Skip to content

Περιοδεύοντες

16 Νοέμβριος, 2009

 n714606989_2093905_3148580

Από το παράθυρο μου βλέπω τους καινούργιους. Έχουν περάσει την πρώτη επιτροπή, έχουν φορέσει τα νέα τους ρούχα («ρούχα αγγαρείας» τους είπαν οι από πάνω, με νόημα) και τώρα στέκονται στη σειρά για τους γιατρούς. Ο αμφιβληστροειδής από ‘δω κι εμπρός τρέφεται αποκλειστικά με χρώμα χακί. Ο τρόμος στο βλέμμα, ο φόβος για το άγνωστο, η αγωνία που έχουν τα πρόβατα λίγο πριν τον σφαγιασμό. Σε λίγο στην εικόνα θα προστεθούν οι σπασμένες φλέβες από άγαρμπες νοσοκόμες και τα πλαστικά κύπελλα με τα ούρα στις αυτοσχέδιες υπαίθριες τουαλέτες. Για την ώρα κάποια αμήχανα χαμόγελα που σε λίγο θα σβήσουν όταν ανοίξει η πόρτα του αφροδισιολόγου. Σε λίγο μόνο γυμνά αντρικά σώματα, χωρίς ιδιοκτησία πια. Σώματα που διαφυλάχτηκαν χρόνια από άλλα μάτια και που έχουν αγαπηθεί (ή και ποθηθεί), σε λίγο θα εκτεθούν, θα επιθεωρηθούν, θα σταθούν γυμνά απέναντι σε πολλά άλλα γυμνά σώματα, σε ιατρικές εποπτείες, σε βίαιες αιμοληψίες, σε οχλώδεις ιατρικές συνεντεύξεις που θα στείλουν περίπατο το ιατρικό απόρρητο. Κάποιοι λιποθυμούν. Κάποιοι χτυπούν νευρικά το πόδι στο πάτωμα. Έρχεται ένας από τους από πάνω, βλέπει ένα πεταμένο σκουπιδάκι στο πάτωμα, λέει «μήπως μπορείς να το μαζέψεις αυτό;» και αμέσως πετάγονται τρεις που υπακούουν σαν κουταβάκια το αφεντικό τους. Δεν αναρωτιέμαι τι σκέφτονται, το ξέρω καλά. Και είμαι σίγουρος ότι αν υπήρχε μία εμπειρία που ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε να σβήσει για πάντα από τη μνήμη του, είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που η ανθρώπινη προσωπικότητα εξομοιώνεται με το μικρό σκουπιδάκι στο πάτωμα.

7 Σχόλια leave one →
  1. 16 Νοέμβριος, 2009 10:32 μμ

    Παίζει να είναι το πιο συγκλονιστικό που έχεις γράψει, μέσα στα τόσα. Μετά τους τοίχους, παραμιλάνε τα blogs…

  2. 19 Νοέμβριος, 2009 12:49 πμ

    silent : 😦

    🙂

  3. 19 Νοέμβριος, 2009 11:13 πμ

    ζεντάκο τα παραλές λίγο…ήμουν κάπως υπερβολικός, όπως σωστά τόνισε και κάποιος φίλος bogger. Από την άλλη, τόσες και τόσες αρλούμπες έχω γράψει εδώ, τι πειράζει ακόμα μία;

    χάρη 🙂 🙂 🙂 🙂
    πολλά χαμόγελα κι εγώ σήμερα-φταίει ο καιρός;

  4. 19 Νοέμβριος, 2009 4:22 μμ

    Στην αρχή νόμιζα ότι έβαλες απόσπασμα από κάποιο βιβλίο… μου θύμιζε Γιώργο Ιωάννου – πολύ ωραίος Silent.

  5. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    20 Νοέμβριος, 2009 12:04 πμ

    καθόλου υπερβολικός δεν ήσουν, silent

  6. 21 Νοέμβριος, 2009 10:49 πμ

    @head ευχαριστώ πολύ. Τώρα για τη σύγκριση, τι να πω; Κοκκινίζω 🙂

  7. 21 Νοέμβριος, 2009 10:56 πμ

    @psi υποθέτω ότι η ματιά μας απέναντι στον ελληνικό στρατό είναι κοινή.

    Άκου τώρα τι όνειρο είδα χθες βράδυ (δεν ξέρω που να το πω, γι’ αυτό το λέω εδώ): μιλούσα στο τηλέφωνο με την ιωάννα κούρτοβικ για τα προβλήματα του ελληνικού στρατού και, ενώ αναλύαμε το σαθρό σύστημα ελληνικής διακυβέρνησης μπλα μπλα μπλα, την ρώτησα αν πήγε στους Pet Shop Boys- τελικά πήγε και πέρασε πολύ καλά, μου είπε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: