Skip to content

Paint a Vulgar Picture

23 Μαρτίου, 2010

Μέσα στα διάφορα παλαβά που είπε ο Κατσιμίχας στην συνέντευξη του στην ATHENS VOICE, ανέφερε και κάτι- κατά τη γνώμη μου- σωστό για τη μουσική βιομηχανία («προτιμώ τα cds μου να πουλιούνται στα περίπτερα, παρά να τα πουλούν οι δισκογραφικές. Τόσο μεγάλο είναι το μίσος μου! Κανείς δεν ξέρει εκτός από αυτούς που είναι στο χώρο την αδικία που υφιστάμεθα και την εκμετάλλευση. Ο κόσμος νομίζει ότι τα 20 ευρώ που πληρώνει για ένα cd τα παίρνει ο καλλιτέχνης. Εμ, δεν τα παίρνει!») και για τις νέες μεθόδους προώθησης της μουσικής σήμερα («Άρα, ναι, με τις εφημερίδες. Μήπως θέλουν να τα βγάλουν και στο μπακάλικο; Στο mini market; Γουστάρω! Γιατί όχι;»).

 

Προφανώς και έχει δίκιο ο άνθρωπος. Και είναι ακόμα προφανέστερο ότι σήμερα τη μουσική τη βρίσκεις πολύ εύκολα, είτε την κατεβάζεις είτε την αγοράζεις (από παλιομοδίτικο φετίχ ή για λόγους ηθικής). Προσωπικά αγοράζω ακόμα μουσική, όχι όμως από τα μεγάλα δισκοπωλεία. Συνήθως παραγγέλνω από το εξωτερικό και όσο μπορώ από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, από τις προσωπικές τους ιστοσελίδες ή χέρι με χέρι στις συναυλίες τους. Το ίδιο κάνω και με τους Έλληνες καλλιτέχνες που αγαπώ, αλλά ακόμα και με αυτούς που απλά θέλω να στηρίξω γιατί αισιοδοξώ ότι κάτι καλό θα βγάλουν στο μέλλον. Επικοινωνώ δηλαδή μαζί τους και ή βρισκόμαστε από κοντά για την ανταλλαγή ή μου στέλνουν ταχυδρομικά τα cds τους. Και υπάρχουν και οι περιπτώσεις που η επικοινωνία δεν γίνεται με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αλλά με την εταιρία του, αν κρίνω ότι υπάρχει ένας βαθμός ηθικής συνεργασίας. Παραδείγματα είναι η Inner Ear και η Poeta Negra που, ως παλιός «πελάτης» τους, είμαι και γνώστης των μεθόδων διακίνησης των προϊόντων τους, αλλά και- κυρίως- των κινήτρων που βρίσκονται πίσω από την έκδοση ενός cd.

              

Τι γίνεται όμως με τους καλλιτέχνες που δισκογραφούν σε μεγάλες εταιρίες; Όπως λέει και ο φίλτατος Κατσιμίχας, πάντα κάποιος χαρτογιακάς, άσχετος με τη μουσική, καρπώνεται την υπεραξία ενός έργου, ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική του αξία. Και επειδή για τον καλλιτέχνη η μουσική αποτελεί μέσο βιοπορισμού, είναι σαφώς άδικη η όλη εκμετάλλευση. Στην περίπτωση αυτή εγώ δεν συναινώ, γι’ αυτό και κατεβάζω μουσική και παράνομα (αν και παράνομη θεωρώ την εκδούλευση στις εταιρίες).

 

Γιατί να μας ενοχλεί λοιπόν αν π.χ. η Γαλάνη πουλάει μόνη της το cd της στα περίπτερα ή αν η Πρωτοψάλτη αποφασίζει να το εκδώσει μέσω μίας εφημερίδας; Φυσικά η Γαλάνη είναι…Γαλάνη, ενώ ένας νέος καλλιτέχνης που θέλει να εκδώσει τη μουσική του δεν έχει συνήθως (στην Ελλάδα τουλάχιστον) εναλλακτικά μέσα από την εταιρία, στην οποία και αναγκαστικά θα «ανήκει» με την κυριολεκτική έννοια που ένας δούλος ανήκει στο αφεντικό του. Η Χαρούλα μας έπρηξε για χρόνια με την πειρατεία στη μουσική, όμως και η Χαρούλα είναι…Χαρούλα και προφανώς δεν την ενδιαφέρει αν δεν αμείβεται από τους δίσκους της, αφού με πέντε συναυλίες στο Παλλάς καθαρίζει…Ένας νέος ωστόσο καλλιτέχνης δεν είναι εύκολο να επιβιώσει έξω από τη μουσική βιομηχανία, πουλώντας μόνος του τη μουσική του. Ο Νικόλας ο Άσιμος το έκανε για χρόνια, ώσπου κι αυτός υπέκυψε για να μπορέσει να επιβιώσει, και μάλιστα αυτό του κόστισε σε σημαντικό βαθμό την ψυχική του ισορροπία. Στοιχηματίζω όμως ότι, εάν ζούσε σήμερα, θα πουλούσε τη μουσική του στο περίπτερο και όχι στο δισκοπωλείο.

 

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν οι ταινίες του Αγγελόπουλου μαζί με κάποια εφημερίδα και αρχικά με ενόχλησε. Όταν όμως ξαναείδα τις ταινίες αυτές σταμάτησα να προβληματίζομαι για το που τις προμηθεύτηκα. Θέλω να πω ότι τον Αγγελόπουλο και δίπλα στις τσίχλες να τον βάλεις, πάλι Αγγελόπουλος θα παραμείνει (γνωρίζω ωστόσο ότι κάποιοι εδώ γύρω θεωρούν ότι η θέση του Αγγελόπουλου είναι αυτή ακριβώς, δίπλα στις τσίχλες- ίσως είναι ατυχές το παράδειγμα), όπως και ο Χατζιδάκις που πουλιέται δίπλα στα κολοκυθάκια στο σούπερ μάρκετ, πάλι Χατζιδάκις παραμένει.

 

Πως έρχεται λοιπόν σε επαφή κάποιος με τη μουσική που αγαπάει, στις περιπτώσεις τουλάχιστον εκείνες όπου δεν μπορεί να έρθει σε απευθείας επαφή με τον καλλιτέχνη; Σίγουρα όχι αγοράζοντας το cd από πλανόδιο πωλητή, καταρχάς γιατί είναι μεγάλη βλακεία αφού δεν πρόκειται για το αυθεντικό cd, άρα μπορεί να το κατεβάσει σε δύο λεπτά από το ίντερνετ, αλλά κυρίως γιατί πρέπει να σταματήσει άμεσα το δουλεμπόριο (γνωρίζω προσωπικά πωλητές που αμείβονται περίπου 15 ευρώ την εβδομάδα για τις πωλήσεις των αντιγραμμένων cds, τη στιγμή που ο δουλέμπορας- Έλληνας τις περισσότερες φορές- καρπώνεται εκατομμύρια από αυτή τη δουλειά). Κάτι μου λέει πάντως ότι όλα θα ήταν καλύτερα αν οι καλλιτέχνες έφευγαν οριστικά από τις μεγάλες εταιρίες- και οι ίδιοι θα αμείβονταν για την εργασία τους και εμείς θα αγοράζαμε το αυθεντικό προϊόν, δίνοντας με χαρά τα 12-15 ευρώ που κοστίζει.

                         

23 Σχόλια leave one →
  1. 24 Μαρτίου, 2010 12:39 μμ

    Η θέση του Αγγελόπουλου, φίλε μου Σάιλεντ, δεν είναι καν δίπλα στις τσίχλες! Οι τσίχλες είναι ένα εξαιρετικά νόστιμο και δροσιστικό προϊόν! Η θέση του Αγγελόπουλου είναι στο όμορφο σπίτι του, να κάνει ταινίες με και για τους φίλους του! 🙂
    [για μένα το είπες αυτό, ε; ε, τσίμπησα κι εγώ λοιπον!].

    Πέρα από την πλάκα πάντως, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Τελευτάια φορά αγόρασα cd σε ένα δισκάδικο στην Ουρουγουάη και πριν από αυτό, ούτε που θυμάμαι. Δεν κατεβάζω πάντως συχνά, κυρίως γιατί φοβάμαι τους ιούς -εκτός κι αν είναι από τα site των καλλιτεχνών. Στις συναυλίες πάντως, είναι σούπερ να αγοράζεις! Συνήθως γνωρίζεις και το γκρουπ κι έχει πολλή πλάκα! 🙂

  2. 25 Μαρτίου, 2010 12:17 μμ

    @krot καταρχάς ζήτω η εθνική παλιγγενεσία!

    Δεύτερον, αν κάτσω να ξαναγράψω σοβαρό κείμενο να μου τρυπήσετε τη μύτη-μόνο τα ζωάκια και τα τραγουδάκια σας αρέσουν 😦

    Τρίτον τι απέγιναν οι φίλοι μου; Χάθηκαν τα ίχνη τους μετά την επίσκεψη τους σε ‘σένα. Τι τους έκανες;

    Τέταρτον, δεν σκεφτόμουν εσένα όταν έγραφα για τον Τεό, αλλά έπρεπε να το είχα καταλάβει τι κουμάσια είστε όλοι εσείς εδώ γύρω. (είπαμε όμως, αναγνωρίζω ότι ήταν ατυχές το παράδειγμα)

    Πέμπτον ΚΑΙ Αργεντινή και ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ (και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού…). Σε φθονώ αληθινά Κροτ!

    Έκτον εννοείται ότι ο καλύτερος τρόπος να προμηθεύεσαι σι-ντι είναι στις συναυλίες. Μερικές φορές δεν τα έχουν και μαζί τους και πρέπει να πας μέχρι το ξενοδοχείο τους να τα πάρεις 😉

  3. 26 Μαρτίου, 2010 9:28 μμ

    Σιωπηλέ μου το θέμα που άνοιξες θα μπορούσε να με κάνει να κατεβάσω σεντόνια (και, όχι…ξέρεις ότι δεν γράψω μουσική…αλλά στο (δήθεν) θέμα «κοπιράιτ» μπαίνουν και άλλες τέχνες)

    αλλά δεν είμαι σε φόρμα 😳

    θα πω λοιπόν εν συντομία δυο-τρεις διαφωνίες μου:

    λες (καλοπροαίρετα το ξέρω) :
    1. » Και επειδή για τον καλλιτέχνη η μουσική αποτελεί μέσο βιοπορισμού» : λοιπόν, για κανέναν η τέχνη του δεν μπορεί ν’ αποτελεί μέσον βιοπορισμού (σήμερα ειδικά) – και μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, ή την μανία μας για κοινωνική αποδοχή και «επιτυχία»

    2. » …πάλι Αγγελόπουλος θα παραμείνει (γνωρίζω ωστόσο ότι κάποιοι εδώ γύρω θεωρούν ότι η θέση του Αγγελόπουλου είναι αυτή ακριβώς, δίπλα στις τσίχλες- ίσως είναι ατυχές το παράδειγμα)…» : καλά, τη γνώμη μου για τον κύριο την είχα πει παλιότερα (στα Πουλιά) (σεντόνια είχα κατεβάσει 👿 ) – συνεπώς βάλε με μέσα σ’ αυτούς τούς «κάποιους»

    3. για το «…δίνοντας με χαρά τα 12-15 ευρώ που κοστίζει» να σε πληροφορήσω ότι μπορεί να κοστίζει και π ο λ ύ λιγότερο

    (η γερμανική εταιρεία naxos – βγάζει κυρίως βέβαια κλασική μουσική, αλλά αυτή έχει και μεγαλύτερα υποτίθεται έξοδα με ορχήστρες κλπ – που έσπασε (δεκαετία τού 80 αν θυμάμαι καλά) τις τιμές, δίνοντας τούς δίσκους της στο 1/10 ενίοτε τής τιμης τών άλλων (εταιρειών) – και πάντως συνηθέστατα στο μισό (τουλάχιστον) τής τιμής, είχε βγάλει κάποτε κι ένα φυλλάδιο όπου εξηγούσε πόσο λίγο κοστίζει στην πραγματικότητα η νέα τεχνολογία πέρα από τίς μυθοποιητικές πονηριές τών μεγάλων εταιρειών : το κόστος είναι λοιπόν πολύ μικρότερο απ’ ό,τι νομίζουμε – γενικά )

    πολλά είπα ήδη, καλό βράδι

    😛

  4. 26 Μαρτίου, 2010 9:47 μμ

    Ανήκω κι εγώ στους φετιχιστές που λες που μου αρέσουν οι δίσκοι στην αυθεντική έκδοσή τους. Μάλιστα την τελευταία φορά που ο πατέρας μου είδε τα CD και τα βινύλια της δισκοθήκης μου σχολίασε: «δε θα ήταν καλύτερα να είχες πάρει ένα αυτοκίνητο»; 😛 Και βέβαια η δυνατότητα παραγγελίας από το εξωτερικό έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο. Από την άλλη, φαντάζομαι ότι αν είχα γεννηθεί καμιά δεκαετία αργότερα (στα 90s) θα είχα συνηθίσει στην ιδέα του να κατεβάζω μόνο από το ίντερνετ και δε θα με πείραζε καθόλου.

    Πάντως για να ανάψω λίγο και τα αίματα, εγώ τον Αγγελόπουλο (νομίζω στο έχω ξαναγράψει) τον θεωρώ πάρα πολύ σπουδαίο – ειδικά στις πρώτες του ταινίες. Αν ψάχνουμε για κάποιον υπερτιμημένο καλλιτέχνη στο παρόν ποστ, εγώ θα διάλεγα άνετα τον επιεικώς ανεκδιήγητο τύπο της συνέντευξης.

  5. 27 Μαρτίου, 2010 6:33 μμ

    Head εμένα πάντως δεν θα μού ανάψεις τα αίματα ( 😆 ) διότι με τον αγγελόπουλο πλέον έχω πάθει ανοσία – ό,τι και να λέγεται δεν μ’ ενδιαφέρει (αν και οι π ο λ ύ πρώτες του, έχεις δίκιο, είναι καλές – κυρίως οι (μαυρόασπρες), η μικρού μήκους «εκπομπή» και η μετέπειτα «αναπαράσταση»…)

    αλλά για τον άλλον υπερτιμημενο που αναφέρεις, συμφωνώ με χίλια…

    😀

  6. 27 Μαρτίου, 2010 6:38 μμ

    υγ : και δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι έχεις εκατομμύρια δίσκους ( – εγώ όχι, και για το μόνο που μπορώ να καμαρώσω είναι για τα παλιά μου 45άρια…) τό’χω καταλάβει από τα ποστ σου 😛

    εγώ πάντως να σού πω ότι δεν μπορώ να χαρώ δίσκο αν δεν τον πάρω πακέτο με το εξώφυλλό του μαζί… όσους μού’χουν χαρίσει «κατεβασμένους’ απ’ το νετ δεν μπορώ να τούς ακούσω δλδ σχεδόν. Σίγουρα παίζει ρόλο το σε τι συνθήκες πήραμε τούς πρώτους μας…

  7. 27 Μαρτίου, 2010 7:50 μμ

    @Χάρη τι εννοείς ακριβώς δεν είσαι σε φόρμα; σκέψου να ήσουνα κι όλας 🙂

    Αλλά γιατί η τέχνη να μην αποτελεί μέσο βιοπορισμού; Σαφώς και υπάρχει η ανάγκη για αποδοχή, αλλά πως στο καλό θα επιβιώσει ένας μουσικός με τα ψίχουλα της εταιρίας; (μιλάω εδώ όχι για τους μεγάλους και τρανούς, αλλά για τους άλλους που ξεκινούν τώρα…). Η απάντηση στην Ελλάδα συνήθως είναι μία: μουσική για διαφημίσεις. Δεκτόν. Το δικό μου ζήτημα ωστόσο είναι τα χρήματα να πηγαίνουν εκεί που πρέπει και όχι στους νταβατζήδες περιοπής (τα 12-15 ευρώ πολλά είναι, συμφωνώ, αν όμως πηγαίνουν στον καλλιτέχνη θα τα δώσω με μεγαλύτερη ευκολία…)

    Γνώριζα πάνω κάτω πόσο χαμηλό είναι το κόστος παραγωγής ενός δίσκου, όμως δεν πληρώνουμε το πλαστικό κουτί και το τενεκεδάκι αλλά την ίδια τη μουσική, έτσι δεν είναι; Με την ίδια λογική αγοράζουμε ένα βιβλίο όχι με βάση το κόστος του χαρτιού, αλλά για την καλλιτεχνική του αξία (άλλο που εσχάτως πληρώνουμε και τα έξοδα του μάρκετινγκ).

    Να σου πω ότι συμφωνώ απόλυτα και με το δεύτερο σχόλιο, σχετικά με τους “κατεβασμένους» δίσκους. Προτιμώ το φυσικό προϊόν, όταν όμως δεν μου το επιτρέπει η τσέπη μου δεν θα το στερηθώ κι όλας 🙂 Το ζήτημα όμως της ανάρτησης ήταν άλλο, το που δηλαδή προμηθεύεται κανείς το ίδιο το φυσικό προϊόν (δισκάδικο vs περίπτερο)-εμένα σκασίλα μου κι αν πουλιέται στη λαϊκή-αν είναι και φτηνότερο, ακόμα καλύτερα 🙂

    Για τον Τεό δεν την γνώριζα την άποψη σου. Όπως καταλαβαίνεις, ήρθε η ώρα να πούμε αντίο εμείς οι δυο…

    😉

  8. 27 Μαρτίου, 2010 8:05 μμ

    @άφρικαν χεντ έμαθα (απ’ τα μέρη σου) ότι ήταν σούπερ το φεστιβάλ. Πολύ χαίρομαι-δεν σου σχολίασα από ‘κει κάποιες σκέψεις που έκανα γιατί τις τελευταίες μέρες δεν μπαίνω σχεδόν καθόλου ίντερνετ, θα σου ‘ρθω όμως από Δευτέρα που θα είμαι πάλι πίσω γιατί έχω γελάσει πολύ με το θέμα (με τους φίλους μου υιοθετήσαμε νέα γλώσσα τις τελευταίες μέρες, όλο peace brother, unification man και τέτοια λέμε-τιμητικά-και το ξέρω ότι είμαστε γουρούνια και άσχετοι και ότι δεν είναι αυτό οι ρέγκε αλλά δεν το παρεξηγείς, ναι; )

    Φετιχιστής λοιπόν κι εσύ-το ‘χαμε ψιλιαστεί, μη νομίζεις! Οι δικοί μου μέχρι πρόσφατα τα έλεγαν όλα κασέτες (βινύλια, cd, όλα), και πάντα είχαμε διαλόγους τύπου «αφού έχεις τόσες κασέτες, τι θες και παίρνεις καινούργιες;»- μέχρι που έμαθαν πια τον όρο cd και η ιστορία επαναλαμβάνεται με νέα ορολογία («αφού έχεις τόσα cd, τι θες και παίρνεις καινούργια;»

    Τα τελευταία όμως χρόνια που δουλεύω από το πρωί ως το βράδυ, η βασικότερη επαφή με τη μουσική γίνεται μέσω ακουστικών-σε τραίνα, λεωφορεία κλπ.-άρα η ψηφιακή εποχή τα σάρωσε όλα…

    Και όσο για τον άλλονα, ε δεν το περίμενα από ‘σένα (με την καλή την έννοια) και χάρηκα που βρήκα σύμμαχο!

    (Δεν θεωρώ υπερτιμημένο τον Κατσιμίχα, μαλάκα μπορεί. Από μουσική όμως έχει δώσει απίστευτα για την Ελλάδα δείγματα…)

  9. 28 Μαρτίου, 2010 3:37 πμ

    χάρη, πολύ πίσω πήγες στη φιλμογραφία του Αγγελόπουλου, μήπως υπονοείς ότι οι κορυφαίες στιγμές του ήταν πριν πιάσει την κάμερα 😉 Για εμένα πάλι, θα έλεγα ότι μάλλον ο «Θίασος» κι ο «Μεγαλέξαντρος» είναι -όπως τα βλέπω τώρα- οι καλύτερές του.

    Για τους δίσκους πάντως συμφωνούμε, αν και υπάρχει το επιχείρημα ότι η συνήθεια της αγοράς του φυσικού προϊόντος είναι εκτός από πολυέξοδη και αντι-οικολογική! 🙂

    silent bro, μην άγχεσαι man 😛 κι εγώ δεν πολυπρολαβαίνω να γράψω τις τελευταίες μέρες (λογικά θα ανεβάσω μια συλλογή τις επόμενες μέρες και η συνέχεια μετά το Πάσχα).

    Εγώ στους δικούς μου χρησιμοποιώ και το επιχείρημα: «θα μπορούσα όμως όλους αυτούς τους δίσκους να τους είχα καπνίσει σε τσιγάρα, αν ήμουν καπνιστής»!

    Για τον Τεό, νομίζω στα είχα ξαναγράψει εδώ (δε με παρακολουθείς βλέπω!) 😉 Μην κανονίζεις όμως τις φιλίες σου με βάση τη συμπάθεια προς τις ταινίες του, στο τέλος θα μείνουμε εγώ, εσύ κι ο Τεός! 😛

    Περί Κατσιμίχα, αφού καταρχάς δηλώσω αναρμόδιος να εκφέρω άποψη για τη συνολική ελληνική μουσική σκηνή (με την οποία ασχολούμαι συγκριτικά ελάχιστα), δεν είναι ότι θεωρώ πως δεν έχουν ταλέντο, απλά προσωπικά ποτέ δε με γέμιζαν. Ακόμη κι ο πιο κλασικός τους δίσκος (τα «Ζεστά Ποτά») όταν τον είχα ακούσει (δεν του είχα δώσει και πολλές ευκαιρίες, για να πω και την αλήθεια) μου φάνηκε απογοητευτικός, ενώ διάβαζα παντού για τον «καλύτερο ελληνικό δίσκο των τελευταίων 30 χρόνων» κτλ.

  10. 28 Μαρτίου, 2010 4:16 πμ

    Silent μη μού πεις ότι αυτή ήτανε η happy hour που μούλεγες απ’ το πρωί και δεν καταλάβαινα τι εννοούσες : θα χωρίσουμε οι δυο μας τραγικά εξαιτίας τού Τεό ; Να μού συμβεί κι αυτό στη ζωή μου πια και θα τα’χω δει πλέον όλα !!! 😆

    Για τα υπόλοιπα τώρα είμαι καταρρακωμένη, δεν μπορώ να σού απαντήσω. Επιφυλάσσομαι όταν συνέλθω – αν μού μιλάς ώς τότε εννοείται… 👿 Εν πάση πεπτ ένα μόνο : Τα λεφτά που δίνεις όταν αγοράζεις ένα προϊόν τέχνης δεν πάνε καθόλου στο κόστος καλλιτεχνικής εργασίας, πάνε σ’ όλους τούς άλλους εκτός απ’ αυτόν που τό’φτιαξε (αλλά, είπαμε, άλλη φορά) – φυσικά οι κατσιμιχαίοι και άλλες «συνονόματές» μου βγάζουν λεφτά δεν εννοώ αυτούς –

    Head, πέστου τα, οι τρεις σας θα μείνετε, κι άλλοι πεντέξη παγκοσμίως (λίγοι αλλά καλοί 😛 )

    (χαχαχα : «πριν πιάσει την κάμερα» : καλό !!! χμ ναι περίπου κάπως έτσι… (τι να κάνουμε λόγω (αντικειμενικού) χρόνου τουλάχιστον σινεφιλίας τον ξέρω από παλιά… – πάντως για τον «Θίασο» θα συμφωνόυσα έστω υπό όρους… 😛 )

  11. 29 Μαρτίου, 2010 3:39 μμ

    @african head charge καλά, την είχα ξεχάσει εντελώς αυτή την ανάρτηση-με έβγαλες και από μεγάλη απορία μηνών (κόσμος και κοσμάκης ερχόταν από δω ψάχνοντας για διάφορα «Αγγελόπουλος ατάλαντος, βαρετός, δε βλέπεται κλπ»)- τώρα συνειδητοποίησα το γιατί. Και άντε τώρα ψάξε να βρεις τα κίνητρα των αναγνωστών. Δηλαδή, εντάξει, βρήκες στο ίντερνετ κάποιον που θεωρεί τον Αγγελόπουλο ατάλαντο. Και; Θλιβερό…

    Εμένα η αγαπημένη μου ταινία είναι Το βλέμμα του Οδυσσέα και κάθομαι και κλαίω κάθε φορά που τη βλέπω (μόνος, εννοείται).

    Για το αντι-οικολογικό του πράγματος, άκου μία ιστορία: ξεκίνησα την ανακύκλωση το 1996 μαζεύοντας εφημερίδες, χαρτιά και λοιπά ανακυκλώσιμα υλικά μετά μανίας και επειδή δεν είχα αυτοκίνητο (ούτε και κάδο ανακύκλωσης στη γειτονιά), μια φορά το μήνα ερχόταν ένας φίλος και τα φορτώναμε στο αυτοκίνητο να τα πάμε στη διπλανή γειτονιά. Το σπίτι γεμάτο σαβούρα, δεν είχαμε και ίντερνετ τότε και αγοράζαμε έντυπα, καταλαβαίνεις. Ενώ λοιπόν εγώ ζούσα μέσα στα σκουπίδια, όταν τα πέταγα στην ανακύκλωση περνούσαν και τα μάζευαν τα φορτηγά των κανονικών (μη ανακυκλώσιμων) υλικών. Δηλαδή ματαιότις ματαιοτήτων κλπ. Κάποια στιγμή κινητοποιηθήκαμε οι ενεργοί πολίτες γι’ αυτό το χάλι κι έτσι ξεκίνησε η συγκομιδή των ανακυκλώσιμων από τα ειδικά φορτηγά. Πάνω που είπαμε ότι εντάξει, οι κόποι και τα σκουπίδια μας θα πιάσουν τόπο, άρχισαν να καίνε τους κάδους ανακύκλωσης (με τα σκουπίδια μας μέσα) διάφοροι μπάχαλοι-αυτό συνεχίζεται ακόμα, με ευλαβική συνέπεια. Και κάπως έτσι τέλειωσε η σχέση μου με την οικολογία.

    Γιατί τα λέω όλα αυτά; Μα γιατί είναι Κυριακή και είμαι στο στρατόπεδο και δεν έχει καν την αγαπημένη μου εκπομπή στο ΣΚΑΙ (αυτή με τους μάγειρες)-άρα έχω πολύ ελεύθερο χρόνο- και επειδή τώρα την άνοιξη εγώ τριγυρνάω στους δρόμους και από-ιδρυματοποιούμαι από το ίντερνετ, άσε που ετοιμάζω και ταξιδάκι λόγω εορταστικής άδειας (μιλάμε για φουλ απεξάρτηση), στα λέω όλα μαζεμένα (καλά, θα περάσω κι από ‘κει να αποχαιρετίσω…και να τσακώσω και τη συλλογή που ελπίζω να ταιριάζει με τις ζεστές πασχαλινές μέρες στο νησί-κανόνισε!).

    Εγώ ΚΑΙ καπνιστής είμαι ΚΑΙ ένα σκασμό λεφτά έχω δώσει στη μουσική, άσε σπίτι δικό μου θα ‘χα τώρα 

    Peace brother (είπε κάνοντας το σήμα της ειρήνης με τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, χωρίς να καταλαβαίνει τι σχέση έχει αυτό…)

    Υ.Γ. Και τώρα που το σκέφτομαι, τα λέμε τόσο καιρό και δεν μας έχεις πει αν ΕΣΥ έχεις πάει στρατό (είπε σηκώνοντας απειλητικά το δείχτη του αριστερού του χεριού) και αν σε είχε φάει κι εσένα η μαύρη απελπισία όσο τους υπόλοιπους εδώ γύρω!

  12. 29 Μαρτίου, 2010 3:43 μμ

    @Χάρη, ε όχι και να χωρίσουμε τώρα που είναι άνοιξη και μυρίζουν οι νερατζιές και ο κόσμος είναι λίγο πιο χαρούμενος επιτέλους και που οι Lali Puna έβγαλαν πάλι δισκάρα (ε, αυτό κάπου ήθελα να το πω, αλλά δεν έβρισκα την ευκαιρία).

    Ορίστε:

    Με τον Τεό μπορούμε να (σας) εφαρμόσω τη θεραπεία της σταδιακής απευαισθητοποίησης-θα σας καλώ σπίτι να βλέπουμε τις ταινίες του, από λίγο κάθε φορά, μέχρι να φτάσουμε στην φουλ αποκατεστημένη κόπια του Θιάσου (6 ωρίτσες και κάτι) και θα δείτε ότι μέχρι το Σεπτέμβρη θα τον έχετε αγαπήσει όλοι!

    Και για το άλλο, καλά τα λες. Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία-κι εγώ δεν θα ξαναγοράσω cd ή βιβλίο μπας και ευτυχήσω λίγο, γιατί για τους καλλιτέχνες έχω αμφιβολίες (καλά, τώρα που ξαναδιάβασα τι έγραψα μιλάμε για την πλήρη διαστρέβλωση των λόγων σου!)

    Άντε, άντε καλή άνοιξη να ‘χουμε και who cares about Κατσιμίχας!

    Και φυσικά, λόγω ημέρας σου χαρίζω κι άλλο τραγουδάκι, αλλά δεν μαρτυράω τίποτα άλλο εδώ, τα λέμε αλλού!

  13. 29 Μαρτίου, 2010 5:52 μμ

    😆
    ιφχαριστώ πάρα πολύ!
    👿
    πειραχτήρι…
    😀

  14. 29 Μαρτίου, 2010 6:10 μμ

    silent, θα με πάρουν φαντάρο -κακώς εχόντων- τον Νοέμβρη. Προσπάθησα να το αποφύγω όσο μπορούσα, αλλά δε δικαιούμαι άλλο…

    Η συλλογή είναι «καλοκαιρινή» που λες κι εσύ (σου χω πει ποτέ πόσο θυμώνουν οι reggaeheads όταν χρησιμοποιούνται τέτοια στερεότυπα για τη μουσική που ακούνε;) 😛

    • 29 Μαρτίου, 2010 8:40 μμ

      τι βόμβα ήταν αυτή; άντε να μαζέψω τα κομμάτια του μπλογκ τώρα…Α, θα έχουμε να ασχολούμαστε ακόμα ένα χρόνο με τις ένοπλες δυνάμεις-και πάνω που έλεγα ότι θα ηρεμήσουμε λιγάκι..
      (καλά, εννοείται ότι θα ξεκινήσουμε ολόκληρο κίνημα: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ AFRICAN HEAD!)

  15. chara permalink
    30 Μαρτίου, 2010 11:48 μμ

    Ws aplos anagnwstis ehw na kanw mia (exisou) apli paratirisi! Poso krima na mi zei o Ioneso na diavazei kati tetoious dialogous 🙂 (kratithika kai de sholiasa ekeinon me ton panathinaiko, to mageira kai tin aliki sto naftiko alla twra pou kanate traba tous aggelopoulous itan panw ap’ tis dinameis mou kai ta thimithika ola)! Please min prospathiseis na vreis kai koinous pilwnes stin tehni tous! de tha to antexw… Ektos ki an afto pou tous sindeei einai kanena…louki! Etsi gia na kleinoume opws xekinisame!

  16. 31 Μαρτίου, 2010 2:56 πμ

    Silent ( + Head ) (εννοείται…) χαχα εμένα ένας φορτιστής κάτι μού’χε σφυρίξει γι’ αυτό που έπεται – και το κρατούσα μυστικό για να το απολαύσω όταν θα σού’ρθει εσένα έτσι κατακέφαλα κι απότομα (τι κακά ένστικτα που έχει η φίλη σου! 👿 )

    (btw : Head αυτό εννοούσα όταν σού είπα στον κήπο ότι γυρίζοντας σε αναμένει μέιλ «δι’ υπόθεσίν σου»… θα πιεις ουίσκια επι τη ευκαιρία που θα πεις και (χειμωνιάτικα) τραγούδια) 😆

    (κι άμα θέλει ο σιωπηλός ας μάς αφήσει να τα πιούμε μόνοι μας) 😛

    Silent η εκπαίδευση που ονειρεύεσαι να μάς υποβάλεις με τον Τεό μού θυμίζει την απειλή τού Γκοντάρ αν έχεις υπόψη σου πρώτες μέρες τού φεστιβάλ τών κανών το 68… (αν δεν έχεις ιδέα στη λέω συνοπτικά : ξεσπάν οι ταραχές στο παρίσι την ίδια περίπου εποχή ξεκινάει το φεστιβάλ στις κάνες όπου έχουν πρώτη και τιμητική εμφάνιση τα θηρία όλα (Γκοντάρ, Μαλ, Ρομέρ, Ρεναί κλπ) τα οποία όμως αποφασίζουν να ματαιωθεί το φεστιβάλ και να μεταβούν σούμπιτοι στο παρίσι – ο κόσμος στην αίθουσα έχει αντιρρήσεις δεν φεύγει κανένας, και τότε σηκώνεται ο γκοντάρ και ανακοινώνει ότι αν δεν το διαλύσουνε θα τούς βάλει να δουν όλες τις ταινίες του. (Αν απορείς για τη συνέχεια, σε πληροφορώ ότι η αίθουσα άδειασε)

    φιλάκια τεοτικέ
    😛

  17. 31 Μαρτίου, 2010 7:52 πμ

    @Χαρά ένα είναι το σύνθημα: Ιονέσκο ζεις, εσύ μας οδηγείς!
    Και που να δεις τι γίνεται στις σοβαρές αναρτήσεις, πλήρης αποδόμηση. Γι’ αυτό σκέφτομαι πια να το γυρίσω μόνο στα ζωάκια (δεν έχουν μείνει και πολλά να πούμε πλέον στην-και για την- κοινωνία τούτη).

    Αλλά είδες και τι εκλεκτός κόσμος περνάει από ‘δω, ε; 🙂

    Α! Παρεπιπτόντως, το παραπάνω άσμα το τραγούδησε και η Διαμάντω Γαλανοπούλου πέρυσι στο Παλλάς σε γκοθ έκδοση βέβαια (ta philia su ine photiaaaaaaa!!)

    Και για να ‘ρθω και στα λόγια σου, πολλά λούκια τελευταία ρε παιδί μου. Γενικά το λέω αυτό…Να δεις όμως που θα βρούμε κάποια στιγμή τον σούπερ ήρωα και θα μας σώσει από όλα! 😉

  18. 31 Μαρτίου, 2010 8:08 πμ

    @Χάρη τι είναι ο φορτιστής και τι φορτίζει; Α, τα ήξερες όλα εσύ και δεν έλεγες τίποτα. Κοίτα, έκατσα και το σκέφτηκα και πέρα από τη ματαιότητα του πράγματος, για ‘μένα θα είναι παράξενο να ζήσω τη θητεία από την ανάποδη.

    Φυσικά, τώρα που εγώ τελειώνω, πρέπει να το πω, να το ακούνε και μερικοί μερικοί, ότι το μπλογκ (και φυσικά οι φίλοι που απέκτησα μέσα από αυτό) υπηρξε πολύ σημαντική στήριξη για ‘μένα. Αν δηλαδή δεν καθόμουν να γράφω εδώ για όλα τα φαιδρά και εγκληματικά που έβλεπα μάλλον θα μου είχε στρίψει (λίγο περισσότερο εννοώ).

    Τώρα να το προσδιορίσουμε και εννοιολογικά το θέμα: αν ο γόμενος σου είναι στο στρατό, τότε είσαι φανταρογκόμενα/-ος. Αν ο φίλος σου είναι στο στρατό, είσαι φανταροφίλος. Αν κάποιος συν-μπλόγκερ είναι στο στρατό, εσύ τι είσαι; (σίγουρα υπομονετικός, εννοείται, αλλά πρέπει να δημιουργήσουμε και επίσημο όρο-σιγά σιγά, έχουμε χρόνο μέχρι το Νοέμβριο…)

    Στο άλλο θέμα τώρα, όταν ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε τα ουίσκια ήταν χειμώνας! Αλλά μέσα στην αποφασιστικότητα του ζωδιακού κύκλου καλοκαίριασε μέχρι να ‘ρθει ο πάγος. Άρα προτείνω ευθαρσώς να το γυρίσουμε σε κοκτέηλς (που ταιριάζουν και με τη συλλογή που μας χάρισε ο άφρικαν-την οποία και συνιστώ να κατεβάσετε όλοι με την ευκαιρία…) ΑΛΛΑ ΑΚΟΥ ΕΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΙΕΙΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ! Αυτό είναι έσχατη προδοσία!

    Ο γλυκός μου ο Γκοντάρ! Τέρας αυτογνωσίας, ας το παραδεχτούμε. Που μας οδηγεί στην αλησμόνητη σκηνή από τις Τρεις Χάριτες, όπου προσπαθούν να εκπαιδεύσουν τη βλάχα ανηψιά από το χωριό, η οποία φυσικά και αντιστέκεται, οδηγώντας τη Μίνα Αδαμάκη σε έκρηξη συσσωρευμένης καλλιτεχνικής απόγνωσης: «Ξέρεις τι Γκοντάρ φάγαμε εμείς στη μάπα για να γίνουμε άνθρωποι;»

    Ε, αυτό…

    φιλάκια και σε ‘σένα τεο-αντιστασιακή!

  19. 1 Απρίλιος, 2010 6:17 μμ

    Silent ( » Αν κάποιος συν-μπλόγκερ είναι στο στρατό, εσύ τι είσαι; (σίγουρα υπομονετικός, εννοείται » ) :

    και (πιθανώς, μια πρόταση κάνω) :

    (ευ)βλογοφάνταρος 👿

    😆

    υγ : τα ουίσκια : στο χέρι σου είναι! (όσο για τις τρεις κυρίες δεν τις ήξερα (αμόρφωτη) 😦

    φιλιά πολλά ώς αύριο – που θα γίνουν πολύ πιο πολλά

    🙂 😀

  20. 3 Απρίλιος, 2010 11:16 πμ

    @Χάρη, τι θα έλεγες λοιπόν να πάρουμε τον βλογοφαντάρο φίλο μας και να τον κεράσουμε χρωματιστά κοκτέηλς για να ξεχάσει τα επικείμενα;

    (εντάξει, έχουμε χρόνο ακόμα, αλλά η υπόθεση συνήθως σηκώνει μεγάλη προετοιμασία-άσε που εγώ ψοφάω για χρωματιστά ποτά και ψάχνω δικαιολογίες!)

  21. 3 Απρίλιος, 2010 4:01 μμ

    και χρωματιστά κι απ’ τ’ άλλα – και μη μάς τρομάζουν οι διαδικασίες – έχουμε πάθει ανοσία! 😀

    (εντάξει, το βλογοφαντάρος κατάλαβα καθιερώνεται 😆 )

    Καλά να περάσεις προς το παρόν εσύ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: