Skip to content

The train

10 Ιανουαρίου, 2010

Ήσουν πολύ καλός στρατιώτης. Πολέμησες χίλιες μάχες κι έμαθες να φοβάσαι τον πόλεμο. Ακόμα κι όταν κέρδιζες, ο εχθρός ήταν εκεί. Ακλόνητος, αήττητος κι εσύ αναλωμένος. Τραύματα που τραβούν ακόμα τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Δεν τα ζήτησες, δεν τα θέλεις, απέδειξες πως δεν είναι αναγκαία και η ζωή είναι καλύτερη χωρίς αυτά. Και ακόμα επιμένουν.

Άλλαξες προσπαθώντας να ξεχάσεις.

Θυμάσαι να απορείς με το πατρονάρισμα στο σχολείο; Την ωραιοποίηση, τις ανακρίβειες, τα σιωπηλά υπονοούμενα; Θυμάσαι 12 χρόνια θρησκευτικών;

Θυμάσαι πώς ξετρύπωσες την κρυφή συνέντεύξη για τις υποτροφίες; Θυμάσαι ποιοί τις κέρδισαν;

Θυμάσαι περηφάνεια που δε συντελούσες στο κυκλοφοριακό, τη μόλυνση, την ηχορύπανση; Θυμάσαι να φορολογείσαι βαριά γι’αυτό; Θυμάσαι να βρίσκεις το 250 ξάπλα και όλοι να σε κοιτούν σαν εγκληματία;

Θυμάσαι πόσο προσπάθησες να περάσεις μαθήματα στα ίσα; Και έβλεπες τους σκονάκηδες να μαζεύουν πτυχία; 

Θυμάσαι τρέξιμο απο γραφείο σε γραφείο για να βγάλεις άκρη; Που πλήρωνες τα λάθη και την άγνοια των «υπεύθυνων»; Θυμάσαι εκατοντάδες ώρες στις ουρές;

Θυμάσαι που περίμενες πεισματικά το φανάρι να γίνει πράσινο; Θυμάσαι πόσο τιμωρήθηκες γι’αυτό;

Θυμάσαι τα υποτιμητικά βλέμματα στην αναφορά της ανακύκλωσης, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, της προστασίας της βιόσφαιρας;

Θυμάσαι δύο υπουργούς σερί να χαμογελούν στο γυαλί και να ψεύδονται πως «το πρόβλημα της ανυποταξίας έχει λυθεί οριστικά»;

Είμαι πολύ καιρό στρατιώτης. Με κούρασαν οι πόλεμοι και έμαθα να τους αποφεύγω. Να επιλέγω τις μάχες, όχι αυτές που μπορώ να κερδίσω αλλά αυτές που έχει νόημα να κερδίσω. Πώς αλλιώς θα αξιοποιήσω τον πεπερασμένο μου χρόνο σε έναν άπειρο κόσμο; Υπάρχουν καταστάσεις που δε μαζεύονται, ας διαιωνιστούν. «Η διακριτικότητα είναι το καλύτερο μέρος του θάρρους», κάτι ξέρουν και οι Άγγλοι. Αν έβαζαν και κερκίδες στο Donington…

Άλλαξα επειδή θυμάμαι.

Θυμάμαι το Γιάννη με μάτια βουρκωμένα να μας χαιρετάει στο τέλος του επισκεπτηρίου.

Θυμάμαι το παλληκάρι στον Περισσό να σκαλίζει το FZR με 8 δάχτυλα: είχε αφήσει 2 σε μια ερπύστρια. Τι εννοείς «καταλογισμός ευθύνης»;

Θυμάμαι το σκιτσάκι στο παιχνιδιάρικο γράμμα του Λάζαρου: ένας φαντάρος κρεμασμένος μπροστά στη σκοπιά.

Θυμάμαι την τρομερή ερώτηση που έκαναν στο Μίλτο: «Φίλους έχεις;»

Θυμάμαι τον Απόστολο να γυρνάει από τη Ρόδο με τη μέση του κομμάτια: 4 φαντάροι έφτιαξαν ένα δρόμο σε 1 ημέρα. Ποιός να κάνει μήνυση, αναφορά, το παιδί είχε 6 μήνες ακόμα. Δε θα έβγαινε ζωντανός.

Θυμάμαι μία φράση από το ημερολόγιό του ακόμα: «I think I will commit suicide».

Θυμάμαι τα οργισμένα λόγια του Γιώργου: «Το ξέρεις πως έχω άσπρους κρόταφους;»

Θυμάμαι το Δημήτρη, 2 χρόνια μετά την απόλυση περπάτησε ίσια.

Θυμάμαι τον πατέρα μου τον ίδιο, 30 χρόνια δημόσιος υπάλληλος χωρίς μία μέρα αναρρωτικής, να μου λέει φορτισμένα (με αφορμή το περιστατικό με το ελικόπτερο στα Ίμια) «Γιατί πέθαναν τα παλληκάρια χωρίς λόγο; Αν μπορείς να μην πας, μην πας.»

Θυμάμαι και τι του είπε ο καραβανάς στο Ρουφ, βλέποντας χαρτί από κρατικό πανεπιστήμιο: «Δε μπορώ να σας δώσω αναβολή, αλλά βλέπω πως το παιδί κάνει κάτι σοβαρό. Να μην έρθει.»

Θυμάμαι όλους μου τους φίλους να απολύονται 20 χρόνια γερασμένοι. Την κούραση σε κάθε τους κίνηση, τον ενθουσιασμό τους νεκρό, καμμία όρεξη για ζωή. Τη φλόγα στα μάτια τους ένα σωρό στάχτες μετά τη βροχή. Ποιές σπουδές, τι σχέδια, ποιά δημιουργία; Μία δουλίτσα, ένα σπιτάκι και reality TV ως τον τάφο. Ρε ξεχάσατε 12 ώρες στη σέλλα ανάμεσα στις αστραπές, Ράδιο Ελλάδα και πως θα μπαλώσουμε την τρύπα στον ουρανό;

2 Σχόλια leave one →
  1. 12 Ιανουαρίου, 2010 12:53 πμ

    «….. Με κούρασαν οι πόλεμοι και έμαθα να τους αποφεύγω. Να επιλέγω τις μάχες, όχι αυτές που μπορώ να κερδίσω αλλά αυτές που έχει νόημα να κερδίσω…»

    Είσαι φοβερός…
    Καλή χρονιά να έχουμε..
    Ότι καλύτερο για τον καθένα μας και φυσικά καλές μάχες να έχουμε..Μην ξεχνάς ότι πολλές μάχες δίνουν οι δυνατοί.
    Οι αδύναμοι μόνο μια..Μετά αγκαταλείπουν.

  2. 12 Ιανουαρίου, 2010 10:27 πμ

    Φίλε γιουσουρούμ, καλή χρονιά να έχουμε και δύναμη να παλεύουμε (πόση δύναμη, αλήθεια χρειάζεσαι σε αυτή τη χώρα…). Εύχομαι επίσης υγεία (αυτό τον καιρό δεν έχω τη δική μου και μου φαίνεται το πολυτιμότερο αγαθό).
    και να είμαστε καλά να συνεχίζουμε να ακούμε καλές μουσικές! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: