Skip to content

«Η χώρα όπου μεγάλωσα επενδύει σε ανασφάλεια και φόβο»

16 Φεβρουαρίου, 2010

Του ΛΑΖΑΡΟΥ ΠΕΤΡΟΜΕΛΙΔΗ

Θυμάμαι τη χούντα. Θυμάμαι το φόβο που προξενούσε το στρατιωτικό καθεστώς στα φτωχόσπιτα της Δραπετσώνας όπου μεγάλωσα. Ομως δεν ήταν αρκετός για να αποτρέψει τους κατοίκους από το να αψηφούν τα ραδιογωνιόμετρα και να μαζεύονται κάθε βράδυ σε διαφορετικό σπίτι για να ακούν Μπι-Μπι-Σι και Ντόιτσε Βέλε, ακόμα και αν πολλοί από αυτούς ήταν σταμπαρισμένοι αριστεροί, ήδη στο στόχαστρο. Θυμάμαι την ταραχή του διευθυντή του σχολείου μου όταν κάποτε μας επισκέφθηκε ένας αξιωματούχος της χούντας, την αγωνία του μήπως κάτι δεν πάει καλά και κάπου εκτεθεί.

         

Θυμάμαι στο χωριό του πατέρα μου τις κουβέντες για τους Βούλγαρους εχθρούς, τον «από Βορράν κίνδυνο». Θυμάμαι τρεις χιλιάδες φαντάρους στη Γουμένισσα και αμέτρητους στο Πολύκαστρο, στην Αξιούπολη, σ’ όλες τις πόλεις κατά μήκος των συνόρων με το τότε «σιδηρούν παραπέτασμα». Και ένα πρωί μάθαμε πως Βούλγαροι και Γιουγκοσλάβοι δεν ήταν πια εχθροί, οι εχθροί ήταν άλλοι. Δεν ήταν πια «από Βορράν», αλλά «εξ Ανατολών».

           

Είδα φαντάρους στα σκυλάδικα του Κιλκίς να κόβουν με σουγιά χορεύοντας ένα ένα, αργά και τελετουργικά, τα κουμπιά της στολής τους. Είδα φίλους να χαρακώνονται για να κερδίσουν μια σειρά. Αλλους να κλαίνε σαν μωρά παιδιά μπροστά στο πούλμαν που έφευγε απ’ το Ναυτικό Νοσοκομείο για να τους πάει στου Παλάσκα.

                   

Πήγα σε παρελάσεις, κατέθεσα στεφάνια σε ανδριάντες, σήκωσα τη σημαία ως απουσιολόγος, απήγγειλα εθνεγερτικά ποιήματα, έπαιξα σε σκετς τον καλόγερο που τίναζε στον αέρα το Κούγκι. Είδα το θείο μου στην επιστράτευση του ’74 να καλείται να πολεμήσει με τέσσερις σφαίρες. Ακουσα τον ξάδερφό μου να μου διηγείται τον πανικό, το κλάμα και τους αποχαιρετισμούς των στρατιωτών, όταν το ’87 στην Αλεξανδρούπολη τους κάλεσαν να ετοιμαστούν για αληθινή μάχη. Και αν όλα ετούτα είναι παλιά, βλέπω το τώρα. Βλέπω τη χώρα που μεγάλωσα και ζω να είναι μέσα στις πρώτες του κόσμου σε εξοπλισμούς και αγορές άχρηστου πολεμικού υλικού. Βλέπω την αγωνία ενός συστήματος που για να διατηρηθεί στη ζωή έχει ανοίξει πόλεμο με αόρατους εχθρούς και τον μοναδικό υπαρκτό, την κοινωνία, προσπαθώντας να την κρατήσει δέσμια στους δικούς του όρους και ανάγκες και ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρει ρόλους για να διατηρήσει τα προνόμιά του.

             

Βλέπω πώς φτιάχνεται ο εθνικισμός. Βλέπω κομμάτια του ελληνικού πληθυσμού να εκφράζονται για τους γείτονές τους με τους όρους «Γυφτοσκοπιανοί» και «Μογγόλοι». Βλέπω δώδεκα παιδιά λίγο μεγαλύτερα απ’ τον γιο μου να αυτοκτονούν στο στρατό πέρσι και άλλα τέσσερα φέτος. Παιδιά που μόλις γυρίσουν από το σύγχρονο παιδομάζωμα, ίσως αναγκαστούν να μεταναστεύσουν για να ζήσουν, όπως έκαναν οι παππούδες τους πριν από πενήντα χρόνια και όπως ήδη συμβαίνει στα φτωχά κοινωνικά στρώματα της Θράκης.

             

Βλέπω τη χώρα που μεγάλωσα και ζω να επενδύει όχι στην κοινωνική συνοχή, αλλά στην ανασφάλεια και το φόβο. Να ακολουθεί ένα μοντέλο ανάπτυξης βασισμένο πάνω στην ύπαρξη τεράστιου αναλογικά με τον πληθυσμό της στρατού, παρασιτικής στρατιωτικής γραφειοκρατίας και άχρηστων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, απομυζώντας ουσιαστικά πολύτιμους παραγωγικούς πόρους και στερώντας κάθε δυνατότητα ορθολογικής και βιώσιμης κοινωνικής εξέλιξης.

             

Δεν θέλω ήρωες, δεν θέλω ανδριάντες, δεν θέλω χίμαιρες, αυταπάτες, φανταστικούς εχθρούς και καλλιεργημένους μύθους. Δεν θέλω άλλες παρελάσεις, άλλους στρατούς, άλλες μεγάλες ιδέες. Δεν θέλω αποτρεπτικά ή αμυντικά δόγματα, στα 45 μου χρόνια έχω ήδη βιώσει μπόλικα από δαύτα. Ζωή θέλω, μέλλον, ελπίδα για τα παιδιά όλων μας. Και θέλω να μην καταστρέφεται άλλο η πορεία μου από ανίκανους κυβερνώντες, που αδυνατούν καν να συμβαδίσουν με τους καιρούς τους. Γι’ αυτά δικάζομαι, γι’ αυτά δικαζόμαστε. Για την ανάγκη και συνάμα απαίτησή μας να τα πούμε ανοιχτά, να τα συζητήσουμε με άλλους ανθρώπους, να τα αναγνωρίσουμε όχι ως δεδομένα αλλά ως ζητήματα, να αφαιρέσουμε το σκέπασμα που κρατά ερμητικά κλειστό το δημόσιο λόγο. Οποιος θέλει εθνικισμό και μιλιταρισμό, μίσος και μισαλλοδοξία, οπισθοδρόμηση και χειραγώγηση, ας τα έχει. Εγώ δεν θα ‘μαι μαζί του. Τελείωσα.

             

Για το τυπικό της υπόθεσης: Αφού 34 χρόνια μετά την πτώση της χούντας τα στρατοδικεία εξακολουθούν και δικάζουν πολίτες, εξυπακούεται πως δεν θα παραστώ. Εφόσον η δίκη γίνει και καταδικαστώ ερήμην, δηλώνω πως δίχως την παραμικρή επιφύλαξη θα ασκήσω οποιοδήποτε ηθικό και ανθρώπινο δικαίωμα προκύπτει από την ιδιότητά μου ως πατέρας, ως γιος, ως σύντροφος, ως συνεργάτης, ως φίλος, μα πάνω απ’ όλα ως ελεύθερος και σκεπτόμενος πολίτης.

4 Σχόλια leave one →
  1. 16 Φεβρουαρίου, 2010 2:56 μμ

    Δεν αγοράστηκα…., παρά, μόν’, απ’ τον Ήλιο….!

    …..Αν ψάχνεις να με βρεις…., θε να με βρεις
    έξω από το φόβο, ναι,
    και τις ‘’δοσοληψίες’’ –τους….,
    και τους ‘’αντιρρησίες’’ –τους…,
    εκεί που φέρνουν όνειρα
    και διώχνουν εφιάλτες….,
    εκεί που μένουν όρθιοι
    της Χαραυγής οι ψάλτες….!

    Δεν αγοράστηκα….,
    παρά, μόν’, απ’ τον Ήλιο….,
    που αρνιέμαι ν’ αντικαθιστώ
    δούλους και νοικιασμένους….,
    κι έχω τραγούδια λαϊκά ως αγκαλιές
    για όλη την Υφήλιο….,
    καρδιά μου — πόρτα ανοικτή
    για τους αδικημένους….!

    Έζησα εγώ σε εξορίσια….,
    με φώτα συνεξόριστος….,
    εχ, τα στραβά δεν είδα ως ίσια….,
    που ‘θελα να ‘μαι ηλιόριστος….,
    και δε φοβάμαι να τους κράζω,
    και, τώρα…., που στη δύση μου χαράζω….!…..

    …………………………………………………….

    Ο ταπεινός ταπείνωση δεν έχει….!

    …..Άνοιξης άνθος μ’ είδανε
    κι άδικοι σπιούνοι ήρθανε
    με δόλο να με κόψουν….,
    σε κάκτο μεταλλάχτηκα….,
    —- στη Νύχτα τους δεν τάχτηκα….. —-
    κι έφυγαν…., πριν ματώσουν….!

    Νιώθω κυνηγημένο φως….,
    που επιμένει ν’ αγρυπνά
    πάν’ απ’ τους πονεμένους….. και ν’ αντέχει….,…..
    έζησα όρθιος μαχητής….,
    ‘’ουδέποτε’’ πειθόμενος
    τοις ‘κείνων ρήμασι εγώ….,
    ο ταπεινός ταπείνωση δεν έχει….!

    Μες σε Νυχτιάς ‘’σκυλάδικα’’
    εγώ δε φτύνω τ’ άδικα….,
    τα ντέρτια δε σκεπάζω….,
    παντζούρια στα παράθυρα
    και σε παχνιά γω άχυρα
    δεν έμαθα να βάζω….!…..

    ……………………………………………………….

    Αρνιέμαι να….!

    …..Αρνιέμαι να μπω στον άκοσμο κόσμο –σας….,
    να κάνω γω και να λογώ ό,τι κι εσείς….,
    είν’ τα βουνόκορφα ο προορισμός –μου…..
    κι αύριο εκεί θε να με βρεις….!

    Χώρια θα ζω….. και όνειρα θα ονειρεύομαι….,
    υμνώντας αρχιεργάτες της ‘’Σιωπής’’….,
    κι όχι εφιάλτες — της Νύχτας ψάλτες….,
    όπως κι εσείς….!

    Αρνιέμαι να μπω στην άθλια –σας πραγματικότητα….,…..
    κάλλιο κι εδώ….. και του Θεούλη ‘’ενεργούμενο’’….,
    κάλλιο στο Όνειρο και τη μοναχικότητα….!…..

    …………………………………………………….

    Όρια αρνιέμαι….!

    …..Όρια αρνιέμαι
    στο διάβα μου να βάζουν….,
    ώς πού θα πλανιέμαι
    τον κύκλο να χαράζουν….!

    Τα άνομα του χτες
    νόμιμα είν’ σήμερα….,…..
    πάντρελοι Ελεγκτές
    μας κλείνουν σε σύνορα….!

    ‘’Αλήτης’’ των δρόμων
    θε να γενώ μια μέρα…..
    κι αρνητής των νόμων
    της Γης πέρα ως πέρα….!…..

    ……………………………………………………

    Θέλω να φτάσω στην πιο γνήσια μορφή μου….!

    …..Όποιες κι αν είναι
    οι μορφές της ψυχής μου…..
    θε να τις βλέπω, έμπιστα,
    μονάχα στον καθρέφτη της Πηγής μου….!

    Κι αν χέρια και στόματα
    μπρος σε καθρέφτες αλλοτρίωσης,
    πάλι, θε να με φτάσουν….,
    εγώ θα αντιστέκομαι υπερήφανα….,…..
    κι αν ‘’το μοιραίο’’ μου η ήττα θα ‘ναι….,
    πριν νικηθώ…., θα τυφλωθώ….,
    τα μάτια μου το φως τους να το χάσουν….!

    Θέλω να φτάσω
    στην πιο γνήσια μορφή μου….,
    να ζωγραφίσω, άμασκο,
    το Πρόσωπο που πρέπει στην Πηγή μου….!…..

    Γειά -σου, βρε Λάζαρε με τα ωραία -σου, και σου τα αφιερώνω τα πιο πάνω….: Αλέξανδρος Ζήβας,
    URL : http://www.alexandros-zivas.gr
    ….: αποκαλυπτικές ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ όλων των αποκωδικοποιητέων…..

    • 24 Φεβρουαρίου, 2010 9:11 πμ

      Αγαπητέ Αλέξανδρε, οι (απο)κωδικοποιήσεις σου και το κείμενο του Λάζαρου με κάνουν να ντρέπομαι που «υπηρετώ». Για την ακρίβεια, είναι το πιο ντροπιαστικό πράγμα που έκανα στη ζωή μου…(βαραίνει το ψυχοD.N.A). Καλή σου μέρα…

  2. 19 Φεβρουαρίου, 2010 10:46 πμ

    Ενδιαφέρον άρθρο.
    Για το θέμα του φόβου που αναφέρεται θα ήθελα να επισημάνω πως τελικά δεν απέχουμε και τόσο μακρυά σε σχέση με το σήμερα.Μόνο που οι απειλές δεν είναι άμεσα συνδεδεμένες με την ελευθερία αλλά με «αόρατες απειλές» που αφορούν την υγεία μας(γρίπες κτλ),την ιδιωτικότητά μας(τρομοκρατία-τρομουστερία) κ.α. που ίσως συγκριτικά με τότε είναι χειρότερα.Τουλάχιστον τότε μπορούσανε να διακρίνουν τον «εχθρό».
    Καλημέρα.

  3. 19 Φεβρουαρίου, 2010 10:52 μμ

    @not me το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τα συνηθίζουμε όλα σιγά σιγά, μοναχικά και αναίμακτα…Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο φόβος και μας έχει καταπιεί πια όλους..
    Καλό βράδυ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: