file silent! Kai kali dinami 🙂
    Be the change you wish to see….

  16. 9 Σεπτεμβρίου, 2010 8:21 μμ

    @Σοφία δεν ξέρω αν ξεβάφουν οι κάτοικοί, σίγουρα ξεβάφουν οι φόβοι μας. Και η βαφή μπαίνει στα μάτια, γι’ αυτό δεν μπορούμε να δούμε καλά…

    (καλωσήρθες!)

  17. 9 Σεπτεμβρίου, 2010 8:29 μμ

    @Χαρά το πιο ανησυχητικό είναι ότι οι πιο κοντινοί μου φίλοι που υπέκυψαν σ’ αυτή την (σχεδόν) άμισθη σκλαβιά των αρχόντων είναι αυτοί που πάντα διαμαρτύρονταν μαζί μας στους δρόμους για τα δικαιώματα τους. Που δεν ήταν βολεμένοι και δεν έσκυβαν το κεφάλι. Τι διάολο συνέβη σε λίγους μήνες;

    Μάλλον χρειαζόμαστε νέους Παναγούληδες, μάλλον από αυτό πάσχουμε περισσότερο ως κοινωνία, από ανθρώπους με θάρρος να ανοίγουν δρόμους.

    ΝΕΜΕΣΗ
    ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙΣ
    ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙΣ
    ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙΣ

    Αυτά και καλό βράδυ!

  18. 13 Σεπτεμβρίου, 2010 1:51 μμ

    Είχα καιρό να μπω στο μπλογκ – μπαίνω και βλέπω αυτό! Ελπίζω η αναζήτηση να πηγαίνει καλά. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

    Τι διάολο συνέβη σε λίγους μήνες;

    Κι εγώ την ίδια απορία έχω…

    • 16 Σεπτεμβρίου, 2010 1:10 μμ

      Καλημέρα Μαρία! Δεν φοβόμαστε εμείς γιατί είμαστε από τόπο που ξέρει να παλεύει 🙂 Στο τέλος εμείς θα νικήσουμε!

  19. 23 Σεπτεμβρίου, 2010 10:53 μμ

    αν σου πω ότι σε ζηλεύω θα με βρίσεις;;;; Καλά δεν στο λέω, χεχε!
    Να κάνεις το ροουντ τριπ όχι μόνο στη Β. Ελλαδα, αλλα σε όλη την Ελλαδα… και μήπως να πήγαινες και σε καμια αλλη χωρα, λιγοτερο μουχλιασμενη απο αυτη εδω…

  20. 24 Σεπτεμβρίου, 2010 9:13 πμ

    @Χαρουμενόπαιδο, τι χαρά είναι αυτή που σε συναντώ στα μέρη μου 🙂 Η αλήθεια είναι ότι το ροουντ τριπ είναι το μόνο πράγμα από τη λίστα μου που δεν του έχω κάνει τσεκ. Μου ‘λεγε ένας φίλος τις προάλλες «αν μείνω εδώ τι θα κάνω; κι αν φύγω που θα πάω;» και γενικά έχω την αίσθηση ότι αυτή η πρόταση χαρακτηρίζει τους περισσότερους γύρω μου. Εγώ δεν έχω ιδιαίτερες τάσεις φυγής, αν εξαιρέσεις τη Νέα Ζηλανδία, που υπάρχουν και δουλειές στις φάρμες με αυτά τα χοντρά σγουρομάλλικα προβατάκια που πολύ τα αγαπάω!
    Τα ξαναλέμε εδώ γύρω 😉

Trackbacks

  1. Ανεργία: Ιστορίες από τη μπλογκόσφαιρα « No Budget blog
  2. Εργασιακά: Νέες Τάσεις Χειμώνας 2010-2011 « Silentcrossing's Blog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: