Skip to content

Sleep Now In The Fire *

29 Απρίλιος, 2010

                       

Το πρώτο τανγκό στην ευρωζώνη; Κάποιες φορές ο κόμπος φτάνει τόσο κοντά στο χτένι που απαιτεί καθαρές κουβέντες: Η «πτώχευση» του ελληνικού δημοσίου, έτσι όπως βαίνουν τα πράγματα, είναι επιθυμητή επειδή είναι αναπόφευκτη. Δεν πρέπει να μας φοβίζει η προοπτική της άμεσης «πτώχευσης». Όχι επειδή είναι ανώδυνη αλλά επειδή είναι πολύ καλύτερη από μια «πτώχευση» σε δύο χρόνια. Κατ’ αρχήν, ένα κράτος ποτέ δεν πτωχεύει όπως πτωχεύει μία επιχείρηση που κλείνει και χάνεται δια παντός στην ιστορική λήθη εδώ

                            

Επαναστατική γυμναστική με ομήρους … τουρίστες: Μπορείς να δεις με συμπάθεια την επαναστατική γυμναστική ανθρώπων που οδήγηθηκαν στον ιδεολογικό παραλογισμό λόγωτης ματαίωσης συλλογικοτήτων και πρακτικών που πίστευαν μια ολόκληρη ζωή. Όταν όμως αυτές οι ματαιώσεις οδηγούν μια χώρα που παλεύει με την χρεοκωπία και το κακό της παρελθόν πιο βαθιά στον λάκκο της ανυπολήψιας και της βαλκανικής παρακμής το ελάχιστο που έχεις να κάνεις είναι να αντιδράσεις εδώ (ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια που ακολουθούν)
                  

Το ψυχογράφημα ενός «φίλου του λαού»: Ο «φίλος του λαού» όμως έχει κρυμμένους άσους στο μανίκι. Λεφτά υπάρχουν. Γι’ αυτό συνεχίζει «και με εθνικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της οικονομίας». Εδώ είμαστε. Εδώ ήρθαμε. Στη δημοσιοϋπαλληλική δημοκρατία, στο κράτος που η συμμετοχή του στο ΑΕΠ είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη, η πρόταση είναι ακόμα περισσότερο κράτος. Αφού χρεοκοπήσαμε με τόσο, δεν προσθέτουμε λίγο παραπάνω; εδώ

                       

Η καθημερινή ζωή, η ασθένεια και ο καπιταλισμός στην εποχή της κρίσης της παγκοσμιοποίησης: Σε στιγμές που κορυφώνεται η κρίση και εκρήγνυνται οι κοινωνικές αντιφάσεις, η λειτουργία του καθημερινού χάνει το προηγούμενο αρνητικό πολιτικό δυναμικό της επανάληψης, της ομοιομορφίας, της κοινοτυπίας. Η κάθε μέρα γίνεται μια καινούρια μέρα και το απρόβλεπτο, το ανεπανάληπτο ως στοιχείο κοινωνικής δράσης αναδύεται από όλους τους πόρους του κοινωνικού σώματος και δίνει καινούριο νόημα στην καθημερινή ζωή του ατόμου. Η καθημερινότητα του σημερινού ανθρώπου σαν μια γενικευμένη συνθήκη μέσα στην οποία βιώνονται οι ανθρώπινες σχέσεις στον καπιταλισμό, είναι μια συνθήκη καθολικής αποξένωσης από την ανθρώπινη ουσία, που δεν είναι άλλη από το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων. Η πηγή της αποξένωσης δεν βρίσκεται στην συνείδησή του αλλά στο Κοινωνικό Είναι, στις ίδιες τις σχέσεις παραγωγής. Μέσα σ αυτό το Είναι έχουν την πηγή τους οι αντιφάσεις που στην έκρηξή τους δημιουργούν και τους όρους άρσης της αποξένωσης εδώ

                        

O ψυχίατρος Χόρχε Μπουκάι μιλάει για τον έρωτα, την αγάπη και την ψυχανάλυση: «Ιδιότητα του πάθους είναι ότι είναι τυφλό. Είναι πιθανόν να δεις τον άλλον όπως είναι, αλλά αυτό θα είναι σύμπτωση. Οταν είσαι ερωτευμένος το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να είσαι ερωτευμένος. Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή κανείς από εμάς εδώ δεν είναι ερωτευμένος. Πώς το ξέρω; Αν ήμασταν ερωτευμένοι, δεν θα ήμασταν εδώ…» εδώ                        

*

17 Σχόλια leave one →
  1. 30 Απρίλιος, 2010 12:47 πμ

    Να το γράψω, να μην το γράψω… το γράφω τελικά, δε θέλω όμως να αισθάνεσαι ούτε ότι «σου τη λέω» ούτε αυτό να καταλήξει κατά κάποιον τρόπο στο να αυτολογοκρίνεσαι στις επιλογές των άρθρων που βάζεις, ΟΚ; Α, και να μου το λες κι εσύ πιο συχνά όταν διαφωνείς με δικά μου σχόλια, έτσι; 😉

    Λοιπόν: ο Γεωργελές είναι μια λίγο πιο εύσχημη εκδοχή του Πρετεντέρη και το συγκεκριμένο άρθρο εξαιρετικά άθλιο και ανακριβές συν τοις άλλοις, άσε που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το καλογραμμένο κείμενο στο πρώτο λινκ. Αλλά το να βάζεις και τους Rage Against The Machine να συνοδεύουν την ανάγνωσή του, ε, αυτό παραπάει! 😛

  2. 30 Απρίλιος, 2010 9:00 πμ

    @head παιδί μου να μου τη λες όσο επιθυμείς-να αυτολογοκριθώ δεν υπάρχει περίπτωση.

    Αλλά δεν λες που ακριβώς διαφωνείς, εκτός του ότι ο συγκεκριμένος γράφοντας είναι κακέκτυπο του Πρετεντέρη (το οποίο βρίσκω κάπως άδικο, όχι γιατί δεν γνωρίζουμε τα πολιτικά του κίνητρα, αλλά γιατί και τον ίδιο τον Μακιαβέλι να συγκρίνεις με τον Πρετεντέρη, πάλι θα τον αδικήσεις-τον Μακιαβέλι!)

    Τι σε κάνει λοιπόν να διαμαρτύρεσαι και που ακριβώς βρίσκεται η ανακρίβεια; Ανακριβής δυστυχώς είναι η σημερινή αριστερά, σημερινή όπως διαμορφώνεται τα τελευταία 2-3 χρόνια, και όταν λέω αριστερά έννοώ την αριστερή αριστερά, όχι τον ολοκληρωτισμό και τη νοσταλγία των γκούλαγκ.

    (Αν και παραδέχομαι ότι οι τελευταίοι είναι πιο ξεκάθαροι: οι άνθρωποι θέλουν την κρατικοποίηση ολόκληρου του συστήματος και τη δημιουργία μίας κοινωνίας κομουνιστικού ελέγχου-να ταϊσουμε δηλαδή κι άλλο την κρατική γραφειοκρατία και τον κρατικό έλέγχο-λες και είχαμε ποτέ εμπιστοσύνη στο ελληνικό κράτος για να τον ενδυναμώσουμε ακόμα περισσότερο…)

    Αλλά για να επιστρέψω στα σοβαρά, το να παραθέτω εδώ ένα άρθρο που κάνει κριτική στην αριστερά, σε διαβεβαιώ ότι δεν κρύβει καμία δόση χαιρεκακίας-περισσότερο πληγωμένος είμαι που πλέον δεν υπάρχει κανένα φωτεινό μυαλό να δείξει δρόμους (προχθές έγινε το μνημόσυνο του τελευταίου πολιτικού διανοούμενου που γνωρίζα, αν όμως κάποιος προσέξει ποιοι έσπευσαν να εισηγηθούν στη μνήμη του σίγουρα θα συμφωνήσει ότι μαζί του πέθανε και μία ολόκληρη εποχή αισιοδοξίας-αν και δεν το πολυκαταλάβαμε τότε).

    Και για να στσματήσω, ας τοποθετηθώ με λίγο μεγαλύτερη σαφήνεια: προσωπικά συμφωνώ με ένα δημοψήφισμα για το ΔΝΤ, που στην περίπτωση αυτή που μου δινόταν η δυνατότητα θα το καταψήφιζα, γνωρίζοντας όμως τις συνέπειες, που δε με φοβίζουν και τόσο πολύ (γιατί ως γνωστόν για να χάσεις κάτι πρέπει να το έχεις-κι εγώ δεν…). Και να βγούμε και από το ΝΑΤΟ να σταματήσουν και οι εξοπλισμοί και η στρατιωτική θητεία κ.λπ. Κι ας επιστρέψουμε και στη δραχμή, κανένα πρόβλημα, να δούμε μήπως στη δεύτερη ευκαιρία τα καταφέρουμε καλύτερα και πιστεύω ειλικρινά ότι όλα καλύτερα θα πάνε. Αν όμως αυτή είναι η θέση σου, να την πεις και να την υποστηρίξεις όπως την πιστεύεις και χωρίς υπονοούμενα. Γιατί ο στείρος αρνητισμός και τα «όχι σε όλα» είναι ως και επικίνδυνα την ώρα που ο καθένας προσπαθεί να σώσει τον κώλο του-με το μπαρδόν αυτό 🙂

    Μετά από το μικρό μου λογίδριο εξακολουθείς να θεωρείς «ατίμωση» την εκμετάλλευση των RATM;

    The world is my expense
    The cost of my desire
    Jesus blessed me with its future
    And I protect it with fire
    So raise your fists
    And march around
    Just don’t take what you need
    I’ll jail and bury those committed
    And smother the rest in greed
    Crawl with me into tomorrow
    Or I’ll drag you to your grave
    I’m deep inside your children
    They’ll betray you in my name

  3. 30 Απρίλιος, 2010 2:26 μμ

    Καταρχας να σου πω ότι εχω προβληματιστεί πολύ με τη φάση στο λιμάνι. Ο βασικός λόγος που τελικά τείνω να συμφωνήσω μαζί σου είναι πως αυτό πιθανώς να σημάνει μερικές εκατοντάδες ανέργους ακόμα.

    Δεύτερον, δεν εχω πρόβλημα που λινκαρεις το εντιτόριαλ της AV (που δεν έχω και σε μεγαλη υπόληψη), αλλά συμφωνώ με τον χεντ (παρεμπιπτόντως, χεντ, δε σου έχω πει ποτέ πόσο μου αρέσει το άβατάρ σου, ε; αυτό παστέλ σαλιγκάρι είναι σούπερ!).
    Εννοώ πως το θέμα δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο κράτος. Το θέμα είναι τι είδους κράτος.
    Η καπιταλιστική Ελβετία για παράδειγμα έχει πολύ περισσότερο κράτος από όσο φανταζόμαστε. Έλεγχο του κράτους, παρεμβατισμό εννοώ. Οι σκανδιναβικές χώρες επίσης. Και τα πράγματα δουλεύουν τουλάχιστον πολύ καλύτερα από όσο στην (και επισήμως πλέον τριτοκοσμική) Ελλάδα μας.
    Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι πόσο κράτος, αλλά κράτος με τι νοοτροπία; Και στην τελική, το να συμφωνείς με το γενικό ξεπούλημα που συμβαίνει τώρα σημαίνει πως τουλάχιστον συμφωνείς με το να φτάσει η ανεργία στο 30%.
    Γιατί είναι μονόδρομος η ΕΕ; Και αν είναι, γιατί τουλάχιστον δεν μπορούμε να βάλουμε τους όρους μας παρά σερνόμαστε σαν Χατζατζάρηδες;

    Το πρώτο και το τελευταίο λινκ είναι εξαιρετικά πάντως.

  4. 30 Απρίλιος, 2010 9:26 μμ

    Σάιλεντ, επί τροχάδην για λόγους ανωτέρας βίας:

    Απολύτως σύμφωνοι για την ανεπάρκεια της σημερινής αριστεράς (ειδικά των ηγεσιών της). Κριτική και πολύ σκληρή οφείλουμε να κάνουμε. Η συζήτηση όμως πάνω στην άμεση ανάγκη για «λιγότερο κράτος» στις σημερινές συνθήκες (υπό τη σκιά του ΔΝΤ) με τον τρόπο που το θέτει ο αρθρογράφος δεν έχει καμία σχέση με αριστερά. Και δεν αναφέρομαι προφανώς στα φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς (εξίσου κοινά άλλωστε και στον ιδιωτικό τομέα), ούτε στην υποτιθέμενη «αναβίωση του σοβιετικού μοντέλου», όπως απλοϊκά τίθεται σε κάθε σχετική συζήτηση σαν μπαμπούλας.

    Σίγουρα το επίπεδο του Πρετεντέρη δεν το φτάνει (αυτό είναι σχεδόν ακατόρθωτο όπως λες), αλλά ο ιδεολογικός του πυρήνας –που μπορεί να συνοψιστεί στο «Σημίτη ζεις, εσύ μας οδηγείς»– όσο καιρό τον διαβάζω, είναι απολύτως ταυτόσημος.

    Το άθλιο πήγαινε κυρίως στο απόσπασμα: όσοι τα λένε αυτά «μια μέρα στη ζωή τους δεν έχουν δουλέψει». Όσο για το ανακριβές: είναι η Ελλάδα «το κράτος που η συμμετοχή του στο ΑΕΠ είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη»; Όχι (έχουν γίνει και σχετικές συζητήσεις γι’ αυτό, σου χρωστάω ένα λινκ). Χωρίς το ΔΝΤ θα μείνουμε «να μην έχουμε καθόλου μισθούς και συντάξεις»; Ψέμματα πάλι (δες και το πρώτο κείμενο, αλλά και όλα τα σχετικά άρθρα για την αναδιαπραγμάτευση του χρέους).

    Τεσπα, μπορεί και να μη μου φαίνεται, αλλά οι συνεχείς πολιτικές συζητήσεις με κουράζουν, οπότε οι RΑΤΜ μια χαρά μου ακούγονται αυτή τη στιγμή! 🙂

    Κροτ, το άβαταρ είναι ο Γκάρι, το κατοικίδιο σαλιγκάρι του Μπομπ του Σφουγγαράκη. 😉

  5. 30 Απρίλιος, 2010 11:14 μμ

    @κροτ λίγο βιαστικά γιατί η σημερινή εξάντληση δεν επιτρέπει νηφαλιότητα: δεν συμφωνώ με τη σύγκριση του ελληνικού κράτους με οποιοδήποτε άλλο δυτικό (πόσο μάλλον των σκανδιναβικών χωρών) και για να είμαι ειλικρινής δεν περιμένω ότι θα σταματήσει σύντομα η εδώ διαφθορά και η ατιμωρισία. Η μεγαλύτερη συμφορά μας εξάλλου είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης του ελληνικού κράτους επάνεναντι στους πολίτες του και η αντίστοιχη έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος. Εγώ ξέρω ότι για να μπορέσει να γεννηθεί και η πιο μικρή σχέση (πόσο μάλλον να εξελιχθεί) έχει ως προαπαιτούμενο αυτή την εμπιστοσύνη.

    Μέσα στην όλη κατάρρευση έχουμε συλλογικά μία μοναδική ευκαιρία στα χέρια μας-ή θα τα αλλάξουμε όλα ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί. Ο α’ πληθυντικός όμως δεν αφορά σε καμία περίπτωση τους καρπαζοεισπράκτορες των κομμάτων εξουσίας και όσους τόσα χρόνια τους φιλούν το χέρι από ευγνομωσύνη. Η δική τους νοοτροπία δεν αλλάζει, όσες επανιδρύσεις κι αν υπόσχονται. Ούτε όμως περιμένω πολλά από τη σημερινή αριστερά που μέχρι να λύσει το οιδιποδειο σύμπλεγμα θα έχει καταρρεύσει το σύμπαν.

    Πως να σου πω, ονειρεύομαι μία κοινωνία πολιτών που δεν θα δίνουν καθημερινά μάχη για επιβίωση και αλληλοεξόντωση. Υπό αυτή την έννοια βρίσκομαι σε αμηχανία, η αυριανή μέρα ξημερώνει πολλά…

    (Τουλάχιστον μέσα σε αυτό το χαμό, κάτι μάθαμε για τις προθέσεις των υπόλοιπων Ευρωπαϊκών κρατών…)

  6. 30 Απρίλιος, 2010 11:27 μμ

    @head την πρώτη παράγραφο σου δεν την καταλαβαίνω 😦
    Μάλλον από τη νύστα, θα το σκεφτώ περισσότερο και θα σου απαντήσω!

    Αλλά γιατί η «αναβίωση του σοβιετικού μοντέλου» είναι υποτιθέμενη; Αποκήρυξαν ποτέ τον Στάλιν και δεν το πήρα είδηση; Ή μήπως οι μέθοδοι που ακολουθεί το ΠΑΜΕ συνάδουν με τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το είπε και ξεκάθαρα κάποιος βουλευτής του ΚΚΕ αυτή την εβδομάδα, εμείς κύρυοι δεν το υπογράψαμε το Σύνταγμα και δεν το σεβόμαστε (θα ψάξω αύριο σχετική πηγή για επαλήθευση…)

    Για τον εκδότη πάντως, δεν έχουμε διαφορετική γνώμη, και συμφωνώ στο ότι οι γενικότητες του τύπου «μια μέρα στη ζωή τους δεν έχουν δουλέψει» είναι εμετικές και προβοκατόρικες. Συνολικά όμως το άρθρο με βρίσκει σύμφωνο. Το αν δεν τολμάμε να ασκήσουμε κριτική στη σημερινή αριστερά δεν είναι πρόβλημα της αριστεράς, αλλά δικό μας.

    Αναρωτιέμαι πόσο καιρό ακόμα θα κρατήσει αυτή η συζήτηση και που θα βγάλει. Εδώ και βδομάδες ακούω μόνο αναλύσεις για την οικονομική κρίση, και είναι όλες υποκινούμενες από το φόβο και την ανασφάλεια-λογικό θα μου πεις, αφού δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Από την άλλη, ελπίζω όλο αυτό να μας κάνει λίγο καλύτερους ανθρώπους 🙂

  7. 1 Μαΐου, 2010 10:48 μμ

    …εγώ δεν θα σχολιάσω τίποτα,απλά να πώ πως συμφωνώ με τον ψυχίατρο στο τέλος 😉

  8. 2 Μαΐου, 2010 2:54 μμ

    Σάιλεντ, ελλείψει χρόνου για περαιτέρω κουβέντα, να σου βάλω κι εγώ μερικά λίνκια; (ρητορική ερώτηση)

    Περί νομιμότητας
    Μερικές συμβουλές
    Και για το τέλος: Αποκαλυπτικό βίντεο!

  9. 3 Μαΐου, 2010 12:23 μμ

    @kihli κι εγώ θα συμφωνήσω (περίπου) μαζί σου: ο ψυχίατρος είναι η απάντηση σε όλα τα προαναφερθέντα 🙂

  10. 3 Μαΐου, 2010 12:32 μμ

    @Head ενδιαφέρουσες οι παραπομπές σου και κυρίως το βίντεο, που ήτο όντως ανατριχιαστικό.

    Ο τίτλος ειδικά μου θύμισε τη δήλωση του Γάλλου Προέδρου Βαλερί Ζισκάρ Ντ’Εστέν ότι «Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα θα ήταν όπως ένα παιδί χωρίς πιστοποιητικό γεννήσεως» και το οποίο μου έφερε στο μυαλό ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα για τους γαλλικούς οίκους ανοχής του προηγούμενου αιώνα, όπου οι πελάτες μιλούσαν στις πόρνες στον πληθυντικό και με μεγάλο σεβασμό 🙂

    Επίσης, μετά τη μεταφορά λέω να αλλάξουμε πίστα και να κοιτάξουμε όλοι μαζί πως θα σώσουμε το δικό μας μπουρδέλο. Το πιο ενδιαφέρον που διάβασα αυτές τις μέρες:

    http://pantelismitsiou.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

  11. 3 Μαΐου, 2010 12:36 μμ

    «Τουλάχιστον μέσα σε αυτό το χαμό, κάτι μάθαμε για τις προθέσεις των υπόλοιπων Ευρωπαϊκών κρατών…»

    ποιων κρατών;
    αν αναφέρεσαι στις προθέσεις κυβερνήσεων+αστικών τάξεων, τι άλλο περίμενες δλδ? Νομίζω πως και οι τελευταίες ψευδεσθήσεις περί Ευρώπης των λαών και ευρπωαϊκής αλληλεγγυης και οικογένειας και κολοκύθια τούμπανα, θα έπρεπε να είχα ήδη διαλυθεί…

    Οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι άλλο καπέλο. Σκέψου όμως ότι όσο και να συμπονά ο Δανός υπάλληλος τον Έλληνα συνάδελφό του, αφενός δεν έχουν ΚΑΘΟΛΟΥ να παλέψουν για τα ίδια πράγματα (αυτά που παλεύει ο Έλληνας, για το Δανό είναι δεδομένα) και αφετέρου όλοι ευρωπαϊκοί λαοί, έχουν κι αυτοί τον Πρετεντέρη τους!…

  12. 3 Μαΐου, 2010 12:50 μμ

    @κροτ εδώ έχεις απόλυτο δίκιο, παραδέχομαι ότι είχα φάει κάπως το παραμύθι περί ενωποιημένης Ευρώπης (έστω κι αν θα μας έπαιρνε 200 χρόνια). Ξέρεις, κάποιες φορές οι επιθυμίες σου υπερκαλύπτουν τη λογική…

    Ας είναι, θα ζήσουμε κι έτσι!

  13. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    4 Μαΐου, 2010 4:46 μμ

    Αυτό το λιμάνι, τελικά, άνοιξε διάφορες πληγές (δεν ξέρω τι έχει συμβεί, αλλά είναι θλιβερό αυτό που συμβαίνει):

    http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/05/04/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1/

    • 4 Μαΐου, 2010 5:09 μμ

      τσ τσ τσ!
      (Η Αλέκα δεν ήταν που έλεγε ότι στην αληθινή επανάσταση δεν θα ανοίξει ούτε ρουθούνι 🙂

      (θα επανέλθω όταν βρω χρόνο γιατί έχει ζουμί η υπόθεση..)

      • 4 Μαΐου, 2010 11:31 μμ

        Ξαναδιάβασα λοιπόν προ-σεχτικά το κείμενο για τον τραμπουκισμό του ΠΑΜΕ (μαζί και με την πρόσφατη προσθήκη που, όποιος δεν πρόσεξε, καλό θα είναι να ξαναπεράσει μία βόλτα από ‘κει) και κατέληξα στο ότι μάλλον όλα όσα συμβαίνουν στο λιμάνι ήρθαν ως απάντηση στο προβοκατόρικο άρθρο του Τέλλογλου 🙂

        Πέρα από την πλάκα, προφανώς μιλάμε για κανονική αντιδικία μαφιόζικων συμμοριών που, σαν άλλη Κομόρα αλληλοξεπαστρεύονται για το ποιος θα κρατήσει τον έλεγχο στην περιοχή! Η διαφορά είναι ότι για να δικαιολογήσουν την παθολογία που τους κινητοποιεί χρησιμοποιούν ένα πολιτικό μανδύα (εδώ οι μεν τον σταλινικό και οι δε τον εθνικοσοσιαλιστικό).

        Κατά τα άλλα, η ποινικοποίηση τους αποτελεί μέγιστη προσβολή στη δημοκρατία μας…

        (Έχεις δίκιο πσι, είναι θλιβερό αυτόπου συμβαίνει…)

  14. chara permalink
    4 Μαΐου, 2010 7:17 μμ

    Signwmi pou apoprosanatolizw ti sizitisi alla apo afta pou akouw kai grafw olo mou to aima ehei sigkentrwthei sto kefali ki etoimazetai na vgei apo ta matia… (splatter ohi asteia) Gia to logo afto htipaw RATM sto full ki as me petaxoun exw oi sigatoikoi an tous paei i kardia… (Parepiptontws, 11-13/6 paizoun sto Donington. Mipws skeftesai na proveis se merikes rizikes allages sti zwi sou???)

  15. 4 Μαΐου, 2010 11:37 μμ

    @Χαρά τη συζήτηση να την αποπροσανατολίσεις όσο θέλεις, τέτοια που είναι 🙂

    Αλλά γιατί το splatter; Όχι για το ΠΑΜΕ ελπίζω, αυτά είναι γνωστά χρόνια τώρα…

    Όσο γι’ αυτές τις αλλαγές στη ζωή μου…αν και μπαίνω σε μεγάλο πειρασμό, είμαι αναγκασμένος να αρνηθώ. Εδώ χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο από χθες που ανακάλυψα ότι παίζουν οι Pearl Jam στις 27/6!

    (Και μεταξύ μας σκέφτηκα ακόμα και το ενδεχόμενο μικρού ταξιδακίου στη γειτονική Γαλλία στις 3/7-στα βόρεια κάπου, όχι πολύ μακρυά από το νησί σου-αλλά δεν έβγαινε με τίποτα. Εκτός κι αν η διαδρομή Καλέ-Ντενβέρ γίνεται όλο το 24ωρο και ….όχου, μη σε σκοτίζω, νέοι είμαστε, θα δούμε πολλές συναυλίες ακόμα!!!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: