Skip to content

κρητικά μικρού μήκους

11 Απρίλιος, 2010

                                      

Το γαλακτομπούρεκο

Στην κεντρική πλατεία του χωριού, πίνοντας ρακή και τρώγοντας τοπικό γαλακτομπούρεκο (στην κρέμα του οποίου ορκίστηκα ότι δεν θα ξαναφάω γλυκά στην Αθήνα), με το φίλο μου συζητάμε με τους χωριανούς για το φαινόμενο της μετανάστευσης: ευλογημένοι να είναι οι άνθρωποι, μας απαντούν αυτοί, που εξαιτίας τους ο τόπος μας άνθισε πάλι και που οι φωνές και τα γέλια των παιδιών τους μας ανάστησαν όλους. Μαθαίνουμε ακόμα ότι στο χωριό γίνονται συχνά κουμπαριές με οικογένειες Αλβανών και Βούλγαρων, που οι ντόπιοι τις θεωρούν καλή τύχη για την οικογένεια τους, γιατί οι ξένοι είναι εργατικοί και δεν θα αφήσουν τα χωριά τους να ρημάξουν.

                                                      

Tώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

Κάποιο απόγευμα βρέθηκα σε μία ανοιχτή συζήτηση που διοργάνωσε η κατάληψη Rosa Nera για την παραχώρηση και μετατροπή σε πάρκο του παλιού στρατοπέδου Μαρκοπούλου. Τα πράγματα για τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους δεν είναι καλά: ο Πρύτανης του Πολυτεχνείου έβαλε λουκέτο στη μία εκ των καταλήψεων που βρισκόταν στο κέντρο της πόλης (αφήνοντας το κτίριο να ερειπώνει όπως χρόνια τώρα) και στόχο έχει βάλει να κλείσει και τη Rosa Nera, που βρίσκεται στο παλιό Πολυτεχνείο στο λιμάνι. Όσο για το Στέκι Μεταναστών, αν και ξεκίνησε με ενθουσιασμό και ιδέες, έχει πια διασπαστεί σε στρατόπεδα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να βάλει ένα χεράκι-λυπάμαι, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα… 

                              

Τα Ζωνιανά είμαστε εμείς

Όταν πριν τρία χρόνια την Κυριακή του Πάσχα ζήτησα ευγενικά στο γείτονα μας να μειώσει τους γιορτινούς πυροβολισμούς γιατί στην οικογένεια έχουμε μικρά παιδιά που φοβούνται, εκείνος κόλλησε το καλάζνικοφ στο λαιμό μου που τόλμησα να του κάνω παρατήρηση. Κλειστήκαμε στο σπίτι, κατεβάσαμε πατζούρια και, αφού μας χάλασε εντελώς η όρεξη για γιορτή, περιμέναμε να έρθει η αστυνομία να τον λογικέψει. Όσο εμείς ήμασταν  κλειδαμπαρωμένοι στο σπίτι, πέρασε η μισή γειτονιά να με αποδοκιμάσει τη συμπεριφορά μου, ενώ οι δύο αστυνομικοί που ήρθαν περίπου τέσσερις ώρες αργότερα επίσης εξέφρασαν την ενόχληση τους απέναντι μου και έκατσαν να πιουν μία ρακή με τον κουμπουροφόρο γείτονα. Πρόσφατα δύο φίλοι πήγαν εκδρομή στο βουνό με το αυτοκίνητο τους. Σε όλη τη διαδρομή μπροστά τους προηγούνταν ένα αγροτικό αυτοκίνητο που, αν και δεν ανέπτυσσε ταχύτητα, εμπόδιζε τους φίλους μου να τον προσπεράσουν, φράζοντας κάθε φορά το δρόμο με το δικό του αυτοκίνητο. Όταν κάποια στιγμή οι φίλοι μου είχαν το θράσος να του κορνάρουν, αυτός σταμάτησε το αυτοκίνητο και με την απειλή όπλου τους έβαλε να ζητήσουν γονατιστοί συγγνώμη που διαμαρτυρήθηκαν. Φέτος μαζί με το αρνί πέρασαν από μπροστά μου όλοι οι τύποι όπλων που γνωρίζω (και άλλοι που αγνοώ): καλάζνικοφ, ούζι, Μ1, Μ3 κλπ. Τα επαγγέλματα των οπλοφόρων: ένας επιχειρηματίας, ένας αστυνομικός, ένας αγρότης, ένας οδηγός λεωφορείου, ένας φαρμακοποιός. Με λίγα λόγια, στην Κρήτη όλοι οπλοφορούν και όποιος ισχυρίζεται τι αντίθετο έχει σοβαρούς λόγους να ψεύδεται. Και όλα αυτά στο κέντρο της πόλης και όχι στα χωριά, όπου κρύβονται ολόκληρα οπλοστάσια. Έμαθα επίσης πρόσφατα ότι ο δημοκρατικός Μαρκογιαννάκης είναι μέγας λάτρης των όπλων και ότι η συλλογή του είναι ασυναγώνιστη. (Φυσικά φέτος δεν διαμαρτυρήθηκα καθόλου, αφού προτίμησα να προστατεύσω τη ζωή μου).

                            

                  

Τι είναι τελικά η Κρήτη; Ένα βαρέλι μέλι με μια σταγόνα αρσενικό μέσα, αυτό είναι…

14 Σχόλια leave one →
  1. 12 Απρίλιος, 2010 6:48 πμ

    …ή ένα βαρέλι αρσενικό με μια στρώση μέλι, όπως το πάρεις. Παρόμοιες οι εμπειρίες. Μας ξεκίνησες κι εσύ με το μέλι και μας φλόμωσες στη στρυχνίνη μετά, ωρέ κοπέλι.

  2. 12 Απρίλιος, 2010 3:07 μμ

    τι λες βρε βλάσφημε για τη Λεβεντογέννα?!

  3. 12 Απρίλιος, 2010 5:55 μμ

    @δύτη σύντεκνος κι εσύ; άρα την γνωρίζεις καλά τη στρυχνίνη κι εσύ…

    @κροτ εκτός από λεβεντογεννήσεις γίνονται και τερατογεννήσεις στη λεβεντο(τερατο)γέννα…

  4. 12 Απρίλιος, 2010 6:01 μμ

    Σύντεκνος εξ επαγγέλματος, ας πούμε, όχι εξ αίματος.

    • 12 Απρίλιος, 2010 10:01 μμ

      Τώρα μου ήρθε στο μυαλό και η κίτρινη σκόνη του νότου που μας έλεγες κάποτες-εγώ ο ξύπνιος νόμιζα ότι μιλούσες για την Καλαμάτα 😦 (πως μου ‘ρθε, μη ρωτάς…)

      Ε, άντε να πιούμε και ρακή μαζί καμιά φορά βρε δύτη…

  5. chara permalink
    12 Απρίλιος, 2010 8:00 μμ

    Iperoho tragoudi ki omorfo finale… Oso gia ta ipoloipa vreite ta oi leventogennimeoi metaxi sas. Oli i Ellada etsi einai paidakia… Se glikainei kai meta se skotwnei!

  6. 12 Απρίλιος, 2010 8:06 μμ

    Διάβασα ότι αυτό το Πάσχα εκτός από τους νεκρούς από βεγγαλικά (3) είχαμε κι έναν από καραμπίνα.

    Το τελευταίο κομμάτι μου θύμισε και το γνωστό ανέκδοτο με το κομπιουτεράτσι (αν και ειδικά το σκηνικό με το καλάσνικοφ στο κεφάλι δεν μου προκάλεσε ακριβώς ευθυμία). Φαντάζομαι ότι στο στρατό θα είδες συγκριτικά λιγότερα όπλα.

  7. 12 Απρίλιος, 2010 10:09 μμ

    @Χαρά στο αφιερώνω το λοιπόν, αφού σου αρέσει. Όσο για τα άλλα, μη νομίζεις, αν το καλοσκεφτείς η Αθήνα έχει πια περισσότερα όπλα κι από την Κρήτη. Καμία γλύκα η Αθήνα, πίκρα πικραμένη είναι. Αλλά επειδή εδώ και ώρα ασχολούμαι με τα ζωάκια σας, δε σηκώνει άλλη πίκρα ο χώρος (για την ώρα). Σας αφήνω στη γλύκα τους 🙂

  8. 12 Απρίλιος, 2010 10:14 μμ

    @χεντ δεν το κατέχω (γνωρίζω) το κομπιουτεράτσι, ήντα ν’αυτά που μου τσαμπουνάς;

    (και όχι, το καλάσνικοφ δεν είχε ιδιαίτερη πλάκα)

    στο στρατό πάντως κάθε φορά που μας πήγαιναν για βολή (παρατήρησες τον παρατατικό, φαντάζομαι) δήλωνα φοβία με τα όπλα (αλήθεια) και με άφηναν στην ησυχία μου. Και στη σκοπιά είχαμε κάτι παλιατζούρες χωρίς σφαίρες για εφέ μόνο-όλο φρουφρού κι αρώματα αυτό το ναυτικό, άσε…

  9. 12 Απρίλιος, 2010 10:16 μμ

    @Silent : κρι(η)τική παρουσίαση βλέπω κρητικής σχολής 😆

    καλώς επέστρεψες στα ειρηνικά αστικά τοπία λοιπόν!

    @Head δεν το ξέρουμε όλες 🙂 το ανεκδοτάκι, υπόψιν 😛

  10. 12 Απρίλιος, 2010 10:22 μμ

    α, προηγουμένως στο δικό μου γράφαμε με τον psi-a ο ένας πάνω στον άλλον, τώρα δευτέρωσε με σένα Silent… και δεν ξέρω αν μού επιτρέπουν εδώ τα ελληνικά στρατά να κάνω και βρώμικο καλαμπούρι 😆 😆 Πάντως παρήγορο πως δεν είμαι η μόνη που αγνοώ τα περί κομπιουτερατσιού 😛

    Head σού’ρθε μπαλάκι – πιάστο γιατί θα πέσει κάτω και θα μπερδευτεί με τα αποτέτοια-πώς-λένε από τα καλάσνικοφ (και τα σαρανταπεντάρια που είναι μονίμως πλέον πάνω στις τράπεζες) 😆 😆 😆

  11. 12 Απρίλιος, 2010 11:40 μμ

    Ε, ας το πάρει το ποτάμι τότε (νόμιζα πάντως πως είναι πολύ γνωστό ανέκδοτο):

    Ένας Κρητικός πηγαίνει στο αεροδρόμιο, περνά από τον ανιχνευτή μετάλλων και ακούγεται «Ντιννν».
    Υπάλληλος στον Κρητικό: «Αφαιρέστε όλα τα μεταλλικά αντικείμενά σας».
    Βγάζει ο Κρητικός κέρματα, κλειδιά, ζώνη, περνά ξανά από το μηχάνημα και ακούγεται ξανά «Ντιννν».
    Υπάλληλος: Τα βγάλατε όλα;
    Όλα εκτός από το κομπιουτεράτσι, λέει ο Κρητικός και βγάζει ένα κουμπούρι.
    Υπάλληλος: Μα αυτό δεν είναι κομπιουτεράκι, είναι όπλο!
    Κρητικός: Εμείς στση Κρήτη με τούτο κάνουμε τους λογαριασμούς μας.

  12. 13 Απρίλιος, 2010 9:31 πμ

    @Χάρη καλημερούδια!
    Το δικό σου το ανέκδοτο ήταν πιο ξεκαρδιστικό και από του χεντ (αυτό με τα «ειρηνικά αστικά τοπία» ντε!)

    Για κάποιο διεστραμένο λόγο η αστική βία είναι περισσότερο οικεία, δεν ξέρω αν είναι θέμα χοντροπετσισμού ή απλά επιβίωσης, τα βγάζουμε ευκολότερα πέρα όμως-από την άλλη, αν το καλοσκεφτείς, στην Κρήτη το ρεπερτόρειο είναι κάπως περιορισμένο, ρίχνουν εκεί πέρα τις μπαλοθιές τους οι άνθρωποι δυο-τρεις φορές το χρόνο και ξεχαρμανιάζουν…

    (χμ, μάλλον άκυρο επιχείρημα το παραπάνω, αν σκεφτεί κανείς τα νεοναζί καθαρματάκια που έχουν πλημυρίσει τα Χανιά-τέλος πάντων, δύσκολα συνηθίζεται η βία οπουδήποτε…)

    (όσο για τα ελληνικά στρατά, αφού καλαμπούρι είναι από μόνα τους, μη σκιάζεσαι)

    🙂

  13. 13 Απρίλιος, 2010 9:39 πμ

    @Head καλό και απολύτως ρεαλιστικό (να δεις από τι απίθανες κρυψώνες σου εμφανίζουν τα κουμπούρια στη στιγμή…)

    Κι επειδή έχω κέφια σήμερα, τσίμπησα κι ακόμα ένα στο ίντερνετ:

    Μια μέρα σε ένα αεροπλάνο που πήγαινε από Κρήτη στην Αθήνα:
    1ος πιλότος: “Ωχ, μεγάλη καταστροφή!”
    2ος πιλότος: “Τι, τι έπαθες;”
    1ος πιλότος: “Χάλασε η μηχανή!”
    2ος πιλότος: “Φτου. . Αλλά πρέπει να το πούμε και στους επιβάτες.”
    1ος πιλότος: “Ναι, αλλά μαλακά- μαλακά.”
    2ος πιλότος: “Έχω μια ιδέα.”
    Πέρνει το μικρόφωνο και λέει σε στυλ κρητικής μαντινάδας:
    – “Εχάλασε η μηχανή και τ` αεροπλάνο πέφτει.” Και ακούγετε από πίσω.
    – “Έλα έλα και τ` αεροπλάνο πέφτει!»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: