Skip to content

The Istanbul Sessions III: Τα Χρώματα της Πόλης

19 Αυγούστου, 2010

                                   

Και για να τελειώνω με την Κωνσταντινούπολη, η σύντομη παραμονή μου μου έδωσε την αίσθηση ότι ότι όλοι της οι κάτοικοι κάτι αναζητούν: κάποιοι να κρυφτούν στα στενά του Βοσπόρου (άπειροι ξένοι φοιτητές, καλλιτέχνες, μουσικοί από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου), κάποιοι να ψάξουν φαντάσματα του παρελθόντος (Έλληνες που γνώρισαν την πόλη από τις αφηγήσεις των προγόνων τους και μια μέρα πούλησαν περιουσίες και μετακόμισαν για πάντα εκεί), κάποιοι άλλοι να κυνηγήσουν τις ηδονές της λάγνας Ανατολής (εδώ όλα αγοράζονται για μερικές λίρες…). Σίγουρα τέσσερις μέρες δεν ήταν αρκετές για να εξερευνήσω όλη την πολιτισμική ανομοιομορφία αυτής της πανέμορφης πόλης, εδώ όμως οι διαφορές από γειτονιά σε γειτονιά είναι τεράστιες:  Από την μία η παλιά Κωνσταντινούπολη, με τα ιστορικά αξιοθέατα, το Βόσπορο και τις μυρωδιές των μπαχαρικών και από την άλλη η σύγχρονη, με τους ιλιγγιώδεις ουρανοξύστες και τους νέο-γιάπις στο ανελέητο κυνήγι του χρήματος. Από τη μία η Ευρωπαϊκή Κωνσταντινούπολη των τουριστών και των ηδονών και από την άλλη η Ασιατική των χωμάτινων δρόμων, της παντοκρατορίας του ιμάμη, των ανέργων που βλέπουν το χρόνο να περνά πίνοντας τσάι στα παγκάκια της πλατείας. Και φυσικά από τη μία η χρωματιστή Κωνσταντινούπολη της διασκέδασης, της κοσμοσυρροής, των ακριβών ξενοδοχείων και από την άλλη, λίγα στενά πιο μέσα, η Κωνσταντινούπολη της φτώχιας, της εξαθλίωσης, το βασίλειο κάθε είδους εγκληματικότητας

                                                                                      

Αυτό που σίγουρα παρατηρεί κανείς (και) στην Κωνσταντινούπολή είναι οι τεράστιες κοινωνικές ανισότητες: από τη μία οι πλούσιοι Τούρκοι και τουρίστες που ψωνίζουν, διασκεδάζουν, καταναλώνουν και καθοδηγούν τις μόδες που θα ακολουθήσει σύντομα η Ευρώπη, και από την άλλη χιλιάδες άστεγα παιδιά κοιμούνται στους δρόμους, τα παγκάκια, κάτω από τις γέφυρες, ανάμεσα στα αξιοθέατα της πόλης. Αν και στο ταξίδι μου βρέθηκα αρκετές φορές μόνος, στην κεντρική Τουρκία, σε αφιλόξενα για τους ξένους χωριά και σε μέρη που κανείς δεν μιλάει άλλη γλώσσα από την εθνική, μόνο στην Κωνσταντινούπολη κινδύνεψα, και μάλιστα όχι από κανένα φοβερό εγκληματία! Αφήνοντας για λίγο το θεατρικό σκηνικό της παλιάς πόλης για να εξερευνήσω τι βρίσκεται «πίσω από τη σκηνή», βρέθηκα περικυκλωμένος από μία ομάδα 5-6 μικρών παιδιών (όχι πάνω από 10) που, τραβώντας μου τα ρούχα και τα χέρια, σκαρφαλωμένα πάνω μου μου έκαναν νόημα ότι πεινάνε. Εντάξει, δεν ήταν και κανένας φοβερός κίνδυνος, στην Κωνσταντινούπολη πάντως ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις πίσω από κάθε στενό…

                                                                

Eν τέλει, αν το ταξίδι μου είχε σταματήσει στην Κωνσταντινούπολη, θα έλεγα ότι δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού τόση συσσωρευμένη ομορφιά, καθώς και ότι για πρώτη φορά είχα την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε μία πόλη που αλλάζει εδώ και τώρα και ότι οι αλλαγές αυτές συντελούνται μπροστά στα μάτια του ταξιδιώτη. Φανταστικό συναίσθημα! Όμως, αυτό που κρατάω περισσότερο από την Κωνσταντινούπολη είναι ότι δεν πρόκειται για μία πραγματική πόλη με πραγματικούς ανθρώπους: μοιάζει περισσότερο με θεατρικό σκηνικό παιδικής παράστασης που σε ταξιδεύει στο χρόνο και σε πολιτισμούς που δεν υπάρχουν πια, κάποτε όμως μεγαλούργησαν, πριν σκορπιστούν στη βία και το αίμα. Και οι άνθρωποι που συναντάει κανείς στην Κωνσταντινούπολη επίσης μοιάζουν με ηθοποιούς σε παράσταση. Και αυτό φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό, μόνο που η άσχημη Άγκυρα ταίριαξε περισσότερο με τα χνώτα μου…

3 σχόλια leave one →
  1. 19 Αυγούστου, 2010 7:41 μμ

    για το διαγώνισμα :

    Ο κ. Ερντογάν, το 1997 ή ’98 πήρε 10 μήνες φυλακή, για προτροπή σε θρησκευτικό μίσος και φανατισμό (βγήκε όμως μετά 3-4 μήνες..), επειδή διάβασε : «… τα τζαμιά είναι τα σπίτια μας (οι παράγκες μας), οι θόλοι οι περικεφαλαίες μας, οι μιναρέδες οι ξιφολόγχες μας και οι πιστοί ο στρατός μας …». Νομίζω πως την εποχή εκείνη ήταν και Δήμαρχος της Πόλης, αν όχι, αμέσως μετά.

  2. 20 Αυγούστου, 2010 9:43 πμ

    πολύ ωραία τα λες, μου θύμισες τις δικές μου βόλτες στην Πόλη http://achilleasrazblog.blogspot.com/2010/02/blog-post_25.html

  3. 23 Αυγούστου, 2010 6:14 μμ

    @L’enfant συγχαρητηρια κερδίσατε το χρυσό κλειδί του μπλογκ🙂
    (αυτά παθαίνεις όταν πας να πουλήσεις μούρη σε υπερ-ενημερωμένους αναγνώστες🙂 )

    @Αχιλλέα χάρηκα πολύ τις περιηγήσεις σου, σε Τουρκία και αλλού, για την ακρίβεια μου άνοιξε η όρεξη για περισσότερα ταξίδια🙂
    Ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: