Skip to content

Αρκεί μία Στρέλλα να φέρει την άνοιξη;

3 Μαρτίου, 2010

Τις τελευταίες μέρες παρακολούθησα σκεπτικός (μαζί με πολλούς ακόμα τηλεθεατές, φαντάζομαι) ελληνικό σήριαλ, όπου ένας εκ των πρωταγωνιστών ερωτεύεται μία τσανσέξουαλ. Και ήταν από τις λίγες, τις ελάχιστες φορές, που το θέμα αποτυπώθηκε στην τηλεόραση με ψυχραιμία, ρεαλισμό και αξιοπρέπεια. Σκεφτόμουν ωστόσο ότι, πέρα από την όποια καλλιτεχνική αξία του εγχειρήματος (χωρίς να υποτιμώ την αξία του, ίσα ίσα βρήκα τις σκηνές εξαιρετικές-περισσότερο όμως με απασχόλησε το μήνυμα και όχι το μέσο), σοκαριστική υπήρξε όχι η ίδια η κινηματογράφηση, αλλά η αντίδραση των τηλεθεατών, στο βαθμό τουλάχιστον που αποτυπώνεται στα μέσα διάδοσης πληροφοριών (τύπος και μπλογκς).

               

Πέρα δηλαδή από τα όποια αστεία γράφτηκαν και ανταλλάχτηκαν (αστεία ανώδυνα που όλοι κάνουμε μεταξύ μας), ειπώθηκαν και πολλά ακόμα, λόγια γεμάτα μίσος, χλευασμό, εξευτελισμό. Η ειρωνεία και η μισαλλοδοξία δεν στρέφονταν αποκλειστικά εναντίον του σκηνοθέτη/σεναριογράφου, ούτε αφορούσαν στις ερμηνευτικές ικανότητες των ηθοποιών που συμμετείχαν. Τα σχόλια, σεξιστικά στο σύνολο τους, αναφέρονταν στην ταυτότητα της τρανσέξουαλ, καθώς και στη σχέση που αναπτύχθηκε με τον έτερο πρωταγωνιστή. Δηλαδή, όχι για κάτι που έκαναν, αλλά για κάτι που είναι. Με λίγα λόγια, ενώ ο δημιουργός επιχείρησε να αγγίξει ένα θέμα πρωτόγνωρο για τα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα, και μάλιστα με σπάνια ευαισθησία και σεβασμό, το κοινό του υπήρξε κατώτερο του ίδιου.

                      

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι τα βάζουμε συχνά με την εκκλησία για τη ρητορική μίσους που εκφράζει απέναντι στο διαφορετικό, μας ενοχλεί όταν κάποιος πολιτικός μιλάει αρνητικά για τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους, οποιονδήποτε διαφορετικό από τους ίδιους, κατηγορούμε τα κόμματα που καταψηφίζουν τα όποια σύμφωνα ίσης μεταχείρισης των πολιτών. Ενώ παράλληλα μας άρεσε η Στρέλλα και επευφημήσαμε τον σκηνοθέτη της, συμμετέχουμε κάθε χρόνο στα φεστιβάλ υπερηφάνειας και διαμαρτυρόμαστε για τα πρόστιμα που επιβάλλει το μισαλλόδοξο ΕΣΡ, την ώρα που τον φόβο για το διαφορετικό αρνούμαστε να τον αντικρύσουμε στο δικό μας καθρέφτη.

                        

Ως λαός συχνά χρησιμοποιούμε αστεία για να μειώσουμε την ψυχική ένταση ή το φόβο που μας προκαλούν δυσάρεστες καταστάσεις. Ένα ηλίθιο αστείο όμως μπορεί να γίνει σοβαρό, όταν αντικείμενο της πλάκας και της καζούρας αποτελούν οι δίπλα μας και, ακόμα περισσότερο, όταν αυτή η πλάκα είναι νομιμοποιημένη από το σύνολο. Δηλαδή, πίσω από τη ρητορική μίσους της εκκλησίας, για παράδειγμα, βρίσκονται συγκεκριμένα (κοινωνικά, οικονομικά, ψυχολογικά) συμφέροντα. Όταν όμως υποκείμενο της στοχοποίησης είναι οι πολλοί, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

                   

θα πρότεινα, τέλος, για όποιον έχει υπομονή, να διαβάσει το κείμενο της Αλεξάνδρας Βασιλείου: Όταν η γλώσσα σκοτώνει.

25 Σχόλια leave one →
  1. 3 Μαρτίου, 2010 1:58 μμ

    πολύ καλό, πάρα πολύ καλό!!

    Αχ αυτή η εμμονή μου με τον αντισεξιστικό λόγο! Κι αν έχω χλευαστεί γι’αυτή την εμμονή.

    Χαίρομαι που και οι δυο μας αυτές τις μέρες τα έχουμε πάρει με τους διπλανούς και τις διπλανές μας, κατά κύριο λόγο!

  2. 3 Μαρτίου, 2010 6:57 μμ

    Δεν πήρα χαμπάρι από το τι ειπώθηκε (μα που κυκλοφορώ;) αλλά μπορώ να φανταστώ… Μόνο μια παρωδία με την Παπαρήγα είδα στην Ελληνοφρένεια – και δεν την κατάλαβα αμέσως.

    Αναρωτιέμαι επίσης π.χ. πόσοι από όσους γελούσαν με τον «Μπρούνο» (που επίσης δεν έχω δει) το έκαναν χωρίς να αναπαράγουν τα γνωστά ρατσιστικά κλισέ για τους ομοφυλόφιλους, ελάχιστοι νομίζω.

    Ελπίζω πάντως ο Παπακαλιάτης να μην ασχοληθεί και με το ζήτημα της ενσωμάτωσης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία γιατί τη βάψαμε…!

  3. 3 Μαρτίου, 2010 9:50 μμ

    Δεν έχω δει το σήριαλ (μα πού ζούμε Head δλδ x 2 !) αλλά δεν μού κάνουν καμία εντύπωση αυτά που λες Silent – για τις αντιδράσεις, το ποιον τους, τις καταγωγές τους. Να πω κάτι που θα φανεί ίσως περίεργο, αλλά είναι ένας μ ι σ ο γ υ ν ι σ μ ό ς στον κ ύ β ο αυτός, γιατί το αντικείμενο τού μίσους δεν είναι απλά ο «παραδοσιακά» αδύνατος και εύκολος και συνηθισμένος στόχος (η γυναίκα), αλλά επιπλέον (2) ένας ά ν τ ρ α ς που αναγνωρίζει γυναικεία χαρακτηριστικά και επιθυμίες στον εαυτό του, και (3) θέλει να το αποδεχτεί και να το ε π ι δ ε ί ξ ε ι αυτό, με το να είναι και στην «όψη» τέλεια γυναίκα …

    Το μίσος συνεπώς τών «αντρών» σ’ αυτήν την περίπτωση δεν είναι μόνο «σκέτος» μισογυνισμός αλλά και μια μνησικακία προς κάποιον που «θα’πρεπε να είναι με τό μέρος τους» και που αντιθέτως αποστατεί από το κοπάδι τών «μασίφ» ντρεσαρισμένων στους παραδοσιακούς ρόλους τών φύλων. Είναι βαθύ μίσος αυτό, γιατί εδώ, πιστεύω εγώ ακράδαντα, υπεισέρχεται και μια υπόγεια ζήλεια για όσους «αναγνωρίζουν» επιθυμίες που – όταν τις έχουν οι γυναίκες μπορούν να «ξορκίζονται» ως «ξένες» – αλλά που όταν ένας άντρας τούς δείχνει ότι είναι «και δικές του», γίνονται δυο φορές, και τρεις φορές τότε και «δικές τους» – μολονότι απωθούμενες …. Όλο αυτό είναι βαρύ φορτίο για το συμβιβασμένο αντράκι-καταπιεστή γυναικών (και αντρών…) …

    για αυτό που λες, ότι :

    «ενώ ο δημιουργός επιχείρησε να αγγίξει ένα θέμα πρωτόγνωρο για τα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα, και μάλιστα με σπάνια ευαισθησία και σεβασμό, το κοινό του υπήρξε κατώτερο του ίδιου»,

    θα’χα μόνο να σού πω ότι το κοινό αυτό είναι δεδομένο για την τηλεόραση – οι υπόλοιποι, και να βλέπουμε τηλεόραση, δεν μιλάμε και δεν ακουγόμαστε σ’ αυτά τα «γκάλοπ». Δεν θέλω να πω ότι είναι λίγοι – δεν είναι λίγοι – αλλά ότι αυτοί είναι τό target group ακριβως τής τηλεοπτικής λογικής : τούς έχει κατασκευάσει το σύμπαν, τούς αποτελειώνει η τηλεόραση…

    Και η γυναικεία, και η αντρική, ομοφυλοφιλία είναι τόσο μισητές στην εκκλησία (όλες τις εκκλησίες) γιατί αναδεικνύουν την ερωτική πράξη ως «καθαρή» επιδίωξη ηδονής χωρίς τα συμπαρομαρτούντα τής «διαιώνισης τού είδους» και (πανω απ’ όλα) τής «οικογένειας». Αυτό είναι αρκούντως ανατρεπτικό για το σύστημα, το καταλαβαίνουμε όλοι νομίζω – και αν την ίδια στάση ζωής έχουμε και (μερικοί) ετεροφυλόφιλοι μπορούν να μάς αγνοούν και να μάς μπερδεύουν μέσα στις μπουρμπουλήθρες τής ρητορικής τους – το πιο εύκολο επιχείρημα είναι «θα μεγαλώσεις και θα πήξει το μυαλό σου κι εσένα, και θα θελήσεις κι εσύ να κάνεις παιδιά»… Οι ομοφυλόφιλες/οι όμως προκαλούν ε ξ α ρ χ ή ς και δεν γίνεται να «μπουρδουκλωθούν» με το άλλοθι τής «ηλικίας» – ίσα-ίσα, όσο πιο «νέοι» το εκδηλώσουν τόσο πιο επικίνδυνοι θεωρούνται…

    Σκέψου έναν μαθητή γυμνασίου που θα πηγαίνει ντυμένος «μαθητρια» στο σχολείο – αν υποθέσουμε ότι δεν τον δολοφονήσει στο μεταξύ ο πατέρας του…

    φαντάζομαι να καταλαβαίνεις, επειδή με ξέρεις, (κάπως 🙂 ) ότι δεν «δικαιολογώ» το μίσος σε καμία περίπτωση – θέλω να πω απλώς ότι εντάσσεται μέσα στο μεγάλο πρόβλημα τής κατασκευασμένης μας ψυχολογίας, και δεν είναι απλώς θέμα μόρφωσης ή ήθους ενός λαού – δυστυχώς και οι πιο «καταπιεσμένοι» εδώ είναι ίδιοι με τον «πρώτο κόσμο» – βλ. και τούς εκδικητικούς βιασμούς και νόμους εσχάτως την αφρική εναντίον τών γυναικών ομοφυλόφιλων… Και δεν έχω πληροφόρηση για το τι συμβαίνει με τούς μαύρους τρανσέξουαλ (αν τολμούν να εκδηλωθούν) στην Ουγκάντα…

    το θέμα είναι φυσικά τεράστιο, σού είπα κάποιες από τις σκέψεις μου, απλώς

    σε φιλώ

  4. 3 Μαρτίου, 2010 10:45 μμ

    @μπαλούν σε ευχαριστώ, έχουμε αφήσει μία ανοιχτή συζήτηση οι δυο για μας τις επόμενες μέρες. Μια παρατήρηση: δεν τα έχω πάρει με κανένα και καμία, περισσότερο μιλάω για το φόβο που γίνεται μίσος. Να βοηθήσω προσπαθώ 🙂

  5. 3 Μαρτίου, 2010 10:48 μμ

    @head καταρχάς η εμμονή σου με την Ελληνοφρένεια πολύ μου αρέσει-θα ψάξω να βρω την Αλέκα, ξέρεις ότι τρελαίνομαι…

    Έχω την εντύπωση ότι επειδή ήταν ο ίδιος ο «Μπρούνο» που αναπαρήγαγε όλα τα στερεότυπα περί ομοφυλοφιλίας (σε υπερθετικό βεβαίως βαθμό), οι γνωστοί-άγνωστοι δεν μπόρεσαν να το χαρούν (μάλλον ξινό τους βγήκε, στην ταινία ήταν και οι ίδιοι αντικείμενο χλευασμού).

    Το θέμα δεν θα με απασχολούσε περισσότερο αν η γλώσσα δεν τσάκιζε και κόκαλα εκτός από μυαλά, αν με καταλαβαίνεις…

    (στην τελευταία σου ευχή θα με βρεις σύμφωνο-αν και ωστόσο-κι αυτό δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου συμβεί, να υπερασπίζω δηλαδή τον Παπακαλιάτη-είμαι σίγουρος ότι αν ποτέ τολμήσει το διάβημα, θα το κάνει και πάλι με αξιοπρέπεια και ουχί με προκατάληψη…)

  6. 3 Μαρτίου, 2010 10:50 μμ

    @χάρη έβαλες πολλά στο τραπέζι-θα προσπαθήσω να απαντήσω σε κάποια από τα ζητήματα.

    Καταρχάς μάλλον έχεις δίκιο περί μισογυνισμού στον κύβο (δεν το είχα σκεφτεί) και γνωρίζουμε όλοι περιπτώσεις κληρικών που μετά το εκκλησιαστικό κήρυγμα παραδίδονται στις σαρκικές επιθυμίες-καλά κάνουν ως προς το δεύτερο, αν στην κοσμική τους ζωή δεν τις πολεμούσαν αυτές τους τις επιθυμίες ίσως ο κόσμος να ήταν λίγο καλύτερος.

    Το θέμα ωστόσο εδώ δεν είναι οι παπάδες, που στην τελική είναι και συνειδητοί ως προς τα φοβικά τους κίνητρα (βλέπεις η σεξουαλική ενημερότητα βλάπτει σοβαρά τις επιχειρήσεις τους), αλλά η γλώσσα που χρησιμοποιεί κανείς στην καθημερινή του ζωή, χωρίς να διακυβεύεται ξεκάθαρα κάτι από την ταυτότητα του. Και η απάντηση μου ήταν αντανακλαστική γιατί όταν δεν αντιδράς στη ρητορική μίσους μολύνεσαι και σιγά σιγά νομιμοποιείς και τα εγκλήματα μίσους.

    Και όσο για την τηλεοπτική αποτελμάτωση, προσωπικά δεν με ενδιαφέρει η οποιαδήποτε συμμετοχή σε οποιοδήποτε γκάλοπ, είναι μάταιο, άσκοπο και περιττό. Επειδή όμως οι επιπτώσεις αυτής της «τηλεπάθειας» (με την κυριολεξία του όρου) συχνά ξεφεύγουν και επηρεάζουν ζωές ανθρώπων, καλό είναι να αντιδράμε που και που-αν και (τι ειρωνεία!) εδώ υπάρχει το παράδοξο οι θεατές να αποδεικνύονται πιο σκουπιδιαραίοι από το τηλεοπτικό υποκείμενο.

    Και ως προς τη «δικαιολόγηση του μίσους», επειδή τα ψυχολογικά κίνητρα μου (μας) είναι πιο ξεκάθαρα από αυτούς που τα βιώνουν, γι’ αυτό ακριβώς αναφέρομαι στο φόβο. Μόνο που τις περισσότερες φορές ο φόβος είναι μεταδοτικός και μολυσματικός. Και αλίμονο που μπορεί να οδηγήσει αν δεν καταφέρεις να τον διαχειριστείς…

    Κάποια ακόμα από τα θέματα που θίγεις έχουν στο παρελθόν αναφερθεί εδώ, το θέμα ωστόσο-όπως λες κι εσύ-είναι ανεξάντλητο. Έχουμε πολλά να πούμε λοιπόν…

  7. 4 Μαρτίου, 2010 4:02 μμ

    εδώ ο κόσμοςχάνεται και το μ## χτενίζεται

    • 4 Μαρτίου, 2010 4:08 μμ

      Ο λόγος που σας αφήνω εδώ είναι γιατί με εξέπληξε η σεμνοτυφία σας. Μουνί αγαπητέ/ή μου…

  8. 4 Μαρτίου, 2010 4:44 μμ

    Silent, σε ευχαριστώ γιατί μου έλυσες μία απορία. Είδα κι εγώ την παρωδία της Ελληνοφρένειας που αναφέρει ο Head πιο πάνω, αλλά καθώς δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση (και μάλιστα ελληνική), δεν καταλάβαινα σε τι αναφερόταν!

    [ακόμα θολό τοχω δλδ, απλά κατάλαβα πως πρόκειται για κάποιο σήριαλ, μου φτάνει αυτό].

    Να πω μόνο ότι όλα όσα αναφέρεις στο ποστ σε Α’ πήθυντικό αφορούν μονάχα μια μικρή μειοψηφία. Η μεγάλη πλειοψηφία είναι είτε κάφροι που χλευάζουν (με το σκεπτικό και για τους λόγους που αναφέρει η Χάρη), είτε γυναικούλες που θαυμάζουν εκστατικές τους άντρακλες που τις έβγαλαν από το ράφι, είτε Φαρισαίοι θρησκευόμενοι από κοίνους με τον κώνωπα και την κάμηλο.
    Δε νομίζω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που είδε τη Στρέλα και ένιωσε καλά, ούτε πολύ κόσμος που επιδοκίμασε το σήριαλ που αναφέρεις. Πάνω από όλα, πιστεύω πως οι περισσότεορι βαθειά μέσα τους νιώθουν πολύ άβολα.

    Είναι πολύ πίσω η κοινωνία μας, πολύ…

  9. 4 Μαρτίου, 2010 5:24 μμ

    @krot καλωσήρθες στο φτωχικό μου (ρίχνω κι εγώ κλεφτές ματιές από ‘κει, δεν αξιώθηκα όμως να αφήσω την καλημέρα μου…)

    Από τις κατηγορίες που ανέφερες με ανησυχεί κάπως η δεύτερη, οι επονομαζόμενες και γυναικούλες. Ήθελα δηλαδή από χθες να ρωτήσω και τη Χάρη: αν είσαι γυναίκα και χλευάζεις ανθρώπους που θέλουν να αποκτήσουν το ίδιο φύλο με ‘σένα (καλύτερα αισθάνονται το ίδιο φύλο με ‘σένα), αρνείσαι με λίγα λόγια να αποδεχτείς και στους άλλους την ταυτότητα που φέρεις η ίδια, αυτό τι σε κάνει; Γιατί για τους άνδρες υπάρχει επιθετιός προσδιορισμός (μισογύνης), εδώ περιπλέκονται τα πράγματα. Και το λέω γιατί στην αντίληψη μου έπεσαν περισσότερο γυναικείες παρεμβάσεις..

    Και αν δεχτούμε η υπερβολική αντίδραση στους άνδρες κρύβει κάποιο φόβο ταύτισης, στις γυναίκες τι;; Μάλλον οι ψυχαναλυτές δεν έφτασαν ακόμα μέχρι εκεί…

    (τώρα για τους άλλους, τους φαρισαίους βαριέμαι και να σχολιάσω…)

    Για τη Στρέλλα πάντως έχω μία διαφωνία: στο σινεμά υπήρχε κάθε καρυδιάς καρύδι (από ηλικιωμένα ζευγάρια μέχρι έφηβοι σε αναζήτηση ταυτότητας) και η αντίδραση ήταν κοινή. Δηλαδή, δεν έδειξε κανείς να προσβάλλεται (σε αντίθεση με το σήριαλ του παπακαλιάτη), ίσα ίσα φάνηκε να ανοίγει μία συζήτηση μέσα τους (μας)-το σίγουρο είναι ότι δεν έφυγε κανείς από το Άστυ, όπως συνηθίζεται σε αντίστοιχες ταινίες…

    (Πάντως την ελληνοφρένεια δεν την είδα ακόμα αν και νομίζω δεν έχουν πολύ καλό χιούμορ με αυτά τα πράγματα-άσε που ο χεντ μου αποκάλυψε ότι είναι κομουνισταί και οι κομμουνισταί πρώτοι σέρνουν την μαγκούρα!)

    Αν όμως η κοινωνία μας είναι πίσω (που δεν την είδα και πολύ πίσω, αν κρίνω από τις αντιδράσεις στο βίντεο της Τζούλιας), ας της δώσουμε μία κλωτσιά να πάει μπρος…

    Το βάρυνα το πράγμα όμως και είναι και μέρα θεού. Άντε, καλό ηλιόλουστο υπόλοιπο…

  10. 4 Μαρτίου, 2010 8:06 μμ

    Όπως λες Silent, κι όπως λέει και το λινκ στο 10 που παραπέμπεις, η «γλώσσα σκοτώνει» και μάλιστα με πολλούς τρόπους – ένας, όσο ανώδυνος κι αν μάς φαίνεται, είναι αυτός τού ανώνυμου ( χ ) παραπάνω που δεν γράφει το «μουνί» ολογράφως : δεν ντρέπεται να το γράψει, θέλει να σε κάνει απλώς συνένοχο ότι κ ι ε σ ύ θα προσβαλλόσουνα αν το έγραφε…

    ο πουριτανισμός υπάρχει στα σημεία περισσότερο που «ντρεπόμαστε», και λιγότερο στα σημεία που «βρίζουμε»

    Για τις γυναίκες που υιοθετούν την αντρική οπτική μπορεί να γίνει όντως πολύ μεγάλη συζήτηση όμως – όπως εξάλλου και για τούς ομοφυλόφιλους ή (πολύ περισσότερο) τούς τρανς άντρες που δεν παύουν να προδίνουν έναν υπόγειο μισογυνισμό ώρες-ώρες (και, ώρες-ώρες, καθόλου διακριτικά…) έχω κάνει παρέα και με μεν και με δε, και γι’ αυτό το λέω… Θα μιλούσα όμως μόνο για την ελλάδα, γιατί δεν ξέρω καθόλου τους δυτικούς…

    άφθονα θέματα προς συζήτηση εν πάση περιπτώσει…

    (και για να μη νομίζεις ότι υπεκφεύγω στο θέμα τών «γυναικών» που ταυτίζονται με τούς «άντρες» τους (προσπαθώ απλώς να αποφύγω ένα δεύτερο σεντόνι σήμερα…) θα ‘λεγα συνοπτικά ότι είναι απολύτως κυριολεκτικά τα εισαγωγικά ( » » ) και στις δύο κατηγορίες στην περίπτωση αυτή…) (με την έννοια ότι ούτε αυτές ούτε αυτοί αποδέχονται την εαυτή τους και τον εαυτό τους ολόκληρο, και συνεπώς το απαραίτητο μίσος και το απωθημένο ξεσπάει εναντίον όποιου (υποψιάζονται) ότι ζει πιο ολοκληρωμένα απ’ τούς ίδιους… Το μίσος όπως και η εξουσία είναι υποκατάστατο τής καύλας, εν ολίγοις – (άντε, και να δούμε τι άλλο θα γκουγκλιστεί προς τα μέρη σου πλέον!)

    υγ: την Κρότ την προσέχουμε όλες μας κι όλοι μας (αλλά κι εγώ δεν τής γράφω συχνά – είναι λίγο απόμακρη 😉 αλλά πάντα ωραία 😀 )

  11. 4 Μαρτίου, 2010 8:50 μμ

    α, δεν ήθελα να σχολιάσω σε μπαγιάτικο ποστ, μιας και ανέβηκε καινούριο, αλλά με προκαλείτε!

    Silent, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Για να δεις τη Στρέλα, πρέπει να πας στο σινεμά και να πληρώσεις είσοδο. Άρα το κοινό είναι πιο επιλεγμένο και μάλλον ψαγμένο.
    Για να δεις το σήριαλ, απλά πατάς ένα κουμπί, χωρίς καν να σηκωθείς από τον καναπέ. Άρα το κοινό είναι ο κάθε πάσα ένας. Εξού και οι αντιδράσεις στο σήριαλ, είναι μάλλον πιο αντιπροσωπευτικές της κοινωνίας.

    Χάρη, αυτό που είπες με το υποκατάστατο, πωωω… Να το τυπώσω και να το κολλήσω σε όλη την πόλη! Ακριβώς έτσι. [αν και μεταξύ μας, εγώ μόνο τη σοκολάτα ήξερα για υποκατάστατο]. Με δυο κουβέντες, το μίσος και η εξουσιολαγνεία κρύβουν πολλές ανασφάλειες: σκεφτείτε ποιοι κυβερνάνε λοιπόν…

    Αλλά κανονικά, έπρεπε να σου κάνω μούτρα: απόμακρη εγώ;! Μα!!!!

  12. 4 Μαρτίου, 2010 11:05 μμ

    σε ποια πόλη δλδ θα τα κολλήσεις; στο βρυξελλοχώρι, στους «καλούς αέρηδες» ;;; (ε αυτά εννοούσα κι εγώ 😉 )

  13. 5 Μαρτίου, 2010 10:28 πμ

    @Χάρη έχουν πλάκα όλοι αυτοί που θέλουν να βρίσουν, δεν τους το επιτρέπει όμως η ηθική τους. Γιατί το «μουνί» είναι κακό (άσχετο, αλλά αυτή η ανάρτηση έσπασε το ρεκόρ του μπλοκ μου, λίγο η τρανσέξουαλ, λίγο το σεξ, λίγο το μουνί-θέλω να πω με αυτό ότι όλη η ελλάδα με τέτοια ασχολείται ολημερίς ιδιωτικά, όλοι σοκάρονται όμως και μόνο με την υπόνοια ότι μία τραβεστί ενδέχεται να κάνει σχέση φυσιολογική και χωρίς πληρωμή με στρέητ άνδρα. Τς τς!)

    Όσο για το άλλο, ποιος είπε ότι οι έλληνες ομοφυλόφιλοι δεν είναι ομοφοβικοί; Επαγγελματικά μιλώντας εδώ, η εμπειρία έχει δείξει ότι το εσωτερικευμένο μίσος για τον εαυτό είναι από τα δυντότερα στοιχεία της προσωπικής ταυτότητας πολλών ομοφυλόγιλων ανδρών και γυναικών-δεν το κατηγορώ αυτό, με στεναχώρια το λέω και ξέρω ότι θέλει μεγάλο θάρρος να διώξεις αυτό το μίσος. Ωστόσο, από το σημείο αυτό μέχρι τη θυματοποίηση συνανθρώπων σου υπάρχει μεγάλη απόσταση.

    Τώρα για τις γυναίκες, δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται απλά για ταύτιση. Δηλαδή ο «μισογυνισμός» (ή όπως αλλιώς λέγεται) απορρέει αποκλειστικά από την ταύτιση της «γυναικούλας» με τον άντρα της; Καμία άλλη προσωπική ευθύνη δεν υπάρχει; Είναι σαν όλα τα αρνητικά (ψυχολογικά) χαρακτηριστικά να αποδίδονται στους άνδρες, που περνάνε και στις γυναίκες με τη μορφή δανείου. Δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

    (Καλημερούδια Χάρη, άργησα να απαντήσω γιατί κοιμόμουν-όχι για να μη λες…)

  14. 5 Μαρτίου, 2010 10:36 πμ

    @Κροτ ε, όχι και απόμακρη η Χάρη! Εξανίσταμαι εντόνως!

    (και το ποστ μου μπαγιάτικό; ίσα ίσα που είναι φρέσκο φρέσκο κι απ’ τη ζωή βγαλμένο…)

    Για τη διαφορά Στρέλλας-Παπακαλιάτη έχεις δίκιο, μάλλον εγώ θέλω να βλέπω τα πράγματα πιο αισιόδοξα από ό,τι είναι. Από την άλλη, προχωράμε, έστω και σημειωτόν (αν η Στρέλλα έβγαινε πριν δέκα χρόνια μάλλον θα είχαμε πολλούς σπασμένους κινηματογράφους-ή κανένα να την προβάλλει).

    Και ρε γαμώτο δίκιο έχετε περί εξουσίας και λοιπών αφροδισιακών, αλλά εγώ εξακολουθώ να βρίσκω κάποιους από τους κυβερνώντες και τις κυβερνούσες σέξι 🙂

    (δε λέω ονόματα γιατί θα ανοίξουν κεφάλια)

    Καλημέρα!

  15. 5 Μαρτίου, 2010 11:28 πμ

    Α! και κάτι ακόμα για να συμπληρωθεί η εικόνα: πρόσφατα ο μητροπολίτης Καλαβρύτων έστειλε ένα ακόμα ανάθεμα στα «κατακάθια της κολάσεως» με το κουσούρι (τους ομοφυλόφιλους ντε!).

    Το πιο διασκεδαστικό κομμάτι στο τσίρκο με τα ράσα ήταν η δήλωση: «τι θα εκάναμε π.χ. αν κάποιος έθιγε την τιμή και την υπόληψη του πατέρα μας ή της μάνας μας; Θα παραμέναμε σιωπηλοί, αν έλεγε τον πατέρα μας π….. ή τη μητέρα μας π……, τις γνωστές αισχρές λέξεις, που δεν μου επιτρέπεται ούτε να τις γράψω;».

    Βλέπετε ο παπούλης σεμνύεται να πει πούστης και πουτάνα…

    και πάλι καλημέρα

  16. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    5 Μαρτίου, 2010 12:27 μμ

    όχι !!! (απαντάω στην ερώτηση – τίτλο του ποστ)

    τη στρέλλα την είδα (αρκετά καλή ταινία), τα σήριαλ δεν τα ξέρω και αυτόν τον παπακαλιάτη, αν και τον έχω ακουστά, δεν τον έχω πετύχει πουθενά (στην τιβι εννοώ). για τα υπόλοιπα, μια χαρά τα λέτε 🙂

    silent, ποιούς από τους κυβερνώντες και τις κυβερνούσες βρίσκεις σέξι; ε; ρωτάω γιατί ανησυχώ για σένα 🙂

  17. 5 Μαρτίου, 2010 3:00 μμ

    @psi είναι προφανές ότι μιλάω για τον κουλούρη..

  18. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    5 Μαρτίου, 2010 4:25 μμ

    και με πόσα augmentin βλέπεις τον κουλούρη σέξι; 🙂

    btw περιμένουμε μια απάντηση (e-mailικώς)

  19. 6 Μαρτίου, 2010 5:56 μμ

    χα χα (για τα δύο τελευταία – 17 & 18 – ήταν αυτό ) 😆

    στα γενικά να προσθέσω ότι δεν έχω δει την «Στρέλλα» (σκοπεύω πάντως…) 😳

    στα ειδικά (εν συντομία γιατί τα βαρέθηκα τα σεντόνια μου) : η «ταύτιση» δεν αίρει την ευθύνη τής (ψυχολογικής) επιλογής, αντιθέτως… μάς βοηθάει απλώς να καταλαβαίνουμε καλύτερα τούς (ψυχολογικούς κ.ά.) εκβιασμούς που έχουν προηγηθεί (λέω τώρα εγώ… Σε καθεστώς πατριαρχίας διάγωμεν παγκοσμίως και επί σειρά αιώνων – διατί να το κρύψωμεν…) (δεν είναι πολλοί δλδ οι αιώνες (3 νομίζω μάς χωρίζουν μόνο από την «αναγέννηση» -) όπου όσες γυναίκες (και όσοι άντρες) υπήρχε έστω και υποψία ότι δεν «ταυτίζονται» απολύτως με τις νόρμες περί «ηθικής» (τών παπαδων, που έλεγες και συ παραπάνω) υφίσταντο τελετουργικές αποκοπές στήθους και λοιπών οργάνων, χώσιμο τους στο στόμα, τελετουργικό γδάρσιμο με πασπάλισμα αλατιού, και κατόπιν τούτων, και άλλων τινών, τελετουργική (εν ζωή) καύση στην πυρά)

    Ε αυτό που υπαινίσσομαι είναι ότι κάτι απ’ όλ’ αυτά παραμένει στη συλλογική μνήμη όσων (αδικαιολογήτως βέβαια σήμερα) κάνουν και τις «επιλογές» τους «ταυτιζόμενοι» με την εξουσία – τών παπάδων που έλεγες και πάλι εν προκειμένω –

    καμία δικαιολογία φυσικά, αλλά όσοι ζούμε με άλλα «στάνταρ» ξέρουμε πόσο (ανωδυνότερα μεν, αλλά…) πληρώνονται και τά παρόμοια σήμερα…

    (και νάτο πάλι το σεντονάκι) 👿

    φιλιά 😀

  20. 7 Μαρτίου, 2010 4:32 μμ

    Χάρη και Silent, νομίζω πως το γενικό συμπέρασμα είναι πως αυτός ο κόσμος προχωράει προς τα μπρος πολύ αργά. Και πως όπως λέει η Μαφάλντα, όσο κι αν προχωράει τεχνολογικά, τόσο πίσω παραμενουν οι προθέσεις.

    Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το θέμα του ποστ, δλδ την αντιμετώπιση του (κάθε λογής) διαφορετικού (και λέω κάθε λογής, γιατί έτσι αντιδρούν όλοι αυτοί και στη θέα πχ ενός υπέρβαρου, ενός ανάπηρου, ενός ασιάτη, ενός πνευματικά καθυστερημένου κλπ κλπ). Έχει να κάνει με το πόσα βήματα έχει κάνει το ανθρώπινο γένος από τη στιγμή που ο Χόμο Νεάντερταλ έδωσε τη θέση του στο Χόμο Σάπιενς. Δυο-τρια λέω εγώ.

  21. 8 Μαρτίου, 2010 1:24 μμ

    @χάρη:

    α. να τρέξεις να δεις τη Στρέλλα αμέσως!

    βου. διάβασα τις περιγραφές σου πρωί πρωί και μου έφτιαξε η μέρα! Τελικά όσοι νομίζουν ότι απέχουμε πολύ από το Ισλάμ και τους μουλάδες είναι βαθιά νυχτωμένοι…

    γου. και πάλι κάτι δεν μου πάει καλά, αλλά δεν ξέρω τι. Εσύ μια χαρά τα λες, εννοείται, απλά νομίζω ότι το πρόβλημα έγγειται πέρα από την ταύτιση με αντρικά πρότυπα (πατριαρχία, παπάδες, γκόμενος) και περισσότερο με σχάσεις της προσωπικότητας. Θέλω να πω, η ταύτιση οδηγεί σε δικαιολογήσεις και από αυτές είμαστε πλήρεις.

    (Άστο, αν βρω τι θέλω να πω θα σας το πω κι εσάς!)

    (άργησα να απαντήσω, αλλά είχα καλό-κακό μάλλον-λόγο

    φιλιά!

    🙂

  22. 8 Μαρτίου, 2010 1:31 μμ

    @κροτ κοίτα τι μου θύμισες τώρα!

    Κάθονται η Μαφάλντα και η Σουζανίτα και παίζουν «βλέπω-βλέπω».
    Λέει η Σουζανίτα: «Βλέπω, βλέπω…».
    Λέει και η Μαφάλντα: «τι βλέπεις;».
    Απαντάει η Σουζανίτα: «Κάτι μαύρο».
    Και την αποτελειώνει η Μαφάλντα: «Α, το μέλλον μας θα είναι!»

    Πιστεύω να σε κάλυψα 🙂

  23. 9 Μαρτίου, 2010 12:42 πμ

    silent σόρι για τις περιγραφές, αλλά…και πού να ξερω γω τι ώρα θα με διαβάσεις
    :(((((((

    εγώ, αντιθέτως, σ’ ευχαριστώ για το γέλιο με τη μαφάλντα
    :))))))))))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: