Skip to content

The Istanbul Sessions II: Το Μεγάλο Παζάρι

17 Αυγούστου, 2010

.

Μπορεί όταν είδα την Πολίτικη Κουζίνα να βαρέθηκα τόσο πολύ που βρήκα ευκαιρία να κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού (ήταν τόσο μεγάλη σε διάρκεια που θυμάμαι έπλυνα ακόμα και τις κουρτίνες!), από κοντά ωστόσο το Παζάρι των Μπαχαρικών της Κωνσταντινούπολης είναι από τα πιο μαγικά πράγματα που μπορείς να συναντήσεις σε αυτή τη ζωή: χρώματα και μυρωδιές και άνθρωποι που τριγυρνούν υπνωτισμένοι γύρω από το μελίσσι, ενώ οι έμποροι διαλαλούν την πραμάτεια τους σε πολλές διαφορετικές γλώσσες…

Το Παζάρι των Μπαχαρικών (επίσημα ονομάζεται Αιγυπτιακή Αγορά) κατασκευάστηκε μεταξύ του 1597 και του 1664 σε ένα παλιό τζαμί και πήρε την ονομασία του επειδή ο κόσμος πήγαινε και αγόραζε βότανα και μπαχαρικά, ενώ αρχικά τα ενοίκια των καταστημάτων χρησιμοποιούνταν για αγαθοεργίες. Μέχρι πρόσφατα οι έμποροι πουλούσαν παραδοσιακά γιατροσόφια (λίπος κουνελιού, ρετσίνι από πεύκα, σκόνη από κουκούτσι ροδάκινου, γάλα γαϊδάρου κλπ.), τώρα πια όμως απευθύνονται κυρίως στην αγορά των τουριστών, με επίκεντρο τα προϊόντα που φημολογείται ότι βελτιώνουν την σεξουαλική ικανότητα…

Φυσικά και δεν αντιστάθηκα στα βότανα του παζαριού και, σε περίπτωση που κάποια από τις παραπάνω φωτογραφίες ενεργοποίησε έστω και στο ελάχιστο τη σιελόρροια σας, είστε καλεσμένες/οι μου το χειμώνα για απογεύματα εξωτικής τεϊοποσίας!

21 σχόλια leave one →
  1. 17 Αυγούστου, 2010 6:12 μμ

    Επιτέλους ένας ακόμα που βαρέθηκε στην «Πολίτικη κουζίνα»!🙂

  2. Spinach permalink
    17 Αυγούστου, 2010 6:38 μμ

    exoun entoma mesa na 3ereis.

  3. 17 Αυγούστου, 2010 9:43 μμ

    καλά, βαρεθήκατε την Πολίτικη Κουζίνα; Μα, γιατί; Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ!

    όπως μου αρέσουν κι οι φωτογραφίες σου Σάιλεντ. Δε μας λες και τι έφαγες, να μας τρέξουν ακόμα περισσότερο τα σάλια;

    • 17 Αυγούστου, 2010 10:05 μμ

      Μα, βρε Κροτ μου, «σαν έρθει το συμπεθεριό βάλε κανέλα στα σουτζουκάκια, γιατί η κανέλα έχει μέσα της το ναι»; Διάλογος ταινίας είναι αυτός; Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καναίλα.🙂

      • 18 Αυγούστου, 2010 11:16 πμ

        εμένα μου άρεσε ο Ιεροκλής και μου άρεσε και η υπόθεση και συγκινήθηκα κιόλας, γιατί κατά βάθος είμαι ευσυγκίνητη και κλαψιάρα, λυγμ! Και οκ, δεν ξέρω πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά από εικόνες σκίζει!
        Ντάξει, μπορεί και να είμαι λιγο ελαφρή, τι να κάνω? [Σιχαίνομαι και τη Νουβέλ Βαγκ, τον Λαρς φον Τρίερ και τον Αντονιόνι, στό’χω πει? χα χα χα!]

  4. 18 Αυγούστου, 2010 2:41 πμ

    βάζω το «ναι» μου χωρίς κανέλα στις φωτο σου Silent, και επανέρχομαι με το φως τής μέρας γιατί τώρα δε λέει και δε λέω κι εγώ😀

  5. 18 Αυγούστου, 2010 1:17 μμ

    @Δύτη μην ανησυχείς, μπορώ να σου συστήσω χιλιάδες ομοιοπαθείς αντιπαθούντες🙂 Δεν ξέρω όμως τι λες για την καναίλα, εγώ ανυπομονώ να έρθουν τα κρύα και να πίνω τα ροφήματα που αγόρασα (έστω και με έντομα🙂 )

    @Spinach είναι πολύ αργά πια😦 Τα έντομα ήταν νοστιμότατα🙂

    @Κροτ μάλλον δεν θα σου τρέξουν και τόσο πολύ τα σάλια με τα τούρκικα φαγητά, κυρίως δε με τα γλυκά, που είναι μέγας μύθος. Τα φαγητά δε λέω, νοστιμότατα, δίνω ψήφο φυσικά στα κεμπάμπ, τα θεϊκά λαχματζούν, το σάντουιτς με κοκορετσάκι (μην ακούσω χλευασμούς, είναι νοστιμότατο) και το μουσακά (κάτι σαν το δικό μας μπριάμ, αλλά με κυμά!), αλλά σε γενικές γραμμές δεν μου λείπουν (όπως συμβαίνει με άλλες χώρες ας πούμε). Όσο για τα γλυκά, είναι πάρα πολύ βαριά για τον δικό μου ουρανίσκο (ειδικά όσα έχουν ως βάση το κοτόπουλο-ναι, είναι αυτό που νομίζεις!)

    Την ταινία δεν την αντιπάθησα γιατί δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (που τότε δεν την γνώριζα βεβαίως), αλλά γιατί προσπάθησε να εκβιάσει την συγκίνηση (κάτι σαν Φώσκολος ένα πράμα), που προσωπικά με απωθεί πολύ…

    Καλά, τη γνώμη μου για τον Αντονιόνι την έχω ξαναπεί στου από πάνω κυρίου, αλλά για τη Νουβέλ Βαγκ και τον Τρίερς θα τιμωρηθείς υποδειγματικά! Όταν ξανασυναντηθούμε θα σε υποβάλω σε συστηματική απευαισθητοποίηση (θα βλέπεις το «Δαμάζοντας τα κύματα» σε επανάληψη για 2 μέρες-τσάμπα δηλαδής υποφέρουν οι ηθοποιοί του καλλιτέχνη😉 )

    @Χάρη υπό το φως της μέρας επανέρχεσαι-εσένα θα σε κεράσω ρόφημα κανέλας το φθινόπωρο, να το ξέρεις…Και δεν το λέω ως τιμωρία🙂

    @Enfant σε άφησα τελευταία γιατί σε πεθύμησα και θέλω να σου αφιερώσω και άσμα από τη χθεσινή ονειρική βραδιά:

    Σε φιλώ!!

    • 18 Αυγούστου, 2010 3:02 μμ

      πολύ σ’ευχαριστώ !
      κρητικότροπο ακούγεται, ε?
      (το δικό μου το ούτι κρέμεται απ’το μανίκι στον τοίχο)
      😦

  6. 18 Αυγούστου, 2010 2:08 μμ

    Όχι, όχι, μη, όχι το Δαμάζοντας τα κύματα, θα κόψω τις φλέβες μου! Είναι χειρότερο κι από το Dogville! Η μόνη ταινία του ψυχανώμαλου Δανού που μου άρεσε ήταν το Dancer in the dark, αλλά να το ξαναδώ δεν υπάρχει περιπτωση, όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο αντέχω τη σκληρότητα και την ψυχολογική βία.
    Κι ας μη μιλήσω για τον Τρυφώ και τις λοιπές κουλτουριές που είναι καλύτερες κι από βαλεριάνα, πφφφφφφ!!!😛

    Εμένα μου αρέσουν τα τούρκικα γλυκά ακριβώς επειδή είναι έτσι βαριά και μπουκώνεις στα σιρόπια και στα βούτυρα (δεν είναι τυχαίο που είναι αφρατούλες οι τουρκάλες -κι εγώ επίσης!). Και το ταούκιοχτσού μου αρέσει πάρα πολύ επίσης, αλλά προτιμώ το καζάν ντιμπί, κι όσο πιο καμένη η καραμέλα (ή ό,τι είναι αυτό τέλοσπάντων) τόσο το καλύτερο!
    Άντε, τα σάλια μου τρέχουν πάλι!

  7. 18 Αυγούστου, 2010 3:26 μμ

    επανέρχομαι κι αρχίζω με τα κινηματογραφικά λοιπόν (διότι ο καθένας τον καημό του μουστοκούλουρο😀 ) :

    Βασικά συμφωνώ με την Κροτ (ως προς την Πολίτικη Κουζίνα, όχι ως προς το Dogville – το οποίο εμένα μού άρεσε πάρα πολύ😳 )

    Δύτη, κοίταξε να δεις😛 1ον : αν απομονώσεις μια πρόταση από οποιοδήποτε έργο, μπορεί να το κάνεις να φαίνεται εντελώς γελοίο. 2ον : οι διάλογοι (μαζί με το σενάριο) είναι από τις εγγενείς αδυναμίες τού ελληνικού σινεμά – η ντόπια ιντελλιγκέντσια θεωρεί υποχρέωσή της να έχει διαλόγους συμβολόπληκτους και ωραιόπληκτους λες και δεν έχει υπόψη της πως περνάμε το 90% τής ζωής μας (τουλάχιστον) λέγοντας αρλούμπες – 3ον η «πολίτικη κουζίνα» δεν είχε το ανωτέρω ελάττωμα κατά βάση, και κατά τη γνώμη μου ήταν μια ταινία με καλά μελετημένο και δομημένο σενάριο, το οποίο και «τό’βγαλε πέρα» όσο καλύτερα μπορούσε ο σκηνοθέτης… (last but not least ήταν ένα έργο φτιαγμένο με έρωτα (για οτιδήποτε…) πράγμα εξίσου σπάνιο για το ελληνικό σινεμά που πάσχει από οξεία και ανέραστη διανοουμενίτιδα)
    επίσης, πράγμα σπανιότατο πάλι για το ελληνικό σινεμά είχε και χιούμορ (χαμηλόφωνο εννοώ, χωρίς μπαλαφάρες)
    είχε κι έναν στέρεο, λογικό και πολύ ωραίο «συναισθηματικό» πυρήνα (και αρκετά τολμηρό στη σύλληψή του – για τα ελληνικά) : τον παιδικό έρωτα (με ένα κορίτσι) και τον ενήλικο έρωτα (με μια πόλη) (οι σκηνές τών παιδικών φλερτ και οι σκηνές τού ενήλικου χωρισμού ήταν άρτια φτιαγμένες κατά τη γνώμη μου (και οι τούρκοι ηθοποιοί με κατάπληξαν επιπλέον με το ταλέντο τους, είτε «καλοί» είτε «κακοί» ήρωες ήτανε)

    και, το σημαντικότερο ίσως, η ταινία είχε μία τουλάχιστον σκηνή που θα την έβαζα ευχαρίστως σε κινηματογραφική ανθολογία
    (την σκηνή τής «εισαγωγής στην πόλη» με τον μουεζίνη στον μιναρέ)

    Για τα γλυκά και τα φαγητά όμως μάλλον με τον Silent θα συμφωνήσω – έστω ενμέρει – διότι i don’t have the gut for them😦

    Το τσάι όμως το περιμένω (από οκτώβρη!!!)
    (χωρίς πρωτείνες Silent😆 )

    • 18 Αυγούστου, 2010 8:58 μμ

      Χάρη, μαζί μπορούμε να πάμε σινεμά -αλλά για φαΐ θα ψάξω άλλη παρέα!😉

      • 19 Αυγούστου, 2010 4:28 μμ

        χα χα Κροτ εκτός από σινεμά πολύ θα’θελα να σε πάρω να με ξεναγήσεις σε Ρώμη Νάπολη και Φλωρεντία!!!!!

        (ποιος το λογαριάζει το φαΐ μπροστα σ’ αυτά που ειδες … από σένα έρχομαι όπως κατάλαβες ….😀 )

  8. 19 Αυγούστου, 2010 6:42 μμ

    @Enfant τώρα μόλις τον ανακάλυψα τον Χαρούλη. Είναι καλός🙂
    Και λέει όμορφα τραγούδια, από αυτά που (πιστεύω ότι μπορεί να) σου αρέσουν!

    @Κροτ παραβλέπω το ότι στιγματίζεις και ψυχιατρικοποιείς εντελώς αναίτια ένα συνάνθρωπο μας που από μικρός στερήθηκε την αγάπη και το μητρικό χάδι, αλλά όχι και να τα βάλεις και με τον ίδιο το θεό (τον Τρυφώ εννοώ, σε περίπτωση που μπερδεύτηκες…). Πέρνα καλά εκεί που είσαι γιάτί στην επιστροφή σε περιμένει παραδειγματική τιμωρία! Επίσης μ’ αυτά και μ’ αυτά φαντάζομαι ότι οι Τουρκάλες εκτός από αφράτους πωπούς θα έχουν και ζάχαρο-τους Τούρκους πάλι δεν τους πιάνουν αυτά, από ό,τι έδειξε η αυτοψία. Άντε έρχομαι κι από ‘κει να μου τρέξουν κι εμένα τα σάλια που είμαι του δυτικού φαγητού και γλυκού!

    @Χάρη για την “πολίτικη κουζίνα” προφανώς και διαφωνώ, καταρχάς για τη σκηνή με τον μουεζίνη που αναφέρεις (που κατά τη γνώμη μου πάτησε την μπανανόφλουδα που ο ίδιος ο σκηνοθέτης έστησε στον εαυτό του: μιλάω για την τεχνική υποστήριξη, που με τόσα λεφτά θα έπρεπε να είχε κάνει παπάδες/ή και ιμάμηδες, αλλά δεν…). Κατά τ’ άλλα, τη γνώμη μου τη λέω παραπάνω: φτηνός συναισθηματισμός και άχαροι διάλογοι. Αλλά είπαμε, αυτά είναι γούστα (στο κάτω κάτω τι περιμένει κανείς από κάποια που αντιπαθεί τον Αγγελόπουλο; )🙂🙂🙂

    Και για να συμφιλιωθούμε (καλά, λες και χρειάζεται…), εκτός από το τσάι κανέλας που σου ‘ταξα ήδη, σου χω φυλαγμένο και το τσάϊ της αγάπης (φωτογραφία 5).

    Μαζί με την αγάπη μου, βεβαίως!

    @κορίτσια αν βρείτε λίγο χρόνο ακούστε κι αυτό, είναι ωραίο:

  9. 19 Αυγούστου, 2010 8:34 μμ

    μου άρεσαν πολύ οι φωτογραφίες από το παζάρι, silent, (και φαντάζομαι ότι χωρίς τις μυρωδιές χάνουμε τη μισή ομορφιά).

    τον Αντονιόνι δεν τον χωνεύει κανείς ε;

    εγώ έχω τουλάχιστον έναν λόγο που δεν μπορώ να μιλήσω άσχημα γι’ αυτόν:

    • 20 Αυγούστου, 2010 11:14 μμ

      για αντονιόνι psi-a συμπαράσταση εδώ ! (και τη μαυρόασπρή του περίοδο όμως…)

      (Silent σαφώς και δεν θα συμφωνήσουμε ούτε θα χρειαστεί να συμφιλιωθούμε!😉 ) άμα τη βρίσκεις με τούς «ακριβούς» συναισθηματισμούς και τούς χαριτωμένους διαλόγους τού αγγελόπουλου, τι να καταλάβεις από μάς τούς φτωχούς…)😆😆

  10. 23 Αυγούστου, 2010 6:11 μμ

    @psi ευχαριστώ! Δίκιο έχεις για τις μυρωδιές, αλλά από βδομάδα μπορούμε να τα τιμήσουμε και από κοντά τα καλούδια😉 Όσο για το Zabriskie Point, γιατί να μπει κανείς στη διαδικασία του αυτομαστιγώματος βλέποντας την ταινία όταν το σάουντρακ κυκλοφορεί (και λατρέυεται) ευρέως;

    @Χάρη κάτσε δες αντονιόνι με το φίλο σου μέχρι να επιστρέψω γιατί μου φαίνεται ότι σου χρειάζεται κι εσένα να τιμωρηθείς καταλλήλως😉😉

  11. 20 Σεπτεμβρίου, 2010 11:05 πμ

    Εγώ θα μείνω στις καταπληκτικές φωτογραφίες, γιατί κατα τ’ άλλα, με κάλυψε στα περισσότερα η Χάρη (και όσον αφορά τον Αντονιόνι και περί της «Πολίτικης κουζίνας»). Όσο για ..έντομα, μπορώ να σας πω από κοντά τις εμπειρίες μου.

    Κανέλα μυρίζομαι κι ελπίζω να με βάλετε κι εμένα στο ..λογαριασμό..🙂

    Και να ξέρεις πως έχω ξανάρθει Silent, αλλά τότε δεν έγραψα τίποτα. Ήθελα να καταλάβω πόσα επεισόδια έχω χάσει. Κι είναι πολλά..

    Τα ξαναλέμε λοιπόν.. σύντομα!

    • 21 Σεπτεμβρίου, 2010 3:18 μμ

      Κατερίνα προτείνω να κόψεις τις κακές παρέες γιατί βλέπεις τι παθαίνει κανείς (ακούς εκεί να συμφωνείς για τον Αντονιόνι!). Αλλά δεν θα ανοίξω πόλεμο από εδώ, θα σας τα πω ένα χεράκι πίνοντας ζεστή κανέλα που εξευμενίζει και τα πνεύματα! Σίγουρα έχουμε να πούμε πολλά…Σε φιλώ!

  12. 12 Δεκεμβρίου, 2011 5:25 μμ

    Πώς μου είχε ξεφύγει εμένα το ποστ αυτό; Μάλλον ήμουν διακοπές.

    Μου τρέξαν τα σάλια στα λουκούμια της 2ης εικόνας!

    • 12 Δεκεμβρίου, 2011 10:47 μμ

      Ρενάτα, μεταξύ μας τώρα δεν τρώγονται αυτά τα πράγματα, ένα χρόνο μετά ακόμα είναι μέσα στα κουτιά τους, και για να αφήνω εγώ γλυκό αφάγωτο καταλαβαίνεις…🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: