Skip to content

οι αθηναίοι II

16 Φεβρουαρίου, 2010

16 Σχόλια leave one →
  1. 16 Φεβρουαρίου, 2010 4:13 μμ

    τι ωραία Δεν ξέρω ποιον (και ποια; ) να πρωτοξεχωρίσω…

    εκείνο το πρώτο πάντως με το τελευταίο κάνουν ωραίο κοντράστ – μπλακ εντ γουάιτ…

    btw : έχεις προσέξει τους σκύλους στους αθηναϊκούς δρόμους ; – στις διαδηλώσεις δίνουν ρέστα – δεν το συζητάω, αλήτες κανονικοί, αναρχικοί και κουκουλοφόροι οι τετράποδοι ! δίνουν ρέστα !

    φιλιά΄

    χχχ

  2. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    16 Φεβρουαρίου, 2010 10:16 μμ

    The kids are alright !!!

    ψιτ, μη βγάζεις πρόσωπα στη φόρα και τους μαζέψουν

  3. 17 Φεβρουαρίου, 2010 8:18 πμ

    @χάρη εγώ θα διάλεγα το δεύτερο που είναι γλυκύτατο, αν όμως δεν αγαπούσα τόσο πολύ το τρίτο, που το’ χω σαν παιδί μου 🙂

    το τελευταίο είναι με διαφορά το πιο παιχνιδιάρικο σκυλί που έχω γνωρίσει και μάλιστα χρειάζεται και οικογένεια γιατί είχε ένα ατύχημα και εδώ και μερικούς μήνες βρίσκεται σε καταφύγιο αδέσποτων ζώων…

    και όσο για τους σκύλους-διαδηλωτές, είναι γνωστό ότι τα συμπαθή τετράποδα το χέρι που δεν το δαγκώνουν…πάλι το δαγκώνουν (δεν το φιλάνε πάντως…)

    και μερικά βιογραφικά:

    ο πρώτος περνάει τις ώρες του στο γκάζι, έξω από ψητοπωλείο γι’ αυτό είναι αραχτός και καλοθρεμένος

    ο δεύτερος τριγυρνάει στο γκύζη και είναι αγνώστων λοιπών στοιχείων

    για τον τρίτο δεν σας λέω πολλά, μη βγάλουμε τα άπλυτα μας στη φόρα!

    ο τέταρτος είναι γέννημα θρέμα αγίας βαρβάρας!

    τα δύο τα μικρά τα βρήκα τη Δευτέρα στην Ελευσίνα και επιρεασμένος από τις τελευταίες μιας συζητήσεις, όταν τα είδα σκέφτηκα τον στίχο του ποιητή «τα σκυλάκια που παίζουν στ’ ανοιξιάτικο δείλι…»

    ο έκτος είναι των βορείων προαστείων-τον βρήκα να την αράζει στην εκάλη…

    ε, και για το τελευταίο σου είπα ήδη-τριγύρναγε στη λεωφόρο Σχιστού, μέχρι το ατύχημα-τώρα μένει στο Πέραμα και ψάχνει οικογένεια

    αυτά!
    (εννοείται ότι θα υπάρξει και τρίτο μέρος σύντομα)
    φιλιά!

  4. 17 Φεβρουαρίου, 2010 9:16 μμ

    …κι εγώ, απ’ όλα αυτά, έβγαλα (μερικά) βιογραφικά σου 🙂

    όλο τσάρκες μού είσαι δλδ : πλήρης κάλυψη λεκανοπεδίου 😆

    tsk tsk

    (γλύκες πάντως όλα, και κυρίως (εκτός βέβαια από τόν προστατευόμενό σου) : και τα 1 : (ΠΟΛΥ γλύκας), 2 : (ΠΟΛΥ χουζούρης), (καλά, το 3ο σού ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ κιόλας), το 4ο μάλλον το ψιλοενοχλούμε διότι σκέφτεται ΚΑΤΙ …)

    αναμένω με αγωνία

  5. 17 Φεβρουαρίου, 2010 9:33 μμ

    p. s. : κι όλη τή μέρα παίξαν κι αποστάσαν

    🙂

    (τα σκυλάκια)

  6. 18 Φεβρουαρίου, 2010 10:00 πμ

    Εγώ πάντως όποτε βλέπω σκύλους να ξαπλάρουν, αισθάνομαι ότι ανήκουν στους λίγους τυχερούς που έχουν βρει το νόημα της ζωής!

  7. 18 Φεβρουαρίου, 2010 11:49 πμ

    @psi νόμιζα ότι σου είχα αφήσει μήνυμα, αλλά φαίνεται πως δεν ήρθε ποτέ (σεσημασμένος σπάμερ στο ίδιο μου το μπλογκ γκρρρρρρ)

    έλεγε κάτι σαν:

    ε, όχι και alright, τα καλύτερα παιδιά είναι
    και όσο για το άλλο, ποιος θα μπορούσε να κάνει κακό σε αυτές τις φάτσες;;

  8. 18 Φεβρουαρίου, 2010 11:55 πμ

    @χάρη, αφού κι εγώ είμαι αλήτης, νόμιζα ότι το ΄ξρερες αυτό…

    (Σκεφτόμουν χθες και μία ιστορία με την κυρία της τελευταίας φωτογραφίας: όλο το καλοκαίρι μου έκανε παρέα στις σκοπιές και μάλιστα όταν ερχόταν εφοδία τα βράδυα, τους άκουγε από μακρυά και γάβγιζε κι αυτό ήταν το σήμα μου για έσω έτοιμος. Μετά τους πρώτους μήνες, κι αφού σιγουρεύτηκα ότι για όσο έχω τη μαυρούλα μαζί μου δεν θα με ενοχλήσει κανείς χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να κοιμάμαι στη σκοπιά-η μαυρούλα πάντα με ξύπναγε την κρίσιμη στιγμή-μέχρι που ένα βράδυ ήρθε ένας ειδικός φρουρός και με βρήκε να κοιμάμαι με τη μαυρούλα να κοιμάται στα πόδια μου!!!)

  9. 18 Φεβρουαρίου, 2010 11:59 πμ

    @head θα συμφωνήσω-πάλευα για μέσα μου μήνες για το αν θα πρέπει να υιοθετήσω την προστατευόμενη μου (στην τρίτη φωτογραφία), αλλά κατέληξα στο ότι η ζωή της θα είναι καλύτερη εκεί που είναι τώρα και όχι σε ένα διαμέρισμα με κάποιον που λείπει όλη την ώρα. Είμαι ωστόσο ήσυχος ότι έχει πάντα φαγητό και κτηνιατρική φροντίδα…

    (ώρες ώρες όμως τη ζηλεύω την ξάπλα…)

  10. 18 Φεβρουαρίου, 2010 3:27 μμ

    @Silent δλδ ο στίχος θα μπορούσε να συνεχιστεί (για τον καρυωτάκη λέμε ) :

    «που όλη τη νύχτα κοιμηθήκαν και τους πιάσαν» 😆 😆

    (p. s. : θα μάθω κι άλλα για σένα ! (για το «αλήτης» λέμε τώρα )

  11. 18 Φεβρουαρίου, 2010 9:09 μμ

    @χάρη, λίγος κανιβαλισμός ακόμα (καλά, μου έφτιαξες τρελά τη διάθεση):

    Γλυκὰ θὰ κοιμηθοῦμε σὰν σκυλάκια
    γλυκά. Κι ἀπάνωθέ μας θὲ νὰ φεύγουν,
    στὸν οὐρανό, τ’ἀστέρια καὶ τὰ ἐγκόσμια…

    ή ακόμα καλύτερα:

    Κλαίοντας θα πω: Άστρα μου, αστράκια
    τ’ άλλα σκυλάκια θα τ’ αγαπώ.

    και για να το τραβήξω ακόμα πιο μακρυά:

    Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων,
    και σαν σκύλάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι.

    (ε, δε φταίμε εμείς που κι αυτός ο χριστιανός λύσαξε με τα παιδάκια…)

    Αν και κάπου υπάρχει και ένα σύντομο διήγημα με ένα ορίτζιναλ σκύλάκι, που γαβγίζει τη νύχτα γιατί μπήκε στο σπίτι λήστής και μετά το μαλώνει το αφεντικό του που το ξύπνησε-παραείναι δραματικό όμως για εδώ…

  12. 19 Φεβρουαρίου, 2010 2:01 πμ

    κι επειδή εκτός από παιδάκια έχουμε και παιδιά :

    …κι όλοι θα’χουν ανάλαφρη καρδιά, κοίτα στον δρόμο τα σκυλιά 🙂

    p. s. : πάντως με την «τελευταία» με μπέρδεψες : Σχιστό Πέραμα και Σκοπιά ;;;
    τσ τσ τσ, αλήτες όλοι σας…

  13. 19 Φεβρουαρίου, 2010 10:39 μμ

    @Χάρη, μιας και μιλάμε για ζωάκια, μια σούπερ είδηση που διάβασα σήμερα ήταν ότι οι Ελβετοί θα ψηφίσουν άμεσα για τη νομική εκπροσώπιση ζώων στο δικαστήριο. Γαμάτο;;

    Εδώ που τα λέμε, να ένα επάγγελμα που θα ήθελα πολύ να κάνω: δικηγόρος ζώων! Με μεγάλη χαρά θα εκπροσωπούσα, για παράδειγμα, τις αρκούδες που ο κάθε κρετείνος σκοτώνει ανενόχλητα και παίρνει δόντια και αυτιά για τρόπαια. Αν μάλιστα ήμουν και εισαγγελέας, θα αποφάσιζα δημόσιο και παραδειγματισμό λιθοβολισμό και αφαίρεση αυτιών…

    Βάρβαρα πράγματα; Ίσως. Ας ρωτήσουμε κι όλα αυτά τα σκυλιά που βασανίζονται από διανοητικά καθυστερημένους συμπολίτες…

    Υ.Γ.1 Όσο για το άλλο, πρέπει να σου αποκαλύψω κι ένα μυστικό: Όταν οι Ιδανικοί Αυτόχειρες στέκονται στο παράθυρο και κοιτάνε τον ήλιο που για πάντα θε να δύσει, τι νομίζεις ότι βλέπουν;;; ΣΩΣΤΑ μάντεψες, πάλι σκυλιά βλέπουν. Να:

    Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
    τα δέντρα, τα ΣΚΥΛΙΑ, πέρα τη φύση,
    τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε
    τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει…

    Υ.Γ.2 μα τι σούπερ παιχνίδι βρήκαμε!!

  14. 20 Φεβρουαρίου, 2010 1:09 πμ

    @ silent
    για τον νόμο : γαμάτος, λέει 🙂

    για το παιχνίδι : hotdogish λέμε
    (άλλαξα πλατφόρμα ελλείψει (μου) στίχων 😳 )

  15. 21 Φεβρουαρίου, 2010 6:54 μμ

    @χάρη δύσκολη η δεύτερη πίστα και δεν κατάλαβα τους όρους 😦

    άσε που τις τελευταίες μέρες δεν βγήκα από το σπίτι μέρα κι έτσι δεν βρήκα πουθενά τους αδέσποτους φίλους μου, μεγάλη στεναχώρια πήρα…

  16. 22 Φεβρουαρίου, 2010 1:34 πμ

    δεν υπάρχουν όροι, απλώς μού τέλειωσε η έμπνευση (…) και είπα νάρθω να δω τα άλλα σου. Είχα κάτι τεχνικά προβληματάκια χτες και σήμερα, τώρα είμαι σα ζαλισμένο chicken ( 😳 άλλο ζώο, που δεν δένει με τίποτα με τον ποιητή) και λέω νάρθω αύριο με φρέσκο κεφάλι – φιλιά –

    (αμ ανεβασες και συ πολύ υλικό πια! ) 😀

    φιλάκια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: